Verzwaringsproducten: ja of nee?

De laatste tijd zie ik op Instagram steeds vaker reclame voor verzwaringsproducten. Verzwaringsdekens, verzwaringsknuffels, verzwaringskleding… blijkbaar is een beetje extra druk en geborgenheid helemaal hip. En eerlijk gezegd snap ik dat wel. Het idee spreekt me in ieder geval erg aan en het schijnt ook veel rust te kunnen geven bij overprikkeling door autisme!

Ik heb voor diezelfde reden ooit een verzwaringsdeken van de Action gehad, maar helaas kreeg ik daar last van mijn gewrichten. Dat was dus niet helemaal de ontspanning waar ik op gehoopt had. Het voelde ergens wel ontspannend, maarja, als je dan na een half uur last krijgt van je knieën, dan houdt het al snel op natuurlijk!

Maar een tijdje geleden kocht mijn moeder een Lotgenootje-knuffel. En toen ik die zag, was ik eigenlijk meteen verkocht. Wat een heerlijk zacht ding! Ik ben er helemaal weg van. Maar omdat ik geen miskoop / daankoop wilde doen, heb ik die van mijn moeder eerst een paar keer uitgeprobeerd. En jawel: nog steeds enthousiast! Het is misschien een beetje kinderachtig om op mijn leeftijd nog zo blij te worden van een knuffel, maar eerlijk gezegd kan het me weinig schelen. Wie heeft er bepaald dat knuffels alleen voor kinderen zijn?

En het leuke nieuws: voor mijn verjaardag krijg ik er ook eentje! 🥰 Ik kijk er nu al naar uit om mijn nieuwe knuffel te kunnen vasthouden tijdens het lezen, op de bank tijdens het kijken van een film of gewoon wanneer ik behoefte heb om te relaxen. 

Een verzwaringsdeken is dan helaas niet mijn ding, maar nu heb ik met deze knuffel een heel fijn alternatief gevonden. 😁

Kennen jullie deze verzwaringsproducten? En heb je zelf ooit wel eens iets dergelijks gebruikt? 

Daankoop challenge deel 1: krijgt de hometrainer een tweede kans?

Al jarenlang staat ie decoratief stof te vangen in onze slaapkamer: onze hometrainer. In september 2023 kocht ik hem met het sportieve voornemen om elke week meerdere keren te gaan fietsen om wat af te vallen. Ik zag het als een investering: nooit meer geld uitgeven aan een sportschool-abonnement, maar gewoon lekker thuis sporten. In de praktijk vond ik het ontzettend saai en is het er eigenlijk nooit van gekomen. Maar de afgelopen week probeerde ik de hometrainer toch een nieuwe kans te geven. 

Voorbereiding

Ik vroeg ChatGPT om tips om het minder saai te maken. Hij kwam met de volgende tips:

• Kijk een serie tijdens het fietsen
• Maak een speciale fiets playlist
• Kies op Youtube een scenic route in een stad waar je wel heen zou willen

Als laatste gaf hij de tip om niet direct te fanatiek te beginnen, maar om met 10 minuutjes te beginnen. Dat werd dus mijn uitdaging voor afgelopen week: elke dag 10 minuutjes op de hometrainer, en kijken of ik er wat leuks van kan maken dat wél vol is te houden. 

Verder zette ik om het niet te vergeten een timer op mijn telefoon, zodat ik elke dag herinnerd werd aan deze challenge, want ik ken mezelf: anders vergeet ik het en is het alsnog gedoemd om te mislukken!

Hoe ging het?

De eerste dag ging mijn alarmpje om te gaan fietsen en ik deed… helemaal niks. 🫣 Het lukte me gewoon niet om mezelf te motiveren, ondanks dat het alarm keurig was afgegaan.

De tweede dag heb ik het zowaar vijf minuutjes op de hometrainer volgehouden. Vijf minuten waarin ik werkelijk elke seconde op die fiets heb gehaat. En dat terwijl ik nog wel een leuke playlist had opgezet!

Op dag drie had ik de hometrainer netjes op mijn to-dolijstje gezet. Vervolgens heb ik alles op dat lijstje gedaan… behalve de hometrainer. 😂 Ik heb zelfs nog geprobeerd Sander zover te krijgen dat hij erop zou stappen, maar ook hij bleek niet over de benodigde motivatie te beschikken.

Dag vier was mijn coach er precies op het moment dat het alarm afging. Ik heb het weggedrukt en ben vervolgens compleet vergeten dat ik überhaupt aan deze challenge was begonnen.

Dag vijf ging, je raadt het al, ook niet bepaald fantastisch. Het begint inmiddels een beetje eentonig te worden. 😳

En in het weekend ging het alarm zelfs twee keer af terwijl ik nog heerlijk in bed lag. Op dat moment had ik het eigenlijk al een beetje opgegeven. De hometrainer en ik waren duidelijk nog geen vrienden geworden. 😂

Mijn eindoordeel:

Tobias had dus gewoon gelijk. 😂 De hometrainer leek me een fantastisch idee. Lekker thuis sporten, geen reistijd, geen excuses en ondertussen een beetje muziek luisteren. In theorie klonk het allemaal geweldig. In de praktijk bleek vooral dat ik heel goed ben in het bedenken van redenen om níét te fietsen.

Deze week heeft inmiddels bewezen dat het probleem niet zozeer bij de apparatuur ligt, maar bij mijn motivatie. Hij doet het prima, staat niet in de weg (nou ja, een beetje misschien) en is technisch gezien een prima aankoop. Alleen wordt hij nauwelijks gebruikt.

En laten we eerlijk zijn: een hometrainer waar je niet op fietst, is gewoon een heel duur kledingrek 😂 De conclusie is dus: weg met de hometrainer, we gaan hem verkopen. 

De komende week is het tijd voor mijn tweede Daankoop: het boekje Doe elke dag iets om te ontspannen

Minder interactie

 Ik blog inmiddels al ruim vijftien jaar en een van de leukste dingen aan bloggen vind ik nog steeds de interactie met andere bloggers. Het is gezellig om reacties te krijgen, verhalen bij anderen te lezen en ervaringen uit te wisselen. Toch merk ik dat de interactie minder lijkt te worden. Ik krijg minder reacties op mijn blog en vraag me af hoe dat komt.

Tegelijkertijd moet ik ook de hand in eigen boezem steken, want zelf reageer ik ook minder vaak bij anderen. Ik heb het regelmatig te druk om alle blogs bij te houden. Bovendien mis ik de app Bloglovin', waarmee ik vroeger heel gemakkelijk kon zien welke bloggers iets nieuws hadden gepubliceerd.

Misschien komt het doordat we tegenwoordig zoveel andere sociale media hebben, of doordat we allemaal drukker zijn geworden. Ik weet het niet, maar ik vind het wel jammer. Juist het contact met andere bloggers maakt bloggen voor mij zo leuk!

Hoe ervaren jullie dit? Krijgen jullie minder reacties dan vroeger en reageren jullie zelf ook minder? En zijn er meer mensen die Bloglovin' missen? Ik ben benieuwd!

Als Sander van huis is....

 Ik vind het helemaal niet leuk als Sander op kantoor moet werken. 🙈

Ik weet dat het eigenlijk een luxeprobleem is. Er zijn genoeg mensen die iedere dag naar kantoor gaan en voor wie dat de normaalste zaak van de wereld is. Maar Sander en ik zijn er sinds corona nu eenmaal aan gewend geraakt dat hij meestal thuiswerkt. En als hij dan een dag op kantoor moet zijn, merk ik dat ik hem best wel mis.

Voor Sander vliegen die dagen meestal voorbij. Hij heeft afspraken, overleggen en collega's om zich heen. Voor hij het weet is hij alweer thuis en vertelt hij over zijn dag. Maar voor mij lijken die dagen soms eindeloos te duren. Het huis is stiller, ik mis de gezelligheid en op de een of andere manier lijkt de tijd minder snel te gaan.

Nu kan ik natuurlijk de hele dag zitten balen dat hij er niet is. Maar daar wordt de dag niet bepaald leuker van. Dus probeer ik het tegenwoordig anders aan te pakken. Als Sander op kantoor werkt, maak ik er gewoon een verwendagje voor mezelf van! 🥰

Dat begint soms gewoon met iets extra lekkers bij de lunch. Gewoon iets extra's halen of maken waar ik echt zin in heb. Bonuspunten als het iets is wat Sander niet zo leuk of lekker vindt. Of soms ik spreek af met een vriendin, zodat ik gezellig wat te doen heb. En soms ga ik ook lekker bij mijn moeder eten. Zo krijgt zo'n dag vanzelf een heel andere invulling.

Het is niet dat ik Sander dan ineens niet meer mis, maar ik ben minder bezig met het feit dat hij er niet is. In plaats daarvan kijk ik naar wat ik zelf leuk kan doen. En weet je wat het grappige is? Gister zei ik voor de grap tegen Sander: "Kun je niet weer eens op kantoor gaan werken?"  En volgens mij dachten zowel hij als mijn moeder nog dat ik dat echt meende ook. 😂

De Daankoop challenge

Tobias heeft een nieuw woord verzonnen: Daankoop. Dit betekent: een aankoop die ik doe, maar waar ik vervolgens niks mee doe of die eigenlijk niet nuttig is. Volgens Tobias doe ik regelmatig een Daankoop en hij waarschuwt me dan ook geregeld voor dit soort aankopen. Ik vind het zelf allemaal wel meevallen, dus ik heb hem gevraagd om eens met wat concrete voorbeelden te komen. Ook Sander deed nog even een duit in het zakje. Blijkbaar zijn er binnen mijn gezin nogal wat zorgen over mijn uitgavenpatroon. 😂 Ik vond het tijd om de beschuldigingen eens onder de loep te nemen!

Agenda's

"Je koopt elk jaar een nieuwe agenda. Beetje zonde!" Blijkbaar denkt Tobias dat ik mijn agenda langer dan een jaar moet gebruiken. Maar ik vind het heerlijk om ieder jaar met een frisse agenda te beginnen, vol nieuwe plannen en lijstjes. Bovendien gebruik ik mijn agenda om mijn leven een beetje op orde te houden. Dat lijkt me toch best nuttig!

De hometrainer

Oké, hier heeft hij wel een punt. Ik kocht ooit een hometrainer met het idee dat ik thuis lekker zou gaan sporten. Helaas staat dat ding inmiddels al jaren stof te vergaren. Mijn sportieve ambities waren blijkbaar groter dan mijn daadwerkelijke motivatie. Een echte Daankoop dus!

Waarzegkaarten

Tobias vindt dat ik te veel inzichts- en waarzegkaarten koop. Hij vindt ze onzinnig en stom, dus in zijn ogen zijn het nutteloze aankopen. Maar ik vind het juist leuk om ermee bezig te zijn. Ze helpen me om over dingen na te denken en passen bij mijn interesse in spiritualiteit. Bovendien mogen dingen toch ook gewoon leuk zijn, zonder dat ze een praktisch nut hoeven te hebben? Dat niet iedereen mijn hobby begrijpt, maakt het nog geen Daankoop, vind ik. Ik trek bijvoorbeeld al het hele jaar wekelijks een Daily guidance kaart.

