Commentaar tijdens het hardlopen

Nu ik weer aan het hardlopen ben, valt me iets op. Blijkbaar vinden mensen het heel moeilijk om een hardloper gewoon voorbij te laten rennen zonder iets te zeggen. Dat wist ik trouwens al wel. Dit is niet de eerste keer dat ik hardloop. Maar ik heb het idee dat ik deze keer veel vaker reacties krijg dan bij mijn vorige hardloop-pogingen.

Gelukkig zijn de meeste ontzettend leuk. Een fietser die roept: "Goed bezig!" Iemand die een duim opsteekt. Of een enthousiaste: "Kom op, nog even!" Het zijn maar een paar woorden, maar ze helpen mij toch. Zeker als ik net midden in een interval zit en mezelf probeer wijs te maken dat ik écht nog wel een minuutje kan. Zo'n aanmoediging geeft gewoon een glimlach én stiekem ook een beetje extra energie.

Helaas zijn er ook andere reacties. Vooral jongeren op een fatbike lijken soms te denken dat een hardloper de ideale kandidaat is om even iets naar te roepen. Meestal niet eens heel origineel, maar vooral een beetje uitlachen of stoer doen. Als iemand ervoor kiest om op de bank te blijven zitten, hoor je niemand. Maar zodra iemand besluit haar hardloopschoenen aan te trekken en aan haar conditie te werken, vinden sommige mensen dat blijkbaar hét moment om commentaar te leveren.

Toch kies ik ervoor om vooral de leuke reacties te onthouden. Die meneer op de fiets die riep: "Lekker bezig!" Dat meisje dat een duim omhoog gaf. Of die wandelende buurvrouw die me glimlachend succes wenste. Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat ik nét iets vrolijker thuiskom.

Project Gezond - week 11

Het is alweer tijd voor een update over Project Gezond. Deze week aten we maaltijden uit het boek Heerlijke Zomer. Ik volgde geen bestaand weekmenu, maar maakte mijn eigen weekmenu door verschillende vegetarische recepten te kiezen en de bijbehorende dagmenu's met elkaar te combineren.

Qua resultaat: ik viel deze week 0,3 kilo af en Sander een halve kilo. Het is inmiddels wel te zien:

Effect van 3 maanden Project Gezond

Een rommelige week

Ik heb deze week als behoorlijk rommelig ervaren. Er liepen veel dingen anders dan we van tevoren hadden verwacht, waardoor we regelmatig met maaltijden moesten schuiven. Op zich is dat niet erg, maar daardoor raak ik soms wel het overzicht kwijt. Het gevolg was dat er behoorlijk wat restjes overbleven. Daarom hebben we besloten om dit weekend een paar 'restjesdagen' te houden en de koelkast zo leeg mogelijk te eten, zodat we volgende week weer met een frisse start kunnen beginnen.

Wat wél goed ging

Gelukkig ging er ook veel wél goed. We hebben deze week weer heerlijke maaltijden gegeten, zoals de waldorfsalade, plaattaart met brie en venkel en de lente-ratatouille. En ook al zat er geen echte favoriet voor Tobias tussen, hij heeft alles zonder mopperen opgegeten. Dat voelt toch als een kleine overwinning!

Hardlopen

Het hardlopen gaat nog steeds goed, al heb ik inmiddels wel last van een blessure aan mijn heup. Ik hoopte dat de klachten vanzelf zouden verdwijnen, maar het lijkt erop dat dat niet gaat gebeuren. Daarom heb ik besloten om volgende week een afspraak te maken bij de fysiotherapeut. Hopelijk kan die achterhalen waar de pijn vandaan komt en krijg ik oefeningen waarmee de klachten verminderen.

Ik hoop dat ik snel weer redelijk pijnvrij kan hardlopen, want we hebben ons ook ingeschreven voor de Rijnmond Run op 30 augustus. Het zou ontzettend jammer zijn als deze blessure daar roet in het eten zou gooien.

5 dingen die ik niet over rouw wist

Anderhalve maand geleden overleed mijn vader. Inmiddels leer ik dat rouw heel anders is dan ik altijd dacht. Natuurlijk wist ik dat ik verdrietig zou zijn en veel zou huilen, maar er zijn ook dingen die me enorm hebben verrast.

