Rood worden van het sporten

Elke keer als ik sport, gebeurt hetzelfde: Mijn hoofd verandert in een spreekwoordelijke tomaat. Toen ik een foto ervan aan een vriendin liet zien vroeg ze me geschrokken of ik soms een paar uur in de zon had liggen bakken. Zo erg was het dus. En het gekke is: bij andere mensen zie ik het eigenlijk nooit. Ik ben de enige die er als een tomaat bijloopt op de sportschool!

De foto waar mijn vriendin zo van schrok

Ik begon me af te vragen waar het aan ligt dat ik zo rood word terwijl de rest van de groepslesgenoten dat helemaal niet hebben. Doe ik iets verkeerd? Ben ik zó uit conditie? Of is er toch een andere oorzaak? Dus zoals altijd als ik ergens nieuwsgierig naar word, ben ik het gaan uitzoeken.

Blijkbaar heeft het meestal helemaal niks ergs te betekenen. Tijdens het sporten warmt je lichaam op en zetten je bloedvaten uit om warmte kwijt te raken. Daardoor stroomt er meer bloed naar je huid, vooral in je gezicht, en krijg je dus die rode kleur. Bij sommige mensen zie je dat gewoon veel sneller, omdat ze een heel lichte huid hebben, zoals bij mij dus inderdaad het geval is. 

Ik merk ook dat het niet eens altijd iets zegt over hoe zwaar ik het heb. Soms voel ik me eigenlijk prima, terwijl mijn hoofd eruitziet alsof ik net een marathon heb gerend. En andersom kan ik me moe voelen na het sporten zonder dat ik extreem rood ben. Apart hoe dat werkt eigenlijk.

En hoe zit dat bij jullie? Zijn jullie ook menselijke tomaten of houden jullie het hoofd wel koel? 😉

PS: door een storing is mijn blogpost over Project Gezond week 4 erg weinig gelezen. Hier kun je het alsnog teruglezen als je dat wilt

Project Gezond - week 4

 Ondanks alles hebben we ook deze week geprobeerd om Project Gezond te volgen. Met nadruk op geprobeerd, want het was een erg pittige week waarin onwijs veel gebeurt is, geregeld moest worden enzovoort. Er was dus af en toe geen ruimte voor koken, en dat is ook even prima. Mentale gezondheid is ook erg belangrijk!

Een van de dingen die we bijvoorbeeld niet hebben gedaan deze week is wegen. Ten eerste stond mijn hoofd er niet zo naar, ten tweede was het erg warm en ik weet dat ik dan vocht vasthou en dat ontmoedigt mij dan toch een beetje, dus ik heb besloten om het wegen gewoon even over te slaan. 

Tobias' weerstand

Vorige week vroeg iemand of Tobias al een beetje bijdraait over de maaltijden van Project Gezond. Helaas vindt hij het nog steeds niet zo heel erg lekker, maar hij eet inmiddels wel regelmatig gewoon mee. Deze week was dat erg fijn, want door het overlijden van mijn vader had ik niet echt de energie om dubbel te koken of de mentale ruimte om uberhaupt na te denken over meerdere maaltijden.

We aten deze week o.a:

• Bami (dit vindt Tobias sowieso altijd wel lekker)
• Linzenstoof (vond ie wel ok)
• Macaronischotel (de eerste happen vond ie wel ok, daarna minder)
• Gepofte aardappel met gegrilde courgette (ging wel) 
• Broodje hamburger (dit heeft hij zelf gekozen, omdat ik even niet de energie had om nog een hele maaltijd te bedenken)

Foto van de macaronischotel

Hectische week

Verder is het een hectische week, wat iedereen wel zal begrijpen. Daarom hou ik het even hierbij. Ik ben opzich wel trots dat we het toch redelijk volhouden ondanks de omstandigheden. 

Vakantiegeld -> droger kapot

De ene dag kregen we ons vakantiegeld binnen en zeiden nog tegen elkaar: leuk bedragje hebben we overgehouden na onze vakantie in Duitsland, dat gaat eens op de spaarrekening. De volgende dag begeeft onze droger het. 😐

Soms lijkt het wel alsof apparaten een soort ingebouwde radar hebben voor momenten waarop er net wat extra geld op je rekening staat. Anderhalf jaar geleden begaf onze droger het ook al eens. Toen konden we hem gelukkig nog zelf repareren. Met wat advies van een monteur die zei: als ik dit ga maken kost het 600 euro, maar je kan het ook zelf doen. We kregen hem toen dankzij Sander toch weer aan de praat. 

Maar deze keer was het einde verhaal.  Sander heeft nog gekeken of er iets te redden viel, maar al snel werd duidelijk dat repareren dit keer geen optie meer was. Na jarenlang trouwe dienst had onze droger besloten dat het mooi geweest was. En dus moesten we op zoek naar een nieuwe.

Dat was niet helemaal hoe we ons vakantiegeld hadden bedacht. Je droomt toch eerder van een leuk uitstapje, een etentje of iets voor de vakantie zelf dan van een glimmende nieuwe droger in het washok. Aan de andere kant: een droger die het doet is ook best luxe. Zeker met een gezin en een wasmand die altijd uitpuilt. Dus na een korte periode van balen hebben we de knoop doorgehakt en een nieuwe besteld.