Zelfhulpboeken

Ook mijn zelfhulpboeken verdienen waarschijnlijk een plekje op deze lijst. Hoeveel boeken heb ik inmiddels wel niet gekocht om mezelf verder te ontwikkelen, nieuwe inzichten op te doen of bepaalde dingen in mijn leven aan te pakken? Het idee is natuurlijk dat ik ze lees en enthousiast aan de slag ga met alle tips en oefeningen. Maar in de praktijk belandt er weleens eentje op de stapel 'moet ik nog lezen'. En zelfs als ik een boek helemaal uitlees, betekent dat niet automatisch dat ik alle adviezen ook daadwerkelijk toepas. Oeps! 😂

Wanneer is iets eigenlijk een Daankoop?

Als ik de voorbeelden zo bekijk, hebben ze misschien niet helemaal ongelijk. Die hometrainer had ik beter kunnen laten staan en sommige boeken hadden waarschijnlijk niet per se gehoeven. Maar ik vind ook dat niet alles wat je koopt nuttig hoeft te zijn. Soms mag je iets gewoon leuk vinden, ergens enthousiast over worden of jezelf iets gunnen. Bovendien is iets wat voor de één nutteloos is, voor de ander juist waardevol. En dat ik ieder jaar een nieuwe agenda koop, vind ik persoonlijk toch echt geen Daankoop!

Voorlopig blijf ik dus lekker mijn agenda's kopen en met mijn kaartendecks spelen. Al hoor ik bij iedere nieuwe aankoop waarschijnlijk Tobias' stem in mijn achterhoofd: "Mama, is dit niet weer een Daankoop?" 😂

Komende weken / maanden ben ik van plan om elke week een Daankoop onder de loep te nemen en te beslissen: wat doe ik met deze (mis)kopen: toch gaan gebruiken, verkopen of op een andere manier iemand blij mee maken? 

Maar nu ben ik benieuwd: wat is jouw grootste Daankoop ooit? Heb jij weleens iets gekocht waar je vervolgens helemaal niets mee deed? Of heb je thuis ook iemand die je waarschuwt voor dit soort aankopen? Ik lees het graag in de reacties!

Een visionboard maken voor 2027

In mijn nieuwe agenda staan twee pagina’s die bedoeld zijn om een vision board te maken. Een vision board is een verzameling plaatjes en woorden die de doelen die je wilt bereiken weerspiegelen. Al vanaf het moment dat ik de agenda voor het eerst in handen had, was ik aan het nadenken: wat ga ik in dat vision board zetten? Welke doelen wil ik bereiken? Ik voelde al volop inspiratie, maar tegelijkertijd wist ik nog niet zo goed hoe ik het wilde aanpakken.

Gisteren voelde ik me gelukkig alweer wat beter, al was ik nog niet helemaal de oude. Te gezond om in bed te liggen, maar niet fit genoeg om echt alweer dingen te gaan ondernemen. Dus bedacht ik me: waarom zou ik niet alvast beginnen met het doorkijken van wat tijdschriften, op zoek naar leuke plaatjes en woorden voor mijn vision board?

Van het een kwam het ander en voor ik het wist, was de eettafel veranderd in een grote chaos van tijdschriften, oude scheurkalenders, opschrijfboekjes, snippers papier en een flinke collectie stickers die ik ooit verzamelde voor mijn bullet journal. 

Uiteindelijk had ik een flinke stapel uitgeknipte teksten en bijpassende plaatjes bij elkaar verzameld. En als ik dan toch bezig was, kon ik net zo goed alvast kijken hoe ik alles wilde neerleggen. En als alles dan toch al op de juiste plek lag, waarom zou ik het dan niet meteen vastplakken?

Kortom: ik ging flink in hyperfocus! Drie uur nadat ik besloot om te beginnen met het uitzoeken en uitknippen van wat plaatjes, was mijn vision board helemaal af. Twee maanden te vroeg voor 2027, maar dat geeft helemaal niets. Ik kan nu immers ook alvast beginnen met werken aan de doelen die ik mezelf heb gesteld, zoals selfcare, (zelf)liefde en spiritualiteit.

In de lappenmand

 Sander heeft me aangestoken met een virus waarvan ik dacht dat het mannengriep was. Maar het blijkt toch geen manengriep, maar een virus dat blijkbaar van plan is om me volledig uit te schakelen. Het begon met keelpijn, spierpijn en een koud gevoel. Inmiddels hoest ik erop los en voel ik me alsof ik door een vrachtwagen ben overreden. Eentje waar Sander toevallig achter het stuur zat. Bedankt, lieverd! ❤️

Normaal gesproken ben ik niet zo van het overdag in bed liggen. Ik vind het namelijk heel erg lastig om mezelf daaraan over te geven. Ben ik wel écht ziek? Stel ik me niet aan? Ben ik niet gewoon lui? Mijn innerlijke jury draait overuren zodra ik een keer niet vooruit te branden ben.

Maar vandaag was er weinig ruimte voor die discussie. Ik heb gewoon de hele middag op bed gelegen. Geen huishouden, geen nuttige activiteiten, geen goede voornemens, ik had vanmiddag zelfs geen energie om door Instagram te scrollen. En eerlijk gezegd vind ik het best bijzonder, want zo ziek zijn dat ik midden op de dag mijn bed induik, gebeurt me dus eigenlijk bijna nooit.

Voorlopig heb ik dus maar één plan: uitzieken. Met thee, dekentjes en hopelijk een snel herstel. Sander mag ondertussen nadenken over zijn daden. 😜 Hij is inmiddels gelukkig al een beetje opgeknapt en mag dan voor mij zorgen. Dan heb ik weer even energie om een blogpostje te schrijven - ook belangrijk 😉

De twee drukste maanden komen eraan

Voor mijn gevoel vliegt oktober voorbij! Misschien komt het doordat het zo lang lekker weer bleef. Ik ben zelfs ergens begin oktober nog naar het strand geweest. Heerlijk natuurlijk, maar het hielp niet bepaald om te beseffen dat de donkere maanden alweer voor de deur staan. Daardoor ben ik wat laat begonnen met mijn daglichtlamp. Dit merk ik dan pas echt als het weer ook omslaat en wat somberder wordt. Maargoed, ik ben weer begonnen en hopelijk helpt dit ook snel weer. 

En nu staan ook nog eens de twee drukste maanden van het jaar voor de deur. Met de verjaardag van Tobias, mijn eigen verjaardag, de Sinterklaasdrukte, een driedaags bezoek aan de Winter Efteling en natuurlijk de kerstdagen zit de agenda behoorlijk vol. Allemaal leuke dingen waar ik naar uitkijk, maar die ook de nodige energie kosten. Het wordt dus, net als elk jaar, een kwestie van goed plannen en voldoende rustmomenten inbouwen.

Dit jaar hebben deze maanden alleen ook een verdrietig randje. Het is de eerste keer dat we al deze feestelijkheden zonder mijn vader en schoonvader beleven. Ik weet dat hun afwezigheid juist op dit soort feestelijke momenten opeens extra voelbaar kan zijn. Natuurlijk wil ik genieten van alle gezelligheid, maar het is wel lastiger als je iemand zo erg mist. 

De komende maanden ga ik dus proberen om extra lief te zijn voor mezelf en Sander. Niet teveel druk dat het gezellig moet zijn, maar ruimte houden voor alle emoties die er allemaal mogen zijn.  Dan komt het vast allemaal goed 💚

Zoektocht naar de perfecte agenda

Er zijn van die dingen waar ik ieder jaar weer even goed over nadenk. Mijn agenda is daar een mooi voorbeeld van. Ik gebruik hem intensief en daarom vind ik het belangrijk dat hij niet alleen mooi is, maar ook goed bij mij past. Ik wil voldoende ruimte om mijn afspraken op te schrijven, overzicht kunnen houden over mijn weken en maanden en het liefst ook nog plek hebben voor lijstjes en andere dingen die ik wil onthouden. Een agenda is voor mij namelijk veel meer dan een boekje waarin staat wanneer ik ergens moet zijn. Het is een hulpmiddel om mijn leven een beetje overzichtelijker te maken - laat mij maar in de waan dat het me ook ooit gaat lukken 😂.

Voor 2027 ben ik daarom weer op zoek gegaan naar een nieuwe agenda. Ik vind het leuk om verschillende planners te bekijken en na te denken over wat ik nodig heb. Dit jaar viel mijn oog op de Systemyze Agenda 2027 in paars. Alleen die kleur vind ik al erg mooi! Maar natuurlijk heb ik ook gekeken naar de inhoud. Wat mij vooral aansprak, is dat deze agenda een weekplanner, maandplanner én journal in één is. Ik heb graag overzicht, maar vind het ook fijn om doelen te stellen, lijstjes te maken en af en toe even stil te staan bij hoe het gaat. Hoe fijn is het als dat allemaal in één boekje kan?

De agenda heeft maand- en weekoverzichten, habit trackers en pagina's voor doelen en reflectie. Ook zitten er 170 stickers bij, en zoals jullie misschien wel weten ben ik enorm fan van leuke stickers, dus ik ga mijn agenda hier zeker mee oppimpen! Verder heeft de agenda drie leeslinten, een penhouder en een handig opbergvak. En de pagina's blijven plat open liggen. Dat klinkt als een klein detail, maar juist dat soort dingen maken een agenda voor mij fijner in het dagelijks gebruik.

Ik ben heel benieuwd hoe deze agenda me in 2027 gaat bevallen. Ik hoop dat hij me helpt om afspraken, huishoudelijke taken, sociale activiteiten en mijn eigen plannen op één plek bij te houden. Want hoe fijn het ook is om allerlei leuke dingen te ondernemen, ik heb ook behoefte aan rust en overzicht. Een goede agenda helpt me om vooruit te kijken, maar hopelijk ook om wat bewuster ruimte te maken voor ontspanning. De nieuwe agenda ligt alvast klaar om straks gevuld te worden. Nu nog even geduld tot januari! 💜

(Wanneer) kopen jullie meestal een nieuwe papieren agenda? Of zijn jullie al overgestapt op digitaal? 

Pmdd even terug 😢

Ik heb PMDD. Dat staat voor premenstruele dysfore stoornis en betekent in mijn geval dat mijn hormonen in de aanloop naar mijn menstruatie een behoorlijke puinhoop van mijn hoofd kunnen maken. Denk aan somberheid, prikkelbaarheid, emoties die alle kanten op gaan en het gevoel dat de wereld ineens een stuk minder leuk is. Niet bepaald een feestje dus. Gelukkig had ik daar een oplossing voor gevonden: een spiraaltje. En dat werkte erg goed! Ik had nauwelijks nog last van mijn PMDD en kon eindelijk weer een beetje normaal functioneren zonder iedere maand door die emotionele achtbaan te moeten.

