Sportschool = lege portemonnee

 Het begon heel onschuldig: ik nam vier maanden geleden een sportschoolabonnement. Dat was alles. Tenminste, dat dacht ik toen nog. Maar toen had ik ineens sportkleding nodig, want mijn sportkleding stak wel wat af bij wat anderen dragen. En schoenen. En omdat ik besloot dat ik ook wilde gaan hardlopen, kwamen daar hardloopschoenen bij. En een sport-bh die net wat meer steun geeft bij het hardlopen. En als je dan gaat hardlopen is een hoesje voor je telefoon ook wel handig.....

Het Diderot-effect is het verschijnsel waarbij één aankoop leidt tot steeds meer aankopen die daarbij passen. En sporten is daar een perfect voorbeeld van. Want iedere nieuwe aankoop lijkt heel logisch. Natúúrlijk heb je goede schoenen nodig. En een fijne bh. En dat sporthorloge is ook wel handig... (Ok, nee daar trek ik de grens, een nieuw sporthorloge komt er niet in, dat heb ik al te vaak geprobeerd en werkt gewoon niet voor mij 😂)

Maar mocht je dus overwegen om te gaan sporten: wees gewaarschuwd. Het begint met een sportschoolabonnement..... en eindigt met een lege portemonnee. 😉

Herkennen jullie dit diderot effect? 

Project gezond - week 6

Deze week eten we al 6 weken de vegetarische weekmenu's van Project Gezond. Eerlijk is eerlijk: ik had niet verwacht dat we het zo lang zouden volhouden! Maar we gaan nog steeds heel steady en we gaan gewoon lekker door. 

Op woensdag was weer de weegdag en bleek ik 2 kilo te zijn afgevallen de afgelopen week 😁 Sander was helaas deze week niets afgevallen. Volgende week hopelijk weer beter voor hem! We lijken elkaar een beetje af te wisselen qua hoe goed het gaat. 

Smullen

Deze week stonden er dadels gevuld met pindakaas en gedoopt in pure chocolade op het programma. Echt gezond is dat natuurlijk niet, maar het was wel even een heel welkome afwisseling om eerlijk te zijn. Als je de rest van de dag gewoon gezond eet en er rekening mee houdt dat een tussendoortje wat calorierijker is, dan moet dat ook best een keer kunnen!

Foto van een chocodadel

Lekker gegeten

De rest van de week hebben we ook weer lekker en gezond gegeten. Ik heb twee keer de recepten aangepast zodat Tobias het ook lekker zou vinden. De rest van de week aten we Project Gezond en heeft Tobias ook gewoon netjes meegegeten. Hij is er nog steeds niet heel blij mee, maar accepteert het inmiddels wel wat meer. 

Na het Vegetarisch boek

Nu we week 6 achter de rug hebben en dus nog 2 weken bezig zijn met dit boek, is het ook een beetje tijd om te gaan kijken wat we na deze 8 weekmenu's gaan doen. Het bevalt tot nu toe eigenlijk dusdanig goed dat we hebben besloten dat we hierna verdergaan in een ander kookboek van Project Gezond, namelijk deze. We zullen dan wel zelf de recepten moeten gaan aanpassen, omdat we vegetarisch eten, maar ik heb er vertrouwen in dat dit prima zal gaan lukken!

Koken met autisme

We zijn de laatste tijd bezig met gezonder eten via Project Gezond en daarbij probeer ik veel nieuwe recepten uit. Op zich hartstikke leuk, maar ik loop daarbij ook weer tegen iets aan wat ik als autist eigenlijk al mijn hele leven heb: ingewikkelde recepten kosten mij ontzettend veel energie. En dan bedoel ik niet eens recepten met moeilijke ingrediënten. Ik bedoel vooral recepten met veel stappen.

Snijd eerst dit. Dan bak je dat. Terwijl dat bakt, maak je ondertussen een saus. Vervolgens moet je iets afgieten, iets mengen, iets in de oven zetten en ondertussen niet vergeten dat die andere pan ook nog op het vuur staat. Voor veel mensen klinkt dat waarschijnlijk heel normaal. Maar mijn brein denkt dan vooral: help! 

Ik merk dan dat ik tijdens het koken steeds terug moet naar het recept. Heb ik dit al gedaan? Wat was de volgende stap ook alweer? Moest die groente er nu al bij of pas later? Soms lees ik een recept gerust tien keer door voordat ik zeker weet dat ik begrijp wat er van me verwacht wordt en dat ik zeker weten geen stap heb overgeslagen.

Vroeger vond ik dat frustrerend. Dan dacht ik dat ik gewoon beter mijn best moest doen. Inmiddels weet ik dat mijn brein informatie nu eenmaal anders verwerkt en dat ik moeite heb met 'excecutieve functies', zoals ze dat dan zo mooi noemen. Ik heb meer tijd nodig om alle stappen te overzien en in de juiste volgorde uit te voeren.

Dat betekent niet dat ik het niet kan. Het betekent alleen dat het meer energie kost. En juist die energie is momenteel niet onbeperkt beschikbaar. Ik merk dat rouw veel mentale ruimte inneemt. Dingen die normaal al moeite kosten, voelen nu soms nog ingewikkelder. Daarom heeft Sander de afgelopen weken een aantal keer het koken overgenomen. 

Maar de laatste dagen probeer ik het toch weer zelf op te pakken. Misschien niet op de meest efficiënte manier. Misschien niet zo soepel als bij andere mensen. Maar uiteindelijk lukt het wel. En dan ben ik best trots op mezelf dat ik het niet heb opgegegeven en toch weer een lekkere maaltijd op tafel heb staan. 

Een dag zonder koffie

 De afgelopen dagen had ik ontzettend veel last van een droge mond. Omdat koffie daar mogelijk aan kan bijdragen, besloot ik gisteren eens een experimentje te doen: een hele dag geen koffie drinken.

Normaal gesproken drink ik zonder problemen een kop koffie bij het ontbijt, eentje rond tien uur en nog een laatste bakkie bij de lunch. Maar sinds het overlijden van mijn vader merk ik dat mijn lichaam anders reageert op van alles en nog wat. Dus ik dacht: laat ik eens kijken wat er gebeurt als ik de koffie een dag oversla.

Eigenlijk ontdekte ik toen pas hoe moe ik écht was. 's Ochtends ging ik naar de sportschool, zoals ik wel vaker doe de laatste tijd. Maar halverwege de training was ik compleet leeg. Het ging gewoon niet meer. Uiteindelijk heb ik een stuk of vijf oefeningen overgeslagen en ben ik na een half uurtje alweer naar huis gegaan. Dat is me nog niet eerder gebeurd!

Eenmaal thuis dacht ik dat wat rust wel zou helpen. Maar ook 's middags bleef ik me uitgeput voelen. Ik zat op de bank en vroeg me af: wat nu? Uiteindelijk besloot ik "even" op bed te gaan liggen. Dat "even" werd twee uur slapen. En zelfs daarna was ik nog moe.

Dat was eigenlijk het moment waarop het kwartje viel. Door dagelijks koffie te drinken, druk ik blijkbaar een deel van mijn huidige vermoeidheid weg. Niet bewust natuurlijk, maar de cafeïne helpt me blijkbaar om door te gaan terwijl mijn lichaam misschien al veel langer probeert te vertellen dat het rust nodig heeft. Dat is ergens ook niet zo gek. De afgelopen periode is emotioneel ontzettend zwaar geweest. Rouwen kost veel energie. Meer energie dan ik soms doorheb. En als je jezelf vervolgens met koffie een beetje overeind houdt, merk je misschien minder goed hoeveel reserves er eigenlijk zijn opgebruikt.

's Nachts heb ik ook heerlijk geslapen en ook weer heel lang! Ik had het blijkbaar gewoon eventjes nodig.  

Betekent dit dat ik nooit meer koffie ga drinken? Absoluut niet. Ik geniet veel te veel van mijn kopjes koffie om daar zomaar mee te stoppen. Maar dit experiment heeft me wel aan het denken gezet. Misschien is het helemaal niet zo'n gek idee om af en toe een koffieloze dag in te lassen. Niet omdat koffie slecht zou zijn, maar juist om weer even te voelen hoe het écht met me gaat, vermoeidheidsgewijs.

Project Gezond week 5

Deze week is grotendeels voorbij gegaan als in een roes. Toch is het wel gelukt om de meeste dagen uit het kookboek van Project Gezond te eten. 

Ik ging deze week woensdag weer op de weegschaal en was 0,4 kilo afgevallen in 2 weken tijd. Geen mega-gewichtsverlies, maar stress schijnt ook een grote rol te spelen in o.a het vasthouden van vocht, dus ik laat me hier niet door ontmoedigen. Bovendien eten we ook lekker, gezond en gevarieerd, en dat is minstens zo belangrijk als het getal op de weegschaal. 

Wat aten we deze week?

Ik heb niet overal foto's van gemaakt, maar we aten onder andere:

Gevulde courgette met couscous

Fried rice met ei

Over het algemeen hebben we weer lekker gegeten, er was alleen 1 maaltijd die erg tegenviel. Dit was de groente-gratin. Als ik aan gratin denk, denk ik aan veel room, veel kaas en veel vettigheid. Daardoor viel deze gezonde variant heel erg tegen. Die gaat dus zeker niet op herhaling!

