Gister was de uitvaart van mijn vader. Achteraf kan ik zeggen dat het een mooie en liefdevolle dag was.
Wat me het meest raakte, was hoeveel mensen er waren. Familie, vrienden, buren en kennissen waren gekomen om afscheid te nemen van mijn vader. Dat was bijzonder om te zien. Het liet zien hoeveel mensen hij in zijn leven heeft geraakt en hoeveel mensen hem een warm hart toedroegen.
Ook waren er drie vriendinnen speciaal voor mij gekomen, om mij te steunen. Dat betekende ontzettend veel voor me. Juist op zo'n dag, waarop alles draait om afscheid nemen, voelde het heel fijn om mensen om me heen te hebben die er speciaal voor mij waren. Daar ben ik erg dankbaar voor.
De plechtigheid zelf was mooi. Er werden herinneringen gedeeld, er werd gelachen en gehuild en er was ruimte voor alles wat er die dag gevoeld mocht worden. Natuurlijk was het verdrietig, maar het voelde ook warm. Iedereen kwam samen om stil te staan bij wie mijn vader was.
Zelf heb ik ook gesproken. Daar had ik van tevoren behoorlijk tegenop gezien, want ik praat niet graag voor een groep. Uiteindelijk ging het gelukkig goed. Ik vertelde over mijn vader zoals ik hem kende: zorgzaam, betrokken, liefdevol en altijd aanwezig voor zijn gezin. Niet met grote woorden of grootse gebaren, maar juist in de kleine dingen. En juist die kleine dingen zijn de herinneringen die nu zo waardevol zijn.
Na afloop voel ik vooral vermoeidheid en leegte. Wekenlang draaide alles hierom. Eerst het ziek zijn van mijn vader, daarna zijn overlijden en vervolgens alle voorbereidingen voor de uitvaart. En ineens was het voorbij. Opeens is het dan heel stil en leeg, en denk je: wat nu dan?!
Wat overblijft zijn de herinneringen aan mijn lieve vader. Ik mis hem heel erg.
Heel veel sterkte!
BeantwoordenVerwijderenGecondoleerd met je verlies. Een mooi afscheid draagt zeker bij in het verwerken, al zal de rouw altijd rauw zijn en komt het, naar mijn ervaring, in golven. Ook na 12 jaar denk ik nog wel eens straks even bellen om iets te vertellen, maar dat doe ik dan maar in gedachten.
BeantwoordenVerwijderenLieve Dana, ik las je woorden over de brok in je keel. Dat herken ik — het is je lichaam dat zegt wat je hart nog niet kan bevatten. Het verlies van je vader is zo groot, en toch moet je door. Ik denk aan je in deze zware dagen. Je hoeft het verdriet niet alleen te dragen. Roland
BeantwoordenVerwijderenheel veel sterkte, ja ondanks alles zo'n bijzondere dag vol liefde en warmte.
BeantwoordenVerwijderenEn ja zoals jij het onder woorden brengt van je gevoel na afloop: zo voelt het precies, stil en leeg.
Heel veel sterkte, ik ben vorig jaar door hetzelfde gegaan… Alle liefde voor jou
BeantwoordenVerwijderenGecondoleerd met jullie grote verlies.
BeantwoordenVerwijderenSterkte toegewenst Marijke
Heel veel sterkte toegewenst! Herkenbaar zoals je het beschrijft, dat het na de begrafenis zo stil wordt.
BeantwoordenVerwijderenWat fijn dat het een goed afscheid was en dat er drie vriendinnen bij waren speciaal voor jou. Heel veel sterkte en kracht gewenst met het verlies van je lieve vader.
BeantwoordenVerwijderen