Help, ik heb een puber!

 Het boek Help, ik heb een puber! werd me aangeraden op zo’n moment dat ik dacht: volgens mij doe ik maar wat. Tobias zit inmiddels in de (beginnende) puberfase en hoewel ik hem natuurlijk al jaren ken, voelt het soms alsof er ineens een nieuwe versie is geïnstalleerd zonder dat ik de handleiding ken. Minder vertellen, meer zuchten, en een opvallend talent om precies op het verkeerde moment ongemakkelijke dingen te mompelen. Dus dacht ik: misschien wordt het tijd om me hier nog eens wat extra in te verdiepen en wat bij te leren over deze fase.

Wat me meteen raakte in het boek, was de beschrijving van verschillende ouderreacties. Blijkbaar ben ik afwisselend een struisvogel en een buideldier. De struisvogel in mij denkt soms: als ik het gedrag even negeer, waait het vanzelf over. Niet zien, niet voelen, gewoon hopen dat alles vanzelf weer gezellig wordt. En eerlijk? Soms werkt dat ook best prima.

Maar dan is er ook mijn innerlijke buideldier. Die wil Tobias het liefst dicht bij zich houden, helpen, beschermen, meedenken, voelen wat hij voelt en alvast oplossen voordat het moeilijk wordt. Alleen… pubers blijken helemaal niet continu in die buidel te willen zitten. Ze willen oefenen met loskomen, zelfs als dat rommelig gaat. En dat is voor mij misschien wel het lastigste stuk: ik wil graag zorgen, maar moet nu wat meer loslaten.

Wat ik vooral heb geleerd van de eerste helft van het boek, is dat opvoeden nu minder gaat over sturen en meer over beschikbaar zijn als een gezonde volwassen ouder. Tobias hoeft geen perfecte moeder, maar wel eentje die soms haar kop uit het zand haalt én soms bewust een stapje achteruit doet. Ik ben benieuwd wat ik van de rest van het boek ga leren 😊

Ik vergat even dat ik autistisch ben

 Soms vergeet ik dus even dat ik autistisch ben. Meestal gebeurt dat als mijn coach een paar weekjes niet is geweest en me dus niet kan tegenhouden om uit de band te springen. 😂 Zo ook deze keer: ik ontdekte via een playlist van een vriend Feuerschwanz – een Duitse folk-metalband met doedelzakken en licht middeleeuwse vibes. Hij ging naar hun concert, vroeg of ik mee wilde, en ik zei gewoon ja. Zonder uitgebreide voorbereiding. Dat alleen al is eigenlijk 'out of character' voor mij. 😅 Meestal zou mijn coach dan nog afremmen, maar die was er nu dus niet.... 😏

Het kaartje was gekocht en pas daarna dacht ik: wacht even… concert. Mensen. Geluid. Sta-plaatsen. Hoe laat ben ik thuis? Waar moet ik eigenlijk heen? Kom ik nog thuis?  Mijn brein liep een paar stappen achter op mijn enthousiasme. Pas op dat moment kwam het besef: hoe handig is dit? 

En toch heb ik er ook gewoon zin in. Het idee van samen meezingen (of fonetisch iets wat daarop lijkt in elk geval, want mijn Duits is niet geweldig), een avondje iets totaal anders doen, even niet in de dagelijkse routine zitten — dat vind ik ook leuk. Het is een dubbel gevoel: lichte spijt en lichte voorpret. Geen echte  paniek, maar wel wat (gezonde?) twijfel.

Dus ik heb besloten dat dit geen domme actie is, maar een experiment. Oordopjes mee. Vooraf goed eten. Weten waar ik even rustig kan staan als het nodig is. En mezelf toestemming geven om gewoon eens even lekker te genieten van iets dat ik heel spontaan heb besloten en wat vast een heel leuke herinnering gaat worden. 😁 Wish me luck 😆

Meer ruimte innemen

Soms gaat het een tijdje heel goed, soms lukt het weer voor geen meter. Momenteel gaat het flut: grenzen aangeven. Ik heb last van het 'Good girl Syndroom' om het zo maar te zeggen. Ik merk weer steeds vaker hoe lastig ik het vind om ruimte in te nemen. Niet persé fysiek, maar vooral in gesprekken, in relaties, in mijn eigen leven. Mijn mening geef ik heel voorzichtig, mijn behoeften breng ik alsof ze niet belangrijk zijn. Alsof ik eerst toestemming nodig heb om er helemaal te mogen zijn. Het voelt veiliger om me aan te passen dan om zichtbaar te zijn. Klein voorbeeldje: lees deze blogpost over Bridgerton maar. Waarom neem ik niet gewoon wat ruimte in door te zeggen "vanavond is de televisie even van mij"? 