Maar toch. Het blijft typisch. Eerst denk je: "Hé, vakantiegeld!" En een dag later denk je: "And it's gone."

Hebben jullie wel een leuke bestemming voor het vakantiegeld? 

Mijn lieve vader is er niet meer

 Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om een blogpost op papier te krijgen. Ik heb hier eigenlijk gewoon geen woorden voor. Afgelopen dinsdag is mijn vader overleden.

Mijn hoofd wil het nog niet aan, want voor mijn gevoel bestaat er geen wereld zonder mijn vader. En toch moet ik nu langzaam gaan wennen aan het idee dat die wereld er ineens wel is. Het voelt nog onwerkelijk. Alsof hij gewoon nog ergens zit, of in een andere kamer is. Alsof ik hem straks nog iets kan vertellen. En tegelijk weet ik ook dat dat niet meer kan.

Omdat ik er geen woorden voor heb wil ik deze blog maar afsluiten met een liedje dat mijn gevoel eigenlijk perfect omvat: 

PS: ik heb een aantal blogposts 'vooruit geschreven' die de komende dagen / weken gepost zullen worden. Het is dus niet dat ik in deze periode gewoon 'vrolijk doorschrijf', maar ik heb besloten ze wel gewoon gepland te laten staan. Zodra ik eraan toe ben zal ik het bloggen weer oppakken. 

Autisme forum uit de lucht - help!

Laatst was mijn favoriete forum voor mensen met autisme tijdelijk uit de lucht. In eerste instantie dacht ik nog: oh, dat zal wel snel opgelost zijn. Maar pas toen het een tijdje duurde, merkte ik hoeveel ik eigenlijk op die site kom.

Blijkbaar neem ik gedurende de dag best vaak even een kijkje. Gewoon even scrollen, lezen hoe het met anderen gaat, herkenning vinden in kleine dingen of ergens op reageren. Het is niet eens altijd bewust; het is een soort vertrouwde plek geworden waar ik tussendoor even “incheck”.

Wat ik zo fijn vind aan communiceren met andere autistische mensen, is dat ik vaak minder hoef uit te leggen. Veel dingen worden gewoon begrepen. De overprikkeling, het vastlopen op kleine veranderingen, het nadenken over sociale situaties, maar ook juist de humor en de specifieke interesses die je kunt hebben. Er zit een bepaalde onderlinge herkenning in.

Toen de site offline was, miste ik dat echt meer dan ik had verwacht. Niet eens alleen het forum zelf, maar vooral dat gevoel van contact met mensen die op een vergelijkbare manier naar de wereld kijken. Het voelde een beetje alsof een vast hoekje van mijn routine ineens wegviel. Ik was me er niet eens van bewust dat het een onderdeel was, tot het wegviel!

Dus ik was oprecht blij toen de site weer normaal online leek te zijn. Het klinkt misschien klein, “een forum dat terug is”, maar sommige plekken op internet worden ongemerkt toch een soort veilige en vertrouwde omgeving. Wat dat betreft is het dan wel weer fijn dat je op zo'n manier even bewust wordt van hoe belangrijk zulke kleine dingen voor je kunnen zijn! 

waarom ik weer vaker schrijf

Misschien is het jullie opgevallen dat ik de laatste tijd weer wat vaker schrijf. Kleine stukjes over dingen die me bezighouden of gewoon iets wat me opvalt in het dagelijks leven. Het gaat zelfs zo goed met schrijven dat ik een aantal blogposts op een later tijdstip heb moeten inplannen omdat ik het anders teveel achter elkaar vond, haha. Kun je nagaan!

Ik denk dat ik lange tijd een soort blokkade had rondom schrijven. Alsof alles wat ik plaatste “nuttig”, interessant of leuk genoeg moest zijn voor andere mensen. Daardoor ging ik soms al twijfelen vóór ik überhaupt iets had geschreven. Zou iemand dit wel willen lezen? Is dit niet te klein, te random of te persoonlijk?

De laatste tijd probeer ik dat wat meer los te laten. Ik schrijf nu vaker over dingen die ík interessant vind, waar ík over nadenk of die me raken. Soms zijn dat grotere onderwerpen, maar meestal juist hele kleine dingen waarvan ik ineens denk: hé, daar wil ik iets over zeggen of vertellen.

En natuurlijk vind ik het nog steeds spannend hoe iets ontvangen wordt. Dat gaat ook niet ineens helemaal weg. Maar ik probeer minder kritisch te zijn op mezelf en minder bezig te zijn met of iets “goed genoeg” is voordat het online mag bestaan.

Eigenlijk merk ik dat schrijven weer leuker wordt nu het niet meer voelt alsof ik moet presteren. Het voelt fijn om er weer te zijn en ik hoop dat het me lukt om deze ingeslagen weg vast te blijven houden 😁

Week 3 van project gezond

En er is alweer een week voorbij dat we Project Gezond volgen! Ook deze week hadden we weer een mooi resultaat: ik ben 1,2 kilo kwijt en Sander 2 zelfs 2 kilo deze week 😁

Het wordt makkelijker!