Totdat ik een biopsie moest laten doen bij de gynaecoloog. Dat was op zichzelf al niet mijn favoriete bezigheid, maar er gebeurde ook nog iets wat ik niet had zien aankomen: bij het onderzoek trok de gynaecoloog per ongeluk mijn spiraaltje eruit. Oeps! En hoewel het natuurlijk niet expres gebeurde, was ik er bepaald niet blij mee. Want dat spiraaltje was voor mij niet zomaar een voorbehoedsmiddel, maar ook iets wat me hielp om mijn PMDD-klachten onder controle te houden.

Er moest dus een nieuw spiraaltje komen. Inmiddels zit het er gelukkig weer in, maar mijn lichaam moet daar blijkbaar even aan wennen. En dat betekent: hormoonschommelingen en tijdelijk weer PMDD-klachten. Zucht. Ik was net zo blij dat ik daar vanaf was! Het is ontzettend frustrerend om te merken dat klachten waarvan je dacht dat je ze achter je had gelaten, ineens weer terugkomen. Alsof je eindelijk een oplossing hebt gevonden voor iets wat je leven behoorlijk beïnvloedt en je vervolgens toch weer terug bij af bent. Terwijl je er zelf helemaal niets aan kunt doen.

Gelukkig weet ik dat dit niet per se betekent dat het zo blijft. Mijn lichaam heeft tijd nodig om aan het nieuwe spiraaltje te wennen en ik hoop vooral dat de rust straks weer terugkeert in mijn hoofd. Tot die tijd probeer ik een beetje lief voor mezelf te zijn, niet alles van mezelf te verwachten en te accepteren dat ik misschien even wat minder goed in mijn vel zit. Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Maar goed, ik heb dit eerder meegemaakt en weet inmiddels hoe vervelend PMDD kan zijn. Dus lieve hormonen, zouden jullie alsjeblieft weer een beetje normaal willen doen? Ik had mijn leven net weer terug! 😅

Tantra workshop gevolgd

Vorig jaar kregen Sander en ik een mooi geldbedrag van mijn ouders om naar eigen inzicht te besteden. Sander en ik besloten om elke maand een ervaring samen te gaan doen. Een uitstapje, een workshop of iets anders om even echt verbinding met elkaar te maken. 

Gister gingen Sander en ik samen naar een tantra workshop. We hadden ons opgegeven voor de workshop Ontdek de tantrische liefde & Extase XL. Een lange dag waarin we kennismaakten met tantra, verschillende oefeningen deden en leerden over de Kashmir-massage. Bij tantra denken mensen misschien al snel aan seks, maar dat was juist niet waar deze dag om draaide. Het ging vooral om ontspanning, aandacht en verbinding met elkaar. En dat bleek een stuk bijzonderder dan ik vooraf had verwacht!

Een van de oefeningen die me het meest is bijgebleven, was het elkaar in de ogen kijken. Dat klinkt heel simpel, maar het is best bijzonder om echt even de tijd te nemen om naar elkaar te kijken zonder afleiding. Op een gegeven moment moest ik zelfs huilen. Het raakte me meer dan ik had verwacht. Ook leerden we hoe je elkaar op een meer bewuste manier een knuffel kunt geven. Niet even snel een knuffel tussendoor, maar echt de tijd nemen om elkaar vast te houden en dat moment te ervaren. Kleine dingen, die toch heel anders voelen als je er bewust mee bezig bent.

Later op de dag kregen we uitleg over de Kashmir-massage en mochten we zelf bij elkaar een massage geven en ontvangen terwijl de begeleidster het voordeed. De sfeer was ontspannen, met rustige muziek en zachte verlichting. Alles gebeurde in een veilige omgeving en met respect voor elkaar. Het was nadrukkelijk geen seksuele workshop, maar juist een spirituele ervaring. Het ging niet om een bepaald doel bereiken, maar om samen genieten van aanraking, rust en aandacht. Even niet bezig zijn met alles wat er thuis nog moet gebeuren, maar gewoon met elkaar.

We vonden het een mooie en verbindende dag en hebben er allebei veel van geleerd. Vooral het oogcontact en de manier waarop we elkaar een knuffel geven, zijn dingen die ik graag wil meenemen in ons dagelijks leven. Want hoe vaak ben je eigenlijk samen druk met van alles en nog wat, zonder echt even stil te staan bij elkaar? We hoeven echt niet iedere dag een uitgebreide tantra-oefening te doen, maar wat vaker bewust tijd voor elkaar maken lijkt me heel waardevol. Een bijzondere ervaring dus, die ons weer even liet voelen hoe fijn het is om écht samen te zijn. ❤️

Albert Heijn storing: hoe lang nog?

Je weet pas hoeveel je iets gebruikt als het ineens niet meer werkt. Sinds zondagmiddag heeft Albert Heijn te maken met een cybersecurity-incident en zijn onder andere de website en de app tijdelijk niet beschikbaar. Ik mis vooral de app best wel, eerlijk gezegd.  Want ja, ik gebruik dat ding eigenlijk best vaak - vaker dan ik me bewust van was tot deze storing. 

Even snel iets toevoegen

Een van de dingen die ik het meest mis, is dat ik gedurende de dag even snel iets aan mijn boodschappenlijstje kan toevoegen. Zie ik dat de melk bijna op is? Hop, op het lijstje. Bedenk ik ineens dat ik nog iets nodig heb voor het avondeten? Even toevoegen en weer door.

Dat werkt voor mij gewoon heel prettig. Ik hoef niet alles op één moment te onthouden of mijn boodschappenlijstje ergens op een papiertje bij te houden. Mijn telefoon heb ik toch al bij me.

En nu? Nu moet ik het allemaal op een andere manier zien te onthouden. Ik gebruik tijdelijk mijn boodschappenlijstje van Google Keep. Maar ideaal is anders. 

Mijn persoonlijke supermarkt-navigatie

Wat ik ook ontzettend handig vind, is de optie om de makkelijkste route door de supermarkt te laten bepalen. Ik kan mijn boodschappenlijstje invoeren en de app helpt me om zo efficiënt mogelijk door de winkel te lopen.

Geen onnodig heen en weer lopen, niet halverwege bedenken dat ik nog iets aan de andere kant van de winkel nodig heb en vervolgens weer terug moeten. Gewoon een logische route en klaar.

Misschien klinkt dat voor anderen als een overbodige luxe, maar ik vind het heerlijk als boodschappen doen zo overzichtelijk mogelijk verloopt. Minder nadenken, minder zoeken en daardoor minder prikkels. En laten we eerlijk zijn: boodschappen doen is nu eenmaal niet mijn grootste hobby. Als het dan wat makkelijker kan, heel graag!

En waar was dat lekkere recept ook alweer?

Dan zijn er nog mijn recepten en standaard booschappenlijstjes. Als ik wil weten wat ik ook alweer wilde koken, zoek ik gewoon even in de Albert Heijn-app. Handig als ik inspiratie nodig heb of als ik een recept wil terugzoeken waarvan ik weet dat het eerder goed beviel.

Maar dat kan nu dus ook niet.

Pas als het wegvalt, merk je hoeveel je het gebruikt

Natuurlijk zijn er belangrijkere dingen in de wereld dan een supermarktapp die niet werkt. Ik snap heel goed dat Albert Heijn eerst de digitale veiligheid op orde moet krijgen. En ik heb liever dat ze het zorgvuldig aanpakken dan dat ze overhaast alles weer online zetten.

Toch vind ik het opvallend hoeveel kleine dingen in mijn dagelijks leven inmiddels via die ene app lopen. Mijn boodschappenlijstje bijhouden, een handige route door de winkel uitstippelen en recepten opzoeken: het zijn allemaal van die praktische hulpmiddelen die het leven nét een beetje makkelijker maken.

Dus Albert Heijn, neem vooral de tijd die nodig is om alles veilig te herstellen. Maar ik hoop wel dat ik binnenkort weer gewoon mijn routines kan gebruiken.  Want eerlijk? Ik had nooit gedacht dat ik een supermarktapp zo zou missen. 😂

Hoeveel 'last' hebben jullie van de storing bij Albert Heijn? 

Een nieuwe supermarkt in de buurt

Sinds kort hebben we weer een supermarkt waar we heen kunnen lopen, zonder dat je daarvoor eerst de fiets hoeft te pakken of een hele expeditie moet plannen.  Begin van de maand is hij open gegaan en de afgelopen dagen zijn we al een paar keer kleine boodschapjes er wezen halen, omdat de Albert Heijn een storing heeft bij het bestellen.

Het is een Turkse supermarkt, wat wel voor een iets ander assortiment zorgt dan we gewend zijn. Sommige producten kennen we helemaal niet en soms staan we een beetje te kijken van wat er allemaal in de schappen ligt. Dat maakt het ook wel weer leuk: je ontdekt dingen die je anders misschien nooit zou proberen. Tegelijkertijd is het soms ook wel even zoeken naar iets bekends tussen alle onbekende producten.

Wel moeten we eerlijk zijn: sommige producten zijn ook behoorlijk aan de prijs, omdat ze van sommige producten alleen de A merken verkopen. Het is dus niet meteen de plek waar we voortaan al onze boodschappen gaan doen. Voor de gewone wekelijkse boodschappen blijven we waarschijnlijk gewoon onze vertrouwde Albert Heijn gebruiken. Maar juist voor de kleine dingen is deze supermarkt een uitkomst. Hebben we zin in een lekker hapje bij een filmavond? Of zijn we weer eens vergeten om bijvoorbeeld eieren te halen? Dan kunnen we nu gewoon even heen en weer lopen. Ideaal! 

Afbouwen met mijn autisme coach

 Ik ga afbouwen met mijn autismecoach. Eigenlijk is dat best een mooi teken, want het betekent dat het steeds beter met me gaat. Toen ik begon met coaching had ik regelmatig iemand nodig die met me meedacht over mijn autisme, overprikkeling, grenzen en alles waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Inmiddels herken ik veel dingen zelf veel sneller en weet ik ook beter wat ik nodig heb.

De laatste tijd merkte ik tijdens de gesprekken dat ik steeds minder nieuws leerde. We kwamen regelmatig uit bij oplossingen die ik zelf al had bedacht. Het voelde soms een beetje als een herhaling van zetten. Dat betekent natuurlijk niet dat de coaching niet waardevol is geweest. Integendeel: juist doordat ik zoveel heb geleerd, kan ik nu steeds meer zelf. Ik hoef niet meer voor iedere hobbel iemand naast me te hebben om te bedenken wat ik ermee moet.

Ik vind ook dat ik het op een gegeven moment zelf moet kunnen. Niet dat ik nooit meer mag vastlopen of dat ik voortaan alles alleen moet oplossen. Ik blijf gewoon autistisch en er zullen ongetwijfeld periodes komen waarin het minder goed gaat. Maar ik wil mezelf ook de kans geven om te ervaren dat ik inmiddels genoeg handvatten heb om het zelf te doen. En als ik toch weer ergens tegenaan loop, weet ik waar ik hulp kan zoeken.

Daarnaast weet ik dat er behoorlijk wat mensen op hulp van een autismecoach wachten. Als ik minder nodig heb, voelt het eigenlijk wel goed om ruimte te maken voor anderen. 

Dus ja, een spannende stap, maar ik ga nu langzaamaan afbouwen en ben benieuwd of het nu inderdaad het goede moment is om uiteindelijk te stoppen met de coaching. 

