Het huishouden weer op de rails krijgen

De afgelopen tijd merk ik dat het huishouden een beetje is blijven liggen. Sinds het overlijden van mijn schoonvader lukt het me niet goed om het weer op te pakken. Er zijn steeds meer kleine klusjes blijven liggen: dingen die normaal gesproken 'vanzelf' gebeuren, maar nu toch blijven staan of zich opstapelen.

Dat voelt soms frustrerend, vooral omdat ik het de afgelopen tijd juist best goed op een rijtje had. Met Flylady had ik een systeem dat voor mij werkte. Het gaf structuur en overzicht, en daardoor bleef het huishouden meestal redelijk onder controle. Nu merk ik dat dat overzicht een beetje verdwenen is en lastig terug te pakken.

Ik neem me eigenlijk elke dag wel voor om weer te beginnen. Even een rondje door het huis, een paar kleine taken oppakken, het systeem weer volgen. Maar op de een of andere manier lukt het toch steeds niet echt. Voor ik het weet is de dag weer voorbij en is er weinig gebeurd. Dat maakt het soms ook lastig om te weten waar ik moet beginnen. Als er veel achterstallige dingen zijn, voelt het al snel alsof alles tegelijk moet gebeuren. En juist daardoor stel ik het dan weer uit.

Daarom heb ik voor mezelf besloten dat ik maandag weer opnieuw ga beginnen. Niet door alles in één keer te willen oplossen, maar gewoon weer stap voor stap. Weer beginnen met de basis, zoals ik dat eerder met Flylady deed.

Of het meteen helemaal lukt weet ik niet. Maar maandag ga ik in elk geval weer beginnen. En hopelijk komt het ritme daarna vanzelf weer een beetje terug.

Genieten van de zon

Gisteren was het zó lekker weer dat ik besloot om met een vriend te gaan wandelen in het Westduinpark in Den Haag. Gewoon genieten van de zon en een beetje bijpraten terwijl we door de duinen liepen. In het Westduinpark zelf kwamen we gelijk al Schotse hooglanders tegen. Ze lagen daar heel chill te liggen, totaal ongestoord. Blijft toch bijzonder om die grote, harige beesten ineens tegen te komen tijdens een gewone wandeling.

Foto van twee schotse hooglanders in de duinen

Daarna liepen we via de haven van Scheveningen richting Scheveningen zelf. En ja hoor… daar zijn we dus verdwaald 😅 We dachten echt dat we goed liepen, maar op een gegeven moment liep het dood en moesten we weer helemaal teruglopen. Achteraf was het eigenlijk alleen maar grappig.

Het leuke van dat verdwalen was dat we daardoor zeehondjes hebben gezien.  Echt zo’n onverwachte verrassing waar we op werden gewezen door iemand anders die ernaar stond te kijken, echt lief dat ze ons erop wees. We zijn even blijven staan kijken hoe ze daar aan het spelen waren in het water. Eentje kwam zelfs even aan de kant, zodat we een foto konden maken. 

Zoekplaatje van 3 zeehondjes

Uiteindelijk kwamen we gewoon weer uit waar we moesten zijn en zijn we in Scheveningen uit eten gegaan. Veel gelopen (20.000 stappen!!), veel gepraat en lekker gegeten. Gewoon een fijne, eerste écht zonnige dag. 

Hoe hebben jullie gister van het zonnetje genoten? 

Niet naar de huishoudbeurs

 Elk jaar begint het in februari toch weer te kriebelen: zal ik naar de Huishoudbeurs gaan? Het idee spreekt me altijd heel erg aan - een beurs speciaal voor huisvrouwen... Ik bén tenslotte een huisvrouw, dus dit zou toch leuk moeten zijn? Toch heb ik dit jaar drie belangrijke redenen waarom ik niet ga:

De eerste reden is simpel: de drukte. De Huishoudbeurs is ongeveer het tegenovergestelde van een prikkelarme omgeving. Veel mensen, veel geluid, veel indrukken tegelijk. Vroeger zou ik mezelf er gewoon doorheen duwen, om vervolgens compleet leeg thuis te komen. Tegenwoordig weet ik dat niet gaan voor mij de meest zorgzame keuze is die ik kan maken voor mijn hoofd.

De tweede reden is geld. Want eerlijk is eerlijk: zo’n dagje beurs is nooit alleen een kaartje. Het is het treinkaartje, eten ter plaatse, spontane aankopen en dingen waarvan je thuis denkt: waarom heb ik dit eigenlijk gekocht? Mijn portemonnee én mijn toekomstige zelf zijn me meestal dankbaar als ik die verleiding oversla. 😉

En dan de derde reden: ik heb dit jaar niemand om mee te gaan. En sommige uitjes zijn gewoon leuker samen. Samen slenteren, samen lachen om rare producten, samen moe worden en klagen over de drukte. Alleen gaan voelt voor mij niet gezellig. 