In het begin vond ik het heel lastig om elke keer het programma te volgen en de boodschappen goed in te schatten. Inmiddels begint dat steeds makkelijker te worden gelukkig en hebben we niet langer een bomvolle koelkast, maar grijpen ook niet vaak mis. 

Meer eiwitten

Omdat ik ook 3 keer per week lichte krachttraining doe, let ik extra op mijn eiwitten. Dit bleek toch een beetje te laag te zijn om sommige dagen, dus eet ik nu dagelijks een extra schaaltje kwark erbij. Hierdoor gaat het afvallen wellicht iets langzamer, maar het is wel beter voor het spierbehoud en dat is óók heel belangrijk als je gaat afvallen. Dat het te laag was heb ik trouwens niet zelf verzonnen, dit heb ik even aan mijn zus gevraagd, zij is diëtiste en gaf aan dat ik minstens 0,8 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht 'moet' eten. 

Foto's van wat we aten

Ik vind het leuk om foto's te maken van wat we hebben gegeten en dat te delen op de Facebookgroep van Project Gezond. Het motiveert mij om te lezen wat anderen eten en geeft ook een beetje het gevoel dat je het met mensen samen doet. De foto's kan ik dan ook weer gebruiken voor deze blogpost :)

Salade met nacho's

Noedelsoep met curry en kokos

Vegetarische balletjes

Spinaziepannenkoekjes met kwark, aardbeitjes en chocolade

Nou, op naar week 4 alweer. Het wordt een warme week, dus dan hou ik altijd een beetje vocht vast, dus ik verwacht er weinig van op de weegschaal, maar we eten zulke lekkere dingen dat het me ook niet zo heel veel uitmaakt als het een weekje stilstaat. 

Schoenen kopen met hallux valgus

Ik moest er weer aan geloven: schoenen kopen. Ik heb er echt een hekel aan en probeer het daarom oo altijd voor me uit te schuiven, in de hoop dat het Birkenstock seizoen snel weer gaat beginnen, maar nu in dit geval moest het écht gebeuren, want mijn oude schoenen zijn kapot gegaan en ik had alleen nog maar Uggs, en dat is geen gezicht met warmer weer vind mijn moeder.... Om haar niet langer te irriteren besloot ik dus toch maar om schoenen te gaan zoeken 😉 

Waarom vind ik schoenen kopen dan zo verschrikkelijk? Ik heb maat 42 én hallux valgus (een scheefgegroeide grote teen), en die combinatie maakt het gewoon ingewikkeld. Veel schoenen zijn te smal bij de voorkant of drukken precies op de verkeerde plek. Dan trek ik ze aan en voel ik eigenlijk meteen: nee, dit gaat pijn doen als ik hier langer dan tien minuten op loop.

Wat het extra frustrerend maakt, is dat ik schoenen eigenlijk graag in een winkel pas. Ik wil voelen hoe ze zitten, een stukje lopen, vergelijken, even twijfelen tussen twee maten. Zeker met voeten die niet overal blij van worden, vertrouw ik niet zomaar op online bestellen.

Alleen loopt dat in de praktijk vaak anders. Want héél vaak hebben winkels maat 42 niet eens op voorraad. Dan zie je een leuke schoen staan, krijg je een beetje hoop, en hoor je vervolgens: “Nee sorry, die hebben we niet meer in 42.” Heel frustrerend en ook een van de redenen waarom ik zo'n hekel heb aan schoenen kopen. 

En ergens snap ik het wel; grotere maten worden misschien minder ingekocht. Maar het voelt soms alsof je automatisch buiten de standaard valt. Alsof je al blij moet zijn dát er überhaupt iets is wat past.

Ik merk ook dat ik steeds kritischer ben geworden. Vroeger dacht ik sneller: ach, het loopt wel uit. Inmiddels weet ik beter. Schoenen die in de winkel al niet fijn zitten, worden thuis meestal geen droomschoenen meer. Die verdwijnen achterin de kast en komen daar niet meer uit. 

Gelukkig kreeg ik toen opeens een geniaal idee: ik had ooit Skechers gekocht die erg lekker zaten. Dus ik keek in mijn Bol geschiedenis en ja hoor: ze hebben ze nog! Dus ik heb ze gelijk besteld en vandaag komen ze binnen. Ik hoop dat ze nog net zo lekker zitten als 'vroeger'!

850 keer getapt

Ik maak nog steeds veel gebruik van de The Tapping Solution app. Inmiddels heb ik 850 sessies gedaan; dit houdt de app automatisch voor mij bij. 850 sessies is goed voor in totaal 113 uur tappen. Dat is gewoon 4,6 hele dagen — best indrukwekkend eigenlijk als ik het zo op een rijtje zie. 😉

Voor wie het niet kent: tapping is een techniek waarbij je zachtjes op bepaalde punten van je lichaam tikt terwijl je luistert naar rustgevende of helpende boodschappen. Het klinkt misschien een beetje zweverig als je het voor het eerst hoort, maar ik merk echt dat het me kan helpen om spanning wat te laten zakken. Hier heb ik er meer over geschreven hoe je gratis zou kunnen beginnen met tappen, voor wie dat interessant vindt. 