Maar vaak zit het ook in heel kleine dingen. Ik praat wat zachter als iemand anders harder praat. Ik slik iets in omdat de ander het al zwaar heeft. Ik stel mijn vraag uit, omdat ik bang ben dat ik “te veel” ben, "te veel" vraag. En ondertussen groeit er iets in mij: een stille frustratie, of verdriet, omdat ik mezelf elke keer kleiner maak dan ik ben.

Wat ik begin te begrijpen, is dat ruimte innemen niet betekent dat ik iemand anders iets afpak. Het betekent niet dat ik dramatisch of egoïstisch ben. Het betekent simpelweg dat ik mijn eigen gevoelens en behoeftes serieus neem. Dat mijn grenzen, verlangens en gevoelens net zo legitiem zijn als die van een ander. Maar dat vind ik nog lastig hoor, ik schrijf het hier wel zo 'stoer' op maar ik voel me helemaal niet zo stevig, als ik eerlijk ben. 

Dus ik wil weer meer gaan oefenen. Met duidelijker spreken. Met mijn behoeften uiten zonder ze eerst af te zwakken. Met blijven staan als iets belangrijk voor me is. Dat voelt spannend, maar ook hoopvol. Want diep vanbinnen weet ik: ik mag ruimte innemen. Niet harder, niet groter — gewoon eerlijk en aanwezig. 🌿

Valentijnsdag 2026 🌹

Ik weet het: Valentijnsdag is commercieel en elke dag kan een dag zijn om iets liefs te doen voor elkaar. En toch hou ik ervan om collectief een dag te hebben met wat extra aandacht voor de liefde. Het hoeft niet groots, maar gewoon bewust. Voor mij is die liefde overigens breder dan alleen liefde voor je partner: ook familie en vrienden kregen van mij vanochtend een lief berichtje op WhatsApp. 😍

Sander daarentegen vergeet Valentijnsdag meestal als ik niets zeg. Niet persé omdat het hem niks kan schelen, maar omdat het simpelweg niet in zijn systeem zit. Dus ik heb wat hints gegeven - subtiele en minder subtiele hints haha. Dat voelt misschien minder romantisch, maar eigenlijk is het gewoon duidelijk zijn over wat je leuk vindt. Dat werkt bij ons beter dan stil hopen.

Zelf had ik ’s ochtends een gezellig ontbijtje geregeld voor mijn mannen. Gewoon iets lekkers op tafel, samen zitten, even aandacht voordat iedereen weer zijn ding gaat doen. Dat soort momenten zijn voor mij eigenlijk het grootste cadeautje. Desondanks was het leuk om ook iets bijzonders te krijgen: van Sander kreeg ik chocolaatjes en een paar oorbellen die mooi matchen bij de ketting die ik voor mijn verjaardag kreeg. Precies goed. Niet overdreven, wel attent. 

Tobias moet niets hebben van Valentijnsdag. Toen ik vroeg of ik zelfs geen knuffel kreeg was zijn reactie: het is toch geen Moederdag? 😂 Hier kan ik ook wel heel erg om lachen eerlijk gezegd, want het is echt precies zo'n droge Tobias-reactie. 

Al met al is het een heel fijne dag geweest. 😊 Hoe was jullie Valentijnsdag? 

Concentratie voor het nieuwste seizoen van Bridgerton

Ik wilde zó graag het laatste seizoen van Bridgerton kijken. Normaal gesproken is dat voor mij een klassieke bingewatch: lichten gedimd, kop thee erbij, volledig verdwijnen in de muziek, de sfeer en die heerlijke romantiek waar de serie zo goed in is. Het is zo’n wereld waar ik normaal moeiteloos in wegzak. Een soort mini-vakantie op de bank, waarbij ik mezelf verlies in de kostuums, blikken vol spanning en vioolcovers van popsongs.

Maar dit keer lukt het me gewoon niet. Tobias gaat steeds later naar bed, waardoor ik vaak pas rond negen uur ‘s avonds de tijd heb om ongestoord te kijken. En tegen die tijd ben ik eigenlijk al op. Mijn hoofd is moe, mijn concentratie is weg en wat vroeger een genietmoment was, voelt nu als iets waar ik me doorheen moet slepen. Ik merk dat ik dan na tien minuten al afdwaal of op mijn telefoon zit.

