Antibiotica en de zon

 Ik kreeg een antibiotica-kuut voorgeschreven vanwege de tekenbeet en dacht eigenlijk niet zoveel verder. Tot de apotheek-assistente me op het hart drukte om niet in de zon. te gaan zitten. Doxycycline en zon blijken geen gelukkige combinatie te zijn. Best een uitdaging midden in de zomer!

Voor de meeste mensen is dat waarschijnlijk een praktische mededeling: smeer je goed in, vermijd de felle middagzon en wees een beetje voorzichtig. Mijn hoofd maakte er echter iets heel anders van. Ineens vroeg ik me af of ik nog wel naar buiten mocht. Hoe moest ik naar de tandarts? Kon ik nog hardlopen? Was mijn zonnebrandcrème eigenlijk nog wel goed?

En toen deed ik wat ik eigenlijk beter niet had kunnen doen: ik ging googelen. Binnen de kortste keren kwam ik allerlei verhalen tegen van mensen die na een paar minuten zon al flinke brandwonden of heftige huidreacties kregen. Op dat moment voelde het alsof de zon ineens mijn grootste vijand was geworden. Mijn paniek nam toe en ik merkte dat ik steeds meer bevestiging zocht en op zoek was naar leefregels die niet waren te vinden online.

Gelukkig nam de huisarts mijn zorgen serieus. We hebben overlegd en uiteindelijk ben ik overgestapt op amoxicilline. Alleen al dat telefoontje gaf zoveel rust. Niet omdat alle risico's ineens verdwenen waren, maar omdat ik weer het gevoel had dat er een oplossing was die beter bij mij paste.

Achteraf besef ik dat Google me niet echt heeft geholpen. Mensen die geen problemen ervaren, schrijven daar meestal geen verhaal over. Juist de uitzonderingen en de heftigste ervaringen vallen op, waardoor het al snel lijkt alsof dat de norm is. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn.

Toch ben ik blij met de andere antibiotica. Ik neem me voor om een volgende keer direct te vragen of de medicatie nog vervelende bijwerkingen heeft, want dit heeft iedereen veel tijd en energie gekost, wat niet nodig was geweest. 

Teken-gevaar!

Vanmiddag ontdekte ik ineens een vreemd zwart puntje op mijn been. Eerst dacht ik nog: "Wat is dát nou weer?" maar al snel begon ik vermoeden te krigen dat het een teek was. Even met de camera van mijn telefoon ingezoomd en toen zag ik pootjes en was ik wel 99% zeker dat het een teek was!

Ingezoomde foto van de teek

Omdat ik geen idee had hoe lang hij er al zat en ik me onzeker voelde over het verwijderen, besloot ik de huisarts te bellen. Achteraf maar goed ook, want het bleek inderdaad een teek te zijn. En niet zomaar eentje... Hij zat muurvast. De huisarts heeft werkelijk de halve gereedschapskist uit de kast moeten halen: een tekentang, een pincet, een splinterpincet én uiteindelijk zelfs een naald. Ik voelde me bijna een patiënt in een mini-operatiekamer. Gelukkig deed het verder geen pijn, maar het is toch wel even spannend of ie het hele beestje verwijderd kreeg. Uiteindelijk lukte dat natuurlijk wel, maar ik had het zelf niet zo grondig kunnen doen!

Voor de zekerheid heb ik ook preventief antibiotica gekregen. De huisarts vertelde dat ze op dit moment ontzettend veel mensen zien met tekenbeten. Door de tijd van het jaar zitten er in de bossen echt enorm veel teken. Dat had ik eerlijk gezegd onderschat.

Moraal van het verhaal? Controleer jezelf even goed als je in het bos bent geweest. Zo'n piepklein beestje kan verrassend veel gedoe veroorzaken. Hoe sneller je erbij bent, hoe beter. 

Heb jij wel eens een tekenbeet gehad? 

Telefoonverslaving afleren

 Ik heb iets besteld waarvan ik hoop dat mijn toekomstige zelf er heel blij mee gaat zijn. Mijn huidige zelf is daar alleen nog niet helemaal van overtuigd. Ik heb namelijk een NFC-tag gekocht voor de app 6years. Voor de mensen die denken: "Een NFC-wat?" Het is een klein magneetje met een chip erin waarmee je afleidende apps op je telefoon kunt blokkeren. Wil je vervolgens tóch op Instagram? Dan moet je eerst opstaan en dat magneetje scannen. Klinkt simpel, maar het geeft net even dat momentje om na te denken: wil ik écht op mijn telefoon of doe ik dit uit gewoonte? 