Op dit moment gebruik ik zelf vooral de korte “anxiety soothers” meditaties. Dat zijn snelle sessies met geruststellende boodschappen die helpen om paniek en onrust iets meer onder controle te krijgen. Vooral op momenten dat mijn hoofd alle kanten op schiet, is het fijn om even zo’n paar minuten te hebben waarin iemand je als het ware helpt reguleren.

Het lost natuurlijk niet alles op, maar ik merk wel dat het nét genoeg kan helpen om niet volledig meegezogen te worden in de stress. 

Leasen of kopen poging 2

 Ik dacht even dat ons lease contract bijna afliep en had deze blogpost al geschreven, maar toen bleek ik er 2 jaar naast te zitten. Nou ja, ik post het toch maar, want ben toch wel benieuwd naar jullie meningen. 😁

Leasen of zelf een auto kopen? Op papier lijkt het een vrij praktische beslissing. Maar in mijn hoofd voelt het allesbehalve praktisch en eigenlijk vooral heel spannend.

Bij leasen weet ik waar ik aan toe ben. Je betaalt maandelijks een vast bedrag en hoeft je weinig zorgen te maken over onderhoud, APK of onverwachte kosten. Dat geeft mij rust. Tegelijkertijd voelt het ook alsof we elke maand een flink bedrag uitgeven, zonder dat de auto echt van ons wordt. En elk klein krasje of deukje moet je melden en voor betalen, terwijl je met een eigen auto sommige dingen kan laten gaan.

Een eigen auto voelt in dat opzicht vrijer. Een kleine beschadiging is minder 'beladen', en op de lange termijn zouden we, als het goed is, goedkoper uit zijn. Maar daar staat tegenover dat alle onzekerheid bij jezelf ligt. Wat als de auto niet door de APK komt? Wat als er ineens een dure reparatie nodig is?

Ik merk dat ik blijf hangen tussen die twee dingen: zekerheid versus vrijheid. Aan de ene kant lijkt leasen de “veilige” keuze. Aan de andere kant voelt kopen als iets wat logischer is, maar ook meer spanning geeft.

Uiteindelijk is eigenlijk de vraag of ik me comfortabel kan voelen bij een beetje onzekerheid, in ruil voor lagere maandlasten. 

En dat is precies waar ik nog niet helemaal uit ben.

Dus ik ben benieuwd:
👉 Wat zouden jullie doen?
Zou je kiezen voor de zekerheid van leasen, of voor de vrijheid (en onzekerheid) van een eigen auto? 🚗

Leasen of kopen?

Ik dacht even dat ons lease contract bijna afliep en had deze blogpost al geschreven, maar toen bleek ik er 2 jaar naast te zitten. Nou ja, ik post het toch maar, want ben toch wel benieuwd naar jullie meningen. 😁

Leasen of zelf een auto kopen? Op papier lijkt het een vrij praktische beslissing. Maar in mijn hoofd voelt het allesbehalve praktisch en eigenlijk vooral heel spannend.

Bij leasen weet ik waar ik aan toe ben. Je betaalt maandelijks een vast bedrag en hoeft je weinig zorgen te maken over onderhoud, APK of onverwachte kosten. Dat geeft mij rust. Tegelijkertijd voelt het ook alsof we elke maand een flink bedrag uitgeven, zonder dat de auto echt van ons wordt. En elk klein krasje of deukje moet je melden en voor betalen, terwijl je met een eigen auto sommige dingen kan laten gaan.

Een eigen auto voelt in dat opzicht vrijer. Een kleine beschadiging is minder 'beladen', en op de lange termijn zouden we, als het goed is, goedkoper uit zijn. Maar daar staat tegenover dat alle onzekerheid bij jezelf ligt. Wat als de auto niet door de APK komt? Wat als er ineens een dure reparatie nodig is?

Ik merk dat ik blijf hangen tussen die twee dingen: zekerheid versus vrijheid. Aan de ene kant lijkt leasen de “veilige” keuze. Aan de andere kant voelt kopen als iets wat logischer is, maar ook meer spanning geeft.

Uiteindelijk is eigenlijk de vraag of ik me comfortabel kan voelen bij een beetje onzekerheid, in ruil voor lagere maandlasten. 

En dat is precies waar ik nog niet helemaal uit ben.

Dus ik ben benieuwd:
👉 Wat zouden jullie doen?
Zou je kiezen voor de zekerheid van leasen, of voor de vrijheid (en onzekerheid) van een eigen auto? 🚗

PS: mijn blogpost over Project Gezond 2e week kwam niet op de leeslijst van Zuinigaan, waardoor hij heel weinig is gelezen. Dus mocht je die hebben gemist, dan is hier nog je kans om het alsnog te lezen 😉

Tweede week Project Gezond

De afgelopen week deden we de tweede week Project Gezond. Ik zal hier weer een kort verslagje schrijven van de dingen die ons zijn opgevallen en hoe het ging. 

