Een ongelukje in Duitsland

Een paar dagen geleden wilden we een mooie wandeling maken in Duitsland. Omdat ik eerder veel succes had gehad met ChatGPT om leuke uitstapjes in de omgeving te vinden, vroeg ik ook deze keer om advies. Ik kreeg het Felsenpfad aangeraden: volgens ChatGPT een prachtige wandeltocht die niet al te intensief zou zijn.

Om bij het pad te komen, moesten we eerst anderhalve kilometer een berg op lopen. Dit stuk was goed begaanbaar, dus we maakten ons nog geen zorgen. We genoten van de mooie omgeving, het fluiten van de vogels en het zachte zonlicht dat tussen de bomen door scheen.

Na die anderhalve kilometer bereikten we het daadwerkelijke Felsenpfad, waar nog zo’n vijf kilometer wandelen op ons wachtte. In het begin ging het goed, maar op een gegeven moment kreeg ik plotseling een paniekaanval. Ik voelde me niet meer stabiel staan, keek de diepte in en had het idee dat ik elk moment kon vallen.

Mijn eerste ingeving: ik moest gaan zitten. Dus dat deed ik. Alleen had ik in mijn paniek totaal niet door waar ik ging zitten — midden in een bramenstruik.

Gek genoeg voelde ik de schade pas een kwartier later. Op dat moment zat ik zo vol adrenaline dat ik er helemaal niets van merkte.

Deel van de verwondingen van de bramenstruik

Uiteindelijk hebben we het pad niet afgelopen. Wat volgens ChatGPT een goed begaanbare route was, was voor ons toch net iets te uitdagend. Ik ben kontschuivend de berg afgegaan, tot ik me weer veilig genoeg voelde om gewoon verder te lopen. Ondanks alles was het toch weer een mooi avontuur dat we vast nooit zullen vergeten! 

Terug op een veilige weg

Groetjes uit Duitsland

Na een tussenstop in Dieblich zijn we afgelopen maandag aangekomen in Herbolzheim, een dorpje vlak bij Europapark. De reis ernaartoe was al een beetje een avontuur op zich, want de tussenstop maakte het extra leuk. We hebben namelijk Burg Eltz bezocht: een sprookjesachtige burcht midden in het bos. Echt zo’n plek waar je je even in een andere tijd waant. De wandeling ernaartoe en het uitzicht maakten het helemaal af.

Toen we eenmaal op de eindbestemming waren, kon Tobias niet wachten om Europa-Park te gaan herontdekken. Dus dat hebben we gisteren meteen gedaan. Het was een gezellige, maar ook best intensieve dag met veel indrukken. Gelukkig hadden we mooi weer, dat maakte de dag nóg leuker. We hebben van alles gezien en gedaan, en we hebben alledrie ontzettend genoten van deze dag.

.

Vandaag doen we het wat rustiger aan. Na zo’n drukke dag is dat ook wel echt nodig. Even bijkomen, misschien een beetje rondkijken in de omgeving of gewoon lekker niets doen - we weten het nog niet. Ook dat hoort bij vakantie 😊

Groetjes uit Duitsland!

Kleurrijke ogen

Tot voor kort gebruikte ik eigenlijk helemaal geen oogschaduw. Niet eens “veilige” kleuren, gewoon niks. Het was nooit echt mijn ding en ik kon er in het verleden nooit aan wennen om niet in mijn ogen te wrijven met make-up op. Tot ik opeens zin kreeg om toch weer eens oogschaduw te gaan proberen. Dus ik kocht deze set met vrolijke kleurtjes en glitters, en ben begonnen met experimenteren. 

Kleuren combineren, opnieuw beginnen, nog een keer proberen. De ene keer pakt het verrassend leuk uit, de andere keer weet ik niet hoe snel ik het er weer vanaf moet halen. En da's best lastig met al die glitters 😅

Wat me vooral opvalt, is hoe snel ik al verschil merk. In het begin was het een beetje zoeken: waar moet wat, hoe 'blend' je dat netjes, enzvoort. Maar nu, na een paar dagen, gaat het al iets soepeler.  Nog lang niet perfect, maar er zit echt al verschil in met de eerste keer. 

Wat ik ook opvallend vind is hoe een bril verschil kan maken! Soms denk ik: wow dit is echt heel heftig, maar met een bril op valt het dan opeens heel erg mee. 

