15 jaar verkering

 Van de week kreeg ik op Facebook een herinnering van 'vroeger'. Dit keer eentje van Sander en mij, dat we één jaar verkering hadden. Dus ik ging even rekenen… Dat betekent dus dat we nu al 15 jaar officieel een stelletje zijn. 

Vijftien jaar klinkt echt lang. En eerlijk: zo voelt het meestal helemaal niet. Het voelt gewoon… normaal. Vertrouwd. Alsof het altijd al zo is geweest. We zijn al 2 keer zo lang samen als dat we zonder elkaar zijn geweest (als je de kindertijd niet meetelt, maar niemand heeft al een relatie als kleuter 😉)

We hebben er eigenlijk niks speciaals mee gedaan. De dag erna gingen we al naar Feuerschwanz (waar ik later nog wat over schrijf!) en ik weet inmiddels dat ik niet zo goed ga op allemaal dingen achter elkaar. Dan wordt het me te veel en daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee. Dus we hebben het gewoon een beetje laten gaan. En dat is eigenlijk ook wel oké. Niet alles hoeft groots of speciaal gevierd te worden.

Over een paar maanden zijn we 14 jaar getrouwd en onze trouwdag vieren we eigenlijk altijd wel. Meestal gaan we dan een weekendje naar de sauna met een hotel erbij. Gewoon even samen weg, beetje ontspannen, beetje bijkomen. Daar kan ik nu al naar uitkijken. 😁

Beweging en "overgangsklachten"?

De laatste tijd merk ik dat ik een beetje zoekende ben naar een nieuw ritme en regelmaat. Misschien valt het jullie ook al op door de diverse blogposts die toch wel een beetje dit thema hebben. Het heeft (denk ik) vooral te maken met de middelbare school, want dat brengt toch een heel ander dagritme met zich mee dan ik gewend was.

Aan de ene kant heb ik ineens meer tijd, omdat de schooldagen langer zijn. Maar tegelijkertijd voelt het ook alsof ik juist minder tijd heb, omdat Tobias steeds wat later naar bed gaat. Het schuift allemaal net even anders, en ik merk dat ik daar nog heel erg mijn weg in moet vinden.

Wat me vooral opvalt, is dat ik veel behoefte heb aan tijd voor mezelf. Gewoon even niks, even opladen. Misschien speelt er ook wel iets hormonaals mee, een beginnende overgang of zo. Ik weet het niet precies, maar mijn energie voelt anders dan normaal. Natuurlijk kan ook meespelen dat we gewoon in een heftige tijd zitten met het overlijden van mijn schoonvader en een zieke vader. Maar feit is: er voelt iets een beetje "off". 

Daarom heb ik besloten om weer te gaan sporten. Even iets doen wat echt van mij is en waar ik hopelijk weer wat meer energie van krijg. En ik ben dan ook gelijk even de deur uit, waardoor we elkaar wat minder in de weg lopen... 

Afgelopen zaterdag begon ik met een eerste Zumba-les, maar dat was eerlijk gezegd geen succes. De instructrice ging zó snel en gaf eigenlijk geen duidelijke aanwijzingen. Ik voelde me meer verloren dan lekker in beweging, dus dat was het niet voor mij. Ik ben dus ook na een half uur de les uitgestapt; ik voelde heel duidelijk dat dit niets voor mij was. 

Gisteravond ging ik naar BodyPump, iets wat ik vroeger ook al deed. En dat voelde meteen goed. Bekend, duidelijk en gewoon lekker intensief. Ik kwam er echt met een fijn gevoel vandaan. Dit ga ik dus zeker weer oppakken. Ik heb me gelijk ingeschreven voor de komende weken. Heerlijk!

Nu heb ik even een persoonlijke vraag: vanaf welke leeftijd merkten jullie iets van de overgang? Zou dit het kunnen zijn of denken jullie dat het te vroeg is? (Ik ben 40) 

Een week zonder bloggen

 De afgelopen week heb ik niets geschreven. Niet omdat er niets te vertellen was, maar simpelweg omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Soms merk ik dat pas achteraf echt goed. Tijdens zo’n week voelt alles een beetje zwaarder en kost zelfs iets kleins al meer energie dan normaal.

Ik had me juist voorgenomen om weer wat meer in het huishouden te doen. Er liggen genoeg dingen die ik wil oppakken en ik had er ook wel plannen voor gemaakt. In de praktijk kwam er alleen weinig van terecht. Ik had simpelweg geen energie. Daardoor bleef het bij voornemens en dat is eerlijk gezegd ook best frustrerend.

Daar kwam nog bij dat Sander een paar dagen weg was voor een conferentie. Dat lijkt misschien een klein ding, maar ik merk dat het toch verschil maakt. Als hij er niet is, voelt alles net wat leger en is het ook lastiger om een beetje ritme te houden dan wanneer we samen zijn.