Maar eerst. het resultaat van de eerste week. Woensdag is onze weeegdag en Sander was toen 1,5 kilo afgevallen en ik ben 2,2 kilo afgevallen 😄 Een resultaat waar we natuurlijk allebei hartstikke blij mee zijn en dat ook energie geeft om door te gaan met Project Gezond. 

Protest van Tobias

Helaas is niet iedereen het helemaal eens met ons project. Tobias vindt de maaltijden niet altijd even lekker en vraagt zich af wanneer we weer 'normaal gaan eten'. Om dit probleem te tackelen hebben we verschillende tactieken:

• Dubbel koken: op sommige dagen heb ik een maaltijd speciaal voor Tobias gemaakt, die hij wél lekker vindt
• Meer koken op dagen dat we iets eten dat hij wél lekker vindt, zodat hij dit meerdere dagen kan eten
• Hem ook een dag laten kiezen wat we gaan eten uit het kookboek van Project Gezond.... Hij koos deze week kipburgers uit het Budget boek - een heel goede keuze overigens, erg lekker 😏
• Op dagen dat er geen echt recept op het menu staat kies ik een calorie-bewust recept uit waarvan ik weet dat Tobias het lekker vindt. 

Daarnaast schrijf ik ook in het kookboek erbij wat we van de verschillende recepten vonden. Als het een maaltijd is die Tobias ook lekker vond zet ik erbij dat het een gezinsfavoriet is, zodat ik die snel terug kan vinden als we de weekmenu's wat meer los gaan laten. 

Een van de gezinsvfavorieten is bijvoorbeeld deze bonenschotel met naanbrood:

Bonenschotel met naanbrood

Goedkoper koken

Soms is een maaltijd van Project Gezond ook opeens stukken goedkoper dan wat je in de winkels haalt. Er stond bijvoorbeeld een recept voor sajoerboontjes op het menu, en dit was zó eenvoudig en lekker, dat er een grote kans is dat ik geen sajoerboontjes mix meer in de winkel ga halen. 

Sajoerboontjes met rijst en een gebakken ei

Uitzonderingen

Natuurlijk is het niet altijd mogelijk om 100% aan zo'n programma te houden. Ik nam mijn moeder bijvoorbeeld mee om poffertje te eten als cadeautje voor Moederdag.

We gaan morgen ook een dagje naar Pantropica met de schoonfamilie en hebben geen zin om daar een heel gedoe van te maken met apart eten, dus ook dan zullen we iets anders eten, maar we houden daarbij wel in ons achterhoofd dat het niet altijd patat hoeft te zijn, maar ook 'gewoon' een broodje of een tosti kan worden. 

Zo lang het bij uitzonderingen blijft en we opletten qua portie-grootte komt dat allemaal best wel goed 😊

Op naar de volgende week Project Gezond 😁

Financien bijhouden: mijn ontwikkeling hierin

 Toen ik Sander leerde kennen, hield ik mijn financiën héél precies bij. Elke dag noteerde ik mijn uitgaven in een spreadsheet en categoriseerde ik alles handmatig. Het gaf me een gevoel van controle, maar het kostte ook veel tijd en energie.

Sander keek daar destijds verbaasd naar en vroeg waarom ik geen gebruik maakte van Yunoo, die destijds software had om dit handmatige proces een stuk sneller te laten verlopen. Dat leek voor mij een logische stap, dus ik stapte over op een online huishoudboekje.

Hoewel het systeem een beetje anders werd, bleef mijn gedrag eigenlijk hetzelfde. Ik zat er nog steeds dagelijks bovenop en was er veel mee bezig. Het gaf overzicht, maar (achteraf gezien) ook onrust.

Niet lang daarna kreeg ik de diagnose Obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Dat gaf me inzicht in waarom ik zo bezig was met controle en overzicht, ook als dat eigenlijk meer spanning opleverde dan nodig was. Ik was eigenlijk veel te streng voor mezelf, uit een soort dwang om alles maar perfect te willen doen.

Ik besloot het anders aan te pakken. Als experiment ging ik mijn uitgaven minder nauwkeurig bijhouden en zocht ik naar een manier die minder tijd en energie zou kosten, zonder dat ik het overzicht volledig zou verliezen. Uiteindelijk kwam ik hierdoor uit bij een systeem met potjes. Voor verschillende categorieën reserveer ik een vast bedrag, waardoor ik altijd weet wat ik nog kan uitgeven — zonder dat ik elke uitgave hoef te registreren of analyseren.

Dat systeem gebruik ik nu al zo’n acht jaar. Het geeft me overzicht, maar vooral rust. Ik hoef er niet meer constant mee bezig te zijn en het voelt niet meer streng of dwingend. Soms zie ik dan weer van die leuke opschrijfboekjes voor je budget en dit blijft mijn interesse wekken, maar tegelijkertijd denk ik dan: hoeveel tijd en energie zou me dit weer kosten, en is het me dat waard?

