De laatste tijd merk ik dat ik een beetje zoekende ben naar een nieuw ritme en regelmaat. Misschien valt het jullie ook al op door de diverse blogposts die toch wel een beetje dit thema hebben. Het heeft (denk ik) vooral te maken met de middelbare school, want dat brengt toch een heel ander dagritme met zich mee dan ik gewend was.
Aan de ene kant heb ik ineens meer tijd, omdat de schooldagen langer zijn. Maar tegelijkertijd voelt het ook alsof ik juist minder tijd heb, omdat Tobias steeds wat later naar bed gaat. Het schuift allemaal net even anders, en ik merk dat ik daar nog heel erg mijn weg in moet vinden.
Wat me vooral opvalt, is dat ik veel behoefte heb aan tijd voor mezelf. Gewoon even niks, even opladen. Misschien speelt er ook wel iets hormonaals mee, een beginnende overgang of zo. Ik weet het niet precies, maar mijn energie voelt anders dan normaal. Natuurlijk kan ook meespelen dat we gewoon in een heftige tijd zitten met het overlijden van mijn schoonvader en een zieke vader. Maar feit is: er voelt iets een beetje "off".
Daarom heb ik besloten om weer te gaan sporten. Even iets doen wat echt van mij is en waar ik hopelijk weer wat meer energie van krijg. En ik ben dan ook gelijk even de deur uit, waardoor we elkaar wat minder in de weg lopen...
Afgelopen zaterdag begon ik met een eerste Zumba-les, maar dat was eerlijk gezegd geen succes. De instructrice ging zó snel en gaf eigenlijk geen duidelijke aanwijzingen. Ik voelde me meer verloren dan lekker in beweging, dus dat was het niet voor mij. Ik ben dus ook na een half uur de les uitgestapt; ik voelde heel duidelijk dat dit niets voor mij was.
Gisteravond ging ik naar BodyPump, iets wat ik vroeger ook al deed. En dat voelde meteen goed. Bekend, duidelijk en gewoon lekker intensief. Ik kwam er echt met een fijn gevoel vandaan. Dit ga ik dus zeker weer oppakken. Ik heb me gelijk ingeschreven voor de komende weken. Heerlijk!
Nu heb ik even een persoonlijke vraag: vanaf welke leeftijd merkten jullie iets van de overgang? Zou dit het kunnen zijn of denken jullie dat het te vroeg is? (Ik ben 40)
Ik was zelf 46 toen het langzaam begon met veranderende menstruatie, die was jaren heel gelijkmatig. Maar toen werd het langer, korter, meer bloed met klonters en soms maar heel weinig. Maar het kan al vanaf 30 jaar voorkomen.
BeantwoordenVerwijderenAl met al heb ik er niet heel veel last van gehad, wat er waarschijnlijk ook mee te maken had was dat ik huidige partner ontmoette toen ik 48 was en de hormonen van verliefdheid doen ook veel in het lichaam, het heeft toen nog een half jaar gesudderd en toen was het klaar.
Ik was 50 en mijn jongste zus was 41 jaar. Mijn moeder had nooit iets van een overgang gemerkt (behalve dat haar menstruatie uit bleef).
BeantwoordenVerwijderenKan echt wel hoor , je kan al jaaaren voor de echte overgang al last krijgen van klachten en zeker als je daar ook nog eens gevoelig voor bent , verneem je dat wel , schroom maar niet om dingen er over op te zoeken en te praten met een huisarts of iemand anders , ook al wordt het weg gewaaid , gelukkig is er ook een tegengeluid en wordt het wel steeds serieuzer genomen
BeantwoordenVerwijderenDat zou heel goed kunnen Daan.
BeantwoordenVerwijderenIk was pas 36 jaar toen ik in de overgang kwam.
Loes
Ik sinds mijn 47/48e. Veertig is wel heel vroeg, denk ik? Maar het kan natuurlijk wel!