Een beetje gesjoemeld

Af en toe heb ik mezelf wat speelruimte gegeven. Ik ben netjes binnen mijn calorieën gebleven, maar een paar keer heb ik gekozen voor een stukje chocolade in plaats van het tussendoortje dat eigenlijk op het programma stond. Het is zeker niet de bedoeling dat dit een gewoonte wordt, maar het was een pittige week en soms had ik daar gewoon behoefte aan. Ik zie het als binnen de lijntjes kleuren, maar dan af en toe met een ander kleurtje dan oorspronkelijk de bedoeling was. Zolang het bewust gebeurt en binnen de afgesproken kaders blijft, vind ik dat daar best ruimte voor mag zijn. 🍫✨

Foute weegschaal

Onze keukenweegschaal had veel kuren. Hij ging niet goed naar 0 toe, bivoorbeeld. Daarom hebben we deze week besloten om een nieuwe keukenweegschaal te kopen. En wat bleek? De oude keukenweegschaal meet steevast 10% minder dan de nieuwe weegschaal. Dus alles wat we aten, was 10% extra ten opzichte van wat eigenlijk mag van het kookboek. Dat verklaart misschien ook waarom we de afgelopen weken opeens stilstand hadden! 

Afscheid van mijn vader

Gister was de uitvaart van mijn vader. Achteraf kan ik zeggen dat het een mooie en liefdevolle dag was.

Wat me het meest raakte, was hoeveel mensen er waren. Familie, vrienden, buren en kennissen waren gekomen om afscheid te nemen van mijn vader. Dat was bijzonder om te zien. Het liet zien hoeveel mensen hij in zijn leven heeft geraakt en hoeveel mensen hem een warm hart toedroegen.

Ook waren er drie vriendinnen speciaal voor mij gekomen, om mij te steunen. Dat betekende ontzettend veel voor me. Juist op zo'n dag, waarop alles draait om afscheid nemen, voelde het heel fijn om mensen om me heen te hebben die er speciaal voor mij waren. Daar ben ik erg dankbaar voor.

De plechtigheid zelf was mooi. Er werden herinneringen gedeeld, er werd gelachen en gehuild en er was ruimte voor alles wat er die dag gevoeld mocht worden. Natuurlijk was het verdrietig, maar het voelde ook warm. Iedereen kwam samen om stil te staan bij wie mijn vader was.

Zelf heb ik ook gesproken. Daar had ik van tevoren behoorlijk tegenop gezien, want ik praat niet graag voor een groep. Uiteindelijk ging het gelukkig goed. Ik vertelde over mijn vader zoals ik hem kende: zorgzaam, betrokken, liefdevol en altijd aanwezig voor zijn gezin. Niet met grote woorden of grootse gebaren, maar juist in de kleine dingen. En juist die kleine dingen zijn de herinneringen die nu zo waardevol zijn.

Na afloop voel ik vooral vermoeidheid en leegte. Wekenlang draaide alles hierom. Eerst het ziek zijn van mijn vader, daarna zijn overlijden en vervolgens alle voorbereidingen voor de uitvaart. En ineens was het voorbij. Opeens is het dan heel stil en leeg, en denk je: wat nu dan?!

Wat overblijft zijn de herinneringen aan mijn lieve vader. Ik mis hem heel erg. 

Spierpijn na de eGym

 Toen ik begon met sporten bij eGym dacht ik eigenlijk elke keer dat het me heel erg meeviel allemaal. Natuurlijk was ik moe na het sporten, maar niet extreem. Ik had zelfs vaak nog energie over en heb zelfs een aantal apparaten handmatig verzwaard omdat ik het wel heel erg makkelijk ging allemaal. 

Tot ik na een stuk of 6 trainingen begon met negatieve training.... Dat heb ik even geweten, zeg! Bij negatieve training helpt het apparaat je een beetje met het wegduwen of trekken van het gewicht, maar moet je het gewicht juist extra gecontroleerd en met zwaar gewicht terug laten zakken. En blijkbaar kunnen je spieren daar héél goed van stuk gaan 😅

Tijdens de training merkte ik het al: dit is een flink stuk pittiger dan hoe ik de afgelopen weken heb getraind. Mijn spieren begonnen soms even te trillen en ik moest echt hard aan het werk. Maar dat ik er zo'n spierpijn van zou krijgen? Dat had ik dan weer niet verwacht! Vooral mijn schouders en bovenrug hadden besloten dat ze even van zich wilden laten horen. Dan merk je opeens hoeveel je met je schouderspieren doet zo op een dag. Jas aantrekken, iets uit een kast pakken, omrollen in bed… Alles deed me zeer!

Toch vind ik het ergens ook wel motiverend. Spierpijn geeft me altijd het gevoel dat ik hard heb gewerkt en voelt in die zin ook wel een beetje als een beloning. Maar het is natuurlijk te hopen dat ik over 6 trainingen weer dusdanig gewend ben aan mijn nieuwe gewicht dat het niet meer zo'n zeer doet. 

PS: mijn blogpost schrijven in kookboeken is niet op de blogroll van Zuinigaan verschenen, misschien vinden jullie het ook nog leuk om die alsnog te lezen :)

Schrijven in (kook)boeken

Vroeger schreef ik nooit in boeken. Dat voelde bijna verboden, alsof je een boek “beschadigde” als je erin schreef. Boeken hoorden netjes en schoon te blijven.

Maar eigenlijk zijn mijn kookboeken allang niet meer perfect. Er zitten kookvlekken in, soms een beetje saus tussen de bladzijdes, en hier en daar een ezelsoor. Ik ga ze toch niet meer verkopen. Dus ja… opeens durfde ik het aan om aantekeningen te maken bij de recepten!

Ik ben hierdoor de kookboeken nu écht ‘eigen’ aan het maken. Ik schrijf erbij welk recept goed beviel, wat ik de volgende keer anders wil doen of welke combinatie juist lekker was. Soms scheid ik ook alvast ingrediënten van verschillende onderdelen van een recept, bijvoorbeeld door duidelijk “naanbrood” en “saus” apart neer te zetten. Zeker als een recept uit veel componenten bestaat, geeft dat zoveel meer overzicht tijdens het koken. En als je samen kookt, kun je op die manier ook makkelijker de verschillende taakjes verdelen.

Eigenlijk vind ik het ook wel mooi dat je aan een kookboek kunt zien dat het gebruikt wordt. Dat er écht in gekookt is. Een brandschoon kookboek zegt misschien vooral dat het veel in de kast heeft gestaan. En daar is zo’n boek natuurlijk niet voor bedoeld!

Ik moet terwijl ik deze blogpost schrijf trouwens ook denken aan de tijd dat ik in de bibliotheek werkte. Daar kwam ik regelmatig boeken tegen waar mensen dingen in hadden geschreven of woorden hadden doorgestreept. Vooral christelijke mensen die vloekwoorden wegstreepten met pen of stift. Dat vind ik nog steeds niet kunnen. Een bibliotheekboek is van iedereen; daar hoor je niet in te schrijven of dingen aan te passen omdat jij vindt dat het anders moet.

Maar in je eigen boeken? Daar vind ik het juist wel iets persoonlijks hebben. Alsof zo’n kookboek langzaam verandert van “een boek met recepten” naar een  boek vol herinneringen, aanpassingen en kleine sporen van je eigen leven, naast de sausvlekken dan natuurlijk. 😉

Schrijven jullie wel eens in (kook)boeken? En zitten er al vlekken in? 

Rood worden van het sporten

Elke keer als ik sport, gebeurt hetzelfde: Mijn hoofd verandert in een spreekwoordelijke tomaat. Toen ik een foto ervan aan een vriendin liet zien vroeg ze me geschrokken of ik soms een paar uur in de zon had liggen bakken. Zo erg was het dus. En het gekke is: bij andere mensen zie ik het eigenlijk nooit. Ik ben de enige die er als een tomaat bijloopt op de sportschool!

De foto waar mijn vriendin zo van schrok

Ik begon me af te vragen waar het aan ligt dat ik zo rood word terwijl de rest van de groepslesgenoten dat helemaal niet hebben. Doe ik iets verkeerd? Ben ik zó uit conditie? Of is er toch een andere oorzaak? Dus zoals altijd als ik ergens nieuwsgierig naar word, ben ik het gaan uitzoeken.

Blijkbaar heeft het meestal helemaal niks ergs te betekenen. Tijdens het sporten warmt je lichaam op en zetten je bloedvaten uit om warmte kwijt te raken. Daardoor stroomt er meer bloed naar je huid, vooral in je gezicht, en krijg je dus die rode kleur. Bij sommige mensen zie je dat gewoon veel sneller, omdat ze een heel lichte huid hebben, zoals bij mij dus inderdaad het geval is. 

Ik merk ook dat het niet eens altijd iets zegt over hoe zwaar ik het heb. Soms voel ik me eigenlijk prima, terwijl mijn hoofd eruitziet alsof ik net een marathon heb gerend. En andersom kan ik me moe voelen na het sporten zonder dat ik extreem rood ben. Apart hoe dat werkt eigenlijk.