Midweekje Emmen gedaan

Omdat Tobias de afgelopen dagen op kennismakingskamp was, besloten wij er zelf ook maar even tussenuit te gaan. We boekten een weekendje in Emmen en maakten er een combinatie van Wildlands en een dagje sauna van.

We waren al eens in Wildlands geweest, helemaal aan het begin toen het park net geopend was. Inmiddels is het behoorlijk uitgebreid en voelt het allemaal een stuk groter. Het is sowieso een mooie dierentuin en we hebben er flink wat uren rondgelopen. Natuurlijk kon ik als achtbaantester de achtbaan Tweestryd niet overslaan. 🎢

Na al dat lopen hadden we wel trek gekregen, dus ’s avonds zijn we lekker sushi gaan eten, met een lekkere cocktail erbij. Daarna konden we volgegeten naar het hotel rollen, want dat lag vlak naast het restaurant dus dat was wel fijn 😂

Al met al was het gewoon een heel fijn 'weekendje weg' samen. Niet eens zo ver van huis, maar toch even uit de dagelijkse routine. En dat Tobias op kamp was, bleek uiteindelijk een prima aanleiding om zelf ook iets leuks te plannen. En ook mooi: nu is het écht weekend! Boffen wij even!

15 jaar bloggen

Wie had dat gedacht toen ik vijftien jaar geleden deze blog begon dat ik het zo lang zou volhouden?! Ik denk dat ik met mijn chaos-hoofd nog nooit zo lang iets heb volgehouden. 😉

Onze blog begon ooit vanuit onze wens om bewuster en milieuvriendelijker te leven. Daarna verschoof de focus naar het versneld aflossen van onze hypotheek en alles wat daarbij kwam kijken. En inmiddels? Inmiddels gaat het vooral over het leven zelf. Over alledaagse dingen, grote veranderingen, mooie momenten, struggles, gezin, keuzes en alles wat er tussendoor gebeurt.

De onderwerpen zijn veranderd, maar één ding is hetzelfde gebleven: ik vind het nog steeds heerlijk om mijn leven van me af te schrijven. En ik geniet er erg van dat er mensen zijn die al zó lang meelezen dat het haast als online vrienden zijn gaan voelen 💚

Ik wilde eigenlijk een samenvatting geven aan de hand van de meest gelezen blogposts allertijden, maar 15 jaar aan blogposts doorscrollen is erg veel werk. Dus ik ben eigenlijk wel benieuwd: welke momenten op onze blog zijn jullie het meeste bijgebleven? 😊

Tobias groeit ons allemaal voorbij!

 Volgens mij heeft Tobias besloten dat hij zo snel mogelijk alle volwassenen in zijn omgeving voorbij wil groeien. 😂 Hij heeft de afgelopen tijd echt een enorme groeispurt gehad en ineens begint het behoorlijk op te vallen. Steeds meer volwassenen die eerst nog een stukje groter waren, zijn inmiddels door hem ingehaald. En het grappige is dat je dat vooral merkt bij mensen die hij niet iedere week ziet.

Zijn beppe was dan ook behoorlijk in shock toen ze hem weer zag en ontdekte dat hij inmiddels langer is dan zij. Volgens mij had ze daar even een momentje voor nodig. 😅 De laatste keer dat ze hem zag, was hij blijkbaar in haar hoofd nog gewoon een stuk kleiner. En nu staat daar ineens een jongen die haar voorbij is gegroeid.

Ook thuis merk ik het steeds meer. Vanderweek stapte hij de badkamer uit en ik schrok even: wat deed die vreemde man in ons huis? 😱 Ik was nog niet helemaal wakker geloof ik, maar het kwam óók doordat hij in mijn hoofd toch nog wat kleiner is dan dat ie daadwerkelijk is. 

Het is natuurlijk hartstikke leuk om te zien, maar het gaat ook wel heel snel. Voor je het weet, is hij niet alleen langer dan oma, maar staat hij straks ook boven mij uit te kijken. Ik ben heel benieuwd op welke lengte hij uiteindelijk blijft steken - met een vader van 1.86, een moeder van 1.90 en opa en oma van 1.92 en 2 meter kan hij best nog een flink stuk doorgroeien! 

het leven met een maine coon

Ik kreeg laatst een herinnering op Facebook dat we Mellow gingen ophalen. We hebben alweer 4 jaar een maine coon in huis! Een vrouwtje, en hoewel ze zeker groot is, is ze niet zo'n enorme XL-Maine Coon waar je eerst twee keer naar moet kijken om te beseffen dat het uberhaupt een kat is. Ze is gewoon een flinke dame. Vooral als ze languit op de bank ligt, neemt ze ineens behoorlijk wat ruimte in beslag. En natuurlijk doet ze alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. 😅

Het leukste aan haar vind ik eigenlijk dat ze ondanks haar formaat gewoon ontzettend veel kat is. Ze loopt door het huis, komt gezellig bij je liggen en heeft natuurlijk ook precies door wanneer jij ergens mee bezig bent. Als je net lekker zit, bedenkt zij dat ze aandacht wil. En als je iets probeert op te ruimen, is de kans groot dat ze er precies bovenop of middenin gaat zitten. Want waarom zou je ook gewoon kunnen opruimen zonder kattenhulp?

En dan hebben we natuurlijk nog de haren. Heel veel haren. Je kunt de boel net hebben gestofzuigd en vervolgens zie je alweer ergens een pluk liggen. Inmiddels ben ik daar redelijk aan gewend en raap regelmatig plukken haar van de grond. Het hoort er een beetje bij als je voor zo'n langharige dame kiest.

Maar eerlijk is eerlijk: ik zou haar voor geen goud willen missen. Ze hoort gewoon bij ons gezin en het is hartstikke gezellig om zo'n grote, eigenwijze dame door het huis te hebben lopen. Zelfs als ze weer eens besluit dat mijn plek op de bank eigenlijk háár plek is. 😂🐾

Een schop onder de kont gekregen

 De vakantie is inmiddels alweer een tijdje voorbij, maar blijkbaar heeft mijn ritme daar nog niet helemaal van gehoord. 😅 Ik merk dat ik de afgelopen weken behoorlijk uit mijn doen ben. Ik heb al weken niet gesport, het huishouden steeds meer laten versloffen en eigenlijk gewoon weinig structuur gehad. Waar ik normaal gesproken graag een beetje overzicht heb, voelt het nu alsof ik achter de feiten aanloop.

Dit weekend hebben Sander en ik daar dan ook een pittig gesprek over gehad. Niet per se een leuk gesprek, maar soms is het wel nodig om elkaar even een spiegel voor te houden. Ik merkte zelf ook al dat ik niet lekker bezig was en dat ik steeds makkelijker dingen liet liggen. Het is dan fijn, maar soms ook confronterend, als iemand anders dat hardop benoemt.

Dus tijd om de draad weer op te pakken. Ik wil weer wat meer mijn best gaan doen met het huishouden, het sporten en natuurlijk ook met Project Gezond. Niet meteen alles perfect willen doen, maar gewoon weer beginnen en wat meer structuur terugbrengen. Hopelijk voelt dat binnen een paar weken weer wat meer als mijn normale ritme. 💪🏻

Soms heb je blijkbaar gewoon even een schop onder je kont nodig om weer in beweging te komen. 😉

Het wisselen van mijn oorbellen (eindelijk!)

 Het was eindelijjk zo ver: ik mocht mijn vers gepiercte oorbellen gaan verwisselen! Dit ging echter niet zonder slag of stoot. Het bolletje van één van de oorbellen zat namelijk zo ontzettend strak dat ik hem met geen mogelijkheid zelf los kreeg. Na een tijdje prutsen heb ik het maar opgegeven en ben ik ermee naar de piercer gegaan. Die kreeg hem gelukkig zonder al te veel gedoe los. Probleem opgelost, zou je denken.

Foto van na het wisselen van mijn piercing

Maar vervolgens raakte ik één van mijn oorbellen kwijt. Aangezien ik toch inde buurt van de markt was, heb ik maar meteen een nieuw setje gekocht, heel lichtroze bloemetjes. Hopelijk gaan deze wat langer mee dan de vorige, want het is wel zonde om elke keer nieuwe piercing-oorbellen te moeten kopen. Deze zijn namelijk een stuk duurder dan gewone oorbellen, maar voorlopig zit ik er nog wel aan vast, omdat ik met gewone oorbellen niet kan slapen. 

Ook kocht ik een setje oorbellen van Piercing Mania. Ik had hier mijn oog al op laten vallen toen ik mijn gaatjes net had laten piercen, dus vond ik het nu wel eens tijd om dit te kopen. Je zou denken: einde van het verhaal. Maar nee hoor. Eén van de nieuwe oorbellen van Piercing Mania wist ik vervolgens óók kwijt te raken. Ik kwam daar onderweg naar mijn schoonouders achter en natuurlijk dacht ik meteen: die ben ik echt kwijt. Waarschijnlijk ergens onderweg uitgevallen. Toen ik later thuis kwam, bleek hij gelukkig gewoon op de grond bij de bank te liggen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik héél erg opgelucht was!

Voorlopig hou ik het even bij deze combinatie, het bloemetje en het bijtje. Deze oorbellen zijn echt lastiger te wisselen dan gewone knopjes, maar zoals ik al schreef: om het gaatje niet dicht te laten groeien zit ik er voorlopig nog even aan vast 

De eerste schoolweek zit erop

 De eerste schoolweek zit er alweer op. De eerste echte lesdag was woensdag, dus het was maar een korte schoolweek, maar toch was het weer even wennen. Na weken vakantie moet je ineens weer op tijd opstaan, rekening houden met schooltijden en terug in het gewone ritme komen.

Tobias heeft dit schooljaar ook zijn eerste les Duits gehad. Weer een nieuw vak erbij dus. Benieuwd hoe lang het duurt voordat de eerste Duitse woordjes en zinnen hier thuis voorbij komen. ;) Het komt in elk geval goed van pas, aangezien wij altijd graag naar Duitsland op vakantie gaan. 

Zelf ben ik woensdag lekker een dagje naar de sauna geweest. Na de vakantie vond ik het wel een goed moment om nog even bij te tanken voordat het dagelijkse leven weer echt begint. Ik heb echt een heerlijk dagje gehad, lekker bijgekletst met een vriendin, het was echt even een topdag. En 's avonds weer redelijk bijtijds thuis om te horen hoe Tobias' eerste schooldag was geweest!

Inmiddels zijn de eerste dagen weer achter de rug en begint het ritme langzaam weer vanzelf te komen. Het is altijd even omschakelen na zo'n lange vakantie, maar uiteindelijk is het ook wel weer fijn om terug te zijn in de normale structuur. Nu alleen het sporten en Project Gezond weer oppakken, want dat ritme ligt er ook een beetje uit. 

Onze laatste vakantieweek

En toen was ineens de laatste week van de vakantie aangebroken. Het is zo'n week waarin je ergens nog probeert vast te houden aan het idee dat je vakantie hebt, maar ondertussen ook alweer bezig bent met alles wat daarna komt. 