1. Rouw is veel lichamelijker dan ik dacht

Ik had verwacht dat rouw vooral een emotioneel proces zou zijn. Veel verdriet, veel huilen. Maar mijn lichaam blijkt minstens zo hard mee te doen. Ik heb last gehad van een droge mond, een brok in mijn keel, moeite met slikken, slecht slapen, vermoeidheid en trillingen. Soms voelt het zelfs alsof mijn lichaam harder rouwt dan mijn hoofd.

2. Je bent niet constant verdrietig

Dit vond ik misschien wel de grootste verrassing. Op social media lijkt het soms alsof rouw betekent dat er maandenlang een grijze sluier over alles hangt. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik mijn vader enorm mis, maar er zijn ook momenten waarop ik lach, geniet van iets lekkers of me zelfs even redelijk normaal voel.

Dat betekent niet dat ik minder van mijn vader hield. Het betekent alleen dat een mens niet 24 uur per dag verdriet kan voelen. Al zal dat misschien voor anderen wel zo zijn, maar ik heb gelukkig ook mooie momenten tussendoor. 

3. Je mist iemand juist bij de kleine dingen

Ik dacht altijd dat ik mijn vader vooral zou missen op grote momenten. Verjaardagen. Feestdagen. Vaderdag. Maar inmiddels merk ik dat het juist de kleine dingen zijn. Nieuwe hardloopschoenen kopen en hem willen vertellen welke ik heb gekozen. Een route rijden en denken dat hij daar vast iets over had gezegd. Een grappig verhaal willen delen. Dat zijn de momenten waarop het gemis soms onverwacht hard binnenkomt.

4. Rouw maakt je wereldbeeld tijdelijk anders

Ik merk dat ik, zeker toen mijn vader net was overleden, veel minder geduld had voor klein leed. Dingen waar ik me normaal druk om zou maken, voelen opeens heel onbelangrijk. Dat betekent niet dat ik minder empathisch ben geworden. Mijn referentiekader is gewoon verschoven. Als je net afscheid hebt genomen van iemand van wie je houdt, kijk je tijdelijk anders naar de problemen van alledag. Inmiddels merk ik dat het wel weer wat meer terug begint te komen, gelukkig. 

5. Er bestaat geen juiste manier van rouwen

Dit is misschien wel de belangrijkste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik vergelijk mezelf voortdurend met anderen. Met mensen die maandenlang alleen maar verdrietig zijn. Met mensen die juist snel hun gewone leven oppakken. Maar uiteindelijk kom ik steeds weer uit op dezelfde conclusie: iedereen rouwt op haar / zijn eigen manier.

Soms huil ik. Soms sport ik. Soms voel ik me verdrietig. Soms voel ik me even normaal. En blijkbaar hoort dat allemaal bij rouwen. Ik had verwacht dat rouw een rechte lijn zou zijn. Inmiddels weet ik dat het meer lijkt op golven. Verdriet en gewone momenten wisselen elkaar af.

Welke dingen hadden jullie niet verwacht (of juist wel!) bij rouwen? 

Een dagje naar Den Bosch

Gister ging ik samen met een vriendin een dagje naar Den Bosch. Ik maakte gebruik van het Dal Vrij-abonnement, waardoor we buiten de spits gratis met de trein konden reizen. Dat maakt zo'n spontaan uitstapje toch nét even leuker.

Ons eerste doel stond eigenlijk al vast: een echte Bossche bol eten. 😄 En ja, die was natuurlijk heerlijk! Daarna hebben we lekker door de stad geslenterd, wat winkels bekeken en gewoon genoten van de sfeer. En natuurlijk flink bijgekletst, want we hadden elkaar al een tijdje niet gezien.  Aan het einde van de middag zijn we bij een Italiaans restaurant gaan eten. Niet bepaald een Project Gezond-proof dag dus... maar de boog kan niet altijd gespannen staan. 