Dus ja, ik sla de huishoudbeurs dit jaar maar (weer) over. Wie weet volgend jaar 😊

Koopzegelboekjes inleveren!

Al jaren spaar ik de bekende Albert Heijn-koopzegels. Voor wie het systeem niet kent: per euro boodschappen kan je een zegel voor 10 cent erbij kopen en bij een vol boekje ter waarde van €49 ontvang je €52 terug. Dat komt neer op ongeveer 6% rendement — iets wat je tegenwoordig bij een gewone spaarrekening niet snel meer tegenkomt. Juist daarom heb ik ze altijd trouw gespaard. Ik heb heel wat zegeltjes ingeplakt in die tijd 😂

Net las ik dat Albert Heijn helemaal stopt met de fysieke zegelboekjes - vanaf 2020 kun je al alleen sparen via de Bonuspas, maar vanaf 31 maart kun je de fysieke boekjes ook niet meer inleveren. Heb je nog volle of halfvolle boekjes thuis liggen, dan is het belangrijk om actie te ondernemen: je kunt ze nog tot en met 31 maart inleveren bij de winkel.

Zelf ben ik zodra het kon al overgestapt op digitaal zegels sparen via de app, waardoor er voor mij nu weinig verandert. Maar ik realiseerde me dat veel mensen waarschijnlijk nog wel ergens een verdwaald boekje of vergeten koopzegels hebben liggen — in een keukenlade, portemonnee of boodschappentas — misschien zonder te weten dat de deadline nadert. En dat is zonde!

Daarom deze tip: controleer even of je nog fysieke zegelboekjes of losse zegels hebt. Ze vertegenwoordigen gewoon geld, en het zou zonde zijn als ze ongebruikt blijven liggen terwijl de inleverdatum verstrijkt. Na 31 maart kunnen de papieren boekjes namelijk niet meer worden verzilverd.

Help, ik heb een puber!

 Het boek Help, ik heb een puber! werd me aangeraden op zo’n moment dat ik dacht: volgens mij doe ik maar wat. Tobias zit inmiddels in de (beginnende) puberfase en hoewel ik hem natuurlijk al jaren ken, voelt het soms alsof er ineens een nieuwe versie is geïnstalleerd zonder dat ik de handleiding ken. Minder vertellen, meer zuchten, en een opvallend talent om precies op het verkeerde moment ongemakkelijke dingen te mompelen. Dus dacht ik: misschien wordt het tijd om me hier nog eens wat extra in te verdiepen en wat bij te leren over deze fase.

Wat me meteen raakte in het boek, was de beschrijving van verschillende ouderreacties. Blijkbaar ben ik afwisselend een struisvogel en een buideldier. De struisvogel in mij denkt soms: als ik het gedrag even negeer, waait het vanzelf over. Niet zien, niet voelen, gewoon hopen dat alles vanzelf weer gezellig wordt. En eerlijk? Soms werkt dat ook best prima.

Maar dan is er ook mijn innerlijke buideldier. Die wil Tobias het liefst dicht bij zich houden, helpen, beschermen, meedenken, voelen wat hij voelt en alvast oplossen voordat het moeilijk wordt. Alleen… pubers blijken helemaal niet continu in die buidel te willen zitten. Ze willen oefenen met loskomen, zelfs als dat rommelig gaat. En dat is voor mij misschien wel het lastigste stuk: ik wil graag zorgen, maar moet nu wat meer loslaten.

Wat ik vooral heb geleerd van de eerste helft van het boek, is dat opvoeden nu minder gaat over sturen en meer over beschikbaar zijn als een gezonde volwassen ouder. Tobias hoeft geen perfecte moeder, maar wel eentje die soms haar kop uit het zand haalt én soms bewust een stapje achteruit doet. Ik ben benieuwd wat ik van de rest van het boek ga leren 😊

Ik vergat even dat ik autistisch ben

 Soms vergeet ik dus even dat ik autistisch ben. Meestal gebeurt dat als mijn coach een paar weekjes niet is geweest en me dus niet kan tegenhouden om uit de band te springen. 😂 Zo ook deze keer: ik ontdekte via een playlist van een vriend Feuerschwanz – een Duitse folk-metalband met doedelzakken en licht middeleeuwse vibes. Hij ging naar hun concert, vroeg of ik mee wilde, en ik zei gewoon ja. Zonder uitgebreide voorbereiding. Dat alleen al is eigenlijk 'out of character' voor mij. 😅 Meestal zou mijn coach dan nog afremmen, maar die was er nu dus niet.... 😏

Het kaartje was gekocht en pas daarna dacht ik: wacht even… concert. Mensen. Geluid. Sta-plaatsen. Hoe laat ben ik thuis? Waar moet ik eigenlijk heen? Kom ik nog thuis?  Mijn brein liep een paar stappen achter op mijn enthousiasme. Pas op dat moment kwam het besef: hoe handig is dit? 