De timing is trouwens geen toeval. Ik zit de laatste tijd een beetje in een "ik-ga-mijn-leven-op-de-rit-krijgen"-fase. Ik ben bezig met Project Gezond, ik ben aan het hardlopen, ik probeer beter te plannen en nu dus ook mijn schermtijd aan te pakken. Blijkbaar dacht mijn brein: "Nu we toch bezig zijn, laten we gelijk álles verbeteren." Hou me alstjeblieft tegen als ik wil beginnen met een moestuin of opeens een vreemde taal wil gaan leren 😉

Eerlijk is eerlijk: Instagram is mijn favoriete manier om "even vijf minuutjes" te ontspannen. Alleen duren die vijf minuten vaak veel langer dan 5 minuutjes en is er zo weer een uur verstreken. En in die tijd weet ik ineens alles over de ochtendroutine van een hardloop-influencer in Australië, heb ik drie recepten opgeslagen die ik nooit ga maken en ben ik overtuigd geraakt dat ik vanalles nodig heb wat vaak niet het geval is. 

Dus binnenkort ligt er ergens in huis een klein NFC-tagje dat de poortwachter wordt van mijn Instagram-verslaving. En als ik dan tóch wil scrollen, moet ik eerst opstaan. Misschien ontdek ik onderweg wel dat ik eigenlijk gewoon dorst had. Of dat de was nog in de machine zit. Of dat ik helemaal geen Instagram wilde, maar gewoon even verveeld was.

Natuurlijk gaat zo'n tagje niet direct het hele 'probleem' oplossen, maar ik hoop dat het me wel gaat helpen om meer tijd vrij te maken voor dingen waar ik daadwerkelijk van ontspan, zoals boeken lezen (mijn biebpas lag al maanden te verstoffen in mijn portemonee!), afspreken met vriendinnen, wandelen en mediteren. En wie weet nog meer blogposts schrijven, dus als ik opeens elke dag ga posten weten jullie hoe dat komt 😂

Project Gezond - week 8

En dan is het opeens alweer het einde van week 8 en sluiten we onze eerste 8 weken dat we de weekmenu's van Project Gezond volgden af. 

De eindstand

Uiteindelijk ben ik de afgelopen weken met het gebruikmaken van het vegetarische kookboek van Project Gezond 8,7 kilo afgevallen. 😁

Sander is 5 kilo afgevallen. 

Beide een mooi resultaat dus, waar we blij mee mogen zijn 😊

Sanders verjaardag

Op zondag was Sander jarig en dit vierden we met een Project Gezond baksel. Helaas was de vorm die wij gebruikten wat groter dan wat de bedoeling was, waardoor de taart erg plat was geworden, maar daar smaakte hij niet minder om vonden Sander en ik. 😉 De rest van de visite kon zich niet echt over het uiterlijk heen zetten helaas, maarja, meer taart voor ons dan, I guess? 😂 

Foto van de platte cheesecake

Warmte nekt een beetje

De warmte was deze week wel echt een uitdaging. De weekmenu's uit het vegetarische boek houden natuurlijk geen rekening met hoe warm het is, dus er stonden een aantal recepten op het programma waarvoor de keuken intensief gebruikt moest worden. Dit was best wel pittig deze week. 

Zo maakte ik een hartige taart, maar het deeg was gewoon helemaal gesmolten 😅 Ik kreeg de vorm er niet meer netjes mee bekleed. Ondanks dat, smaakte de taart uiteindelijk wel hartstikke lekker, dat verbaasde me eerlijk gezegd wel, maar in elk geval fijn dat we het gewoon hebben kunnen eten. 

We hebben ook één dag een uitzondering gemaakt en toen heb ik gewoon een kant en klare salade gegeten, omdat het dusdanig warm was die dag dat ik echt niet in de keuken wilde staan.  De volgende dag zouden we wel weer gewoon gaan koken, maar uiteindelijk zijn we naar de snackbar gelopen. Niet echt een beste week wat dat betreft dus. 

Voor volgende hittegolf, die vast nog wel zal komen, heb ik al een plan: een weekmenu in elkaar zetten met alleen maar salades, waarbij je hooguit rijst of pasta hoeft te koken. Op die manier kunnen we ons wel aan Project Gezond houden zonder dat we de keuken nog eens extra opwarmen. 

Hardloop-update

Maandag zijn we begonnen aan week 2 van het absolute beginners schema van RunnersWorld. Dit was een wandeling van 35 minuten. Het was erg warm en daardoor zwaar... Maar we hebben het wel weer gehaald!

Donderdag gingen we heel vroeg de deur uit om hard te lopen, we waren al om 7 uur vertrokken voor 9x1 minuut hardlopen gevolgd door 2 minuten wandelen. Dit ging best lekker! Na afloop was ik wel heel erg bezweet, want het was al goed warm die dag. 