Voordat we weer terug naar huis gingen, liep ik nog tegen iets leuks aan: een Murdoku puzzelboekje. Dat is een puzzelboekje waarin je niet alleen een raster oplost, maar ook met behulp van aanwijzingen een moordzaak moet oplossen. Een soort kruising tussen een logische puzzel en een detective.  Die heb ik heel spontaan gekocht en het bleek een schot in de roos. Tijdens de terugreis heb ik al een paar puzzels gemaakt. Ik verveel me namelijk best vaak in de trein, dus ik was al een tijdje op zoek naar iets anders dan eindeloos op mijn telefoon scrollen.

Het was echt een ontzettend geslaagde dag. Dankzij mijn Dal Vrij-abonnement, dat €50 kostte, kan ik deze zomer nog veel meer van dit soort uitstapjes maken zonder me druk te hoeven maken over de treinkosten. Dat maakt het veel makkelijker om spontaan te besluiten een dagje op pad te gaan.

Sterker nog: het abonnement heeft zichzelf nu eigenlijk al terugverdiend. Normaal gesproken zou ik met mijn 40% kortingskaart €24,48 hebben betaald voor mijn dagje naar Ede-Wageningen en €25,92 voor de reis naar Den Bosch. Samen is dat €50,40. Alles wat ik deze zomer nog met de trein reis buiten de spits, voelt dus eigenlijk als een mooi extraatje. Ik heb al een paar leuke ideeën voor volgende uitstapjes, dus ik denk dat ik nog veel plezier ga hebben van dit abonnement!

Extra aflossen op de hypotheek

Ik was vanochtend mijn financiële overzicht aan het bijwerken en kwam erachter dat ik al twee maanden onze nettowaarde en de stand van onze hypotheek niet meer had ingevuld. Dat bracht me op een andere vraag: wanneer hebben we eigenlijk voor het laatst extra afgelost op onze hypotheek?

Het antwoord verraste me best, want dat bleek alweer drie jaar geleden te zijn. Niet omdat we extra aflossen niet meer belangrijk vonden, maar omdat het leven de afgelopen jaren simpelweg iets anders van ons vroeg.

Zowel mijn vader als de vader van Sander kregen te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Dat zorgde voor veel ziekenhuisbezoeken, zorgen en emoties. Op zulke momenten verdwijnen financiële doelen vanzelf wat meer naar de achtergrond. Daarnaast waren we druk bezig met sparen voor onze reis naar Japan. Dat was een grote droom die we graag wilden realiseren. Elke euro die we opzij konden zetten, ging naar dat spaardoel.

En er speelde nog iets mee: op dit moment heb ik geen werk. Daardoor hebben we ook geen extra inkomsten die we kunnen gebruiken om versneld af te lossen. Dan voelt het logischer om eerst een goede financiële buffer te behouden.

Tijd om de draad weer op te pakken

Nu ik mijn financiële administratie weer heb bijgewerkt, voelt het alsof er weer ruimte ontstaat om vooruit te kijken. Misschien betekent dat niet dat we meteen grote bedragen gaan aflossen. Zeker nu ik geen werk heb, willen we daar verstandig mee omgaan. Maar het is wel fijn om weer bewust met onze financiën bezig te zijn en onze voortgang weer bij te houden.

Via het blad hypotheek kunnen jullie meekijken hoe het gaat met het (extra) aflossen. Ik zal proberen deze ook weer maandelijks bij te werken. 

De tweede oorbellen zitten erin!

 Gisteren was het zover: ik ben naar de piercer geweest om aan allebei mijn oren een tweede oorbellengaatje te laten zetten.

Ik vond het vooraf best spannend. Niet zozeer omdat ik bang was voor de pijn, maar meer omdat je toch niet precies weet wat je kunt verwachten. Gelukkig bleek die spanning achteraf eigenlijk nergens voor nodig te zijn.

Het zetten zelf viel me namelijk ontzettend mee, al deed het op het moment zelf best wel pijn. Maar voor ik het wist, zaten beide oorbellen erin. Ik vroeg me achteraf zelfs af waarom ik het zo spannend had gevonden!

Nu begint natuurlijk het belangrijkste gedeelte: het genezen. Ik mag de oorbellen de komende acht weken niet uitdoen en de eerste maand mag ik ook niet zwemmen. Hier heb ik van tevoren wel heel goed over nagedacht, aangezien het wel warm is. Maar ik vond het toch te leuk om nog langer te moeten wachten om gaatjes te laten priken.