Voorlopig zal ik nog wel even bezig zijn met oefenen en ik ben absoluut geen Nikkie Tutorials, maar ik vind het leuk om te doen, en dat is het belangrijkste. 😁

Boterkoek blokjes

 Tobias wilde blokjes boterkoek, maar ik kocht een ronde. Quel horreur! 😂

Dus in plaats van netjes rechte lijnen te snijden, of puntjes, ging Tobias gewoon zelf kijken hoe hij aan “blokjes” kon komen. Ik kwam er pas achter toen hij de boterkoek al flink onder handen had genomen. Het ziet eruit alsof de boterkoek een kleine identiteitscrisis heeft gehad, maar Tobias kreeg uiteindelijk precies wat hij wilde: een blokje boterkoek. De ronde restjes had ie overigens ook geen moeite mee. 

Snijden jullie een boterkoek ook zo? 😂 pic.twitter.com/YbBCvqWXCm

— Dana (@tante__truus) April 15, 2026

Out of the box denken? Dat zit in elk geval wel goed 😉 Al noemde iemand op Twitter dit 'het werk van een psychopaat'. 

Wat vinden jullie? 

PS: het gaat nog steeds niet geweldig, maar soms is het fijn om gewoon even wat luchtigs te delen 💚

Super Mario Galaxy Movie

Gisteren, op eerste Paasdag, gingen Sander, Tobias en ik naar de Super Mario Galaxy Movie. De kaartjes hadden we al ruim van tevoren gekocht, dus we zaten op de beste plekken in de bioscoop: helemaal achterin, precies in het midden. We gingen voor de IMAX 3D-versie, dus dat maakte het extra bijzonder.

Om alvast in de sfeer te komen, besloten we ons een beetje te verkleden. Tobias droeg zijn Yoshi-muts, die we vorig jaar bij Universal Studios in Japan hadden gekocht, en ik zette een Luigi-pet op. Maar halverwege de rit naar de bioscoop was Tobias zijn warme muts zat… en ja, toen was ik de pineut. Laten we zeggen dat ik onderweg behoorlijk wat bekijks had 😄

Tobias keek al maanden uit naar deze film en was dolenthousiast dat het eindelijk zover was. Tijdens de film genoot hij zichtbaar van elk moment. Zelf haalde ik lang niet alle verwijzingen naar de games eruit, maar dat maakte voor mij helemaal niets uit. Ik genoot juist van hem — van zijn stralende gezicht elke keer dat hij iets herkende.

Uiteindelijk was dat het allerbelangrijkste: dat Tobias een geweldige dag had. Het was hierdoor een geslaagde eerste Paasdag. 

Slecht nieuws gekregen

Soms zit je achter je scherm en weet je gewoon even niet wat je moet schrijven. Dit is zo'n moment.

We hebben afgelopen maandag slecht nieuws gekregen en dat doet heel erg veel met mij, mentaal gezien. Mijn hoofd zit vol met gedachtes, maar is tegelijk ook leeg als het op woorden aankomt. Daardoor kan het zijn dat het hier de komende tijd wat stiller wordt.

Ik hoop dat jullie ons toch blijven volgen, ook als het tempo wat lager ligt. En als er onderwerpen zijn waar jullie graag over lezen, laat het vooral weten. Misschien helpt het me juist om weer wat inspiratie en afleiding te vinden om te schrijven.

Dank jullie wel dat jullie er zijn en al vele al jarenlang met ons meelezen 🤍

Autismeweek 2026

 Het was me even ontgaan dat het al zover is, maar het is deze week Autismeweek, een week waarin aandacht wordt gevraagd voor autisme. Het thema van dit jaar is "wat is rust voor jou?" 

Op de site van het NVA staat te lezen:

De wereld om ons heen wordt steeds drukker. De constante stroom van prikkels die op ons afkomt, kost ongemerkt veel energie en kan stressvol zijn, zeker voor veel mensen met autisme. Een rustige plek om even op te laden doet dan wonderen. Minstens zo belangrijk is de ruimte om dingen in je eigen tempo te kunnen doen. Voor autistische mensen maakt dit vaak het verschil tussen wel of niet kunnen meedoen, bijvoorbeeld op het gebied van werk, zorg of vrije tijd.

Tijdens de Autismeweek vragen we landelijk aandacht voor meer rustige plekken, momenten zonder onnodige prikkels en respect voor ieders tempo. Zo ontstaat er daadwerkelijk ruimte voor autisme.

Mischien ook interessant hoe ik zelf over dit thema denk:

Rust is voor mij geen luxe, maar een voorwaarde om goed te kunnen functioneren. Rust is het moment waarop mijn hoofd stilvalt na alle prikkels van buitenaf—geluiden, verwachtingen, gesprekken, alles wat zich opstapelt zonder dat ik het doorheb. In die rust voel ik weer dat ik kan ontspannen, helder nadenken en echt aanwezig zijn, voor mezelf én voor de mensen die belangrijk voor me zijn.