En toch heb ik er ook gewoon zin in. Het idee van samen meezingen (of fonetisch iets wat daarop lijkt in elk geval, want mijn Duits is niet geweldig), een avondje iets totaal anders doen, even niet in de dagelijkse routine zitten — dat vind ik ook leuk. Het is een dubbel gevoel: lichte spijt en lichte voorpret. Geen echte  paniek, maar wel wat (gezonde?) twijfel.

Dus ik heb besloten dat dit geen domme actie is, maar een experiment. Oordopjes mee. Vooraf goed eten. Weten waar ik even rustig kan staan als het nodig is. En mezelf toestemming geven om gewoon eens even lekker te genieten van iets dat ik heel spontaan heb besloten en wat vast een heel leuke herinnering gaat worden. 😁 Wish me luck 😆

Meer ruimte innemen

Soms gaat het een tijdje heel goed, soms lukt het weer voor geen meter. Momenteel gaat het flut: grenzen aangeven. Ik heb last van het 'Good girl Syndroom' om het zo maar te zeggen. Ik merk weer steeds vaker hoe lastig ik het vind om ruimte in te nemen. Niet persé fysiek, maar vooral in gesprekken, in relaties, in mijn eigen leven. Mijn mening geef ik heel voorzichtig, mijn behoeften breng ik alsof ze niet belangrijk zijn. Alsof ik eerst toestemming nodig heb om er helemaal te mogen zijn. Het voelt veiliger om me aan te passen dan om zichtbaar te zijn. Klein voorbeeldje: lees deze blogpost over Bridgerton maar. Waarom neem ik niet gewoon wat ruimte in door te zeggen "vanavond is de televisie even van mij"? 

Maar vaak zit het ook in heel kleine dingen. Ik praat wat zachter als iemand anders harder praat. Ik slik iets in omdat de ander het al zwaar heeft. Ik stel mijn vraag uit, omdat ik bang ben dat ik “te veel” ben, "te veel" vraag. En ondertussen groeit er iets in mij: een stille frustratie, of verdriet, omdat ik mezelf elke keer kleiner maak dan ik ben.

Wat ik begin te begrijpen, is dat ruimte innemen niet betekent dat ik iemand anders iets afpak. Het betekent niet dat ik dramatisch of egoïstisch ben. Het betekent simpelweg dat ik mijn eigen gevoelens en behoeftes serieus neem. Dat mijn grenzen, verlangens en gevoelens net zo legitiem zijn als die van een ander. Maar dat vind ik nog lastig hoor, ik schrijf het hier wel zo 'stoer' op maar ik voel me helemaal niet zo stevig, als ik eerlijk ben. 

Dus ik wil weer meer gaan oefenen. Met duidelijker spreken. Met mijn behoeften uiten zonder ze eerst af te zwakken. Met blijven staan als iets belangrijk voor me is. Dat voelt spannend, maar ook hoopvol. Want diep vanbinnen weet ik: ik mag ruimte innemen. Niet harder, niet groter — gewoon eerlijk en aanwezig. 🌿

Valentijnsdag 2026 🌹

Ik weet het: Valentijnsdag is commercieel en elke dag kan een dag zijn om iets liefs te doen voor elkaar. En toch hou ik ervan om collectief een dag te hebben met wat extra aandacht voor de liefde. Het hoeft niet groots, maar gewoon bewust. Voor mij is die liefde overigens breder dan alleen liefde voor je partner: ook familie en vrienden kregen van mij vanochtend een lief berichtje op WhatsApp. 😍

Sander daarentegen vergeet Valentijnsdag meestal als ik niets zeg. Niet persé omdat het hem niks kan schelen, maar omdat het simpelweg niet in zijn systeem zit. Dus ik heb wat hints gegeven - subtiele en minder subtiele hints haha. Dat voelt misschien minder romantisch, maar eigenlijk is het gewoon duidelijk zijn over wat je leuk vindt. Dat werkt bij ons beter dan stil hopen.

Zelf had ik ’s ochtends een gezellig ontbijtje geregeld voor mijn mannen. Gewoon iets lekkers op tafel, samen zitten, even aandacht voordat iedereen weer zijn ding gaat doen. Dat soort momenten zijn voor mij eigenlijk het grootste cadeautje. Desondanks was het leuk om ook iets bijzonders te krijgen: van Sander kreeg ik chocolaatjes en een paar oorbellen die mooi matchen bij de ketting die ik voor mijn verjaardag kreeg. Precies goed. Niet overdreven, wel attent. 