Gisteravond merkte ik tijdens het uitdoen van mijn "gewone" grote oorbellen wel dat mijn oren wat gevoelig waren. Echt pijn deed het niet, maar je merkt gewoon dat er iets is gebeurd. Ook liggen op een kussen is nog wat gevoelig. Ik denk dat dat de komende dagen vanzelf steeds beter zal worden naarmate alles geneest.

Ik ben vooral heel benieuwd hoe het er straks uitziet als de genezingsperiode voorbij is en ik kan gaan wisselen met verschillende oorbellen. Dat was tenslotte ook de reden dat ik hiervoor koos: ik heb zoveel leuke oorbellen, maar kon er steeds maar één paar tegelijk dragen. Straks kan ik veel meer combineren en afwisselen. Daar heb ik nu al zin in!

Project Gezond - week 10

Ik heb even getwijfeld of ik opnieuw zou beginnen met tellen, omdat we deze week aan een nieuw boek zijn begonnen. Uiteindelijk heb ik besloten om gewoon door te tellen. We zijn namelijk alweer begonnen aan week 10 van Project Gezond, en het gaat nog steeds erg goed!

Weegmoment

Deze week ben ik 0,2 kilo afgevallen. Sander maakte een flinke klapper en verloor ruim 1 kilo. Die 0,2 kilo klinkt misschien niet als heel veel, maar als je dat een jaar lang iedere week zou afvallen, kom je toch uit op ruim 10 kilo. Elke stap naar beneden is er dus weer één!

Daarnaast was deze week ook een bijzondere mijlpaal, omdat ik inmiddels minder weeg dan mijn eind-gewicht van mijn vorige poging! En de motivatie om door te gaan is nog steeds best hoog, dus ik denk dat het me dit keer zeker gaat lukken allemaal! Om het te vieren ga ik vanmiddag gaatjes laten prikken! 😉

Start met een nieuw boek

Deze week zijn we begonnen met een (voor ons) nieuw boek met weekmenu's. Dat beviel eigenlijk heel goed, al was het soms wel even puzzelen. Ons vorige boek bevatte namelijk alleen vegetarische gerechten, terwijl we nu af en toe zelf een vleesgerecht moesten ombouwen naar een vegetarische variant. Gelukkig bleek dat prima te doen!

Uit eten geweest

Omdat Tobias zo'n goed rapport had en over is naar HAVO 2, zijn we afgelopen woensdag met z'n drieën uit eten geweest. Eerlijk gezegd viel het eten me een beetje tegen. De afgelopen weken heb ik tijdens Project Gezond regelmatig lekkerder gegeten dan in het restaurant. Dat laat me eigenlijk wel iets bijzonders zien: uit eten gaan voelt voor mij niet meer als iets waar ik enorm naar uitkijk. Natuurlijk is het gezellig, maar qua eten mis ik het eigenlijk helemaal niet. 

Planner

Vorige week kocht ik via Project Gezond deze planner. Hierin kan ik onder andere mijn maaltijden vooruit plannen, mijn gewicht bijhouden, noteren welke beweging ik heb gehad en ook gewoon afspraken opschrijven. Ik merk dat het me helpt om regelmatig even bewust stil te staan bij mijn leefstijl. Daardoor ben ik minder geneigd om dingen op de automatische piloot te doen.

Het weekmenu voor komende week staat inmiddels ook alweer gepland. Omdat er warm weer aankomt, heb ik gekozen voor gerechten uit het boek Heerlijke Zomer. Dat zorgt niet alleen voor wat afwisseling, maar past ook perfect bij de zomerse temperaturen.

Sporten en hardlopen

Ook deze week heb ik iedere dag wel iets aan beweging gedaan. De ene dag ging ik naar eGym, de andere dag maakte ik een wandeling en daarnaast heb ik ook nog een keer hardgelopen. Helaas kreeg ik na het hardlopen weer wat last van mijn heup. Daarom heb ik alleen maandag gelopen. Als het goed voelt, wil ik het vandaag weer rustig oppakken.

Ik merk dat ik tijdens het hardlopen echt bewust mijn eigen tempo moet aanhouden. Zodra ik meega in het tempo van Sander, ga ik al snel te hard van stapel. Rustig opbouwen blijft dus het allerbelangrijkste.