En hoe zit dat bij jullie? Zijn jullie ook menselijke tomaten of houden jullie het hoofd wel koel? 😉

PS: door een storing is mijn blogpost over Project Gezond week 4 erg weinig gelezen. Hier kun je het alsnog teruglezen als je dat wilt

Project Gezond - week 4

 Ondanks alles hebben we ook deze week geprobeerd om Project Gezond te volgen. Met nadruk op geprobeerd, want het was een erg pittige week waarin onwijs veel gebeurt is, geregeld moest worden enzovoort. Er was dus af en toe geen ruimte voor koken, en dat is ook even prima. Mentale gezondheid is ook erg belangrijk!

Een van de dingen die we bijvoorbeeld niet hebben gedaan deze week is wegen. Ten eerste stond mijn hoofd er niet zo naar, ten tweede was het erg warm en ik weet dat ik dan vocht vasthou en dat ontmoedigt mij dan toch een beetje, dus ik heb besloten om het wegen gewoon even over te slaan. 

Tobias' weerstand

Vorige week vroeg iemand of Tobias al een beetje bijdraait over de maaltijden van Project Gezond. Helaas vindt hij het nog steeds niet zo heel erg lekker, maar hij eet inmiddels wel regelmatig gewoon mee. Deze week was dat erg fijn, want door het overlijden van mijn vader had ik niet echt de energie om dubbel te koken of de mentale ruimte om uberhaupt na te denken over meerdere maaltijden.

We aten deze week o.a:

• Bami (dit vindt Tobias sowieso altijd wel lekker)
• Linzenstoof (vond ie wel ok)
• Macaronischotel (de eerste happen vond ie wel ok, daarna minder)
• Gepofte aardappel met gegrilde courgette (ging wel) 
• Broodje hamburger (dit heeft hij zelf gekozen, omdat ik even niet de energie had om nog een hele maaltijd te bedenken)

Foto van de macaronischotel

Hectische week

Verder is het een hectische week, wat iedereen wel zal begrijpen. Daarom hou ik het even hierbij. Ik ben opzich wel trots dat we het toch redelijk volhouden ondanks de omstandigheden. 

Vakantiegeld -> droger kapot

De ene dag kregen we ons vakantiegeld binnen en zeiden nog tegen elkaar: leuk bedragje hebben we overgehouden na onze vakantie in Duitsland, dat gaat eens op de spaarrekening. De volgende dag begeeft onze droger het. 😐

Soms lijkt het wel alsof apparaten een soort ingebouwde radar hebben voor momenten waarop er net wat extra geld op je rekening staat. Anderhalf jaar geleden begaf onze droger het ook al eens. Toen konden we hem gelukkig nog zelf repareren. Met wat advies van een monteur die zei: als ik dit ga maken kost het 600 euro, maar je kan het ook zelf doen. We kregen hem toen dankzij Sander toch weer aan de praat. 

Maar deze keer was het einde verhaal.  Sander heeft nog gekeken of er iets te redden viel, maar al snel werd duidelijk dat repareren dit keer geen optie meer was. Na jarenlang trouwe dienst had onze droger besloten dat het mooi geweest was. En dus moesten we op zoek naar een nieuwe.

Dat was niet helemaal hoe we ons vakantiegeld hadden bedacht. Je droomt toch eerder van een leuk uitstapje, een etentje of iets voor de vakantie zelf dan van een glimmende nieuwe droger in het washok. Aan de andere kant: een droger die het doet is ook best luxe. Zeker met een gezin en een wasmand die altijd uitpuilt. Dus na een korte periode van balen hebben we de knoop doorgehakt en een nieuwe besteld.

Maar toch. Het blijft typisch. Eerst denk je: "Hé, vakantiegeld!" En een dag later denk je: "And it's gone."

Hebben jullie wel een leuke bestemming voor het vakantiegeld? 

Mijn lieve vader is er niet meer

 Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om een blogpost op papier te krijgen. Ik heb hier eigenlijk gewoon geen woorden voor. Afgelopen dinsdag is mijn vader overleden.

Mijn hoofd wil het nog niet aan, want voor mijn gevoel bestaat er geen wereld zonder mijn vader. En toch moet ik nu langzaam gaan wennen aan het idee dat die wereld er ineens wel is. Het voelt nog onwerkelijk. Alsof hij gewoon nog ergens zit, of in een andere kamer is. Alsof ik hem straks nog iets kan vertellen. En tegelijk weet ik ook dat dat niet meer kan.

Omdat ik er geen woorden voor heb wil ik deze blog maar afsluiten met een liedje dat mijn gevoel eigenlijk perfect omvat: 

PS: ik heb een aantal blogposts 'vooruit geschreven' die de komende dagen / weken gepost zullen worden. Het is dus niet dat ik in deze periode gewoon 'vrolijk doorschrijf', maar ik heb besloten ze wel gewoon gepland te laten staan. Zodra ik eraan toe ben zal ik het bloggen weer oppakken. 

Autisme forum uit de lucht - help!

Laatst was mijn favoriete forum voor mensen met autisme tijdelijk uit de lucht. In eerste instantie dacht ik nog: oh, dat zal wel snel opgelost zijn. Maar pas toen het een tijdje duurde, merkte ik hoeveel ik eigenlijk op die site kom.

Blijkbaar neem ik gedurende de dag best vaak even een kijkje. Gewoon even scrollen, lezen hoe het met anderen gaat, herkenning vinden in kleine dingen of ergens op reageren. Het is niet eens altijd bewust; het is een soort vertrouwde plek geworden waar ik tussendoor even “incheck”.

Wat ik zo fijn vind aan communiceren met andere autistische mensen, is dat ik vaak minder hoef uit te leggen. Veel dingen worden gewoon begrepen. De overprikkeling, het vastlopen op kleine veranderingen, het nadenken over sociale situaties, maar ook juist de humor en de specifieke interesses die je kunt hebben. Er zit een bepaalde onderlinge herkenning in.

Toen de site offline was, miste ik dat echt meer dan ik had verwacht. Niet eens alleen het forum zelf, maar vooral dat gevoel van contact met mensen die op een vergelijkbare manier naar de wereld kijken. Het voelde een beetje alsof een vast hoekje van mijn routine ineens wegviel. Ik was me er niet eens van bewust dat het een onderdeel was, tot het wegviel!

Dus ik was oprecht blij toen de site weer normaal online leek te zijn. Het klinkt misschien klein, “een forum dat terug is”, maar sommige plekken op internet worden ongemerkt toch een soort veilige en vertrouwde omgeving. Wat dat betreft is het dan wel weer fijn dat je op zo'n manier even bewust wordt van hoe belangrijk zulke kleine dingen voor je kunnen zijn! 

waarom ik weer vaker schrijf

Misschien is het jullie opgevallen dat ik de laatste tijd weer wat vaker schrijf. Kleine stukjes over dingen die me bezighouden of gewoon iets wat me opvalt in het dagelijks leven. Het gaat zelfs zo goed met schrijven dat ik een aantal blogposts op een later tijdstip heb moeten inplannen omdat ik het anders teveel achter elkaar vond, haha. Kun je nagaan!

Ik denk dat ik lange tijd een soort blokkade had rondom schrijven. Alsof alles wat ik plaatste “nuttig”, interessant of leuk genoeg moest zijn voor andere mensen. Daardoor ging ik soms al twijfelen vóór ik überhaupt iets had geschreven. Zou iemand dit wel willen lezen? Is dit niet te klein, te random of te persoonlijk?

De laatste tijd probeer ik dat wat meer los te laten. Ik schrijf nu vaker over dingen die ík interessant vind, waar ík over nadenk of die me raken. Soms zijn dat grotere onderwerpen, maar meestal juist hele kleine dingen waarvan ik ineens denk: hé, daar wil ik iets over zeggen of vertellen.

En natuurlijk vind ik het nog steeds spannend hoe iets ontvangen wordt. Dat gaat ook niet ineens helemaal weg. Maar ik probeer minder kritisch te zijn op mezelf en minder bezig te zijn met of iets “goed genoeg” is voordat het online mag bestaan.

Eigenlijk merk ik dat schrijven weer leuker wordt nu het niet meer voelt alsof ik moet presteren. Het voelt fijn om er weer te zijn en ik hoop dat het me lukt om deze ingeslagen weg vast te blijven houden 😁

Week 3 van project gezond

En er is alweer een week voorbij dat we Project Gezond volgen! Ook deze week hadden we weer een mooi resultaat: ik ben 1,2 kilo kwijt en Sander 2 zelfs 2 kilo deze week 😁

Het wordt makkelijker!

In het begin vond ik het heel lastig om elke keer het programma te volgen en de boodschappen goed in te schatten. Inmiddels begint dat steeds makkelijker te worden gelukkig en hebben we niet langer een bomvolle koelkast, maar grijpen ook niet vaak mis. 