Tobias moet niets hebben van Valentijnsdag. Toen ik vroeg of ik zelfs geen knuffel kreeg was zijn reactie: het is toch geen Moederdag? 😂 Hier kan ik ook wel heel erg om lachen eerlijk gezegd, want het is echt precies zo'n droge Tobias-reactie. 

Al met al is het een heel fijne dag geweest. 😊 Hoe was jullie Valentijnsdag? 

Concentratie voor het nieuwste seizoen van Bridgerton

Ik wilde zó graag het laatste seizoen van Bridgerton kijken. Normaal gesproken is dat voor mij een klassieke bingewatch: lichten gedimd, kop thee erbij, volledig verdwijnen in de muziek, de sfeer en die heerlijke romantiek waar de serie zo goed in is. Het is zo’n wereld waar ik normaal moeiteloos in wegzak. Een soort mini-vakantie op de bank, waarbij ik mezelf verlies in de kostuums, blikken vol spanning en vioolcovers van popsongs.

Maar dit keer lukt het me gewoon niet. Tobias gaat steeds later naar bed, waardoor ik vaak pas rond negen uur ‘s avonds de tijd heb om ongestoord te kijken. En tegen die tijd ben ik eigenlijk al op. Mijn hoofd is moe, mijn concentratie is weg en wat vroeger een genietmoment was, voelt nu als iets waar ik me doorheen moet slepen. Ik merk dat ik dan na tien minuten al afdwaal of op mijn telefoon zit.

Daarnaast kom ik dit seizoen er gewoon minder lekker in. Waar eerdere seizoenen me meteen pakten, voelt dit nu wat stroever. Alsof de magie niet vanzelf op gang komt. Dat maakt het nog lastiger om op te starten als ik al vermoeid ben. Het vraagt meer aandacht en die heb ik ‘s avonds juist niet meer over.

En als ik dan wél een moment heb waarop ik zou kunnen kijken, belanden Sander en ik toch weer op Board Game Arena om een potje CuBirds te spelen. Dat is gezellig, laagdrempelig en kost weinig mentale energie. Maar ondertussen schuift mijn Bridgerton-moment steeds verder naar achteren. Niet omdat ik het niet wil zien, maar blijkbaar zijn de omstandigheden gewoon even niet ideaal. 

Maar: vandaag ga ik ervoor. Wens me succes 😉

Spelletjes spelen via Board Game Arena

 Sinds kort hebben we iets ontdekt wat gevaarlijk leuk is: Board Game Arena. 

Voor tien euro kunnen we daar nu twee maanden lang onbeperkt bordspellen spelen. Gewoon vanuit huis, achter de computer. Geen doos op tafel, geen kaartjes die onder de bank verdwijnen, geen uitlegboekje zoeken. Alleen inloggen… en direct spelen. Soms samen, soms online tegen vrienden en soms zelfs tegen random mensen van over de hele wereld.

En tussen al die spellen hebben we een duidelijke favoriet gekregen: Cubirds. 

Het is zo’n heerlijk snel kaartspel waarin je vogels verzamelt. Er liggen vier rijtjes vogels op tafel. Elke beurt leg je al je vogels van één soort aan bij een rij. En als je daarmee andere vogels ‘insluit’? Dan mag je die weer oppakken. Zo probeer je genoeg dezelfde vogels op hand te krijgen om ze aan je verzameling toe te voegen.

Wie als eerste 7 verschillende vogels heeft, wint.

Simpel. Snel. Verslavend.

De illustraties zijn ook echt geweldig: een beetje kubistisch; het lijkt wel een beetje Minecraft-achtig, maar vooral heel vrolijk. Het maakt het spel bijna schattig, terwijl je elkaar ondertussen genadeloos dwarszit door nét die ene vogel weg te kapen. 😂

Tobias vindt het ook fantastisch om af en toe een rondje mee te doen. Dan spelen we gezellig met zijn drietjes. Maar meestal spelen Sander en ik het samen. Even ’s avonds. Of tussendoor tijdens de middagpauze. “Nog één potje dan.” Wat nooit bij één potje blijft, want degene die verliest wil altijd een revanche.

Het is precies zo’n spel dat snel genoeg is om laagdrempelig te zijn, maar slim genoeg om elke keer anders te voelen. En via Board Game Arena is het zó gepiept dat we ons soms afvragen waarom we dit niet veel eerder hebben ontdekt. Er staan honderden spellen op deze site!

Maar eigenlijk spelen we toch vooral gewoon heel vaak CuBirds. 

Mocht iemand het leuk vinden om vrienden te worden: mijn gebruikersnaam is danoontje1985 😁