Een korte 'vermissing'

Vanochtend was ik lekker aan het bodypumpen op de sportschool. Even een uurtje mijn hoofd leegmaken, muziek aan en lekker sporten. Toen de les afgelopen was, pakte ik mijn telefoon en zag ik dat ik een gemiste oproep had van Tobias' school. Natuurlijk belde ik meteen terug, zeker omdat ik wist dat hij sportdag had en een ongelukje op een sportdag zit altijd in een klein hoekje.

Aan de telefoon kreeg ik te horen dat Tobias niet aanwezig was bij de sportdag. Dat vond ik ontzettend vreemd, want hij was die ochtend gewoon op tijd van huis vertrokken. Ik ging er vanuit dat hij netjes op school was aangekomen, maar blijkbaar was dat niet het geval.... In eerste instantie probeerde ik rustig te blijven. Misschien was er sprake van een misverstand. Misschien stond hij ergens anders op de presentielijst of hadden ze hem over het hoofd gezien. Er zijn genoeg onschuldige verklaringen te bedenken.

Maar toen ik na een half uur nog steeds niets terug had gehoord van school, begon de onrust toch toe te nemen. Ik besloot op de fiets te springen en richting de sportdag te rijden om zelf polshoogte te gaan nemen. En zoals dat dan vaak gaat als je je zorgen maakt, begonnen mijn gedachten er met me vandoor te gaan. Wat als hij onderweg was gevallen? Wat als hij was aangereden? Wat als er iets heel ernstigs was gebeurd? Mijn hoofd wist in korte tijd de meest verschrikkelijke scenario's te bedenken. Ik ben altijd al een beetje een doemdenker geweest, maar sinds het overlijden van mijn vader heeft dit wel ergere vormen aangenomen, hopelijk zakt dit met de tijd ook weer.

Gelukkig kwam de verlossende telefoon al terwijl ik onderweg was. Er was niets aan de hand. School had Tobias inmiddels gevonden en alles bleek gelukkig in orde te zijn. Ik kon met een opgelucht gevoel weer terug richting huis gaan fietsen. 

Wat bleek? Tobias had zich niet op de juiste manier aangemeld. waardoor ze zijn naam niet hadden afgetekend. Hij was zichzelf van geen kwaad bewust en was gewoon lekker gaan sporten. 

Als hij straks thuiskomt krijgt ie een hele dikke ongevraagde knuffel waar ie helemaal niet op zit te wachten 😅

Tobias krijgt een tienerkamer

 Tobias krijgt een echte tienerkamer! Geen kinderkamer meer, maar een kamer die veel beter past bij de leeftijd waarop hij nu zit. We hebben al allerlei plannen. Er komt een nieuw bed, een fijne bank om lekker te chillen, een televisie en nieuwe kasten. En natuurlijk krijgt de kamer ook een frisse verflaag. Ik denk dat het uiteindelijk echt een plek wordt waar hij zich helemaal thuis voelt.

Maar... voordat we zover zijn, wacht ons eerst een enorme klus. Want zijn kamer ligt nog vol met speelgoed waar al heel lang niet meer mee gespeeld wordt. Van Lego tot knutselspullen, van Hot Wheels tot allerlei kleine verzamelingen. Het heeft zich door de jaren heen allemaal opgestapeld. 

Dus voordat we kunnen beginnen aan de metamorfose zullen we eerst flink moeten opruimen. Ik vermoed dat we meerdere rondjes naar de kringloop gaan maken. Dingen die nog hartstikke goed zijn, maar waar Tobias inmiddels gewoon te oud voor is gaan we natuurlijk niet zomaar weggooien! Hopelijk kunnen we er iemand anders weer blij mee maken.

We hebben gelukkig al een plan gemaakt. Tobias gaat van 25 tot en met 28 juli een paar dagen logeren bij opa en oma in Friesland. Terwijl hij lekker geniet van zijn logeerpartijtje, willen wij thuis flinke meters maken. Dat is hét moment om te verven, meubels te verplaatsen en alles klaar te maken voor zijn nieuwe kamer. Tot die tijd gaan Tobias en ik alvast samen stap voor stap opruimen. Zo hoeft niet alles in die paar dagen te gebeuren en maken we het project alvast een stuk behapbaarder.