Actiefoto tijdens het hardlopen

Zaterdag deden we de derde training van de week, dit was ook weer 9x 1 minuut hardlopen en 2 minuten wandelen. Ook deze keer gingen we heel vroeg, het was heel stil op straat. Dit had ook echt wel wat. We hebben onderweg veel vogels gezien. Het was een fijne training, al was het ook wel pittig. 

Al met al.....

Al met al was het een wisselvallige week waarin we niet alles hebben gedaan wat we wilden, maar als we terugkijjken naar de afgelopen 8 weken zijn we toch heel trots op alles wat we hebben bereikt. We gaan nu even een weekje 'rust nemen' van Project Gezond en alle lievelingsmaaltijden van Tobias eten, en dan beginnen we over een week met een ander boek van Project Gezond, 

ACT en warmte

De laatste dagen denk ik weer veel na over wat ik heb geleerd bij Acceptance and Commitment Therapie voor mijn autisme.

Het is warm. Heel warm. Terwijl ik dit schrijf is het binnen al benauwd en de voorspellingen voor de komende dagen laten temperaturen van 35 graden of meer zien. Dat soort hitte vind ik moeilijk. Ik slaap slechter, ben loom, heb minder energie en merk dat ik sneller overprikkeld raak. Mijn eerste reactie is dan vaak om tegen die warmte te vechten. Waarom moet het zo warm zijn? Waarom kan ik niet gewoon mijn normale ritme aanhouden? Waarom voelt alles ineens zoveel moeilijker?

Bij ACT leerde ik het verschil tussen pijn en lijden. De warmte zelf is de pijn. Het feit dat ik slecht slaap, dat mijn slaapkamer 27 graden is en dat bewegen meer energie kost dan normaal. Dat zijn dingen die ik niet zomaar kan veranderen. Het lijden ontstaat wanneer ik daar vervolgens tegen ga vechten. Wanneer ik denk dat het niet eerlijk is, dat ik deze week niet mag afwijken van mijn planning, of dat alles verpest is als ik een training oversla. Dan draag ik niet alleen de warmte, maar ook alle frustratie, angst en strijd die ik er zelf bovenop leg.

Dat betekent niet dat ik de hitte leuk hoef te vinden. Integendeel. Ik mag best balen dat ik niet zo makkelijk kan hardlopen, terwijl ik net zo gemotiveerd ben om er echt aan te beginnen. Maar ACT leerde mij dat ik ook een andere vraag kan stellen: als de warmte er toch is, hoe wil ik dan leven? Welke waarden vind ik belangrijk? Die waarden geven me een richtingsaanwijzer welke stappen ik nu kan nemen, ondanks de warmte. 

Voor mij zijn dat onder andere familie, vriendelijkheid, plezier, mentale gezondheid, zelfcompassie en zelfontplooiing. Op een warme dag zien die waarden er misschien anders uit dan normaal. Misschien is familie vandaag samen een ijsje eten. Misschien is zelfcompassie accepteren dat ik rust nodig heb. Misschien is zelfontplooiing een boek lezen of een blog schrijven in plaats van een project aanpakken.

Vandaag merkte ik dat heel duidelijk. Ik zag op tegen het sporten. Alles voelde teveel. Zelfs het idee om sportkleren aan te trekken voelde als een enorme opgave. Toch ben ik uiteindelijk gegaan. Niet omdat ik mezelf wilde bewijzen dat ik sterk ben, maar omdat (mentale) gezondheid een waarde voor mij is. Toen ik thuiskwam voelde ik me lichamelijk niet eens zoveel anders, maar mijn hoofd was rustiger. De training was niet het belangrijkste. Het belangrijkste was dat ik had gehandeld naar wat ik belangrijk vind, ondanks het ongemak dat aanwezig was.

De warmte is nog niet voorbij. Waarschijnlijk ga ik de komende dagen nog steeds zweten, mopperen en verlangen naar koelere temperaturen. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik niet hoef te wachten tot alles prettig voelt voordat ik mijn waarden kan leven. 

Welke waarden zijn voor jullie het belangrijkste? 

Hoe ik de warmte te lijf ga

 Wat is het warm de laatste dagen. Ik merk dat ik er best veel last van heb. De nachten zijn warm, waardoor ik slecht slaap, en overdag ben ik daardoor ontzettend loom. Volgens mij ben ik niet de enige; als ik de verhalen om me heen hoor, ligt momenteel ongeveer half Nederland wakker van de hitte.

Overdag breng ik veel tijd door bij de ventilator. Zodra ik daar vandaan loop, lijkt alle energie direct uit mijn lichaam te verdwijnen. Gelukkig heb ik sinds onze reis naar Japan een paar handige hulpmiddelen tegen de warmte. Zo heb ik een draagbare ventilator, een UV-paraplu tegen de felle zon en een koelring voor om mijn nek. Stuk voor stuk dingen waarvan ik vroeger dacht dat ze een beetje overdreven waren, maar waar ik nu ontzettend blij mee ben.