Wat me vooral opviel is dat ik pas nu merk hoeveel spanning ik eigenlijk had rondom die conferentie. Terwijl hij weg was zat dat blijkbaar toch ergens op de achtergrond. Nu het voorbij is, voel ik dat er een soort druk van mijn schouders valt. Ik had me er dus drukker om gemaakt dan ik me eigenlijk bewust van was. 

Het huishouden was trouwens niet het enige dat bleef liggen. We hebben ook een week lang behoorlijk ongezond gegeten. Ik heb geen enkele dag gekookt. Dat gebeurt niet vaak, maar deze week was duidelijk zo’n week waarin het gewoon allemaal niet lukte.

Achteraf zie ik wel een paar dingen die ik een volgende keer anders wil doen:

• Eerder accepteren dat het even niet gaat. In plaats van blijven denken dat ik morgen echt wel energie heb.

• Het huishouden klein houden. Eén klein ding per dag doen is beter dan niets.

• Toch één of twee keer simpel koken. Al is het maar iets heel makkelijks, dat helpt vaak al voor het gevoel van structuur. En gezond eten geeft ook weer meer energie.

Zo’n week is niet ideaal, maar het hoort er blijkbaar ook bij. Het belangrijkste is waarschijnlijk dat ik nu weer door kan. En hopelijk volgende week gewoon weer een normale week heb. 🙂

Het huishouden weer op de rails krijgen

De afgelopen tijd merk ik dat het huishouden een beetje is blijven liggen. Sinds het overlijden van mijn schoonvader lukt het me niet goed om het weer op te pakken. Er zijn steeds meer kleine klusjes blijven liggen: dingen die normaal gesproken 'vanzelf' gebeuren, maar nu toch blijven staan of zich opstapelen.

Dat voelt soms frustrerend, vooral omdat ik het de afgelopen tijd juist best goed op een rijtje had. Met Flylady had ik een systeem dat voor mij werkte. Het gaf structuur en overzicht, en daardoor bleef het huishouden meestal redelijk onder controle. Nu merk ik dat dat overzicht een beetje verdwenen is en lastig terug te pakken.

Ik neem me eigenlijk elke dag wel voor om weer te beginnen. Even een rondje door het huis, een paar kleine taken oppakken, het systeem weer volgen. Maar op de een of andere manier lukt het toch steeds niet echt. Voor ik het weet is de dag weer voorbij en is er weinig gebeurd. Dat maakt het soms ook lastig om te weten waar ik moet beginnen. Als er veel achterstallige dingen zijn, voelt het al snel alsof alles tegelijk moet gebeuren. En juist daardoor stel ik het dan weer uit.

Daarom heb ik voor mezelf besloten dat ik maandag weer opnieuw ga beginnen. Niet door alles in één keer te willen oplossen, maar gewoon weer stap voor stap. Weer beginnen met de basis, zoals ik dat eerder met Flylady deed.

Of het meteen helemaal lukt weet ik niet. Maar maandag ga ik in elk geval weer beginnen. En hopelijk komt het ritme daarna vanzelf weer een beetje terug.

Genieten van de zon

Gisteren was het zó lekker weer dat ik besloot om met een vriend te gaan wandelen in het Westduinpark in Den Haag. Gewoon genieten van de zon en een beetje bijpraten terwijl we door de duinen liepen. In het Westduinpark zelf kwamen we gelijk al Schotse hooglanders tegen. Ze lagen daar heel chill te liggen, totaal ongestoord. Blijft toch bijzonder om die grote, harige beesten ineens tegen te komen tijdens een gewone wandeling.

Foto van twee schotse hooglanders in de duinen

Daarna liepen we via de haven van Scheveningen richting Scheveningen zelf. En ja hoor… daar zijn we dus verdwaald 😅 We dachten echt dat we goed liepen, maar op een gegeven moment liep het dood en moesten we weer helemaal teruglopen. Achteraf was het eigenlijk alleen maar grappig.

Het leuke van dat verdwalen was dat we daardoor zeehondjes hebben gezien.  Echt zo’n onverwachte verrassing waar we op werden gewezen door iemand anders die ernaar stond te kijken, echt lief dat ze ons erop wees. We zijn even blijven staan kijken hoe ze daar aan het spelen waren in het water. Eentje kwam zelfs even aan de kant, zodat we een foto konden maken. 

Zoekplaatje van 3 zeehondjes

Uiteindelijk kwamen we gewoon weer uit waar we moesten zijn en zijn we in Scheveningen uit eten gegaan. Veel gelopen (20.000 stappen!!), veel gepraat en lekker gegeten. Gewoon een fijne, eerste écht zonnige dag. 