We zijn deze week onder andere op pad geweest om schriften te kopen, en meer van die kleine klusjes die voor het nieuwe schooljaar nodig zijn. En verder zijn we druk bezig geweest met de laatste puntjes op de i voor de tienerkamer van Tobias. Langzaam begint het echt een kamer te worden die bij hem past. Het zijn vooral nog van die kleine dingen die gedaan moeten worden, maar zoals dat vaak gaat: juist die kleine dingen kosten soms de meeste tijd. 

En alsof we nog niet genoeg plannen hadden, werd Sander ook nog ziek. Een voorhoofdsholteontsteking, waar hij na 2 weken nog steeds niet helemaal van is hersteld. 🤧 Daardoor liep alles wat meer vertraging op dan we hadden gedacht. Niet dat we nou een strak schema hadden waar we ons koste wat kost aan moesten houden, maar sommige dingen schuiven dan toch gewoon een beetje op.

Dus geen enorm spectaculaire laatste vakantieweek met elke dag een nieuw avontuur of uitstapje, maar eigenlijk gewoon een fijne, beetje rommelige vakantieweek. Nog wat dingen regelen, klussen, shoppen, uitrusten en ondertussen proberen Sander weer een beetje op te lappen. ❤️

En voor je het weet zit de vakantie er dan toch echt weer op. Stiekem vind ik het  ook wel fijn om langzaam weer naar een beetje ritme toe te werken. En ik denk dat het voor Tobias ook helemaal niet verkeerd zal zijn. Dus laat dat nieuwe schooljaar maar komen!

Ons bezoek aan Pairi Daiza

Vorige week gingen we een dagje naar Pairi Daiza in België. En eerlijk gezegd… ik was zó onder de indruk dat ik bijna helemaal vergeten ben om foto’s te maken. 😂 Dat zegt misschien wel genoeg.

Pairi Daiza is echt gigantisch. Ik wist natuurlijk dat het een groot dierenpark was, maar pas als je er rondloopt merk je hoe groot het daadwerkelijk is. We hebben uiteindelijk gewoon 20.000 stappen gezet. En dan heb ik niet eens het gevoel dat we overal uitgebreid hebben rondgekeken.

Wat ik vooral bijzonder vond, was dat het niet voelde alsof je van dierenverblijf naar dierenverblijf liep. Het park bestaat uit allerlei verschillende werelden en gebieden, die allemaal hun eigen sfeer hebben. Je bent steeds weer ergens anders. Soms voelt het bijna alsof je een stukje van de wereld binnenstapt in plaats van dat je in een dierenpark rondloopt.

Mijn favoriete gebied was Edanja. Dat vond ik echt prachtig. De aankleding, de planten en de sfeer… het was zo mooi en groen dat ik daar eigenlijk het liefst nog veel langer had rondgelopen. 🌿

Er zaten trouwens ook behoorlijk grote spinnen.  En dat vind ik normaal gesproken toch wel een dingetje. Maar gek genoeg vond ik het hier helemaal niet eng. Misschien omdat ze zo duidelijk onderdeel waren van de omgeving en ik helemaal in de sfeer zat. Of misschien was ik gewoon te druk met alles om me er echt druk over te maken. 😉

En ondertussen liepen we maar door en bleven we nieuwe dingen ontdekken. Ik denk dat dat ook precies de reden is dat ik zo weinig foto's heb gemaakt. Normaal gesproken ben ik degene die van alles vastlegt, maar deze keer was ik vooral bezig met kijken. Gewoon echt aanwezig zijn en genieten van alles wat er te zien was.

Pairi Daiza heeft in ieder geval behoorlijk indruk op me gemaakt. Het is groot, prachtig aangekleed en er is ontzettend veel te zien. En met 20.000 stappen op de teller waren we aan het einde van de dag ook wel een beetje klaar. 😅

Maar wat een mooie dag. ❤️

Stilte op de blog

 Ik heb de afgelopen tijd opvallend weinig geblogd. En dat is eigenlijk best gek, want schrijven was de afgelopen tijd juist iets waar ik heel veel aan heb. Ik vind het heerlijk om dingen van me af te schrijven, gebeurtenissen vast te leggen en van alledaagse dingen weer een verhaal te maken. Mijn hoofd zit normaal gesproken ook vol genoeg met onderwerpen. 😉 Maar de laatste tijd lukt het gewoon niet zo goed.

Ik ben onwijs moe. Niet gewoon een beetje moe omdat ik een paar nachten slecht heb geslapen. Meer het soort moe waarbij zelfs simpele dingen voelen alsof ze enorm veel moeite kosten. Ontbijt maken? Een hele onderneming. Douchen? Daar moet ik me echt toe zetten. Het huishouden? Dat draait inmiddels al een tijdje op ongeveer standje we doen wat we kunnen. 😮‍💨

Ik vind het wel heel lastig, want in mijn hoofd zijn er nog steeds allerlei dingen die ik zou willen doen. Ik wil bloggen. Ik wil opruimen. Ik wil plannen maken. Ik wil leuke dingen ondernemen. Ik wil gewoon mijn normale leven leiden. Alleen mijn energie doet momenteel niet zo lekker mee.

Ik denk dat de zomervakantie daar een flinke rol in speelt. Vakantie klinkt natuurlijk heerlijk, maar voor mij betekent het ook dat mijn normale structuur compleet wegvalt. Geen vaste schooltijden, geen duidelijk ritme, veel meer lege ruimte in de dagen en daardoor steeds opnieuw bedenken wat ik ga doen en wanneer. Dat klinkt voor anderen misschien als vrijheid, maara mijn brein denkt vooral: wat moet ik hiermee? 😂

En als ik eenmaal weinig energie heb, wordt alles ingewikkelder. Dan voelt een klein huishoudelijk klusje ineens als een project. En als er ondertussen overal dingen blijven liggen, wordt de berg in mijn hoofd alleen maar groter. Dat werkt natuurlijk niet bepaald motiverend. Sterker nog: soms kijk ik naar mijn laptop en denk ik dat ik eigenlijk best zou willen schrijven. Ik heb misschien zelfs een onderwerp in mijn hoofd. Maar dan raak ik toch weer afgeleid door iets anders dat blijbaar minder energie kost dan het schrijvn van een blogpost.  En zo kan er zomaar weer een dag voorbijgaan zonder blog.

Wat ik wel merk, is dat mijn energie niet helemaal verdwenen is. Soms gebeurt er iets leuks en dan knap ik ineens een beetje op. Muziek aanzetten helpt bijvoorbeeld verrassend goed. Dan lukt het ineens wel om de vaatwasser te doen of de wasmachine aan te zetten. 🎶 Dat vind ik ergens ook wel hoopgevend. Ik ben er nog, denk ik dan. 

Dus als je je afvroeg waarom het hier zo stil is: dit is waarom.  Ik ben gewoon even moe. Heel erg moe zelfs. Ik probeer daarom momenteel wat minder van mezelf te verwachten. Het huis hoeft niet perfect te zijn. Niet iedere dag hoeft productief te zijn. En blijkbaar hoeft er ook niet iedere week een blog online te staan. Misschien komt de inspiratie vanzelf weer wat meer terug zodra mijn energie dat ook doet. Tot die tijd doe ik het maar een beetje rustig aan.

Project Gezond - week 13

 Deze week even kort berichtje, omdat ik het erg druk heb met o.a de 'verbouwing' van Tobias' kamer en er daardoor niet zo erg aan toekom om blogjes te schrijven. 

Deze week is alweer de 13e week dat we bezig zijn met Project Gezond! Dit betekent dus dat we eigenlijk al een heel seizoen erop hebben zitten. In die tijd zijn we beide ruim 10 kilo afgevallen, dus daar zijn we natuurlijk beiden heel blij mee. 

Echter was deze week wat mij betreft even een 'baalweek'. Ik zat niet lekker in mijn vel en Project Gezond voelde als een zoveelste klusje dat op mijn to do lijst erbij kwam. Daarnaast begon ik opeens ook erg te twijfelen of ik nog wel verder wil afvallen. Ja, ik heb nog overgewicht, maar ik voel me op het gewicht waarop ik nu zit erg lekker in mijn vel zitten qua hoe ik eruit zie en ben bang als ik meer afval, dat ik mezelf er eigenlijk niet mooier op vind worden.

Tegelijkertijd wil Sander nog wel graag 10 tot 15 kilo kwijt en wil ik hem hier ook graag in steunen. Dus dat maakt het best lastig hoe we daarmee omgaan. Ik zit hier momenteel even een klein beetje mee in de knoop eigenlijk. 

Hoe dit verdergaat, zal ik volgende week wel weer over schrijven.... 

Project Gezond - week 12

Een paar dagen later dan gepland, maar toch nog een update over het afvallen van de afgelopen week. 😊

Door de vakantie en het klusproject van Tobias' kamer staat alles even op een iets lager pitje. Ik heb me voorgenomen dat op gewicht blijven tijdens de vakantie ook al een heel mooi doel is. Als ik wel afval is dat mooi meegenomen, maar als het niet lukt, dan is er ook geen man overboord. 

Deze week ben ik dus gelijk gebleven. Sander is wel weer een kilo kwijt; hij houdt zich wat beter aan het Project Gezond programma dan ik!

Uitzonderingen

De afgelopen week maakte ik een aantal uitzonderingen:

High tea

Ik heb samen met mijn schoonmoeder een high tea gedaan. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien en we vonden dus dat het wel eens tijd was om een keertje iets leuks en feestelijks samen te gaan doen. Dit werd dus een high tea.

Mijn schoonmoeder en ik bij de high tea

Tilburgse kermis

Op vrijdag gingen Tobias en ik naar de Tilburgse kermis. Ook hier heb ik een uitzondering gemaakt op Project Gezond door bij Bagels and Beans een worstenbroodjes-bagel te nemen. Dit viel eigenlijk best wel tegen en was de 'zonde' niet helemaal waard. 

Ook at ik op de kermis een paar happen van de suikerspin van Tobias en hebben we op de terugweg een patatje gehaald bij Smullers. Ook dit vond ik eigenlijk achteraf gezien niet heel bijzonder. Dit soort dingen onthou ik wel voor een volgende keer. 

Beweging

Qua beweging ging het opzich wel heel erg goed, ik heb elke dag iets van sporten gedaan; de ene dag een langer stuk gefietst, de andere dag 10.000 stappen gewandeld en ook een aantal dagen naar de sportschool geweest. 

Er was ook een kleine tegenvaller: helaas heb ik een blessure waardoor ik momenteel niet mag hardlopen van de fysiotherapeut. Ik moet eerst een aantal weken mijn bilspieren en pezen rond mijn knieën aansterken voordat ik weer mag beginnen met hardlopen. Dit was wel een teleurstelling, want we hadden ons net ingeschreven voor de Rijnmond Run. Maar we verzinnen wel een ander doel. 

Al met al vond ik het een vrij rommelige week qua Project Gezond eten, maar de komende week wordt vast weer beter. :) 

Dagje Tilburgse kermis

Gister gingen Tobias en ik een dagje naar de Tilburgse Kermis. We gingen met de trein, maar dat begon meteen al iets anders dan gepland. Vanwege werkzaamheden moesten we omrijden, waardoor de reis wat langer duurde dan ik verwachtte. Gelukkig hadden we geen haast en besloten we gewoon lekker te gaan. Achteraf was dat zeker de moeite waard.