Als ik heel eerlijk ben, kijk ik best een beetje op tegen deze klus. Ik vind het namelijk lastig om overzicht te houden als er heel veel tegelijk moet gebeuren. Waar begin je? Wat bewaren we? Wat kan weg? Wat moet eerst? In mijn hoofd wordt zo'n project dan al snel één grote berg, terwijl het eigenlijk uit heel veel kleine stapjes bestaat.

Ik weet dus nu al dat ik mezelf regelmatig zal moeten afremmen. Niet alles hoeft in één dag af. Eerst een boekenkast. Dan een hoekje. Daarna weer een volgende stap. Dat werkt voor mij uiteindelijk veel beter dan proberen de hele kamer in één keer aan te pakken. Voor Tobias werkt dat overigens ook beter, want hij heeft helaas het gebrek aan overzicht van mij geërfd. 

Ik ben heel benieuwd hoe de kamer er over een paar weken uitziet. Ik heb zo'n vermoeden dat Tobias er straks bijna niet meer uit te krijgen is. En eerlijk is eerlijk: het is ook wel lekker als hij straks meer met zijn vrienden op zijn eigen kamer kan chillen. Wie weet krijg ik dan de woonkamer weer wat meer voor mezelf terug 😉

Een extra gaatje laten prikken

 Ik heb een steeds groter wordende verzameling oorbellen. Niet gigantisch, maar wel genoeg om regelmatig te denken: O ja, die had ik ook nog! En dat is eigenlijk best jammer. Want met maar één gaatje per oor kan ik steeds maar één paar tegelijk dragen. Terwijl het me juist zo leuk lijkt om verschillende oorbellen met elkaar te combineren. Een subtiel knopje naast een hangertje, twee verschillende steentjes of gewoon wat meer afwisseling.  Dus begon het idee te kriebelen om een tweede gaatje te laten zetten.

Alleen er was één ding dat me al een tijdje tegenhield. Ik ben namelijk een echte zijslaper. Ik draai de hele nacht van links naar rechts. Het idee dat ik wekenlang op een nieuwe oorbel zou liggen, leek me eerlijk gezegd helemaal niks. Dus schoof ik het plan steeds weer voor me uit.

Totdat ik er laatst met een vriendin over sprak. Zij vertelde dat je bij een piercer helemaal niet per se zo'n klassiek schiet-oorbelletje met een dikke achterkant hoeft te krijgen. Je kunt vaak meteen kiezen voor een ringetje of een speciaal knopje met een platte achterkant. Dat zit veel comfortabeler, zeker als je - net als ik - het liefst op je zij slaapt.

Mijn eerste reactie was ongeveer: Waarom wist ik dit niet eerder? 😂 Dat ene gesprek haalde eigenlijk al een groot deel van mijn twijfel weg, en dus heb ik eindelijk de stoute schoenen aangetrokken: volgende week heb ik een afspraak bij een piercer!

Nu ik me er wat meer in heb verdiept, snap ik ook waarom mijn vriendin aanraadde om een piercing te laten zetten in plaats van de oorbel in je oor te laten schieten.

• Een piercer gebruikt een steriele, holle naald. Dat beschadigt het weefsel minder dan een schietpistool, waardoor het sneller geneest
• De sieraden zijn vaak van hoogwaardige materialen, zoals titanium, die prettig zijn tijdens het genezen.
• Er wordt beter gekeken naar de juiste plek van het gaatje en wat het beste bij jouw oor past.
• En voor mij misschien wel het grootste voordeel: je kunt vaak meteen kiezen voor een sieraad met een platte achterkant of een ringetje, waardoor slapen een stuk comfortabeler is.

Natuurlijk vind ik het nog steeds een beetje spannend. Dat hoort er denk ik ook wel een beetje bij. Ze gaan toch met een naald in mijn oor prikken. Brrr....  Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in. Eindelijk kan ik al die oorbellen die nu in een doosje liggen ook eens echt gaan combineren. Nu alleen nog even de genezingsperiode doorkomen, maar dat komt vast goed 😉