Achteraf gezien is dat misschien wel de grootste winst: niet alleen weten waar je geld naartoe gaat, maar ook een manier vinden die bij je past én de zelfkennis om niet elke keer dingen te willen verbeteren die eigenlijk al prima werken.  😊

Wanneer was jullie laatste keer dat je jouw manier van omgaan met financiën onder de loep hebt genomen? 

Rolluiken: jeej of neej?

Tijdens onze vakantie in Duitsland hadden we rolluiken bij het huisje. Van buiten ziet het er misschien niet heel gezellig uitt; het geeft een beetje gesloten en strenge uitstraling, vind ik. Maar in de praktijk lijkt het me anderzijds het echt ideaal. Elke keer als we ergens zijn waar rolluiken zijn, denk ik hetzelfde: dit wil ik thuis ook.

Het grootste voordeel: ze houden het zonlicht buiten. Daardoor blijft het binnen een stuk koeler, zeker op warme dagen. Ook ’s ochtends is het fijn dat het niet meteen licht wordt in de slaapkamer. Met lichtwerende gordijnen hou je al een stuk van het zonlicht buiten, maar rolluiken zijn toch wel echt nog een slag beter hierin!

Daarnaast schijnen ze geluid van buiten te dempen. Niet alles, maar wel genoeg om het rustiger te maken. Dat geeft toch net wat meer comfort, vooral als je ergens zit waar het anders wat drukker of gehoriger kan zijn, zoals bij ons thuis.

Ook in de winter schijnen rolluiken extra isolatie te bieden, omdat ze kou tegenhouden, vooral als de wind op de ramen staat. 

Zoveel voordelen, en toch hebben we ze nog niet. De kosten houden me tegen, en ook het gedoe van het laten plaatsen. Het is niet iets wat je “even” doet. Maar elke keer als ik weer ergens ben met rolluiken, komt die gedachte terug. Misschien ooit. Want praktisch gezien is het gewoon heel prettig..... ook al moet ik dan accepteren dat het er van buiten iets minder gezellig uitziet.

Moederdag

Vandaag is het Moederdag. Alleen… mijn cadeautje kreeg ik dit jaar al twee weken geleden. 😆

We waren toen een dagje in Triberg in het Zwarte Woud. In een klein winkeltje vond ik precies de oorbellen waar ik al een tijdje naar op zoek was — vrolijk en een beetje zomers, met kersjes, ananasjes, flamingo’s en palmboompjes. Sander zei meteen dat ik die maar gewoon moest kopen, want hij zag hoe blij ik ervan werd.

Even later liepen we nog door het winkelstraatje en zag Tobias een doosje om sieraden in te bewaren. Hij zei spontaan dat hij die voor mij wilde halen, alvast voor Moederdag, en zodat ik mijn nieuwe oorbellen netjes kon bewaren. En zo had ik mijn cadeautje opeens al twee weken eerder, maar het was wel heel lief en spontaan.

Ik zag deze (toen nog zonder inhoud!) bij een winkeltje in Duitsland en Tobias zei gelijk spontaan: die krijg je van mij voor Moederdag 🥰 pic.twitter.com/YLRE95pqRk

— Dana (@tante__truus) April 24, 2026

Vandaag voelt daardoor misschien iets minder als een “verrassingsdag”, maar dat geeft niet. Ik heb een leuke herinnering aan hoe spontaan Tobias iets voor mij wilde kopen, en dat betekent eigenlijk meer voor mij dan verrast worden op de dag zelf. 

Opnieuw gestart met Project Gezond

Tijdens de vakantie heb ik, zoals ik al eerder schreef, volop genoten van broodjes, kaasjes, Schnecken en alle andere heerlijkheden die Duitsland te bieden heeft. Gevolg: een paar kilo aangekomen en een wat onrustige huid. Daarom besloot ik na de vakantie meteen weer even in het gareel te gaan en mijn kookboek van Project Gezond erbij te pakken. En dat was maar goed ook, want op de sportschool ben ik gewogen, en daar werd ik niet blij van! Echt tijd om dit weer aan te gaan pakken. 

Normaal gesproken volg ik de weekmenu’s niet helemaal, maar kies ik gewoon losse recepten. Deze week had ik alleen weinig inspiratie om boodschappen te bestellen. Dus dacht ik: waarom niet eens het tegenovergestelde doen en het weekmenu wél volledig volgen? Dan kon ik ook meteen gebruikmaken van het bijbehorende boodschappenlijstje.

Dus: zo gezegd, zo gedaan. Deze week aten we volledig volgens Project Gezond! 🍽️

De voorbereidingen

Op de zaterdag voor we aan dit 'project' begonnen maakte ik de boodschappenlijst. Dit ging opzich best snel, omdat achterin het boek een boodschappenlijstje staat. Echter staan hier geen hoeveelheden bij, dus dat maakte het wel wat lastiger. Ik heb het maar een beetje geschat en dacht: als ik ergens teveel of te weinig van heb, dan schrijf ik dat op voor een volgende keer, en wordt het steeds makkelijker. 