Meer eiwitten

Omdat ik ook 3 keer per week lichte krachttraining doe, let ik extra op mijn eiwitten. Dit bleek toch een beetje te laag te zijn om sommige dagen, dus eet ik nu dagelijks een extra schaaltje kwark erbij. Hierdoor gaat het afvallen wellicht iets langzamer, maar het is wel beter voor het spierbehoud en dat is óók heel belangrijk als je gaat afvallen. Dat het te laag was heb ik trouwens niet zelf verzonnen, dit heb ik even aan mijn zus gevraagd, zij is diëtiste en gaf aan dat ik minstens 0,8 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht 'moet' eten. 

Foto's van wat we aten

Ik vind het leuk om foto's te maken van wat we hebben gegeten en dat te delen op de Facebookgroep van Project Gezond. Het motiveert mij om te lezen wat anderen eten en geeft ook een beetje het gevoel dat je het met mensen samen doet. De foto's kan ik dan ook weer gebruiken voor deze blogpost :)

Salade met nacho's

Noedelsoep met curry en kokos

Vegetarische balletjes

Spinaziepannenkoekjes met kwark, aardbeitjes en chocolade

Nou, op naar week 4 alweer. Het wordt een warme week, dus dan hou ik altijd een beetje vocht vast, dus ik verwacht er weinig van op de weegschaal, maar we eten zulke lekkere dingen dat het me ook niet zo heel veel uitmaakt als het een weekje stilstaat. 

Schoenen kopen met hallux valgus

Ik moest er weer aan geloven: schoenen kopen. Ik heb er echt een hekel aan en probeer het daarom oo altijd voor me uit te schuiven, in de hoop dat het Birkenstock seizoen snel weer gaat beginnen, maar nu in dit geval moest het écht gebeuren, want mijn oude schoenen zijn kapot gegaan en ik had alleen nog maar Uggs, en dat is geen gezicht met warmer weer vind mijn moeder.... Om haar niet langer te irriteren besloot ik dus toch maar om schoenen te gaan zoeken 😉 

Waarom vind ik schoenen kopen dan zo verschrikkelijk? Ik heb maat 42 én hallux valgus (een scheefgegroeide grote teen), en die combinatie maakt het gewoon ingewikkeld. Veel schoenen zijn te smal bij de voorkant of drukken precies op de verkeerde plek. Dan trek ik ze aan en voel ik eigenlijk meteen: nee, dit gaat pijn doen als ik hier langer dan tien minuten op loop.

Wat het extra frustrerend maakt, is dat ik schoenen eigenlijk graag in een winkel pas. Ik wil voelen hoe ze zitten, een stukje lopen, vergelijken, even twijfelen tussen twee maten. Zeker met voeten die niet overal blij van worden, vertrouw ik niet zomaar op online bestellen.

Alleen loopt dat in de praktijk vaak anders. Want héél vaak hebben winkels maat 42 niet eens op voorraad. Dan zie je een leuke schoen staan, krijg je een beetje hoop, en hoor je vervolgens: “Nee sorry, die hebben we niet meer in 42.” Heel frustrerend en ook een van de redenen waarom ik zo'n hekel heb aan schoenen kopen. 

En ergens snap ik het wel; grotere maten worden misschien minder ingekocht. Maar het voelt soms alsof je automatisch buiten de standaard valt. Alsof je al blij moet zijn dát er überhaupt iets is wat past.

Ik merk ook dat ik steeds kritischer ben geworden. Vroeger dacht ik sneller: ach, het loopt wel uit. Inmiddels weet ik beter. Schoenen die in de winkel al niet fijn zitten, worden thuis meestal geen droomschoenen meer. Die verdwijnen achterin de kast en komen daar niet meer uit. 

Gelukkig kreeg ik toen opeens een geniaal idee: ik had ooit Skechers gekocht die erg lekker zaten. Dus ik keek in mijn Bol geschiedenis en ja hoor: ze hebben ze nog! Dus ik heb ze gelijk besteld en vandaag komen ze binnen. Ik hoop dat ze nog net zo lekker zitten als 'vroeger'!

850 keer getapt

Ik maak nog steeds veel gebruik van de The Tapping Solution app. Inmiddels heb ik 850 sessies gedaan; dit houdt de app automatisch voor mij bij. 850 sessies is goed voor in totaal 113 uur tappen. Dat is gewoon 4,6 hele dagen — best indrukwekkend eigenlijk als ik het zo op een rijtje zie. 😉

Voor wie het niet kent: tapping is een techniek waarbij je zachtjes op bepaalde punten van je lichaam tikt terwijl je luistert naar rustgevende of helpende boodschappen. Het klinkt misschien een beetje zweverig als je het voor het eerst hoort, maar ik merk echt dat het me kan helpen om spanning wat te laten zakken. Hier heb ik er meer over geschreven hoe je gratis zou kunnen beginnen met tappen, voor wie dat interessant vindt. 

Op dit moment gebruik ik zelf vooral de korte “anxiety soothers” meditaties. Dat zijn snelle sessies met geruststellende boodschappen die helpen om paniek en onrust iets meer onder controle te krijgen. Vooral op momenten dat mijn hoofd alle kanten op schiet, is het fijn om even zo’n paar minuten te hebben waarin iemand je als het ware helpt reguleren.

Het lost natuurlijk niet alles op, maar ik merk wel dat het nét genoeg kan helpen om niet volledig meegezogen te worden in de stress. 

Leasen of kopen poging 2

 Ik dacht even dat ons lease contract bijna afliep en had deze blogpost al geschreven, maar toen bleek ik er 2 jaar naast te zitten. Nou ja, ik post het toch maar, want ben toch wel benieuwd naar jullie meningen. 😁

Leasen of zelf een auto kopen? Op papier lijkt het een vrij praktische beslissing. Maar in mijn hoofd voelt het allesbehalve praktisch en eigenlijk vooral heel spannend.

Bij leasen weet ik waar ik aan toe ben. Je betaalt maandelijks een vast bedrag en hoeft je weinig zorgen te maken over onderhoud, APK of onverwachte kosten. Dat geeft mij rust. Tegelijkertijd voelt het ook alsof we elke maand een flink bedrag uitgeven, zonder dat de auto echt van ons wordt. En elk klein krasje of deukje moet je melden en voor betalen, terwijl je met een eigen auto sommige dingen kan laten gaan.

Een eigen auto voelt in dat opzicht vrijer. Een kleine beschadiging is minder 'beladen', en op de lange termijn zouden we, als het goed is, goedkoper uit zijn. Maar daar staat tegenover dat alle onzekerheid bij jezelf ligt. Wat als de auto niet door de APK komt? Wat als er ineens een dure reparatie nodig is?

Ik merk dat ik blijf hangen tussen die twee dingen: zekerheid versus vrijheid. Aan de ene kant lijkt leasen de “veilige” keuze. Aan de andere kant voelt kopen als iets wat logischer is, maar ook meer spanning geeft.

Uiteindelijk is eigenlijk de vraag of ik me comfortabel kan voelen bij een beetje onzekerheid, in ruil voor lagere maandlasten. 

En dat is precies waar ik nog niet helemaal uit ben.

Dus ik ben benieuwd:
👉 Wat zouden jullie doen?
Zou je kiezen voor de zekerheid van leasen, of voor de vrijheid (en onzekerheid) van een eigen auto? 🚗

Leasen of kopen?

Ik dacht even dat ons lease contract bijna afliep en had deze blogpost al geschreven, maar toen bleek ik er 2 jaar naast te zitten. Nou ja, ik post het toch maar, want ben toch wel benieuwd naar jullie meningen. 😁

Leasen of zelf een auto kopen? Op papier lijkt het een vrij praktische beslissing. Maar in mijn hoofd voelt het allesbehalve praktisch en eigenlijk vooral heel spannend.

Bij leasen weet ik waar ik aan toe ben. Je betaalt maandelijks een vast bedrag en hoeft je weinig zorgen te maken over onderhoud, APK of onverwachte kosten. Dat geeft mij rust. Tegelijkertijd voelt het ook alsof we elke maand een flink bedrag uitgeven, zonder dat de auto echt van ons wordt. En elk klein krasje of deukje moet je melden en voor betalen, terwijl je met een eigen auto sommige dingen kan laten gaan.

Een eigen auto voelt in dat opzicht vrijer. Een kleine beschadiging is minder 'beladen', en op de lange termijn zouden we, als het goed is, goedkoper uit zijn. Maar daar staat tegenover dat alle onzekerheid bij jezelf ligt. Wat als de auto niet door de APK komt? Wat als er ineens een dure reparatie nodig is?

Ik merk dat ik blijf hangen tussen die twee dingen: zekerheid versus vrijheid. Aan de ene kant lijkt leasen de “veilige” keuze. Aan de andere kant voelt kopen als iets wat logischer is, maar ook meer spanning geeft.

Uiteindelijk is eigenlijk de vraag of ik me comfortabel kan voelen bij een beetje onzekerheid, in ruil voor lagere maandlasten. 

En dat is precies waar ik nog niet helemaal uit ben.