Daarnaast kom ik dit seizoen er gewoon minder lekker in. Waar eerdere seizoenen me meteen pakten, voelt dit nu wat stroever. Alsof de magie niet vanzelf op gang komt. Dat maakt het nog lastiger om op te starten als ik al vermoeid ben. Het vraagt meer aandacht en die heb ik ‘s avonds juist niet meer over.

En als ik dan wél een moment heb waarop ik zou kunnen kijken, belanden Sander en ik toch weer op Board Game Arena om een potje CuBirds te spelen. Dat is gezellig, laagdrempelig en kost weinig mentale energie. Maar ondertussen schuift mijn Bridgerton-moment steeds verder naar achteren. Niet omdat ik het niet wil zien, maar blijkbaar zijn de omstandigheden gewoon even niet ideaal. 

Maar: vandaag ga ik ervoor. Wens me succes 😉

Spelletjes spelen via Board Game Arena

 Sinds kort hebben we iets ontdekt wat gevaarlijk leuk is: Board Game Arena. 

Voor tien euro kunnen we daar nu twee maanden lang onbeperkt bordspellen spelen. Gewoon vanuit huis, achter de computer. Geen doos op tafel, geen kaartjes die onder de bank verdwijnen, geen uitlegboekje zoeken. Alleen inloggen… en direct spelen. Soms samen, soms online tegen vrienden en soms zelfs tegen random mensen van over de hele wereld.

En tussen al die spellen hebben we een duidelijke favoriet gekregen: Cubirds. 

Het is zo’n heerlijk snel kaartspel waarin je vogels verzamelt. Er liggen vier rijtjes vogels op tafel. Elke beurt leg je al je vogels van één soort aan bij een rij. En als je daarmee andere vogels ‘insluit’? Dan mag je die weer oppakken. Zo probeer je genoeg dezelfde vogels op hand te krijgen om ze aan je verzameling toe te voegen.

Wie als eerste 7 verschillende vogels heeft, wint.

Simpel. Snel. Verslavend.

De illustraties zijn ook echt geweldig: een beetje kubistisch; het lijkt wel een beetje Minecraft-achtig, maar vooral heel vrolijk. Het maakt het spel bijna schattig, terwijl je elkaar ondertussen genadeloos dwarszit door nét die ene vogel weg te kapen. 😂

Tobias vindt het ook fantastisch om af en toe een rondje mee te doen. Dan spelen we gezellig met zijn drietjes. Maar meestal spelen Sander en ik het samen. Even ’s avonds. Of tussendoor tijdens de middagpauze. “Nog één potje dan.” Wat nooit bij één potje blijft, want degene die verliest wil altijd een revanche.

Het is precies zo’n spel dat snel genoeg is om laagdrempelig te zijn, maar slim genoeg om elke keer anders te voelen. En via Board Game Arena is het zó gepiept dat we ons soms afvragen waarom we dit niet veel eerder hebben ontdekt. Er staan honderden spellen op deze site!

Maar eigenlijk spelen we toch vooral gewoon heel vaak CuBirds. 

Mocht iemand het leuk vinden om vrienden te worden: mijn gebruikersnaam is danoontje1985 😁

Bodydoubling in het huishouden

Body doubling is echt zo’n trucje waarvan ik soms denk: waarom weet niet iedereen met autisme / ADHD dit? Het helpt me zó als mijn hoofd vol zit of als ik maar niet kan beginnen aan iets simpels als de keuken of de was. Het idee is eigenlijk heel simpel: je doet een taak niet helemaal alleen, maar met iemand “op de achtergrond”. Niet persé om te kletsen, maar gewoon om er te zijn terwijl je bezig bent.

Met mijn schoonmoeder doe ik dit vaak via appjes. Dan sturen we elkaar: “Ik ga nu beginnen” en af en toe een kleine update. Het is geen gesprek, meer een soort stille steun op afstand. En toch merk ik dat mijn hoofd rustiger wordt en ik veel makkelijker in beweging kom. Alsof mijn brein denkt: oké, we doen dit samen, dit is te overzien.