Hoe hebben jullie gister van het zonnetje genoten? 

Niet naar de huishoudbeurs

 Elk jaar begint het in februari toch weer te kriebelen: zal ik naar de Huishoudbeurs gaan? Het idee spreekt me altijd heel erg aan - een beurs speciaal voor huisvrouwen... Ik bén tenslotte een huisvrouw, dus dit zou toch leuk moeten zijn? Toch heb ik dit jaar drie belangrijke redenen waarom ik niet ga:

De eerste reden is simpel: de drukte. De Huishoudbeurs is ongeveer het tegenovergestelde van een prikkelarme omgeving. Veel mensen, veel geluid, veel indrukken tegelijk. Vroeger zou ik mezelf er gewoon doorheen duwen, om vervolgens compleet leeg thuis te komen. Tegenwoordig weet ik dat niet gaan voor mij de meest zorgzame keuze is die ik kan maken voor mijn hoofd.

De tweede reden is geld. Want eerlijk is eerlijk: zo’n dagje beurs is nooit alleen een kaartje. Het is het treinkaartje, eten ter plaatse, spontane aankopen en dingen waarvan je thuis denkt: waarom heb ik dit eigenlijk gekocht? Mijn portemonnee én mijn toekomstige zelf zijn me meestal dankbaar als ik die verleiding oversla. 😉

En dan de derde reden: ik heb dit jaar niemand om mee te gaan. En sommige uitjes zijn gewoon leuker samen. Samen slenteren, samen lachen om rare producten, samen moe worden en klagen over de drukte. Alleen gaan voelt voor mij niet gezellig. 

Dus ja, ik sla de huishoudbeurs dit jaar maar (weer) over. Wie weet volgend jaar 😊

Koopzegelboekjes inleveren!

Al jaren spaar ik de bekende Albert Heijn-koopzegels. Voor wie het systeem niet kent: per euro boodschappen kan je een zegel voor 10 cent erbij kopen en bij een vol boekje ter waarde van €49 ontvang je €52 terug. Dat komt neer op ongeveer 6% rendement — iets wat je tegenwoordig bij een gewone spaarrekening niet snel meer tegenkomt. Juist daarom heb ik ze altijd trouw gespaard. Ik heb heel wat zegeltjes ingeplakt in die tijd 😂

Net las ik dat Albert Heijn helemaal stopt met de fysieke zegelboekjes - vanaf 2020 kun je al alleen sparen via de Bonuspas, maar vanaf 31 maart kun je de fysieke boekjes ook niet meer inleveren. Heb je nog volle of halfvolle boekjes thuis liggen, dan is het belangrijk om actie te ondernemen: je kunt ze nog tot en met 31 maart inleveren bij de winkel.

Zelf ben ik zodra het kon al overgestapt op digitaal zegels sparen via de app, waardoor er voor mij nu weinig verandert. Maar ik realiseerde me dat veel mensen waarschijnlijk nog wel ergens een verdwaald boekje of vergeten koopzegels hebben liggen — in een keukenlade, portemonnee of boodschappentas — misschien zonder te weten dat de deadline nadert. En dat is zonde!

Daarom deze tip: controleer even of je nog fysieke zegelboekjes of losse zegels hebt. Ze vertegenwoordigen gewoon geld, en het zou zonde zijn als ze ongebruikt blijven liggen terwijl de inleverdatum verstrijkt. Na 31 maart kunnen de papieren boekjes namelijk niet meer worden verzilverd.

Help, ik heb een puber!

 Het boek Help, ik heb een puber! werd me aangeraden op zo’n moment dat ik dacht: volgens mij doe ik maar wat. Tobias zit inmiddels in de (beginnende) puberfase en hoewel ik hem natuurlijk al jaren ken, voelt het soms alsof er ineens een nieuwe versie is geïnstalleerd zonder dat ik de handleiding ken. Minder vertellen, meer zuchten, en een opvallend talent om precies op het verkeerde moment ongemakkelijke dingen te mompelen. Dus dacht ik: misschien wordt het tijd om me hier nog eens wat extra in te verdiepen en wat bij te leren over deze fase.

Wat me meteen raakte in het boek, was de beschrijving van verschillende ouderreacties. Blijkbaar ben ik afwisselend een struisvogel en een buideldier. De struisvogel in mij denkt soms: als ik het gedrag even negeer, waait het vanzelf over. Niet zien, niet voelen, gewoon hopen dat alles vanzelf weer gezellig wordt. En eerlijk? Soms werkt dat ook best prima.

Maar dan is er ook mijn innerlijke buideldier. Die wil Tobias het liefst dicht bij zich houden, helpen, beschermen, meedenken, voelen wat hij voelt en alvast oplossen voordat het moeilijk wordt. Alleen… pubers blijken helemaal niet continu in die buidel te willen zitten. Ze willen oefenen met loskomen, zelfs als dat rommelig gaat. En dat is voor mij misschien wel het lastigste stuk: ik wil graag zorgen, maar moet nu wat meer loslaten.