Dus ik ben benieuwd:
👉 Wat zouden jullie doen?
Zou je kiezen voor de zekerheid van leasen, of voor de vrijheid (en onzekerheid) van een eigen auto? 🚗

PS: mijn blogpost over Project Gezond 2e week kwam niet op de leeslijst van Zuinigaan, waardoor hij heel weinig is gelezen. Dus mocht je die hebben gemist, dan is hier nog je kans om het alsnog te lezen 😉

Tweede week Project Gezond

De afgelopen week deden we de tweede week Project Gezond. Ik zal hier weer een kort verslagje schrijven van de dingen die ons zijn opgevallen en hoe het ging. 

Maar eerst. het resultaat van de eerste week. Woensdag is onze weeegdag en Sander was toen 1,5 kilo afgevallen en ik ben 2,2 kilo afgevallen 😄 Een resultaat waar we natuurlijk allebei hartstikke blij mee zijn en dat ook energie geeft om door te gaan met Project Gezond. 

Protest van Tobias

Helaas is niet iedereen het helemaal eens met ons project. Tobias vindt de maaltijden niet altijd even lekker en vraagt zich af wanneer we weer 'normaal gaan eten'. Om dit probleem te tackelen hebben we verschillende tactieken:

• Dubbel koken: op sommige dagen heb ik een maaltijd speciaal voor Tobias gemaakt, die hij wél lekker vindt
• Meer koken op dagen dat we iets eten dat hij wél lekker vindt, zodat hij dit meerdere dagen kan eten
• Hem ook een dag laten kiezen wat we gaan eten uit het kookboek van Project Gezond.... Hij koos deze week kipburgers uit het Budget boek - een heel goede keuze overigens, erg lekker 😏
• Op dagen dat er geen echt recept op het menu staat kies ik een calorie-bewust recept uit waarvan ik weet dat Tobias het lekker vindt. 

Daarnaast schrijf ik ook in het kookboek erbij wat we van de verschillende recepten vonden. Als het een maaltijd is die Tobias ook lekker vond zet ik erbij dat het een gezinsfavoriet is, zodat ik die snel terug kan vinden als we de weekmenu's wat meer los gaan laten. 

Een van de gezinsvfavorieten is bijvoorbeeld deze bonenschotel met naanbrood:

Bonenschotel met naanbrood

Goedkoper koken

Soms is een maaltijd van Project Gezond ook opeens stukken goedkoper dan wat je in de winkels haalt. Er stond bijvoorbeeld een recept voor sajoerboontjes op het menu, en dit was zó eenvoudig en lekker, dat er een grote kans is dat ik geen sajoerboontjes mix meer in de winkel ga halen. 

Sajoerboontjes met rijst en een gebakken ei

Uitzonderingen

Natuurlijk is het niet altijd mogelijk om 100% aan zo'n programma te houden. Ik nam mijn moeder bijvoorbeeld mee om poffertje te eten als cadeautje voor Moederdag.

We gaan morgen ook een dagje naar Pantropica met de schoonfamilie en hebben geen zin om daar een heel gedoe van te maken met apart eten, dus ook dan zullen we iets anders eten, maar we houden daarbij wel in ons achterhoofd dat het niet altijd patat hoeft te zijn, maar ook 'gewoon' een broodje of een tosti kan worden. 

Zo lang het bij uitzonderingen blijft en we opletten qua portie-grootte komt dat allemaal best wel goed 😊

Op naar de volgende week Project Gezond 😁

Financien bijhouden: mijn ontwikkeling hierin

 Toen ik Sander leerde kennen, hield ik mijn financiën héél precies bij. Elke dag noteerde ik mijn uitgaven in een spreadsheet en categoriseerde ik alles handmatig. Het gaf me een gevoel van controle, maar het kostte ook veel tijd en energie.

Sander keek daar destijds verbaasd naar en vroeg waarom ik geen gebruik maakte van Yunoo, die destijds software had om dit handmatige proces een stuk sneller te laten verlopen. Dat leek voor mij een logische stap, dus ik stapte over op een online huishoudboekje.

Hoewel het systeem een beetje anders werd, bleef mijn gedrag eigenlijk hetzelfde. Ik zat er nog steeds dagelijks bovenop en was er veel mee bezig. Het gaf overzicht, maar (achteraf gezien) ook onrust.

Niet lang daarna kreeg ik de diagnose Obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Dat gaf me inzicht in waarom ik zo bezig was met controle en overzicht, ook als dat eigenlijk meer spanning opleverde dan nodig was. Ik was eigenlijk veel te streng voor mezelf, uit een soort dwang om alles maar perfect te willen doen.

Ik besloot het anders aan te pakken. Als experiment ging ik mijn uitgaven minder nauwkeurig bijhouden en zocht ik naar een manier die minder tijd en energie zou kosten, zonder dat ik het overzicht volledig zou verliezen. Uiteindelijk kwam ik hierdoor uit bij een systeem met potjes. Voor verschillende categorieën reserveer ik een vast bedrag, waardoor ik altijd weet wat ik nog kan uitgeven — zonder dat ik elke uitgave hoef te registreren of analyseren.

Dat systeem gebruik ik nu al zo’n acht jaar. Het geeft me overzicht, maar vooral rust. Ik hoef er niet meer constant mee bezig te zijn en het voelt niet meer streng of dwingend. Soms zie ik dan weer van die leuke opschrijfboekjes voor je budget en dit blijft mijn interesse wekken, maar tegelijkertijd denk ik dan: hoeveel tijd en energie zou me dit weer kosten, en is het me dat waard?

Achteraf gezien is dat misschien wel de grootste winst: niet alleen weten waar je geld naartoe gaat, maar ook een manier vinden die bij je past én de zelfkennis om niet elke keer dingen te willen verbeteren die eigenlijk al prima werken.  😊

Wanneer was jullie laatste keer dat je jouw manier van omgaan met financiën onder de loep hebt genomen? 

Rolluiken: jeej of neej?

Tijdens onze vakantie in Duitsland hadden we rolluiken bij het huisje. Van buiten ziet het er misschien niet heel gezellig uitt; het geeft een beetje gesloten en strenge uitstraling, vind ik. Maar in de praktijk lijkt het me anderzijds het echt ideaal. Elke keer als we ergens zijn waar rolluiken zijn, denk ik hetzelfde: dit wil ik thuis ook.

Het grootste voordeel: ze houden het zonlicht buiten. Daardoor blijft het binnen een stuk koeler, zeker op warme dagen. Ook ’s ochtends is het fijn dat het niet meteen licht wordt in de slaapkamer. Met lichtwerende gordijnen hou je al een stuk van het zonlicht buiten, maar rolluiken zijn toch wel echt nog een slag beter hierin!

Daarnaast schijnen ze geluid van buiten te dempen. Niet alles, maar wel genoeg om het rustiger te maken. Dat geeft toch net wat meer comfort, vooral als je ergens zit waar het anders wat drukker of gehoriger kan zijn, zoals bij ons thuis.

Ook in de winter schijnen rolluiken extra isolatie te bieden, omdat ze kou tegenhouden, vooral als de wind op de ramen staat. 

Zoveel voordelen, en toch hebben we ze nog niet. De kosten houden me tegen, en ook het gedoe van het laten plaatsen. Het is niet iets wat je “even” doet. Maar elke keer als ik weer ergens ben met rolluiken, komt die gedachte terug. Misschien ooit. Want praktisch gezien is het gewoon heel prettig..... ook al moet ik dan accepteren dat het er van buiten iets minder gezellig uitziet.

Moederdag

Vandaag is het Moederdag. Alleen… mijn cadeautje kreeg ik dit jaar al twee weken geleden. 😆

We waren toen een dagje in Triberg in het Zwarte Woud. In een klein winkeltje vond ik precies de oorbellen waar ik al een tijdje naar op zoek was — vrolijk en een beetje zomers, met kersjes, ananasjes, flamingo’s en palmboompjes. Sander zei meteen dat ik die maar gewoon moest kopen, want hij zag hoe blij ik ervan werd.

Even later liepen we nog door het winkelstraatje en zag Tobias een doosje om sieraden in te bewaren. Hij zei spontaan dat hij die voor mij wilde halen, alvast voor Moederdag, en zodat ik mijn nieuwe oorbellen netjes kon bewaren. En zo had ik mijn cadeautje opeens al twee weken eerder, maar het was wel heel lief en spontaan.

Ik zag deze (toen nog zonder inhoud!) bij een winkeltje in Duitsland en Tobias zei gelijk spontaan: die krijg je van mij voor Moederdag 🥰 pic.twitter.com/YLRE95pqRk

— Dana (@tante__truus) April 24, 2026

Vandaag voelt daardoor misschien iets minder als een “verrassingsdag”, maar dat geeft niet. Ik heb een leuke herinnering aan hoe spontaan Tobias iets voor mij wilde kopen, en dat betekent eigenlijk meer voor mij dan verrast worden op de dag zelf. 

Opnieuw gestart met Project Gezond

Tijdens de vakantie heb ik, zoals ik al eerder schreef, volop genoten van broodjes, kaasjes, Schnecken en alle andere heerlijkheden die Duitsland te bieden heeft. Gevolg: een paar kilo aangekomen en een wat onrustige huid. Daarom besloot ik na de vakantie meteen weer even in het gareel te gaan en mijn kookboek van Project Gezond erbij te pakken. En dat was maar goed ook, want op de sportschool ben ik gewogen, en daar werd ik niet blij van! Echt tijd om dit weer aan te gaan pakken. 