Wat voor anderen vanzelf lijkt te gaan, kost mij vaak meer energie. Daarom betekent rust voor mij ook de vrijheid om dingen op mijn eigen tempo te doen, zonder druk of haast. Niet mee hoeven in het ritme van de buitenwereld, maar zoveel mogelijk mijn eigen ritme mogen volgen. Als die ruimte er is, kan ik meedoen op een manier die bij mij past. Dan voel ik me niet alleen minder overweldigd, maar juist sterker, rustiger en meer mezelf. Deze rust vind ik zelf vooral thuis, maar ook bij anderen, zoals bij mijn ouders, schoonouders en een aantal vrienden. 

Hoe ervaren jullie rust? 

Concert van Feuerschwanz

Vorige week woensdag ging ik met Sander naar Feuerschwanz en dat was gewoon echt een hele goede avond. Vanaf het begin zat de sfeer er lekker in: veel energie, vuur op het podium (altijd goed) en een zaal vol mensen die er duidelijk zin in hadden. En de band stelde niet teleur — goede muziek, lekker hard, en echt al mijn lievelingsliedjes kwamen voorbij. Dat je op een gegeven moment denkt: oh ja, deze ook nog! 😁

Ik had vanwege mijn tinnitus één oordopje in, in mijn 'slechte' oor. Twee vond ik te dempend, dan mis je toch net wat van de beleving. Met één zat ik precies goed: het was nog steeds lekker luid en meeslepend, maar zonder dat het te veel werd voor mijn oor. 

Sander had redelijk last minute besloten om ook mee te gaan en daar was ik wel heel blij mee, want samen ervan genieten is leuker dan alleen. Ik zou zeker nog een keer gaan als ze weer een concert geven in Nederland, want het was echt een top-avond. 

Voordelen van een puber ;)

Er zijn dus blijkbaar ook voordelen aan een puber. Ik mopper er op de blog ook best regelmatig over (want: puber 😄), maar eerlijk is eerlijk… hij kan wel koken. 

Tobias is de laatste tijd namelijk zelf bezig in de keuken en maakt gewoon hele maaltijden. Laatst stond hij pasta caprese te maken uit het kookboek van Chicks Love Food. En niet een beetje half helpen, maar gewoon echt helemaal zelf, van stap 1 tot het einde. Ik hoefde er niks aan te doen. En dat is dus echt een groot voordeel. Gewoon dat je een keer niet zelf hoeft te koken én het ook nog eens gewoon lekker is. De volgende stap is dat hij ook nog zelf de boodschapjes doet 😂

Ik merk ook dat hij het leuk vindt om te doen. Beetje snijden, beetje koken, en daarna trots vertellen wat hij gemaakt heeft. En terecht ook, want het smaakt gewoon erg goed; beter zelfs dan wanneer ik het zelf maak 😉

Dus ja, pubers kunnen vermoeiend zijn, maar dit soort dingen maken wel een hoop goed 😉
Ik klaag misschien af en toe… maar als hij zo blijft koken, hoor je mij zeker niet.

15 jaar verkering

 Van de week kreeg ik op Facebook een herinnering van 'vroeger'. Dit keer eentje van Sander en mij, dat we één jaar verkering hadden. Dus ik ging even rekenen… Dat betekent dus dat we nu al 15 jaar officieel een stelletje zijn. 

Vijftien jaar klinkt echt lang. En eerlijk: zo voelt het meestal helemaal niet. Het voelt gewoon… normaal. Vertrouwd. Alsof het altijd al zo is geweest. We zijn al 2 keer zo lang samen als dat we zonder elkaar zijn geweest (als je de kindertijd niet meetelt, maar niemand heeft al een relatie als kleuter 😉)

We hebben er eigenlijk niks speciaals mee gedaan. De dag erna gingen we al naar Feuerschwanz (waar ik later nog wat over schrijf!) en ik weet inmiddels dat ik niet zo goed ga op allemaal dingen achter elkaar. Dan wordt het me te veel en daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee. Dus we hebben het gewoon een beetje laten gaan. En dat is eigenlijk ook wel oké. Niet alles hoeft groots of speciaal gevierd te worden.

Over een paar maanden zijn we 14 jaar getrouwd en onze trouwdag vieren we eigenlijk altijd wel. Meestal gaan we dan een weekendje naar de sauna met een hotel erbij. Gewoon even samen weg, beetje ontspannen, beetje bijkomen. Daar kan ik nu al naar uitkijken. 😁