Wat ik vooral heb geleerd van de eerste helft van het boek, is dat opvoeden nu minder gaat over sturen en meer over beschikbaar zijn als een gezonde volwassen ouder. Tobias hoeft geen perfecte moeder, maar wel eentje die soms haar kop uit het zand haalt én soms bewust een stapje achteruit doet. Ik ben benieuwd wat ik van de rest van het boek ga leren 😊

Ik vergat even dat ik autistisch ben

 Soms vergeet ik dus even dat ik autistisch ben. Meestal gebeurt dat als mijn coach een paar weekjes niet is geweest en me dus niet kan tegenhouden om uit de band te springen. 😂 Zo ook deze keer: ik ontdekte via een playlist van een vriend Feuerschwanz – een Duitse folk-metalband met doedelzakken en licht middeleeuwse vibes. Hij ging naar hun concert, vroeg of ik mee wilde, en ik zei gewoon ja. Zonder uitgebreide voorbereiding. Dat alleen al is eigenlijk 'out of character' voor mij. 😅 Meestal zou mijn coach dan nog afremmen, maar die was er nu dus niet.... 😏

Het kaartje was gekocht en pas daarna dacht ik: wacht even… concert. Mensen. Geluid. Sta-plaatsen. Hoe laat ben ik thuis? Waar moet ik eigenlijk heen? Kom ik nog thuis?  Mijn brein liep een paar stappen achter op mijn enthousiasme. Pas op dat moment kwam het besef: hoe handig is dit? 

En toch heb ik er ook gewoon zin in. Het idee van samen meezingen (of fonetisch iets wat daarop lijkt in elk geval, want mijn Duits is niet geweldig), een avondje iets totaal anders doen, even niet in de dagelijkse routine zitten — dat vind ik ook leuk. Het is een dubbel gevoel: lichte spijt en lichte voorpret. Geen echte  paniek, maar wel wat (gezonde?) twijfel.

Dus ik heb besloten dat dit geen domme actie is, maar een experiment. Oordopjes mee. Vooraf goed eten. Weten waar ik even rustig kan staan als het nodig is. En mezelf toestemming geven om gewoon eens even lekker te genieten van iets dat ik heel spontaan heb besloten en wat vast een heel leuke herinnering gaat worden. 😁 Wish me luck 😆

Meer ruimte innemen

Soms gaat het een tijdje heel goed, soms lukt het weer voor geen meter. Momenteel gaat het flut: grenzen aangeven. Ik heb last van het 'Good girl Syndroom' om het zo maar te zeggen. Ik merk weer steeds vaker hoe lastig ik het vind om ruimte in te nemen. Niet persé fysiek, maar vooral in gesprekken, in relaties, in mijn eigen leven. Mijn mening geef ik heel voorzichtig, mijn behoeften breng ik alsof ze niet belangrijk zijn. Alsof ik eerst toestemming nodig heb om er helemaal te mogen zijn. Het voelt veiliger om me aan te passen dan om zichtbaar te zijn. Klein voorbeeldje: lees deze blogpost over Bridgerton maar. Waarom neem ik niet gewoon wat ruimte in door te zeggen "vanavond is de televisie even van mij"? 

Maar vaak zit het ook in heel kleine dingen. Ik praat wat zachter als iemand anders harder praat. Ik slik iets in omdat de ander het al zwaar heeft. Ik stel mijn vraag uit, omdat ik bang ben dat ik “te veel” ben, "te veel" vraag. En ondertussen groeit er iets in mij: een stille frustratie, of verdriet, omdat ik mezelf elke keer kleiner maak dan ik ben.

Wat ik begin te begrijpen, is dat ruimte innemen niet betekent dat ik iemand anders iets afpak. Het betekent niet dat ik dramatisch of egoïstisch ben. Het betekent simpelweg dat ik mijn eigen gevoelens en behoeftes serieus neem. Dat mijn grenzen, verlangens en gevoelens net zo legitiem zijn als die van een ander. Maar dat vind ik nog lastig hoor, ik schrijf het hier wel zo 'stoer' op maar ik voel me helemaal niet zo stevig, als ik eerlijk ben. 

Dus ik wil weer meer gaan oefenen. Met duidelijker spreken. Met mijn behoeften uiten zonder ze eerst af te zwakken. Met blijven staan als iets belangrijk voor me is. Dat voelt spannend, maar ook hoopvol. Want diep vanbinnen weet ik: ik mag ruimte innemen. Niet harder, niet groter — gewoon eerlijk en aanwezig. 🌿