Wat ik ook merk, is dat ik de tuin van mijn ouders mis. Daar zat ik voor hun verhuizing regelmatig als het mooi weer was. Er was altijd wel iemand om mee te praten of gewoon wat gezelligheid om me heen. Hier thuis heb ik ook wel een tuin, maar in mijn eentje buiten zitten vind ik eigenlijk helemaal niet zo leuk. Na een tijdje weet ik het wel en ga ik toch weer naar binnen.

Dus voorlopig zoek ik vooral verkoeling, probeer ik de dagen een beetje door te komen en hoop ik op wat koelere nachten. Tot die tijd zitten de ventilator, mijn Japanse koelgadgets en ik voorlopig nog even aan elkaar geplakt. 

Hoe komen jullie de warmte door? 

Gestart met hardlopen

 Ik heb iets gedaan waarvan ik een paar maanden geleden niet had gedacht dat ik het zou doen: ik ben weer begonnen met hardlopen!

Na wat twijfelen, nieuwe hardloopschoenen kopen en eindeloos nadenken over schema's heb ik de knoop doorgehakt. Ik ben gestart met het ABSOLUTE beginnersschema van Runner's World. En ja, de naam zegt het al: dit schema is echt bedoeld voor mensen die vanaf nul beginnen.

Inmiddels zit de eerste week erop!

Mijn eerste training bestond uit wandel- en hardloopintervallen. Geen kilometers achter elkaar rennen dus, maar echt rustig opbouwen. Dat was maar goed ook, want mijn lichaam liet direct weten dat hardlopen toch echt iets anders is dan wandelen of sporten in de sportschool. Ik kreeg wat last van mijn heup en heb de dagen daarna regelmatig gedacht: waar ben ik aan begonnen?

Onze verhitte hoofden na de eerste training

Gelukkig trok dat weer weg en heb ik inmiddels ook mijn tweede training gedaan. Wat me vooral opvalt, is dat de uitdaging voor mij niet eens zozeer lichamelijk is. Natuurlijk voel ik spieren waarvan ik niet meer wist dat ik ze had, maar mentaal vind ik het soms nog best een uitdaging. Juist doordat ik elke keer op de tijd moet letten, lijkt de tijd niet om te komen. Heel vreemd hoe dat gaat. 

Toch lijkt het me ontzettend leuk om uiteindelijk langere afstanden te kunnen hardlopen. Mijn doel? Ooit een rondje om de plas hier in de buurt kunnen hardlopen. Dat is ongeveer 7 kilometer. Geen idee of en wanneer dat gaat lukken, maar het lijkt me een mooi streven.

Vanaf volgende week ga ik mijn hardloopavonturen meenemen in mijn wekelijkse Project Gezond-update. Dan kunnen jullie meelezen met alle successen, blunders, spierpijnmomenten en hopelijk steeds iets langere hardloopstukjes. 😁 Voor nu ben ik vooral trots dat ik begonnen ben. 

Project Gezond - week 7

 Deze week ronden we week 7 van het vegetarische kookboek van Project Gezond af. Nog één week en we hebben het hele kookboek zo'n beetje doorgewerkt. Deze week was ik (helaas) slechts 0,2 kilo afgevallen en (na het officiele weegmoment dat wij altijd op woensdag doen), later zelfs weer een kilo aangekomen. 😩

Warmte en afvallen

Zodra de temperatuur boven de 25 graden komt kan ik wel vergeten dat ik afval. Ik hou dan direct vocht vast en daardoor blijft de weegschaal exact op hetzelfde gewicht staan of soms zelfs wat hoger. Ik vind dat best wel jammer, maar het is nu eenmaal hoe mijn lichaam werkt en daar heb ik het dan maar mee te doen. 

Gelukkig ben ik de weken hiervoor wel al aardig afgevallen, maar het eindresultaat van 8 weken de weekmenu's volgen zal ik volgende week pas gaan onthullen 😁

Dagje sauna

We hebben deze week ook een dag sauna gedaan. In het sauna-complex mag je geen eigen gebrachte maaltijden nuttigen, dus waren we afhankelijk van wat daar werd aangeboden. Ik koos voor een pokebowl, wat me een redelijk gezonde keuze leek. De dag na het sauna-bezoek woog ik echter direct een kilo zwaarder en dit gaat er voorlopig dus ook niet vanaf door de warmte. Maar het was een erg fijne dag dus je hoort mij niet klagen 😁

Favoriete maaltijden van de week

De favoriete maaltijd deze week was eigenlijk een vrij eenvoudige,  namelijk een pasta-salade met pesto, een gekookt eitje en diverse groentes:

Ook de risotto met paddestoelen en hazelnootjes viel erg goed in de smaak: 

Tobias eet inmiddels redelijk mee met de maaltijden van Project Gezond. Soms maken we nog wel een uitzondering en maak ik iets anders voor hem klaar, maar het lijkt er ook op dat hij wel aardig begint te wennen aan de nieuwe manier van eten. 