Met een vriend doe ik het juist via bellen. We kletsen dan heel wat af, terwijl ik ondertussen de was opvouw of aan het koken ben. Mijn handen heb ik vrij, doordat ik altijd via de koptelefoon bel. Het klinkt misschien stom, maar die aanwezigheid aan de andere kant van de lijn maakt dat ik minder afdwaal en minder geneigd ben om het uit te stellen. Enige nadeel: Tobias die klaagt: ben je nu alwéér aan het bellen? 😂

Voor mensen met ADHD of autisme kan bodydoubling echt goud zijn. Je hoeft niet langer zelf zo hard te werken, want de aanwezigheid van iemand anders helpt je brein om te focussen. Wat normaal voelt als een enorme berg, wordt ineens een klein heuveltje. Niet omdat de taak verandert, maar omdat je het gevoel hebt dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen.

Schuldgevoel

 Sinds het overlijden van mijn schoonvader loop ik rond met een schuldgevoel waar ik niet goed woorden aan kan geven. Alsof ik iets verkeerd doe door ook weer na te denken over gewone dingen. Door te lachen om iets kleins. Door me druk te maken over wat ik ga koken, wat ik aantrek of door ergens naar uit te kijken. Er zit een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het niet hoort. Dat ik stil zou moeten staan. Dat ik constant verdriet zou moeten voelen, of op z’n minst in een soort pauzestand zou moeten blijven hangen.

Maar het leven blijkt helemaal niet stil te willen staan. De was moet gedaan, Tobias wil aandacht, er moet gegeten worden en ergens tussendoor merk ik dat mijn hoofd alweer ideeën krijgt voor andere onderwerpen om over te schrijven. En dat schuurt. Want hoe kan ik nadenken over bloggen, plannen maken of zelfs plezier hebben, terwijl er net iemand is overleden in onze directe kring? Het voelt bijna ongepast om weer “normaal” te doen.

Toch merk ik dat juist dat normale me helpt om overeind te blijven. Dat voelt heel dubbel, maar het is wel zo. In de kleine dagelijkse vinden we een soort houvast. Koffie zetten, de tafel afruimen, een appje sturen, nadenken over wat ik ga schrijven — het zijn simpele dingen, maar ze geven structuur aan dagen die anders alleen maar zwaar en vaag zouden voelen. 

Dus vanaf morgen ga ik weer gewoon schrijven over andere dingen. Niet omdat ik niet meer verdrietig ben, maar omdat het 'gewone' leven ook mag doorgaan. 

 Allereerst heel erg bedankt voor iedereen die ons heeft gecondoleerd en sterkte heeft gewenst. 💚

Gister was de uitvaartdienst van mijn schoonvader en het was een mooi maar verdrietig moment. Het was een dienst die echt bij hem paste met alle kleinkinderen erbij en de muziek waar mijn schoonvader altijd zo van kon genieten. Er werd met warmte over hem gesproken en je voelde in alles hoeveel hij voor de mensen om hem heen heeft betekend.

Het was ook een emotionele dag. Zo’n dag die je niet alleen beleeft terwijl hij plaatsvindt, maar die zich daarna in je hoofd blijft herhalen. Vannacht hebben we dan ook allemaal niet zo goed geslapen. Ik merkte dat ik in bed de hele dag in gedachten meerdere keren opnieuw doorliep, alsof mijn hoofd het nog moest verwerken.

Ook Sander en Tobias hebben vannacht slecht geslapen. Daarom zijn ze vandaag nog thuisgebleven van werk en school. Even pas op de plaats, even niets hoeven. Ruimte om bij te komen van alles wat de afgelopen weken en gisteren met zich meebracht. Morgen proberen we de draad van het ‘normale’ leven weer op te pakken. Voor zover dat kan, want het verlies van je vader of opa is niet iets dat zomaar opeens weer vergeten is uiteraard. 

Sanders vader overleden

Vorige week donderdag kregen we te horen dat de laatste mogelijke experimentele behandeling voor Sanders vader niet was aangeslagen en dat hij nog dagen tot weken te leven had. Vanaf dat moment ging het allemaal in sneltreinvaart. Vrijdag zijn we nog met zijn drietjes langs geweest en heeft Tobias afscheid genomen van zijn opa. Vanaf zaterdagnacht ging het hard achteruit en is Sander nog een aantal keer alleen langsgegaan. Dinsdag is mijn schoonvader in het bijzijn van zijn geliefden overleden.

Het is bijzonder hoe weinig tijd er zat tussen dit bericht en het daadwerkelijke afscheid. We hebben de afgelopen dagen vooral geleefd tussen praktische zaken regelen en proberen te bevatten wat er is gebeurd en hoe snel alles is gegaan opeens.

Morgen vindt de uitvaart plaats.