Normaal gesproken volg ik de weekmenu’s niet helemaal, maar kies ik gewoon losse recepten. Deze week had ik alleen weinig inspiratie om boodschappen te bestellen. Dus dacht ik: waarom niet eens het tegenovergestelde doen en het weekmenu wél volledig volgen? Dan kon ik ook meteen gebruikmaken van het bijbehorende boodschappenlijstje.

Dus: zo gezegd, zo gedaan. Deze week aten we volledig volgens Project Gezond! 🍽️

De voorbereidingen

Op de zaterdag voor we aan dit 'project' begonnen maakte ik de boodschappenlijst. Dit ging opzich best snel, omdat achterin het boek een boodschappenlijstje staat. Echter staan hier geen hoeveelheden bij, dus dat maakte het wel wat lastiger. Ik heb het maar een beetje geschat en dacht: als ik ergens teveel of te weinig van heb, dan schrijf ik dat op voor een volgende keer, en wordt het steeds makkelijker. 

Een van de dingen die regelmatig terugkomen in het weekmenu zijn notenrepen. Die kan je zelf maken, maar ik koos voor de makkelijke optie, namelijk om die van Zonnatura te kopen. Ze waren deze week in de Bonus, 1+1 gratis, dus ik heb direct groot ingeslagen. 

Een andere voorbereiding de we troffen was alvast een bananenbrood bakken, omdat die direct op maandagochtend op het menu stond. 

 

Een overload aan fruit

Op maandagochtend werden de boodschappen bezorgd "ehm, Daaan.... gaat dit allemaal in de koelkast passen?" zei Sander direct. Het was nogal veel ten opzichte van wat ik normaal bestel 😂 En niet alleen koelkastspullen, maar ook echt onwijs veel fruit voor ons doen!! We hadden onder andere:

• Anderhalve kilo appels
• 2 kilo sinaasappels
• 1 kilo mandarijnen
• 1 kilo mangostukjes (diepvries)
• 600 gram blauwe bessen

Bij het nakijken van het weekmenu bleek dat er elke dag een andere fruitsoort door de yoghurt heen ging. Lekker voor de afwisseling, maar zo hou ik natuurlijk wel heel veel fruit over aan het einde van de week, dacht ik. Uiteindelijk bleek dit gelukig mee te vallen en is al het fruit opgegaan, en zelfs met smaak opgegeten.

Rauwkost

Iets anders wat heel vaak op het menu stond, en waar ik achteraf gezien te weinig van had besteld, was rauwkost. Rauwkost op brood, rauwkost als tussendoortje, rauwkost bij de avondmaaltijd... Er wordt vaak verwacht dat je wat (extra) rauwe groentes eet. Ik zal eerlijk zeggen: ik ben er geen fan van. Maar wie weet went het nog wel! 

Lekker gegeten

Net als voorgaande keer dat we (deels) Project Gezond aten valt ons weer op: wat eten we heerlijk! Het zijn allemaal lekkere recepten, over het algemeen niet te lastig te maken en af en toe ook echt een verwenmomentje. Dit is wel vol te houden!

Dus: volgende week gaan we vrolijk verder met week 2.  

Boeken over de amish

Tijdens de afgelopen vakantie heb ik het lezen weer opgepakt. Iets wat ik thuis toch minder snel doe, maar hier ineens vanzelf ging. Ik vind het dan heerlijk om te lezen en neem mezelf ook voor om dat thuis ook wat vaker te doen,maar vaak komt het daar niet van. Ik hoop dat het me dit keer wel lukt om de lees-gewoonte vast te houden.

Tijdens het snuffelen door de collectie van de online bibliotheek merkte ik dat ik opnieuw werd aangetrokken tot een genre waar ik al langer een zwak voor heb: romans over de Amish. Ik las deze vakantie de hele reeks over de Indiana amish uit. 

Wat me daarin aanspreekt, is de eenvoud. De verhalen zijn vaak overzichtelijk, zonder al te veel ingewikkelde verhaallijnen of onverwachte wendingen. Juist dat maakt het voor mij prettig lezen. Het voelt rustig, bijna vertrouwd. Even geen complexe prikkels, maar een verhaal dat gewoon voortkabbelt en natuurlijk een goed einde heeft.

Daarnaast zit er ook iets dromerigs in. Het leven dat wordt beschreven, dichter bij de natuur, minder haast, duidelijke structuren, heeft iets aantrekkelijks. Tijdens het lezen merk ik dat ik daar soms even in kan verdwijnen.

Tegelijkertijd voel ik ook dat het niet echt bij mij zou passen om echt zo te leven. Het idee is mooi, maar het trekt me niet daadwerkelijk aan. Het is fijn om vanaf een afstandje 'mee te kunnen kijken'. maar ik moet er niet aan denken om daadwerkelijk zo te leven zoals de Amish dat doen. Zien jullie het al voor je? 😉

Plaatje met AI gemaakt van mezelf als amish

eGym uitgeprobeerd

Ik ben alweer bijna twee maanden lid van de sportschool, de tijd gaat echt snel! Normaal doe ik BodyPump, en dat vind ik nog steeds leuk, maar ik merkte dat ik behoefte had aan een beetje afwisseling. Daarom besloot ik vanochtend om een introductie van eGym te doen, om te bekijken of ik dat ook leuk vind. En....ik vond het verrassend leuk!!  

Wat meteen opviel, is hoe makkelijk je erin rolt, nadat een medewerker heef geholpen om alle apparaten op jou in te stellen en te meten wat je beginsituatie is, scan je een bandje en worden de apparaten gelijk op jouw niveau en lichaam gezet, want dit is natuurlijk per persoon verschillend. Je hebt dan geen gedoe met gewicht kiezen of stoelen verschuiven. Dat haalt meteen een hoop twijfel weg. Voor iemand die soms wat kan over-analyseren is het heerlijk om gewoon te doen wat 'het systeem' zegt!

Maar wat het voor mij écht anders maakte, is het spelelement. Je krijgt feedback, werkt naar doelen toe en het voelt een beetje alsof je een soort Mario level aan het halen bent, inclusief het verzamelen van muntjes. Daardoor was ik veel minder bezig met het feit dat ik aan het sporten was. Het ging eigenlijk vanzelf, en voor ik het wist had ik mijn hele rondje gedaan.

Natuurlijk was niet alles perfect. Sommige mensen gingen zitten kletsen tijdens het sporten en hielden tegelijkertijd wel apparaten bezet, en dat haalde me een beetje uit de flow. Dat is wel iets waar je rekening mee moet houden, zeker als je net lekker bezig bent.

Maar al met al? Ik snap wel waarom mensen hier enthousiast over zijn. 😁

Mijn grote fashion flater

Tijdens ons verblijf in Duitsland viel me iets op: in Europa-Park liepen opvallend veel mensen met een heuptasje rond! Ik weet niet of dat iets Duits is of dat het een modetrend is die ik heb gemist, maar het was echt opvallend!

Zelf nemen wij meestal een grote rugzak mee. Dat is praktisch voor grotere spullen, maar minder handig voor dingen die je regelmatig nodig hebt. Zonnebril, telefoon of portemonnee verdwijnen al snel onderin de tas, waardoor je telkens moet zoeken tussen de grotere spullen zoals jassen die we ook in de rugzak hadden gepropt.

Dat bracht me op een idee: waarom zou ik eigenlijk geen heuptasje gebruiken? Ik besloot het gewoon te proberen en kocht er één voor vijf euro bij Kik, een soort Duitse Bristol-keten. Tot mijn verrassing bleek het erg praktisch. Belangrijke spullen had ik direct bij de hand, zonder telkens de rugtas open te hoeven maken of te moeten zoeken. Sander was er ook erg blij mee, want die draagt meestal de rugzak, en nu hoefde ik hem dus niet 'lastig te vallen' als ik mijn zonnebril zocht.

Het beruchte heuptasje 😅

Tegelijk merk ik dat ik nog twijfel of ik het ook in Nederland zou dragen. Het voelt toch wel erg als een fashion flater. Maar o man, wat is het praktisch, ik ga het echt wel missen hoor 😅

Wat vinden jullie: is een heuptasje een onvergefelijke mode-flater of kan het wel? 😉

Doei Duitsland, ik ga je missen (maar niet alles!)

Aan elke vakantie komt een einde, zo ook aan onze leuke vakantie in Duitsland. En terwijl we vandaag langzaam weer richting huis gaan, voel ik twee dingen tegelijkertijd: zin om naar huis te gaan én het gevoel dat ik hier ook dingen ga missen.

Wat ik misschien nog wel het meest ga missen, is de rust en stilte. De natuur die hier overal om je heen is. Het gevoel dat je even niets hoeft, behalve er zijn. Wandelen zonder haast, alleen het geluid van vogels, je eigen voetstappen en soms het pubergeklaag van Tobias 😉. Dus bij deze: ik neem me voor om thuis vaker te gaan wandelen en goede wandelschoenen te kopen. 