Oorbellen als moodtracker

Het viel Sander als eerste op: jouw keuze qua oorbellen zijn haast een soort moodtracker! Je hebt voor elke stemming andere oorbellen. Ik begon erover na te denken en ik denk dat hij inderdaad wel eens gelijk zou kunnen hebben!

Als ik me heel goed voel, grijp ik vaak naar grotere, opvallende en glimmende oorbellen. Van die oorbellen waarvan je meteen denkt: ja, vandaag heb ik er zin in. Dan voelt het leuk om iets extra’s toe te voegen aan mijn outfit en mag het best een beetje aanwezig zijn. 

Als ik me juist heel slecht voel, draag ik soms juist helemaal geen oorbellen. Niet eens per se expres, maar omdat ik het dan gewoon vergeet of er geen energie voor heb om met zulke dingen bezig te zijn. Dan ben ik al blij als ik aangekleed beneden verschijn en verdwijnen sieraden een beetje naar de achtergrond.

En soms zeggen mijn oorbellen juist iets over waar ik zin in heb. Als ik enthousiast ben over een activiteit, kies ik ze bewust uit. Toen we bijvoorbeeld naar Pantropica gingen, droeg ik expres tropische ananas-oorbelletjes. Dat soort kleine details maken iets voor mij extra leuk en voelen een beetje alsof ik mezelf alvast in de sfeer van de dag breng.

En dan heb je nog de “ik wil hier niet over nadenken”-dagen. Op die dagen pak ik bijna automatisch mijn simpele gouden schelpjes. Veilig, makkelijk, overal goed bij passend en zonder dat ik een keuze hoef te maken. Eigenlijk een soort neutrale stand.

Ik vind het ergens wel grappig dat zoiets kleins als oorbellen blijkbaar een soort mini-moodtracker is geworden. Zonder dat ik het doorhad, vertellen ze vaak al een beetje hoe ik me voel of hoeveel ruimte ik in mijn hoofd heb die dag. 

Hebben jullie ook zoiets? 

Sportschool = lege portemonnee

 Het begon heel onschuldig: ik nam vier maanden geleden een sportschoolabonnement. Dat was alles. Tenminste, dat dacht ik toen nog. Maar toen had ik ineens sportkleding nodig, want mijn sportkleding stak wel wat af bij wat anderen dragen. En schoenen. En omdat ik besloot dat ik ook wilde gaan hardlopen, kwamen daar hardloopschoenen bij. En een sport-bh die net wat meer steun geeft bij het hardlopen. En als je dan gaat hardlopen is een hoesje voor je telefoon ook wel handig.....

Het Diderot-effect is het verschijnsel waarbij één aankoop leidt tot steeds meer aankopen die daarbij passen. En sporten is daar een perfect voorbeeld van. Want iedere nieuwe aankoop lijkt heel logisch. Natúúrlijk heb je goede schoenen nodig. En een fijne bh. En dat sporthorloge is ook wel handig... (Ok, nee daar trek ik de grens, een nieuw sporthorloge komt er niet in, dat heb ik al te vaak geprobeerd en werkt gewoon niet voor mij 😂)

Maar mocht je dus overwegen om te gaan sporten: wees gewaarschuwd. Het begint met een sportschoolabonnement..... en eindigt met een lege portemonnee. 😉

Herkennen jullie dit diderot effect? 

Project gezond - week 6

Deze week eten we al 6 weken de vegetarische weekmenu's van Project Gezond. Eerlijk is eerlijk: ik had niet verwacht dat we het zo lang zouden volhouden! Maar we gaan nog steeds heel steady en we gaan gewoon lekker door. 

Op woensdag was weer de weegdag en bleek ik 2 kilo te zijn afgevallen de afgelopen week 😁 Sander was helaas deze week niets afgevallen. Volgende week hopelijk weer beter voor hem! We lijken elkaar een beetje af te wisselen qua hoe goed het gaat. 

Smullen

Deze week stonden er dadels gevuld met pindakaas en gedoopt in pure chocolade op het programma. Echt gezond is dat natuurlijk niet, maar het was wel even een heel welkome afwisseling om eerlijk te zijn. Als je de rest van de dag gewoon gezond eet en er rekening mee houdt dat een tussendoortje wat calorierijker is, dan moet dat ook best een keer kunnen!

Foto van een chocodadel

Lekker gegeten

De rest van de week hebben we ook weer lekker en gezond gegeten. Ik heb twee keer de recepten aangepast zodat Tobias het ook lekker zou vinden. De rest van de week aten we Project Gezond en heeft Tobias ook gewoon netjes meegegeten. Hij is er nog steeds niet heel blij mee, maar accepteert het inmiddels wel wat meer. 