BeantwoordenVerwijderenIk voel pas sinds een half jaar wat van de overgang en ik ben 50. Maar jij kan wel veel eerder in de overgang komen dan ik. Vanaf eind 30 beginnen je hormonen al met veranderen dacht ik.
BeantwoordenVerwijderenMijn overgangsconsulente zegt dat je na je 40e sowieso in de peri menopauze zit en klachten kán ervaren.
BeantwoordenVerwijderenMaar vergeet ook niet wat rouw lichamelijk met je doet.. Daar kan ik helaas ook over meepraten..
Miek
BeantwoordenVerwijderenIk was 32 toen de overgang begon.
BeantwoordenVerwijderenMijn vroegere huisarts zei: de perimenopauze duurt gemiddeld 9 jaar. Wanneet het inzet is heel individueel.
BeantwoordenVerwijderenHet kan dus dat je de eerste verschijnselen nu al krijgt, maar het hoeft niet. Terugkijkend heeft het bij mij een jaar of zeven geduurd vanaf mijn 45ste.
Maar of de oorzaak van je klachten hormonaal is, of burn out, rouw, neurodivergente aanleg, noem het op: zelfzorg, rust inbouwen is altijd een goed idee. Ik hoop dat je je gauw wat beter voelt Daantje.
Ik ben nu 42 en merk sinds een jaar dat het 'anders' voelt. M'n pmdd klachten zijn veel onvoorspelbaarder en mijn cyclus is minder regelmatig. Opeens 3 dagen eerder ongesteld of juist een week later. En soms heeeel moe. En een dag later voel ik me weer prima. Ik begreep dat dit nog jaren kan duren...
BeantwoordenVerwijderenDus ik denk dat het wel kan. Maar kan me voorstellen dat heftige dingen mee maken ook klachten kunnen geven. Misschien is het wel een combinatie van die 2.
Groetjes Brenda
Dat kan heel goed hoor. Je hormoonhuishouding veranderd. Achteraf gezien weet ik nu dat bepaalde dingen met de overgang te maken hadden. Het gevoel van altijd moe zijn en achter de feiten aanlopen. Het gevoel van voorjaarsmoeheid zeg maar alleen dat gevoel bleef maar. Soms opeens emotioneel zijn. Sterk het gevoel hebben dat ik meer tijd voor mijzelf nodig heb maar niet krijg. Gewoon keurig iedere maand een normale menstruatie, geen opvliegers dus nooit de link gelegd met de overgang. Inmiddels 53 nog steeds een stipte en normale menstruatie, geen opvliegers maar wel meer last van slapeloze nachten en vaak moeten plassen :-). Veertig is zeer zeker een leeftijd waarop je last van de menopauze kunt krijgen.
BeantwoordenVerwijderen
BeantwoordenVerwijderenLeuk dat je body pump weer hebt opgepakt! Supergoed voor je lijf en energie en weer iets leuks voor jezelf.
Ik ben 45 en merk sinds enkele maanden dat ik perimenopauzale veranderingen doormaak. Momenten waarin ik gewoon minder lekker in m'n vel zit, mentaal minder energie heb, of juist fysiek (onregelmatige menstruaties die dwars door de anticonceptie heenbreken) en gewrichtspijn in m'n handen. Vocht vasthouden is ook een leuke.
Gelukkig wordt er tegenwoordig meer en meer over gesproken en vind ik het duidelijker wat ik kan verwachten. Ik geef mezelf wat meer ruimte als ik rust nodig heb, dat helpt sowieso. Ik beweeg ook meer vanuit behoefte (had ik voorheen nooit :)). Qua voeding was ik altijd al vrij strikt; ik ben daarnaast nog iets meer op de macro's gaan letten: eiwitten, vezels, vocht. Goed voor jezelf zorgen is geloof ik wel het belangrijkste om deze periode voor jezelf te verlichten.
Schrijver