Eenmaal aangekomen was het nog erg rustig, omdat we er met openingstijd al direct waren. Hierdoor konden we rustig over de kermis lopen. Tobias wist al precies waar hij graag in wilde: de cake walk - dit is een attractie waar je doorheen loopt met allerlei hindernissen waar je overheen moet komen. Dat blijft toch echt zijn favoriete attractie. Uiteindelijk is hij er zelfs in vier verschillende geweest. Iedere keer kwam hij weer met een grote glimlach naar buiten. Hij heeft zijn ogen uitgekeken op zo'n grote kermis!

Verder hebben we het rustig aan gedaan qua attracties. Mijn heup speelt de laatste tijd behoorlijk op door het hardlopen, dus de wilde attracties hebben we maar even overgeslagen. Dat was eigenlijk helemaal niet erg. We hebben lekker rondgekeken, genoten van de gezellige sfeer en af en toe ergens iets gegeten of gedronken.

Ondanks de omleiding met de trein en dat we niet heel veel attracties hebben gedaan, was het gewoon een hele leuke dag samen. Dankzij ons Dalvrij abonnement doe je dit soort dingen toch net even sneller dan wanneer je voor elke reis los moet betalen. 

Hebben jullie toevallig nog meer tips voor leuke dingen om met de trein te ondernemen de komende weken? 😊

Pinpas kwijt

Tobias heeft zijn pinpas altijd in het hoesje van zijn telefoon zitten, maar vorige week ging het hoesje kapot en was hij opeens ook zijn pinpas kwijt. We hebben overal gezocht, maar konden hem echt nergens meer vinden.  Ik vond dit eigenlijk een mooi moment om Tobias zelf eens de bank te laten bellen. Natuurlijk hebben we van tevoren even besproken wat hij kon zeggen, maar verder liet ik hem het gesprek zelf voeren, omdat hij hier ook van leert hoe het is om zelf met instanties te bellen.

Het gesprek met de bankmedewerker duurde uiteindelijk niet zo lang, want hij gaf al snel aan dat ik het als ouder toch moest overnemen. Tobias is tenslotte nog minderjarig, dus ik moest de blokkering en het aanvragen van een nieuwe pinpas uiteindelijk zelf regelen.

Toch ben ik blij dat ik hem eerst zelf heb laten bellen. Het is toch weer een stapje richting zelfstandigheid. Ik hoop dat hij heeft gemerkt dat zo'n telefoontje helemaal niet zo spannend hoeft te zijn. Aan het einde van het gesprek gaf de bankmedewerker Tobias nog een compliment. Hij zei dat hij het gesprek netjes had gedaan. Ik hoop dat hij hiervan heeft geleerd dat zo'n telefoongesprek best meevalt en dat hij dit soort dingen hierdoor in de toekomst makkelijker zelf durft te doen. 

vanaf welke leeftijd zijn jullie dit soort dingen samen gaan doen in plaats van het voor je kind te regelen? 

Voortgang voor Tobias' tienerkamer

 Nu Tobias ouder wordt, vonden we het tijd voor een nieuwe kamer . Zijn kamer mag steeds meer een echte tienerkamer worden en daar hoort ook een bed bij dat de komende jaren mee kan.

Tobias wilde graag een hoogslaper met iets van een bank eronder, zodat hij daar lekker kan 'chillen'. Onze eerste gedachte was de IKEA STORÅ. We vonden het een mooi, stevig bed en de houten uitstraling sprak ons erg aan. Toch kwamen we er tijdens het meten achter dat ons plafond net iets lager is dan IKEA aanbeveelt. Waarschijnlijk had het wel gepast, maar we wilden liever geen twijfel hebben over de montage of de ruimte boven het bed.

Daarom zijn we verder gaan kijken en kwamen we uit bij de Vipack Pino Martin familiehoogslaper. Dit is een hoogslaper met daaronder een klein tweepersoonsbed / twijfelaar.

Wat ons aansprak, is dat dit bed ook van massief hout is en een stevige uitstraling heeft. Daarnaast is het wat lager, waardoor het beter past in Tobias' kamer. En het familiebed vonden we eigenlijk ook meteen een leuke toevoeging. Tobias slaapt straks boven en beneden is een twijfelaar. Handig als er een keer een vriend blijft slapen, maar met wat kussens ook te gebruiken als een soort lig / chillplek voor met zijn vrienden overdag. 

Nu is het wachten tot het bed geleverd wordt. In de tussentijd hebben we gepland om komend weekend te gaan verven. Daarna kunnen we echt beginnen met het inrichten van zijn nieuwe tienerkamer. Ik heb er nu al zin in om te zien hoe het straks allemaal bij elkaar komt. 

Commentaar tijdens het hardlopen

Nu ik weer aan het hardlopen ben, valt me iets op. Blijkbaar vinden mensen het heel moeilijk om een hardloper gewoon voorbij te laten rennen zonder iets te zeggen. Dat wist ik trouwens al wel. Dit is niet de eerste keer dat ik hardloop. Maar ik heb het idee dat ik deze keer veel vaker reacties krijg dan bij mijn vorige hardloop-pogingen.

Gelukkig zijn de meeste ontzettend leuk. Een fietser die roept: "Goed bezig!" Iemand die een duim opsteekt. Of een enthousiaste: "Kom op, nog even!" Het zijn maar een paar woorden, maar ze helpen mij toch. Zeker als ik net midden in een interval zit en mezelf probeer wijs te maken dat ik écht nog wel een minuutje kan. Zo'n aanmoediging geeft gewoon een glimlach én stiekem ook een beetje extra energie.

Helaas zijn er ook andere reacties. Vooral jongeren op een fatbike lijken soms te denken dat een hardloper de ideale kandidaat is om even iets naar te roepen. Meestal niet eens heel origineel, maar vooral een beetje uitlachen of stoer doen. Als iemand ervoor kiest om op de bank te blijven zitten, hoor je niemand. Maar zodra iemand besluit haar hardloopschoenen aan te trekken en aan haar conditie te werken, vinden sommige mensen dat blijkbaar hét moment om commentaar te leveren.

Toch kies ik ervoor om vooral de leuke reacties te onthouden. Die meneer op de fiets die riep: "Lekker bezig!" Dat meisje dat een duim omhoog gaf. Of die wandelende buurvrouw die me glimlachend succes wenste. Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat ik nét iets vrolijker thuiskom.

PS: onze blogpost over week 11 van Project Gezond is niet op de leeslijst van Zuinigaan gekomen. Mocht je die hebben gemist zou ik het heel leuk vinden als je hem nog even leest, want er staat een voor- en tussenfoto bij waar ik erg trots op ben 😁

Project Gezond - week 11

Het is alweer tijd voor een update over Project Gezond. Deze week aten we maaltijden uit het boek Heerlijke Zomer. Ik volgde geen bestaand weekmenu, maar maakte mijn eigen weekmenu door verschillende vegetarische recepten te kiezen en de bijbehorende dagmenu's met elkaar te combineren.

Qua resultaat: ik viel deze week 0,3 kilo af en Sander een halve kilo. Het is inmiddels wel te zien:

Effect van 3 maanden Project Gezond

Een rommelige week

Ik heb deze week als behoorlijk rommelig ervaren. Er liepen veel dingen anders dan we van tevoren hadden verwacht, waardoor we regelmatig met maaltijden moesten schuiven. Op zich is dat niet erg, maar daardoor raak ik soms wel het overzicht kwijt. Het gevolg was dat er behoorlijk wat restjes overbleven. Daarom hebben we besloten om dit weekend een paar 'restjesdagen' te houden en de koelkast zo leeg mogelijk te eten, zodat we volgende week weer met een frisse start kunnen beginnen.

Wat wél goed ging

Gelukkig ging er ook veel wél goed. We hebben deze week weer heerlijke maaltijden gegeten, zoals de waldorfsalade, plaattaart met brie en venkel en de lente-ratatouille. En ook al zat er geen echte favoriet voor Tobias tussen, hij heeft alles zonder mopperen opgegeten. Dat voelt toch als een kleine overwinning!

Hardlopen

Het hardlopen gaat nog steeds goed, al heb ik inmiddels wel last van een blessure aan mijn heup. Ik hoopte dat de klachten vanzelf zouden verdwijnen, maar het lijkt erop dat dat niet gaat gebeuren. Daarom heb ik besloten om volgende week een afspraak te maken bij de fysiotherapeut. Hopelijk kan die achterhalen waar de pijn vandaan komt en krijg ik oefeningen waarmee de klachten verminderen.

Ik hoop dat ik snel weer redelijk pijnvrij kan hardlopen, want we hebben ons ook ingeschreven voor de Rijnmond Run op 30 augustus. Het zou ontzettend jammer zijn als deze blessure daar roet in het eten zou gooien.

5 dingen die ik niet over rouw wist

Anderhalve maand geleden overleed mijn vader. Inmiddels leer ik dat rouw heel anders is dan ik altijd dacht. Natuurlijk wist ik dat ik verdrietig zou zijn en veel zou huilen, maar er zijn ook dingen die me enorm hebben verrast.

1. Rouw is veel lichamelijker dan ik dacht

Ik had verwacht dat rouw vooral een emotioneel proces zou zijn. Veel verdriet, veel huilen. Maar mijn lichaam blijkt minstens zo hard mee te doen. Ik heb last gehad van een droge mond, een brok in mijn keel, moeite met slikken, slecht slapen, vermoeidheid en trillingen. Soms voelt het zelfs alsof mijn lichaam harder rouwt dan mijn hoofd.

2. Je bent niet constant verdrietig

Dit vond ik misschien wel de grootste verrassing. Op social media lijkt het soms alsof rouw betekent dat er maandenlang een grijze sluier over alles hangt. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik mijn vader enorm mis, maar er zijn ook momenten waarop ik lach, geniet van iets lekkers of me zelfs even redelijk normaal voel.

Dat betekent niet dat ik minder van mijn vader hield. Het betekent alleen dat een mens niet 24 uur per dag verdriet kan voelen. Al zal dat misschien voor anderen wel zo zijn, maar ik heb gelukkig ook mooie momenten tussendoor. 

3. Je mist iemand juist bij de kleine dingen

Ik dacht altijd dat ik mijn vader vooral zou missen op grote momenten. Verjaardagen. Feestdagen. Vaderdag. Maar inmiddels merk ik dat het juist de kleine dingen zijn. Nieuwe hardloopschoenen kopen en hem willen vertellen welke ik heb gekozen. Een route rijden en denken dat hij daar vast iets over had gezegd. Een grappig verhaal willen delen. Dat zijn de momenten waarop het gemis soms onverwacht hard binnenkomt.