Uitzicht vanuit ons vakantiehuisje

En dan… de broodjes.
Ik weet niet wat ze hier doen, maar zelfs een simpel broodje smaakt hier beter. Vers, knapperig, gewoon lekker. Zo’n klein ding, maar toch iets waar ik elke dag weer van genoot. Ik heb mezelf inmiddels voorgenomen om dat thuis ook wat vaker te doen. Zelf afbakbroodjes bakken en kijken of ik op die manier een klein stukje vakantiegevoel kan meenemen naar huis. En wie weet probeer ik ook wel eens om een Raisinen Schnecke te maken, want die ga ik ook onwijs missen. 

Maar naast alles wat ik ga missen, zijn er ook dingen die ik juist weer extra ben gaan waarderen van thuis.

Ons eigen bed bijvoorbeeld. Hoe lekker het ook is om weg te zijn, er gaat toch niets boven je eigen plek. Je eigen matras, bijvoorbeeld. In Duitsland hebben we een vrij kort bed, en ik mis het om gewoon helemaal languit te kunnen liggen, dus daar ga ik weer extra van genieten vanaf vanavond. 

En onze badkamer. Een fijne douche, je eigen spullen, alles op de juiste plek… dat is toch echt luxe. In het huisje in Duitsland hadden we een badhokje met (gruwel!) een douchegordijn dat elke keer tegen je aan plakte. Ik kan niet wachten om weer lekker in onze inloopdouche te gaan douchen!

Wat ik ook elke keer weer extra waardeer als ik thuiskom van vakantie is hoe dichtbij alles is in mijn omgeving. Even een boodschapje halen is zoveel gemakkelijker! En de winkels zijn 'gewoon' open op zondag. Heerlijk!

En misschien wel het belangrijkste pluspunt aan weer thuis zijn: dat we gewoon weer makkelijk naar mijn ouders toe kunnen. Even spontaan langsgaan. Dat soort vanzelfsprekende dingen voelen na een vakantie ineens weer extra fijn.

Het is grappig hoe twee weken weg je daar weer even bewust van maken. Dat je én kunt genieten van iets anders, én tegelijkertijd opnieuw leert zien hoe fijn je eigen leven eigenlijk is.

Een ongelukje in Duitsland

Een paar dagen geleden wilden we een mooie wandeling maken in Duitsland. Omdat ik eerder veel succes had gehad met ChatGPT om leuke uitstapjes in de omgeving te vinden, vroeg ik ook deze keer om advies. Ik kreeg het Felsenpfad aangeraden: volgens ChatGPT een prachtige wandeltocht die niet al te intensief zou zijn.

Om bij het pad te komen, moesten we eerst anderhalve kilometer een berg op lopen. Dit stuk was goed begaanbaar, dus we maakten ons nog geen zorgen. We genoten van de mooie omgeving, het fluiten van de vogels en het zachte zonlicht dat tussen de bomen door scheen.

Na die anderhalve kilometer bereikten we het daadwerkelijke Felsenpfad, waar nog zo’n vijf kilometer wandelen op ons wachtte. In het begin ging het goed, maar op een gegeven moment kreeg ik plotseling een paniekaanval. Ik voelde me niet meer stabiel staan, keek de diepte in en had het idee dat ik elk moment kon vallen.

Mijn eerste ingeving: ik moest gaan zitten. Dus dat deed ik. Alleen had ik in mijn paniek totaal niet door waar ik ging zitten — midden in een bramenstruik.

Gek genoeg voelde ik de schade pas een kwartier later. Op dat moment zat ik zo vol adrenaline dat ik er helemaal niets van merkte.

Deel van de verwondingen van de bramenstruik

Uiteindelijk hebben we het pad niet afgelopen. Wat volgens ChatGPT een goed begaanbare route was, was voor ons toch net iets te uitdagend. Ik ben kontschuivend de berg afgegaan, tot ik me weer veilig genoeg voelde om gewoon verder te lopen. Ondanks alles was het toch weer een mooi avontuur dat we vast nooit zullen vergeten! 

Terug op een veilige weg

Groetjes uit Duitsland

Na een tussenstop in Dieblich zijn we afgelopen maandag aangekomen in Herbolzheim, een dorpje vlak bij Europapark. De reis ernaartoe was al een beetje een avontuur op zich, want de tussenstop maakte het extra leuk. We hebben namelijk Burg Eltz bezocht: een sprookjesachtige burcht midden in het bos. Echt zo’n plek waar je je even in een andere tijd waant. De wandeling ernaartoe en het uitzicht maakten het helemaal af.

Toen we eenmaal op de eindbestemming waren, kon Tobias niet wachten om Europa-Park te gaan herontdekken. Dus dat hebben we gisteren meteen gedaan. Het was een gezellige, maar ook best intensieve dag met veel indrukken. Gelukkig hadden we mooi weer, dat maakte de dag nóg leuker. We hebben van alles gezien en gedaan, en we hebben alledrie ontzettend genoten van deze dag.

.

Vandaag doen we het wat rustiger aan. Na zo’n drukke dag is dat ook wel echt nodig. Even bijkomen, misschien een beetje rondkijken in de omgeving of gewoon lekker niets doen - we weten het nog niet. Ook dat hoort bij vakantie 😊

Groetjes uit Duitsland!

Kleurrijke ogen

Tot voor kort gebruikte ik eigenlijk helemaal geen oogschaduw. Niet eens “veilige” kleuren, gewoon niks. Het was nooit echt mijn ding en ik kon er in het verleden nooit aan wennen om niet in mijn ogen te wrijven met make-up op. Tot ik opeens zin kreeg om toch weer eens oogschaduw te gaan proberen. Dus ik kocht deze set met vrolijke kleurtjes en glitters, en ben begonnen met experimenteren. 

Kleuren combineren, opnieuw beginnen, nog een keer proberen. De ene keer pakt het verrassend leuk uit, de andere keer weet ik niet hoe snel ik het er weer vanaf moet halen. En da's best lastig met al die glitters 😅

Wat me vooral opvalt, is hoe snel ik al verschil merk. In het begin was het een beetje zoeken: waar moet wat, hoe 'blend' je dat netjes, enzvoort. Maar nu, na een paar dagen, gaat het al iets soepeler.  Nog lang niet perfect, maar er zit echt al verschil in met de eerste keer. 

Wat ik ook opvallend vind is hoe een bril verschil kan maken! Soms denk ik: wow dit is echt heel heftig, maar met een bril op valt het dan opeens heel erg mee. 

Voorlopig zal ik nog wel even bezig zijn met oefenen en ik ben absoluut geen Nikkie Tutorials, maar ik vind het leuk om te doen, en dat is het belangrijkste. 😁

Boterkoek blokjes

 Tobias wilde blokjes boterkoek, maar ik kocht een ronde. Quel horreur! 😂

Dus in plaats van netjes rechte lijnen te snijden, of puntjes, ging Tobias gewoon zelf kijken hoe hij aan “blokjes” kon komen. Ik kwam er pas achter toen hij de boterkoek al flink onder handen had genomen. Het ziet eruit alsof de boterkoek een kleine identiteitscrisis heeft gehad, maar Tobias kreeg uiteindelijk precies wat hij wilde: een blokje boterkoek. De ronde restjes had ie overigens ook geen moeite mee. 

Snijden jullie een boterkoek ook zo? 😂 pic.twitter.com/YbBCvqWXCm

— Dana (@tante__truus) April 15, 2026

Out of the box denken? Dat zit in elk geval wel goed 😉 Al noemde iemand op Twitter dit 'het werk van een psychopaat'. 

Wat vinden jullie? 

PS: het gaat nog steeds niet geweldig, maar soms is het fijn om gewoon even wat luchtigs te delen 💚

Super Mario Galaxy Movie

Gisteren, op eerste Paasdag, gingen Sander, Tobias en ik naar de Super Mario Galaxy Movie. De kaartjes hadden we al ruim van tevoren gekocht, dus we zaten op de beste plekken in de bioscoop: helemaal achterin, precies in het midden. We gingen voor de IMAX 3D-versie, dus dat maakte het extra bijzonder.

Om alvast in de sfeer te komen, besloten we ons een beetje te verkleden. Tobias droeg zijn Yoshi-muts, die we vorig jaar bij Universal Studios in Japan hadden gekocht, en ik zette een Luigi-pet op. Maar halverwege de rit naar de bioscoop was Tobias zijn warme muts zat… en ja, toen was ik de pineut. Laten we zeggen dat ik onderweg behoorlijk wat bekijks had 😄

Tobias keek al maanden uit naar deze film en was dolenthousiast dat het eindelijk zover was. Tijdens de film genoot hij zichtbaar van elk moment. Zelf haalde ik lang niet alle verwijzingen naar de games eruit, maar dat maakte voor mij helemaal niets uit. Ik genoot juist van hem — van zijn stralende gezicht elke keer dat hij iets herkende.

Uiteindelijk was dat het allerbelangrijkste: dat Tobias een geweldige dag had. Het was hierdoor een geslaagde eerste Paasdag. 