Een van de dingen die regelmatig terugkomen in het weekmenu zijn notenrepen. Die kan je zelf maken, maar ik koos voor de makkelijke optie, namelijk om die van Zonnatura te kopen. Ze waren deze week in de Bonus, 1+1 gratis, dus ik heb direct groot ingeslagen. 

Een andere voorbereiding de we troffen was alvast een bananenbrood bakken, omdat die direct op maandagochtend op het menu stond. 

 

Een overload aan fruit

Op maandagochtend werden de boodschappen bezorgd "ehm, Daaan.... gaat dit allemaal in de koelkast passen?" zei Sander direct. Het was nogal veel ten opzichte van wat ik normaal bestel 😂 En niet alleen koelkastspullen, maar ook echt onwijs veel fruit voor ons doen!! We hadden onder andere:

• Anderhalve kilo appels
• 2 kilo sinaasappels
• 1 kilo mandarijnen
• 1 kilo mangostukjes (diepvries)
• 600 gram blauwe bessen

Bij het nakijken van het weekmenu bleek dat er elke dag een andere fruitsoort door de yoghurt heen ging. Lekker voor de afwisseling, maar zo hou ik natuurlijk wel heel veel fruit over aan het einde van de week, dacht ik. Uiteindelijk bleek dit gelukig mee te vallen en is al het fruit opgegaan, en zelfs met smaak opgegeten.

Rauwkost

Iets anders wat heel vaak op het menu stond, en waar ik achteraf gezien te weinig van had besteld, was rauwkost. Rauwkost op brood, rauwkost als tussendoortje, rauwkost bij de avondmaaltijd... Er wordt vaak verwacht dat je wat (extra) rauwe groentes eet. Ik zal eerlijk zeggen: ik ben er geen fan van. Maar wie weet went het nog wel! 

Lekker gegeten

Net als voorgaande keer dat we (deels) Project Gezond aten valt ons weer op: wat eten we heerlijk! Het zijn allemaal lekkere recepten, over het algemeen niet te lastig te maken en af en toe ook echt een verwenmomentje. Dit is wel vol te houden!

Dus: volgende week gaan we vrolijk verder met week 2.  

Boeken over de amish

Tijdens de afgelopen vakantie heb ik het lezen weer opgepakt. Iets wat ik thuis toch minder snel doe, maar hier ineens vanzelf ging. Ik vind het dan heerlijk om te lezen en neem mezelf ook voor om dat thuis ook wat vaker te doen,maar vaak komt het daar niet van. Ik hoop dat het me dit keer wel lukt om de lees-gewoonte vast te houden.

Tijdens het snuffelen door de collectie van de online bibliotheek merkte ik dat ik opnieuw werd aangetrokken tot een genre waar ik al langer een zwak voor heb: romans over de Amish. Ik las deze vakantie de hele reeks over de Indiana amish uit. 

Wat me daarin aanspreekt, is de eenvoud. De verhalen zijn vaak overzichtelijk, zonder al te veel ingewikkelde verhaallijnen of onverwachte wendingen. Juist dat maakt het voor mij prettig lezen. Het voelt rustig, bijna vertrouwd. Even geen complexe prikkels, maar een verhaal dat gewoon voortkabbelt en natuurlijk een goed einde heeft.

Daarnaast zit er ook iets dromerigs in. Het leven dat wordt beschreven, dichter bij de natuur, minder haast, duidelijke structuren, heeft iets aantrekkelijks. Tijdens het lezen merk ik dat ik daar soms even in kan verdwijnen.

Tegelijkertijd voel ik ook dat het niet echt bij mij zou passen om echt zo te leven. Het idee is mooi, maar het trekt me niet daadwerkelijk aan. Het is fijn om vanaf een afstandje 'mee te kunnen kijken'. maar ik moet er niet aan denken om daadwerkelijk zo te leven zoals de Amish dat doen. Zien jullie het al voor je? 😉

Plaatje met AI gemaakt van mezelf als amish

eGym uitgeprobeerd

Ik ben alweer bijna twee maanden lid van de sportschool, de tijd gaat echt snel! Normaal doe ik BodyPump, en dat vind ik nog steeds leuk, maar ik merkte dat ik behoefte had aan een beetje afwisseling. Daarom besloot ik vanochtend om een introductie van eGym te doen, om te bekijken of ik dat ook leuk vind. En....ik vond het verrassend leuk!!  

Wat meteen opviel, is hoe makkelijk je erin rolt, nadat een medewerker heef geholpen om alle apparaten op jou in te stellen en te meten wat je beginsituatie is, scan je een bandje en worden de apparaten gelijk op jouw niveau en lichaam gezet, want dit is natuurlijk per persoon verschillend. Je hebt dan geen gedoe met gewicht kiezen of stoelen verschuiven. Dat haalt meteen een hoop twijfel weg. Voor iemand die soms wat kan over-analyseren is het heerlijk om gewoon te doen wat 'het systeem' zegt!

Maar wat het voor mij écht anders maakte, is het spelelement. Je krijgt feedback, werkt naar doelen toe en het voelt een beetje alsof je een soort Mario level aan het halen bent, inclusief het verzamelen van muntjes. Daardoor was ik veel minder bezig met het feit dat ik aan het sporten was. Het ging eigenlijk vanzelf, en voor ik het wist had ik mijn hele rondje gedaan.