Na het Vegetarisch boek

Nu we week 6 achter de rug hebben en dus nog 2 weken bezig zijn met dit boek, is het ook een beetje tijd om te gaan kijken wat we na deze 8 weekmenu's gaan doen. Het bevalt tot nu toe eigenlijk dusdanig goed dat we hebben besloten dat we hierna verdergaan in een ander kookboek van Project Gezond, namelijk deze. We zullen dan wel zelf de recepten moeten gaan aanpassen, omdat we vegetarisch eten, maar ik heb er vertrouwen in dat dit prima zal gaan lukken!

Koken met autisme

We zijn de laatste tijd bezig met gezonder eten via Project Gezond en daarbij probeer ik veel nieuwe recepten uit. Op zich hartstikke leuk, maar ik loop daarbij ook weer tegen iets aan wat ik als autist eigenlijk al mijn hele leven heb: ingewikkelde recepten kosten mij ontzettend veel energie. En dan bedoel ik niet eens recepten met moeilijke ingrediënten. Ik bedoel vooral recepten met veel stappen.

Snijd eerst dit. Dan bak je dat. Terwijl dat bakt, maak je ondertussen een saus. Vervolgens moet je iets afgieten, iets mengen, iets in de oven zetten en ondertussen niet vergeten dat die andere pan ook nog op het vuur staat. Voor veel mensen klinkt dat waarschijnlijk heel normaal. Maar mijn brein denkt dan vooral: help! 

Ik merk dan dat ik tijdens het koken steeds terug moet naar het recept. Heb ik dit al gedaan? Wat was de volgende stap ook alweer? Moest die groente er nu al bij of pas later? Soms lees ik een recept gerust tien keer door voordat ik zeker weet dat ik begrijp wat er van me verwacht wordt en dat ik zeker weten geen stap heb overgeslagen.

Vroeger vond ik dat frustrerend. Dan dacht ik dat ik gewoon beter mijn best moest doen. Inmiddels weet ik dat mijn brein informatie nu eenmaal anders verwerkt en dat ik moeite heb met 'excecutieve functies', zoals ze dat dan zo mooi noemen. Ik heb meer tijd nodig om alle stappen te overzien en in de juiste volgorde uit te voeren.

Dat betekent niet dat ik het niet kan. Het betekent alleen dat het meer energie kost. En juist die energie is momenteel niet onbeperkt beschikbaar. Ik merk dat rouw veel mentale ruimte inneemt. Dingen die normaal al moeite kosten, voelen nu soms nog ingewikkelder. Daarom heeft Sander de afgelopen weken een aantal keer het koken overgenomen. 

Maar de laatste dagen probeer ik het toch weer zelf op te pakken. Misschien niet op de meest efficiënte manier. Misschien niet zo soepel als bij andere mensen. Maar uiteindelijk lukt het wel. En dan ben ik best trots op mezelf dat ik het niet heb opgegegeven en toch weer een lekkere maaltijd op tafel heb staan. 

Een dag zonder koffie

 De afgelopen dagen had ik ontzettend veel last van een droge mond. Omdat koffie daar mogelijk aan kan bijdragen, besloot ik gisteren eens een experimentje te doen: een hele dag geen koffie drinken.

Normaal gesproken drink ik zonder problemen een kop koffie bij het ontbijt, eentje rond tien uur en nog een laatste bakkie bij de lunch. Maar sinds het overlijden van mijn vader merk ik dat mijn lichaam anders reageert op van alles en nog wat. Dus ik dacht: laat ik eens kijken wat er gebeurt als ik de koffie een dag oversla.

Eigenlijk ontdekte ik toen pas hoe moe ik écht was. 's Ochtends ging ik naar de sportschool, zoals ik wel vaker doe de laatste tijd. Maar halverwege de training was ik compleet leeg. Het ging gewoon niet meer. Uiteindelijk heb ik een stuk of vijf oefeningen overgeslagen en ben ik na een half uurtje alweer naar huis gegaan. Dat is me nog niet eerder gebeurd!

Eenmaal thuis dacht ik dat wat rust wel zou helpen. Maar ook 's middags bleef ik me uitgeput voelen. Ik zat op de bank en vroeg me af: wat nu? Uiteindelijk besloot ik "even" op bed te gaan liggen. Dat "even" werd twee uur slapen. En zelfs daarna was ik nog moe.

Dat was eigenlijk het moment waarop het kwartje viel. Door dagelijks koffie te drinken, druk ik blijkbaar een deel van mijn huidige vermoeidheid weg. Niet bewust natuurlijk, maar de cafeïne helpt me blijkbaar om door te gaan terwijl mijn lichaam misschien al veel langer probeert te vertellen dat het rust nodig heeft. Dat is ergens ook niet zo gek. De afgelopen periode is emotioneel ontzettend zwaar geweest. Rouwen kost veel energie. Meer energie dan ik soms doorheb. En als je jezelf vervolgens met koffie een beetje overeind houdt, merk je misschien minder goed hoeveel reserves er eigenlijk zijn opgebruikt.

