Guilty pleasures en kleine kantjes

Vandaag is de opdracht om te schrijven over een guilty pleasure of een verbeterpuntje in je leven.

Guilty pleasures, ik heb er wel meer dan één. Mijn grootste was tot voor kort het fantaseren over hoe ik weg zou gaan bij mijn huidige werk. Ik fantaseerde er dan over dat ik een contract aangeboden zou krijgen en dat ik dan zou kunnen zeggen dat ik een andere baan heb gevonden. Helaas liep het net even wat anders en was ik nog niet zeker van mijn nieuwe baan toen ze me een jaarcontract aanboden, dus moest ik nog even inbinden. Maar nu is dat gelukkig over.


Een andere fantasie van mij was om jullie te vertellen hoe stom mijn werk is. Dus dat ga ik nu ook eens doen. De waarheid over mijn huidige werk: het zuigt! Je wordt als een nummertje behandelt. De cijfertjes gaan vóór alles. We werken met een 'servicelevel', wat erop neerkomt dat je zo snel mogelijk de telefoon moet opnemen. Wat er daarna met de klant gebeurt dat interesseert niemand. Als de telefoon maar op tijd wordt opgenomen. 
Toen Sanders opa op sterven lag wilde ik een dagje vrij nemen om met Sander nog een keer afscheid te gaan nemen van zijn opa. Maar er hadden die dag al mensen vrij en als ik ook vrij zou krijgen dan zou het servicelevel te laag worden. Dus ik moest zelf maar regelen dat iemand anders voor mij zou komen werken. Kortom: het bedrijf waar ik werk is echt onmenselijk!
Een andere collega had een zus die ging trouwen, zelfs hier kon ze geen vrij voor krijgen. Dat is toch te achterlijk voor woorden?!
Overigens kunnen mijn directe leidinggevenden hier ook weinig aan doen; zij krijgen het ook weer van bovenaf te horen en moeten ook doen wat hen wordt opgedragen door mensen die duidelijk nog nooit een callcenter van binnen hebben gezien.


Daarom hoor ik mezelf nu ook regelmatig gniffelen. Niet voor mijn collega's, maar vooral voor het bedrijf. Want vlak voor ik vertelde dat ik wegging hebben ze het contract van een andere collega die hetzelfde werk deed als ik gestopt. En in plaats daarvan míj dus een jaarcontract aangeboden. Nu zijn ze er opeens twee kwijt. Moeten ze mensen maar niet als nummertjes behandelen, maar gewoon als mensen! Ik gun mijn collega's dat ze het wat rustiger hebben dan nu het is, maar ik vind het zó lekker dat het servicelevel nu gewoon compleet kapot gaat! 


Normaal gesproken ben ik nooit wraakzuchtig of rancuneus, maar in dit geval zeg ik: dit is karma! Als je mensen slecht behandelt zal het je zelf ook slecht gaan! Daarom weet ik ook zeker dat ik het veel beter naar mijn zin zal hebben bij mijn nieuwe werk; daar worden mensen (zowel klanten als personeel) niet als nummer behandelt, maar als een individu.


Hebben jullie ooit wel eens werk gedaan dat echt vreselijk was?

beautyqueen in het diepst van mijn gedachten? not really!

Deze week kleurt onze blog even roze, omdat het wijvenweek is. Hij is dus even verboden terrein voor Sander! Vandaag is de opdracht om te schrijven over het uiterlijk. Hoeveel tijd je kwijt bent om eruit te zien zoals je jezelf aan de wereld presenteert.

 Blegh, ik vind dit helemaal geen leuk onderwerp! Ik bén helemaal geen beautyqueen in het diepst van mijn gedachten. Sander zegt altijd dat ik absoluut geen meisje-meisje ben. Dat vond hij juist zo leuk aan mij. Met mij kun je lekker een boswandeling maken zonder dat ik bang ben dat er modder op mijn schoenen komt. Je kunt met me stoeien zonder dat ik bang ben dat mijn haar in de war raakt. En ’s morgens ben ik vaak sneller klaar in de douche dan hij…

Dus ja, wat moet ik dan schrijven over dit onderwerp? Hm, misschien moet ik mijn masker maar afdoen en bekennen dat ik soms toch bést een meisje-meisje ben. Vanmorgen bijvoorbeeld, toen er een klein spinnetje op tafel liep, moest Sander hem toch echt vangen. En ik kan soms óók opbloeien van een complimentje over het een of ander. En ik huil momenteel erg snel…. Vooral bij televisieprogramma’s als say yes to the dress of films als bride wars… en al ben ik niet ijdel, toch ben wel ik heel erg gehecht aan de ringen die ik nu draag en weet ik nog niet welke ik moet ‘opofferen’ als onze verlovingsringen binnenkomen.

Maar een beautyqueen? Nee, daar liggen mijn ambities niet. Ik heb het veel te druk met andere zaken om me zo druk te maken over dingen als lipgloss, haarkrullers enz, enz.

In hoeverre voelen jullie je een beautyqueen?