Natuurlijk was niet alles perfect. Sommige mensen gingen zitten kletsen tijdens het sporten en hielden tegelijkertijd wel apparaten bezet, en dat haalde me een beetje uit de flow. Dat is wel iets waar je rekening mee moet houden, zeker als je net lekker bezig bent.

Maar al met al? Ik snap wel waarom mensen hier enthousiast over zijn. 😁

Mijn grote fashion flater

Tijdens ons verblijf in Duitsland viel me iets op: in Europa-Park liepen opvallend veel mensen met een heuptasje rond! Ik weet niet of dat iets Duits is of dat het een modetrend is die ik heb gemist, maar het was echt opvallend!

Zelf nemen wij meestal een grote rugzak mee. Dat is praktisch voor grotere spullen, maar minder handig voor dingen die je regelmatig nodig hebt. Zonnebril, telefoon of portemonnee verdwijnen al snel onderin de tas, waardoor je telkens moet zoeken tussen de grotere spullen zoals jassen die we ook in de rugzak hadden gepropt.

Dat bracht me op een idee: waarom zou ik eigenlijk geen heuptasje gebruiken? Ik besloot het gewoon te proberen en kocht er één voor vijf euro bij Kik, een soort Duitse Bristol-keten. Tot mijn verrassing bleek het erg praktisch. Belangrijke spullen had ik direct bij de hand, zonder telkens de rugtas open te hoeven maken of te moeten zoeken. Sander was er ook erg blij mee, want die draagt meestal de rugzak, en nu hoefde ik hem dus niet 'lastig te vallen' als ik mijn zonnebril zocht.

Het beruchte heuptasje 😅

Tegelijk merk ik dat ik nog twijfel of ik het ook in Nederland zou dragen. Het voelt toch wel erg als een fashion flater. Maar o man, wat is het praktisch, ik ga het echt wel missen hoor 😅

Wat vinden jullie: is een heuptasje een onvergefelijke mode-flater of kan het wel? 😉

Doei Duitsland, ik ga je missen (maar niet alles!)

Aan elke vakantie komt een einde, zo ook aan onze leuke vakantie in Duitsland. En terwijl we vandaag langzaam weer richting huis gaan, voel ik twee dingen tegelijkertijd: zin om naar huis te gaan én het gevoel dat ik hier ook dingen ga missen.

Wat ik misschien nog wel het meest ga missen, is de rust en stilte. De natuur die hier overal om je heen is. Het gevoel dat je even niets hoeft, behalve er zijn. Wandelen zonder haast, alleen het geluid van vogels, je eigen voetstappen en soms het pubergeklaag van Tobias 😉. Dus bij deze: ik neem me voor om thuis vaker te gaan wandelen en goede wandelschoenen te kopen. 

Uitzicht vanuit ons vakantiehuisje

En dan… de broodjes.
Ik weet niet wat ze hier doen, maar zelfs een simpel broodje smaakt hier beter. Vers, knapperig, gewoon lekker. Zo’n klein ding, maar toch iets waar ik elke dag weer van genoot. Ik heb mezelf inmiddels voorgenomen om dat thuis ook wat vaker te doen. Zelf afbakbroodjes bakken en kijken of ik op die manier een klein stukje vakantiegevoel kan meenemen naar huis. En wie weet probeer ik ook wel eens om een Raisinen Schnecke te maken, want die ga ik ook onwijs missen. 

Maar naast alles wat ik ga missen, zijn er ook dingen die ik juist weer extra ben gaan waarderen van thuis.

Ons eigen bed bijvoorbeeld. Hoe lekker het ook is om weg te zijn, er gaat toch niets boven je eigen plek. Je eigen matras, bijvoorbeeld. In Duitsland hebben we een vrij kort bed, en ik mis het om gewoon helemaal languit te kunnen liggen, dus daar ga ik weer extra van genieten vanaf vanavond. 

En onze badkamer. Een fijne douche, je eigen spullen, alles op de juiste plek… dat is toch echt luxe. In het huisje in Duitsland hadden we een badhokje met (gruwel!) een douchegordijn dat elke keer tegen je aan plakte. Ik kan niet wachten om weer lekker in onze inloopdouche te gaan douchen!

Wat ik ook elke keer weer extra waardeer als ik thuiskom van vakantie is hoe dichtbij alles is in mijn omgeving. Even een boodschapje halen is zoveel gemakkelijker! En de winkels zijn 'gewoon' open op zondag. Heerlijk!

En misschien wel het belangrijkste pluspunt aan weer thuis zijn: dat we gewoon weer makkelijk naar mijn ouders toe kunnen. Even spontaan langsgaan. Dat soort vanzelfsprekende dingen voelen na een vakantie ineens weer extra fijn.

Het is grappig hoe twee weken weg je daar weer even bewust van maken. Dat je én kunt genieten van iets anders, én tegelijkertijd opnieuw leert zien hoe fijn je eigen leven eigenlijk is.