4. Rouw maakt je wereldbeeld tijdelijk anders

Ik merk dat ik, zeker toen mijn vader net was overleden, veel minder geduld had voor klein leed. Dingen waar ik me normaal druk om zou maken, voelen opeens heel onbelangrijk. Dat betekent niet dat ik minder empathisch ben geworden. Mijn referentiekader is gewoon verschoven. Als je net afscheid hebt genomen van iemand van wie je houdt, kijk je tijdelijk anders naar de problemen van alledag. Inmiddels merk ik dat het wel weer wat meer terug begint te komen, gelukkig. 

5. Er bestaat geen juiste manier van rouwen

Dit is misschien wel de belangrijkste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik vergelijk mezelf voortdurend met anderen. Met mensen die maandenlang alleen maar verdrietig zijn. Met mensen die juist snel hun gewone leven oppakken. Maar uiteindelijk kom ik steeds weer uit op dezelfde conclusie: iedereen rouwt op haar / zijn eigen manier.

Soms huil ik. Soms sport ik. Soms voel ik me verdrietig. Soms voel ik me even normaal. En blijkbaar hoort dat allemaal bij rouwen. Ik had verwacht dat rouw een rechte lijn zou zijn. Inmiddels weet ik dat het meer lijkt op golven. Verdriet en gewone momenten wisselen elkaar af.

Welke dingen hadden jullie niet verwacht (of juist wel!) bij rouwen? 

Een dagje naar Den Bosch

Gister ging ik samen met een vriendin een dagje naar Den Bosch. Ik maakte gebruik van het Dal Vrij-abonnement, waardoor we buiten de spits gratis met de trein konden reizen. Dat maakt zo'n spontaan uitstapje toch nét even leuker.

Ons eerste doel stond eigenlijk al vast: een echte Bossche bol eten. 😄 En ja, die was natuurlijk heerlijk! Daarna hebben we lekker door de stad geslenterd, wat winkels bekeken en gewoon genoten van de sfeer. En natuurlijk flink bijgekletst, want we hadden elkaar al een tijdje niet gezien.  Aan het einde van de middag zijn we bij een Italiaans restaurant gaan eten. Niet bepaald een Project Gezond-proof dag dus... maar de boog kan niet altijd gespannen staan. 

Voordat we weer terug naar huis gingen, liep ik nog tegen iets leuks aan: een Murdoku puzzelboekje. Dat is een puzzelboekje waarin je niet alleen een raster oplost, maar ook met behulp van aanwijzingen een moordzaak moet oplossen. Een soort kruising tussen een logische puzzel en een detective.  Die heb ik heel spontaan gekocht en het bleek een schot in de roos. Tijdens de terugreis heb ik al een paar puzzels gemaakt. Ik verveel me namelijk best vaak in de trein, dus ik was al een tijdje op zoek naar iets anders dan eindeloos op mijn telefoon scrollen.

Het was echt een ontzettend geslaagde dag. Dankzij mijn Dal Vrij-abonnement, dat €50 kostte, kan ik deze zomer nog veel meer van dit soort uitstapjes maken zonder me druk te hoeven maken over de treinkosten. Dat maakt het veel makkelijker om spontaan te besluiten een dagje op pad te gaan.

Sterker nog: het abonnement heeft zichzelf nu eigenlijk al terugverdiend. Normaal gesproken zou ik met mijn 40% kortingskaart €24,48 hebben betaald voor mijn dagje naar Ede-Wageningen en €25,92 voor de reis naar Den Bosch. Samen is dat €50,40. Alles wat ik deze zomer nog met de trein reis buiten de spits, voelt dus eigenlijk als een mooi extraatje. Ik heb al een paar leuke ideeën voor volgende uitstapjes, dus ik denk dat ik nog veel plezier ga hebben van dit abonnement!

Extra aflossen op de hypotheek

Ik was vanochtend mijn financiële overzicht aan het bijwerken en kwam erachter dat ik al twee maanden onze nettowaarde en de stand van onze hypotheek niet meer had ingevuld. Dat bracht me op een andere vraag: wanneer hebben we eigenlijk voor het laatst extra afgelost op onze hypotheek?

Het antwoord verraste me best, want dat bleek alweer drie jaar geleden te zijn. Niet omdat we extra aflossen niet meer belangrijk vonden, maar omdat het leven de afgelopen jaren simpelweg iets anders van ons vroeg.

Zowel mijn vader als de vader van Sander kregen te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Dat zorgde voor veel ziekenhuisbezoeken, zorgen en emoties. Op zulke momenten verdwijnen financiële doelen vanzelf wat meer naar de achtergrond. Daarnaast waren we druk bezig met sparen voor onze reis naar Japan. Dat was een grote droom die we graag wilden realiseren. Elke euro die we opzij konden zetten, ging naar dat spaardoel.

En er speelde nog iets mee: op dit moment heb ik geen werk. Daardoor hebben we ook geen extra inkomsten die we kunnen gebruiken om versneld af te lossen. Dan voelt het logischer om eerst een goede financiële buffer te behouden.

Tijd om de draad weer op te pakken

Nu ik mijn financiële administratie weer heb bijgewerkt, voelt het alsof er weer ruimte ontstaat om vooruit te kijken. Misschien betekent dat niet dat we meteen grote bedragen gaan aflossen. Zeker nu ik geen werk heb, willen we daar verstandig mee omgaan. Maar het is wel fijn om weer bewust met onze financiën bezig te zijn en onze voortgang weer bij te houden.

Via het blad hypotheek kunnen jullie meekijken hoe het gaat met het (extra) aflossen. Ik zal proberen deze ook weer maandelijks bij te werken. 

De tweede oorbellen zitten erin!

 Gisteren was het zover: ik ben naar de piercer geweest om aan allebei mijn oren een tweede oorbellengaatje te laten zetten.

Ik vond het vooraf best spannend. Niet zozeer omdat ik bang was voor de pijn, maar meer omdat je toch niet precies weet wat je kunt verwachten. Gelukkig bleek die spanning achteraf eigenlijk nergens voor nodig te zijn.

Het zetten zelf viel me namelijk ontzettend mee, al deed het op het moment zelf best wel pijn. Maar voor ik het wist, zaten beide oorbellen erin. Ik vroeg me achteraf zelfs af waarom ik het zo spannend had gevonden!

Nu begint natuurlijk het belangrijkste gedeelte: het genezen. Ik mag de oorbellen de komende acht weken niet uitdoen en de eerste maand mag ik ook niet zwemmen. Hier heb ik van tevoren wel heel goed over nagedacht, aangezien het wel warm is. Maar ik vond het toch te leuk om nog langer te moeten wachten om gaatjes te laten priken.

Gisteravond merkte ik tijdens het uitdoen van mijn "gewone" grote oorbellen wel dat mijn oren wat gevoelig waren. Echt pijn deed het niet, maar je merkt gewoon dat er iets is gebeurd. Ook liggen op een kussen is nog wat gevoelig. Ik denk dat dat de komende dagen vanzelf steeds beter zal worden naarmate alles geneest.

Ik ben vooral heel benieuwd hoe het er straks uitziet als de genezingsperiode voorbij is en ik kan gaan wisselen met verschillende oorbellen. Dat was tenslotte ook de reden dat ik hiervoor koos: ik heb zoveel leuke oorbellen, maar kon er steeds maar één paar tegelijk dragen. Straks kan ik veel meer combineren en afwisselen. Daar heb ik nu al zin in!

Project Gezond - week 10

Ik heb even getwijfeld of ik opnieuw zou beginnen met tellen, omdat we deze week aan een nieuw boek zijn begonnen. Uiteindelijk heb ik besloten om gewoon door te tellen. We zijn namelijk alweer begonnen aan week 10 van Project Gezond, en het gaat nog steeds erg goed!

Weegmoment

Deze week ben ik 0,2 kilo afgevallen. Sander maakte een flinke klapper en verloor ruim 1 kilo. Die 0,2 kilo klinkt misschien niet als heel veel, maar als je dat een jaar lang iedere week zou afvallen, kom je toch uit op ruim 10 kilo. Elke stap naar beneden is er dus weer één!

Daarnaast was deze week ook een bijzondere mijlpaal, omdat ik inmiddels minder weeg dan mijn eind-gewicht van mijn vorige poging! En de motivatie om door te gaan is nog steeds best hoog, dus ik denk dat het me dit keer zeker gaat lukken allemaal! Om het te vieren ga ik vanmiddag gaatjes laten prikken! 😉

Start met een nieuw boek

Deze week zijn we begonnen met een (voor ons) nieuw boek met weekmenu's. Dat beviel eigenlijk heel goed, al was het soms wel even puzzelen. Ons vorige boek bevatte namelijk alleen vegetarische gerechten, terwijl we nu af en toe zelf een vleesgerecht moesten ombouwen naar een vegetarische variant. Gelukkig bleek dat prima te doen!

Uit eten geweest

Omdat Tobias zo'n goed rapport had en over is naar HAVO 2, zijn we afgelopen woensdag met z'n drieën uit eten geweest. Eerlijk gezegd viel het eten me een beetje tegen. De afgelopen weken heb ik tijdens Project Gezond regelmatig lekkerder gegeten dan in het restaurant. Dat laat me eigenlijk wel iets bijzonders zien: uit eten gaan voelt voor mij niet meer als iets waar ik enorm naar uitkijk. Natuurlijk is het gezellig, maar qua eten mis ik het eigenlijk helemaal niet. 

Planner

Vorige week kocht ik via Project Gezond deze planner. Hierin kan ik onder andere mijn maaltijden vooruit plannen, mijn gewicht bijhouden, noteren welke beweging ik heb gehad en ook gewoon afspraken opschrijven. Ik merk dat het me helpt om regelmatig even bewust stil te staan bij mijn leefstijl. Daardoor ben ik minder geneigd om dingen op de automatische piloot te doen.

Het weekmenu voor komende week staat inmiddels ook alweer gepland. Omdat er warm weer aankomt, heb ik gekozen voor gerechten uit het boek Heerlijke Zomer. Dat zorgt niet alleen voor wat afwisseling, maar past ook perfect bij de zomerse temperaturen.

Sporten en hardlopen

Ook deze week heb ik iedere dag wel iets aan beweging gedaan. De ene dag ging ik naar eGym, de andere dag maakte ik een wandeling en daarnaast heb ik ook nog een keer hardgelopen. Helaas kreeg ik na het hardlopen weer wat last van mijn heup. Daarom heb ik alleen maandag gelopen. Als het goed voelt, wil ik het vandaag weer rustig oppakken.

Ik merk dat ik tijdens het hardlopen echt bewust mijn eigen tempo moet aanhouden. Zodra ik meega in het tempo van Sander, ga ik al snel te hard van stapel. Rustig opbouwen blijft dus het allerbelangrijkste.

Een korte 'vermissing'

Vanochtend was ik lekker aan het bodypumpen op de sportschool. Even een uurtje mijn hoofd leegmaken, muziek aan en lekker sporten. Toen de les afgelopen was, pakte ik mijn telefoon en zag ik dat ik een gemiste oproep had van Tobias' school. Natuurlijk belde ik meteen terug, zeker omdat ik wist dat hij sportdag had en een ongelukje op een sportdag zit altijd in een klein hoekje.