's Nachts heb ik ook heerlijk geslapen en ook weer heel lang! Ik had het blijkbaar gewoon eventjes nodig.  

Betekent dit dat ik nooit meer koffie ga drinken? Absoluut niet. Ik geniet veel te veel van mijn kopjes koffie om daar zomaar mee te stoppen. Maar dit experiment heeft me wel aan het denken gezet. Misschien is het helemaal niet zo'n gek idee om af en toe een koffieloze dag in te lassen. Niet omdat koffie slecht zou zijn, maar juist om weer even te voelen hoe het écht met me gaat, vermoeidheidsgewijs.

Project Gezond week 5

Deze week is grotendeels voorbij gegaan als in een roes. Toch is het wel gelukt om de meeste dagen uit het kookboek van Project Gezond te eten. 

Ik ging deze week woensdag weer op de weegschaal en was 0,4 kilo afgevallen in 2 weken tijd. Geen mega-gewichtsverlies, maar stress schijnt ook een grote rol te spelen in o.a het vasthouden van vocht, dus ik laat me hier niet door ontmoedigen. Bovendien eten we ook lekker, gezond en gevarieerd, en dat is minstens zo belangrijk als het getal op de weegschaal. 

Wat aten we deze week?

Ik heb niet overal foto's van gemaakt, maar we aten onder andere:

Gevulde courgette met couscous

Fried rice met ei

Over het algemeen hebben we weer lekker gegeten, er was alleen 1 maaltijd die erg tegenviel. Dit was de groente-gratin. Als ik aan gratin denk, denk ik aan veel room, veel kaas en veel vettigheid. Daardoor viel deze gezonde variant heel erg tegen. Die gaat dus zeker niet op herhaling!

Een beetje gesjoemeld

Af en toe heb ik mezelf wat speelruimte gegeven. Ik ben netjes binnen mijn calorieën gebleven, maar een paar keer heb ik gekozen voor een stukje chocolade in plaats van het tussendoortje dat eigenlijk op het programma stond. Het is zeker niet de bedoeling dat dit een gewoonte wordt, maar het was een pittige week en soms had ik daar gewoon behoefte aan. Ik zie het als binnen de lijntjes kleuren, maar dan af en toe met een ander kleurtje dan oorspronkelijk de bedoeling was. Zolang het bewust gebeurt en binnen de afgesproken kaders blijft, vind ik dat daar best ruimte voor mag zijn. 🍫✨

Foute weegschaal

Onze keukenweegschaal had veel kuren. Hij ging niet goed naar 0 toe, bivoorbeeld. Daarom hebben we deze week besloten om een nieuwe keukenweegschaal te kopen. En wat bleek? De oude keukenweegschaal meet steevast 10% minder dan de nieuwe weegschaal. Dus alles wat we aten, was 10% extra ten opzichte van wat eigenlijk mag van het kookboek. Dat verklaart misschien ook waarom we de afgelopen weken opeens stilstand hadden! 

Afscheid van mijn vader

Gister was de uitvaart van mijn vader. Achteraf kan ik zeggen dat het een mooie en liefdevolle dag was.

Wat me het meest raakte, was hoeveel mensen er waren. Familie, vrienden, buren en kennissen waren gekomen om afscheid te nemen van mijn vader. Dat was bijzonder om te zien. Het liet zien hoeveel mensen hij in zijn leven heeft geraakt en hoeveel mensen hem een warm hart toedroegen.

Ook waren er drie vriendinnen speciaal voor mij gekomen, om mij te steunen. Dat betekende ontzettend veel voor me. Juist op zo'n dag, waarop alles draait om afscheid nemen, voelde het heel fijn om mensen om me heen te hebben die er speciaal voor mij waren. Daar ben ik erg dankbaar voor.

De plechtigheid zelf was mooi. Er werden herinneringen gedeeld, er werd gelachen en gehuild en er was ruimte voor alles wat er die dag gevoeld mocht worden. Natuurlijk was het verdrietig, maar het voelde ook warm. Iedereen kwam samen om stil te staan bij wie mijn vader was.

Zelf heb ik ook gesproken. Daar had ik van tevoren behoorlijk tegenop gezien, want ik praat niet graag voor een groep. Uiteindelijk ging het gelukkig goed. Ik vertelde over mijn vader zoals ik hem kende: zorgzaam, betrokken, liefdevol en altijd aanwezig voor zijn gezin. Niet met grote woorden of grootse gebaren, maar juist in de kleine dingen. En juist die kleine dingen zijn de herinneringen die nu zo waardevol zijn.