Slecht nieuws gekregen

Soms zit je achter je scherm en weet je gewoon even niet wat je moet schrijven. Dit is zo'n moment.

We hebben afgelopen maandag slecht nieuws gekregen en dat doet heel erg veel met mij, mentaal gezien. Mijn hoofd zit vol met gedachtes, maar is tegelijk ook leeg als het op woorden aankomt. Daardoor kan het zijn dat het hier de komende tijd wat stiller wordt.

Ik hoop dat jullie ons toch blijven volgen, ook als het tempo wat lager ligt. En als er onderwerpen zijn waar jullie graag over lezen, laat het vooral weten. Misschien helpt het me juist om weer wat inspiratie en afleiding te vinden om te schrijven.

Dank jullie wel dat jullie er zijn en al vele al jarenlang met ons meelezen 🤍

Autismeweek 2026

 Het was me even ontgaan dat het al zover is, maar het is deze week Autismeweek, een week waarin aandacht wordt gevraagd voor autisme. Het thema van dit jaar is "wat is rust voor jou?" 

Op de site van het NVA staat te lezen:

De wereld om ons heen wordt steeds drukker. De constante stroom van prikkels die op ons afkomt, kost ongemerkt veel energie en kan stressvol zijn, zeker voor veel mensen met autisme. Een rustige plek om even op te laden doet dan wonderen. Minstens zo belangrijk is de ruimte om dingen in je eigen tempo te kunnen doen. Voor autistische mensen maakt dit vaak het verschil tussen wel of niet kunnen meedoen, bijvoorbeeld op het gebied van werk, zorg of vrije tijd.

Tijdens de Autismeweek vragen we landelijk aandacht voor meer rustige plekken, momenten zonder onnodige prikkels en respect voor ieders tempo. Zo ontstaat er daadwerkelijk ruimte voor autisme.

Mischien ook interessant hoe ik zelf over dit thema denk:

Rust is voor mij geen luxe, maar een voorwaarde om goed te kunnen functioneren. Rust is het moment waarop mijn hoofd stilvalt na alle prikkels van buitenaf—geluiden, verwachtingen, gesprekken, alles wat zich opstapelt zonder dat ik het doorheb. In die rust voel ik weer dat ik kan ontspannen, helder nadenken en echt aanwezig zijn, voor mezelf én voor de mensen die belangrijk voor me zijn.

Wat voor anderen vanzelf lijkt te gaan, kost mij vaak meer energie. Daarom betekent rust voor mij ook de vrijheid om dingen op mijn eigen tempo te doen, zonder druk of haast. Niet mee hoeven in het ritme van de buitenwereld, maar zoveel mogelijk mijn eigen ritme mogen volgen. Als die ruimte er is, kan ik meedoen op een manier die bij mij past. Dan voel ik me niet alleen minder overweldigd, maar juist sterker, rustiger en meer mezelf. Deze rust vind ik zelf vooral thuis, maar ook bij anderen, zoals bij mijn ouders, schoonouders en een aantal vrienden. 

Hoe ervaren jullie rust? 

Concert van Feuerschwanz

Vorige week woensdag ging ik met Sander naar Feuerschwanz en dat was gewoon echt een hele goede avond. Vanaf het begin zat de sfeer er lekker in: veel energie, vuur op het podium (altijd goed) en een zaal vol mensen die er duidelijk zin in hadden. En de band stelde niet teleur — goede muziek, lekker hard, en echt al mijn lievelingsliedjes kwamen voorbij. Dat je op een gegeven moment denkt: oh ja, deze ook nog! 😁

Ik had vanwege mijn tinnitus één oordopje in, in mijn 'slechte' oor. Twee vond ik te dempend, dan mis je toch net wat van de beleving. Met één zat ik precies goed: het was nog steeds lekker luid en meeslepend, maar zonder dat het te veel werd voor mijn oor. 

Sander had redelijk last minute besloten om ook mee te gaan en daar was ik wel heel blij mee, want samen ervan genieten is leuker dan alleen. Ik zou zeker nog een keer gaan als ze weer een concert geven in Nederland, want het was echt een top-avond. 

Voordelen van een puber ;)

Er zijn dus blijkbaar ook voordelen aan een puber. Ik mopper er op de blog ook best regelmatig over (want: puber 😄), maar eerlijk is eerlijk… hij kan wel koken. 

Tobias is de laatste tijd namelijk zelf bezig in de keuken en maakt gewoon hele maaltijden. Laatst stond hij pasta caprese te maken uit het kookboek van Chicks Love Food. En niet een beetje half helpen, maar gewoon echt helemaal zelf, van stap 1 tot het einde. Ik hoefde er niks aan te doen. En dat is dus echt een groot voordeel. Gewoon dat je een keer niet zelf hoeft te koken én het ook nog eens gewoon lekker is. De volgende stap is dat hij ook nog zelf de boodschapjes doet 😂

Ik merk ook dat hij het leuk vindt om te doen. Beetje snijden, beetje koken, en daarna trots vertellen wat hij gemaakt heeft. En terecht ook, want het smaakt gewoon erg goed; beter zelfs dan wanneer ik het zelf maak 😉

Dus ja, pubers kunnen vermoeiend zijn, maar dit soort dingen maken wel een hoop goed 😉
Ik klaag misschien af en toe… maar als hij zo blijft koken, hoor je mij zeker niet.

15 jaar verkering

 Van de week kreeg ik op Facebook een herinnering van 'vroeger'. Dit keer eentje van Sander en mij, dat we één jaar verkering hadden. Dus ik ging even rekenen… Dat betekent dus dat we nu al 15 jaar officieel een stelletje zijn. 

Vijftien jaar klinkt echt lang. En eerlijk: zo voelt het meestal helemaal niet. Het voelt gewoon… normaal. Vertrouwd. Alsof het altijd al zo is geweest. We zijn al 2 keer zo lang samen als dat we zonder elkaar zijn geweest (als je de kindertijd niet meetelt, maar niemand heeft al een relatie als kleuter 😉)

We hebben er eigenlijk niks speciaals mee gedaan. De dag erna gingen we al naar Feuerschwanz (waar ik later nog wat over schrijf!) en ik weet inmiddels dat ik niet zo goed ga op allemaal dingen achter elkaar. Dan wordt het me te veel en daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee. Dus we hebben het gewoon een beetje laten gaan. En dat is eigenlijk ook wel oké. Niet alles hoeft groots of speciaal gevierd te worden.

Over een paar maanden zijn we 14 jaar getrouwd en onze trouwdag vieren we eigenlijk altijd wel. Meestal gaan we dan een weekendje naar de sauna met een hotel erbij. Gewoon even samen weg, beetje ontspannen, beetje bijkomen. Daar kan ik nu al naar uitkijken. 😁

Beweging en "overgangsklachten"?

De laatste tijd merk ik dat ik een beetje zoekende ben naar een nieuw ritme en regelmaat. Misschien valt het jullie ook al op door de diverse blogposts die toch wel een beetje dit thema hebben. Het heeft (denk ik) vooral te maken met de middelbare school, want dat brengt toch een heel ander dagritme met zich mee dan ik gewend was.

Aan de ene kant heb ik ineens meer tijd, omdat de schooldagen langer zijn. Maar tegelijkertijd voelt het ook alsof ik juist minder tijd heb, omdat Tobias steeds wat later naar bed gaat. Het schuift allemaal net even anders, en ik merk dat ik daar nog heel erg mijn weg in moet vinden.

Wat me vooral opvalt, is dat ik veel behoefte heb aan tijd voor mezelf. Gewoon even niks, even opladen. Misschien speelt er ook wel iets hormonaals mee, een beginnende overgang of zo. Ik weet het niet precies, maar mijn energie voelt anders dan normaal. Natuurlijk kan ook meespelen dat we gewoon in een heftige tijd zitten met het overlijden van mijn schoonvader en een zieke vader. Maar feit is: er voelt iets een beetje "off". 

Daarom heb ik besloten om weer te gaan sporten. Even iets doen wat echt van mij is en waar ik hopelijk weer wat meer energie van krijg. En ik ben dan ook gelijk even de deur uit, waardoor we elkaar wat minder in de weg lopen... 

Afgelopen zaterdag begon ik met een eerste Zumba-les, maar dat was eerlijk gezegd geen succes. De instructrice ging zó snel en gaf eigenlijk geen duidelijke aanwijzingen. Ik voelde me meer verloren dan lekker in beweging, dus dat was het niet voor mij. Ik ben dus ook na een half uur de les uitgestapt; ik voelde heel duidelijk dat dit niets voor mij was. 

Gisteravond ging ik naar BodyPump, iets wat ik vroeger ook al deed. En dat voelde meteen goed. Bekend, duidelijk en gewoon lekker intensief. Ik kwam er echt met een fijn gevoel vandaan. Dit ga ik dus zeker weer oppakken. Ik heb me gelijk ingeschreven voor de komende weken. Heerlijk!

Nu heb ik even een persoonlijke vraag: vanaf welke leeftijd merkten jullie iets van de overgang? Zou dit het kunnen zijn of denken jullie dat het te vroeg is? (Ik ben 40)