Aan de telefoon kreeg ik te horen dat Tobias niet aanwezig was bij de sportdag. Dat vond ik ontzettend vreemd, want hij was die ochtend gewoon op tijd van huis vertrokken. Ik ging er vanuit dat hij netjes op school was aangekomen, maar blijkbaar was dat niet het geval.... In eerste instantie probeerde ik rustig te blijven. Misschien was er sprake van een misverstand. Misschien stond hij ergens anders op de presentielijst of hadden ze hem over het hoofd gezien. Er zijn genoeg onschuldige verklaringen te bedenken.

Maar toen ik na een half uur nog steeds niets terug had gehoord van school, begon de onrust toch toe te nemen. Ik besloot op de fiets te springen en richting de sportdag te rijden om zelf poolshoogte te gaan nemen. En zoals dat dan vaak gaat als je je zorgen maakt, begonnen mijn gedachten er met me vandoor te gaan. Wat als hij onderweg was gevallen? Wat als hij was aangereden? Wat als er iets heel ernstigs was gebeurd? Mijn hoofd wist in korte tijd de meest verschrikkelijke scenario's te bedenken. Ik ben altijd al een beetje een doemdenker geweest, maar sinds het overlijden van mijn vader heeft dit wel ergere vormen aangenomen, hopelijk zakt dit met de tijd ook weer.

Gelukkig kwam de verlossende telefoon al terwijl ik onderweg was. Er was niets aan de hand. School had Tobias inmiddels gevonden en alles bleek gelukkig in orde te zijn. Ik kon met een opgelucht gevoel weer terug richting huis gaan fietsen. 

Wat bleek? Tobias had zich niet op de juiste manier aangemeld. waardoor ze zijn naam niet hadden afgetekend. Hij was zichzelf van geen kwaad bewust en was gewoon lekker gaan sporten. 

Als hij straks thuiskomt krijgt ie een hele dikke ongevraagde knuffel waar ie helemaal niet op zit te wachten 😅

Tobias krijgt een tienerkamer

 Tobias krijgt een echte tienerkamer! Geen kinderkamer meer, maar een kamer die veel beter past bij de leeftijd waarop hij nu zit. We hebben al allerlei plannen. Er komt een nieuw bed, een fijne bank om lekker te chillen, een televisie en nieuwe kasten. En natuurlijk krijgt de kamer ook een frisse verflaag. Ik denk dat het uiteindelijk echt een plek wordt waar hij zich helemaal thuis voelt.

Maar... voordat we zover zijn, wacht ons eerst een enorme klus. Want zijn kamer ligt nog vol met speelgoed waar al heel lang niet meer mee gespeeld wordt. Van Lego tot knutselspullen, van Hot Wheels tot allerlei kleine verzamelingen. Het heeft zich door de jaren heen allemaal opgestapeld. 

Dus voordat we kunnen beginnen aan de metamorfose zullen we eerst flink moeten opruimen. Ik vermoed dat we meerdere rondjes naar de kringloop gaan maken. Dingen die nog hartstikke goed zijn, maar waar Tobias inmiddels gewoon te oud voor is gaan we natuurlijk niet zomaar weggooien! Hopelijk kunnen we er iemand anders weer blij mee maken.

We hebben gelukkig al een plan gemaakt. Tobias gaat van 25 tot en met 28 juli een paar dagen logeren bij opa en oma in Friesland. Terwijl hij lekker geniet van zijn logeerpartijtje, willen wij thuis flinke meters maken. Dat is hét moment om te verven, meubels te verplaatsen en alles klaar te maken voor zijn nieuwe kamer. Tot die tijd gaan Tobias en ik alvast samen stap voor stap opruimen. Zo hoeft niet alles in die paar dagen te gebeuren en maken we het project alvast een stuk behapbaarder.

Als ik heel eerlijk ben, kijk ik best een beetje op tegen deze klus. Ik vind het namelijk lastig om overzicht te houden als er heel veel tegelijk moet gebeuren. Waar begin je? Wat bewaren we? Wat kan weg? Wat moet eerst? In mijn hoofd wordt zo'n project dan al snel één grote berg, terwijl het eigenlijk uit heel veel kleine stapjes bestaat.

Ik weet dus nu al dat ik mezelf regelmatig zal moeten afremmen. Niet alles hoeft in één dag af. Eerst een boekenkast. Dan een hoekje. Daarna weer een volgende stap. Dat werkt voor mij uiteindelijk veel beter dan proberen de hele kamer in één keer aan te pakken. Voor Tobias werkt dat overigens ook beter, want hij heeft helaas het gebrek aan overzicht van mij geërfd. 

Ik ben heel benieuwd hoe de kamer er over een paar weken uitziet. Ik heb zo'n vermoeden dat Tobias er straks bijna niet meer uit te krijgen is. En eerlijk is eerlijk: het is ook wel lekker als hij straks meer met zijn vrienden op zijn eigen kamer kan chillen. Wie weet krijg ik dan de woonkamer weer wat meer voor mezelf terug 😉

Een extra gaatje laten prikken

 Ik heb een steeds groter wordende verzameling oorbellen. Niet gigantisch, maar wel genoeg om regelmatig te denken: O ja, die had ik ook nog! En dat is eigenlijk best jammer. Want met maar één gaatje per oor kan ik steeds maar één paar tegelijk dragen. Terwijl het me juist zo leuk lijkt om verschillende oorbellen met elkaar te combineren. Een subtiel knopje naast een hangertje, twee verschillende steentjes of gewoon wat meer afwisseling.  Dus begon het idee te kriebelen om een tweede gaatje te laten zetten.

Alleen er was één ding dat me al een tijdje tegenhield. Ik ben namelijk een echte zijslaper. Ik draai de hele nacht van links naar rechts. Het idee dat ik wekenlang op een nieuwe oorbel zou liggen, leek me eerlijk gezegd helemaal niks. Dus schoof ik het plan steeds weer voor me uit.

Totdat ik er laatst met een vriendin over sprak. Zij vertelde dat je bij een piercer helemaal niet per se zo'n klassiek schiet-oorbelletje met een dikke achterkant hoeft te krijgen. Je kunt vaak meteen kiezen voor een ringetje of een speciaal knopje met een platte achterkant. Dat zit veel comfortabeler, zeker als je - net als ik - het liefst op je zij slaapt.

Mijn eerste reactie was ongeveer: Waarom wist ik dit niet eerder? 😂 Dat ene gesprek haalde eigenlijk al een groot deel van mijn twijfel weg, en dus heb ik eindelijk de stoute schoenen aangetrokken: volgende week heb ik een afspraak bij een piercer!

Nu ik me er wat meer in heb verdiept, snap ik ook waarom mijn vriendin aanraadde om een piercing te laten zetten in plaats van de oorbel in je oor te laten schieten.

• Een piercer gebruikt een steriele, holle naald. Dat beschadigt het weefsel minder dan een schietpistool, waardoor het sneller geneest
• De sieraden zijn vaak van hoogwaardige materialen, zoals titanium, die prettig zijn tijdens het genezen.
• Er wordt beter gekeken naar de juiste plek van het gaatje en wat het beste bij jouw oor past.
• En voor mij misschien wel het grootste voordeel: je kunt vaak meteen kiezen voor een sieraad met een platte achterkant of een ringetje, waardoor slapen een stuk comfortabeler is.

Natuurlijk vind ik het nog steeds een beetje spannend. Dat hoort er denk ik ook wel een beetje bij. Ze gaan toch met een naald in mijn oor prikken. Brrr....  Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in. Eindelijk kan ik al die oorbellen die nu in een doosje liggen ook eens echt gaan combineren. Nu alleen nog even de genezingsperiode doorkomen, maar dat komt vast goed 😉

Project Gezond - rustweek

Deze afgelopen week hadden we een rustweek van Project Gezond. Dit houdt in dat we de recepten uit de boeken even aan de kant hebben gelegd en gewoon onze 'eigen' avondmaaltijden hebben gedaan, wat een combinatie is van favorieten van Weight Watchers, het Carb Lovers dieet en Chicks love food. Overdag hebben we wel inspiratie gehaald uit de verschillende dagmenu's van Project Gezond. Het was even een gepuzzel, maar het is wel gelukt. gelukig. 

Deze week ben ik 1,7 kilo afgevallen en Sander 1 kilo. Het ging dus hartstikke goed! 😁 In totaal ben ik sinds we opnieuw begonnen begin mei al bijna 10 kilo kwijt, dus daar ben ik heel erg blij mee. Maar het allerbelangrijkste is dat ik, naar omstandigheden, best goed in mijn vel zit. De structuur van het bewegen en gezond eten doet me duidelijk wel goed. 

Volgende week beginnen we in het eerste boek van Project Gezond. Hiernaast heb ik ook een afval-planner gekocht van Project Gezond, ik ben erg benieuwd of dit mij ook nog gaat helpen bij het afvallen. Mensen die al lang meelezen weten hoe gek ik ben op planners, dus ik moest mezelf deze gewoon cadeau doen toen ik woensdag hoorde dat ze met een planner kwamen. 😏 Als ik hem een tijdje heb gebruikt zal ik er een review van geven. 

Antibiotica en de zon

 Ik kreeg een antibiotica-kuut voorgeschreven vanwege de tekenbeet en dacht eigenlijk niet zoveel verder. Tot de apotheek-assistente me op het hart drukte om niet in de zon. te gaan zitten. Doxycycline en zon blijken geen gelukkige combinatie te zijn. Best een uitdaging midden in de zomer!

Voor de meeste mensen is dat waarschijnlijk een praktische mededeling: smeer je goed in, vermijd de felle middagzon en wees een beetje voorzichtig. Mijn hoofd maakte er echter iets heel anders van. Ineens vroeg ik me af of ik nog wel naar buiten mocht. Hoe moest ik naar de tandarts? Kon ik nog hardlopen? Was mijn zonnebrandcrème eigenlijk nog wel goed?

En toen deed ik wat ik eigenlijk beter niet had kunnen doen: ik ging googelen. Binnen de kortste keren kwam ik allerlei verhalen tegen van mensen die na een paar minuten zon al flinke brandwonden of heftige huidreacties kregen. Op dat moment voelde het alsof de zon ineens mijn grootste vijand was geworden. Mijn paniek nam toe en ik merkte dat ik steeds meer bevestiging zocht en op zoek was naar leefregels die niet waren te vinden online.

Gelukkig nam de huisarts mijn zorgen serieus. We hebben overlegd en uiteindelijk ben ik overgestapt op amoxicilline. Alleen al dat telefoontje gaf zoveel rust. Niet omdat alle risico's ineens verdwenen waren, maar omdat ik weer het gevoel had dat er een oplossing was die beter bij mij paste.

Achteraf besef ik dat Google me niet echt heeft geholpen. Mensen die geen problemen ervaren, schrijven daar meestal geen verhaal over. Juist de uitzonderingen en de heftigste ervaringen vallen op, waardoor het al snel lijkt alsof dat de norm is. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn.

Toch ben ik blij met de andere antibiotica. Ik neem me voor om een volgende keer direct te vragen of de medicatie nog vervelende bijwerkingen heeft, want dit heeft iedereen veel tijd en energie gekost, wat niet nodig was geweest.