Na afloop voel ik vooral vermoeidheid en leegte. Wekenlang draaide alles hierom. Eerst het ziek zijn van mijn vader, daarna zijn overlijden en vervolgens alle voorbereidingen voor de uitvaart. En ineens was het voorbij. Opeens is het dan heel stil en leeg, en denk je: wat nu dan?!

Wat overblijft zijn de herinneringen aan mijn lieve vader. Ik mis hem heel erg. 

Spierpijn na de eGym

 Toen ik begon met sporten bij eGym dacht ik eigenlijk elke keer dat het me heel erg meeviel allemaal. Natuurlijk was ik moe na het sporten, maar niet extreem. Ik had zelfs vaak nog energie over en heb zelfs een aantal apparaten handmatig verzwaard omdat ik het wel heel erg makkelijk ging allemaal. 

Tot ik na een stuk of 6 trainingen begon met negatieve training.... Dat heb ik even geweten, zeg! Bij negatieve training helpt het apparaat je een beetje met het wegduwen of trekken van het gewicht, maar moet je het gewicht juist extra gecontroleerd en met zwaar gewicht terug laten zakken. En blijkbaar kunnen je spieren daar héél goed van stuk gaan 😅

Tijdens de training merkte ik het al: dit is een flink stuk pittiger dan hoe ik de afgelopen weken heb getraind. Mijn spieren begonnen soms even te trillen en ik moest echt hard aan het werk. Maar dat ik er zo'n spierpijn van zou krijgen? Dat had ik dan weer niet verwacht! Vooral mijn schouders en bovenrug hadden besloten dat ze even van zich wilden laten horen. Dan merk je opeens hoeveel je met je schouderspieren doet zo op een dag. Jas aantrekken, iets uit een kast pakken, omrollen in bed… Alles deed me zeer!

Toch vind ik het ergens ook wel motiverend. Spierpijn geeft me altijd het gevoel dat ik hard heb gewerkt en voelt in die zin ook wel een beetje als een beloning. Maar het is natuurlijk te hopen dat ik over 6 trainingen weer dusdanig gewend ben aan mijn nieuwe gewicht dat het niet meer zo'n zeer doet. 

PS: mijn blogpost schrijven in kookboeken is niet op de blogroll van Zuinigaan verschenen, misschien vinden jullie het ook nog leuk om die alsnog te lezen :)

Schrijven in (kook)boeken

Vroeger schreef ik nooit in boeken. Dat voelde bijna verboden, alsof je een boek “beschadigde” als je erin schreef. Boeken hoorden netjes en schoon te blijven.

Maar eigenlijk zijn mijn kookboeken allang niet meer perfect. Er zitten kookvlekken in, soms een beetje saus tussen de bladzijdes, en hier en daar een ezelsoor. Ik ga ze toch niet meer verkopen. Dus ja… opeens durfde ik het aan om aantekeningen te maken bij de recepten!

Ik ben hierdoor de kookboeken nu écht ‘eigen’ aan het maken. Ik schrijf erbij welk recept goed beviel, wat ik de volgende keer anders wil doen of welke combinatie juist lekker was. Soms scheid ik ook alvast ingrediënten van verschillende onderdelen van een recept, bijvoorbeeld door duidelijk “naanbrood” en “saus” apart neer te zetten. Zeker als een recept uit veel componenten bestaat, geeft dat zoveel meer overzicht tijdens het koken. En als je samen kookt, kun je op die manier ook makkelijker de verschillende taakjes verdelen.

Eigenlijk vind ik het ook wel mooi dat je aan een kookboek kunt zien dat het gebruikt wordt. Dat er écht in gekookt is. Een brandschoon kookboek zegt misschien vooral dat het veel in de kast heeft gestaan. En daar is zo’n boek natuurlijk niet voor bedoeld!

Ik moet terwijl ik deze blogpost schrijf trouwens ook denken aan de tijd dat ik in de bibliotheek werkte. Daar kwam ik regelmatig boeken tegen waar mensen dingen in hadden geschreven of woorden hadden doorgestreept. Vooral christelijke mensen die vloekwoorden wegstreepten met pen of stift. Dat vind ik nog steeds niet kunnen. Een bibliotheekboek is van iedereen; daar hoor je niet in te schrijven of dingen aan te passen omdat jij vindt dat het anders moet.

Maar in je eigen boeken? Daar vind ik het juist wel iets persoonlijks hebben. Alsof zo’n kookboek langzaam verandert van “een boek met recepten” naar een  boek vol herinneringen, aanpassingen en kleine sporen van je eigen leven, naast de sausvlekken dan natuurlijk. 😉

Schrijven jullie wel eens in (kook)boeken? En zitten er al vlekken in?