Voortgang voor Tobias' tienerkamer

 Nu Tobias ouder wordt, vonden we het tijd voor een nieuwe kamer . Zijn kamer mag steeds meer een echte tienerkamer worden en daar hoort ook een bed bij dat de komende jaren mee kan.

Tobias wilde graag een hoogslaper met iets van een bank eronder, zodat hij daar lekker kan 'chillen'. Onze eerste gedachte was de IKEA STORÅ. We vonden het een mooi, stevig bed en de houten uitstraling sprak ons erg aan. Toch kwamen we er tijdens het meten achter dat ons plafond net iets lager is dan IKEA aanbeveelt. Waarschijnlijk had het wel gepast, maar we wilden liever geen twijfel hebben over de montage of de ruimte boven het bed.

Daarom zijn we verder gaan kijken en kwamen we uit bij de Vipack Pino Martin familiehoogslaper. Dit is een hoogslaper met daaronder een klein tweepersoonsbed / twijfelaar.

Wat ons aansprak, is dat dit bed ook van massief hout is en een stevige uitstraling heeft. Daarnaast is het wat lager, waardoor het beter past in Tobias' kamer. En het familiebed vonden we eigenlijk ook meteen een leuke toevoeging. Tobias slaapt straks boven en beneden is een twijfelaar. Handig als er een keer een vriend blijft slapen, maar met wat kussens ook te gebruiken als een soort lig / chillplek voor met zijn vrienden overdag. 

Nu is het wachten tot het bed geleverd wordt. In de tussentijd hebben we gepland om komend weekend te gaan verven. Daarna kunnen we echt beginnen met het inrichten van zijn nieuwe tienerkamer. Ik heb er nu al zin in om te zien hoe het straks allemaal bij elkaar komt. 

Commentaar tijdens het hardlopen

Nu ik weer aan het hardlopen ben, valt me iets op. Blijkbaar vinden mensen het heel moeilijk om een hardloper gewoon voorbij te laten rennen zonder iets te zeggen. Dat wist ik trouwens al wel. Dit is niet de eerste keer dat ik hardloop. Maar ik heb het idee dat ik deze keer veel vaker reacties krijg dan bij mijn vorige hardloop-pogingen.

Gelukkig zijn de meeste ontzettend leuk. Een fietser die roept: "Goed bezig!" Iemand die een duim opsteekt. Of een enthousiaste: "Kom op, nog even!" Het zijn maar een paar woorden, maar ze helpen mij toch. Zeker als ik net midden in een interval zit en mezelf probeer wijs te maken dat ik écht nog wel een minuutje kan. Zo'n aanmoediging geeft gewoon een glimlach én stiekem ook een beetje extra energie.

Helaas zijn er ook andere reacties. Vooral jongeren op een fatbike lijken soms te denken dat een hardloper de ideale kandidaat is om even iets naar te roepen. Meestal niet eens heel origineel, maar vooral een beetje uitlachen of stoer doen. Als iemand ervoor kiest om op de bank te blijven zitten, hoor je niemand. Maar zodra iemand besluit haar hardloopschoenen aan te trekken en aan haar conditie te werken, vinden sommige mensen dat blijkbaar hét moment om commentaar te leveren.

Toch kies ik ervoor om vooral de leuke reacties te onthouden. Die meneer op de fiets die riep: "Lekker bezig!" Dat meisje dat een duim omhoog gaf. Of die wandelende buurvrouw die me glimlachend succes wenste. Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat ik nét iets vrolijker thuiskom.

PS: onze blogpost over week 11 van Project Gezond is niet op de leeslijst van Zuinigaan gekomen. Mocht je die hebben gemist zou ik het heel leuk vinden als je hem nog even leest, want er staat een voor- en tussenfoto bij waar ik erg trots op ben 😁

Project Gezond - week 11

Het is alweer tijd voor een update over Project Gezond. Deze week aten we maaltijden uit het boek Heerlijke Zomer. Ik volgde geen bestaand weekmenu, maar maakte mijn eigen weekmenu door verschillende vegetarische recepten te kiezen en de bijbehorende dagmenu's met elkaar te combineren.

Qua resultaat: ik viel deze week 0,3 kilo af en Sander een halve kilo. Het is inmiddels wel te zien:

Effect van 3 maanden Project Gezond

Een rommelige week

Ik heb deze week als behoorlijk rommelig ervaren. Er liepen veel dingen anders dan we van tevoren hadden verwacht, waardoor we regelmatig met maaltijden moesten schuiven. Op zich is dat niet erg, maar daardoor raak ik soms wel het overzicht kwijt. Het gevolg was dat er behoorlijk wat restjes overbleven. Daarom hebben we besloten om dit weekend een paar 'restjesdagen' te houden en de koelkast zo leeg mogelijk te eten, zodat we volgende week weer met een frisse start kunnen beginnen.

Wat wél goed ging

Gelukkig ging er ook veel wél goed. We hebben deze week weer heerlijke maaltijden gegeten, zoals de waldorfsalade, plaattaart met brie en venkel en de lente-ratatouille. En ook al zat er geen echte favoriet voor Tobias tussen, hij heeft alles zonder mopperen opgegeten. Dat voelt toch als een kleine overwinning!

Hardlopen

Het hardlopen gaat nog steeds goed, al heb ik inmiddels wel last van een blessure aan mijn heup. Ik hoopte dat de klachten vanzelf zouden verdwijnen, maar het lijkt erop dat dat niet gaat gebeuren. Daarom heb ik besloten om volgende week een afspraak te maken bij de fysiotherapeut. Hopelijk kan die achterhalen waar de pijn vandaan komt en krijg ik oefeningen waarmee de klachten verminderen.

Ik hoop dat ik snel weer redelijk pijnvrij kan hardlopen, want we hebben ons ook ingeschreven voor de Rijnmond Run op 30 augustus. Het zou ontzettend jammer zijn als deze blessure daar roet in het eten zou gooien.

5 dingen die ik niet over rouw wist

Anderhalve maand geleden overleed mijn vader. Inmiddels leer ik dat rouw heel anders is dan ik altijd dacht. Natuurlijk wist ik dat ik verdrietig zou zijn en veel zou huilen, maar er zijn ook dingen die me enorm hebben verrast.

1. Rouw is veel lichamelijker dan ik dacht

Ik had verwacht dat rouw vooral een emotioneel proces zou zijn. Veel verdriet, veel huilen. Maar mijn lichaam blijkt minstens zo hard mee te doen. Ik heb last gehad van een droge mond, een brok in mijn keel, moeite met slikken, slecht slapen, vermoeidheid en trillingen. Soms voelt het zelfs alsof mijn lichaam harder rouwt dan mijn hoofd.

2. Je bent niet constant verdrietig

Dit vond ik misschien wel de grootste verrassing. Op social media lijkt het soms alsof rouw betekent dat er maandenlang een grijze sluier over alles hangt. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik mijn vader enorm mis, maar er zijn ook momenten waarop ik lach, geniet van iets lekkers of me zelfs even redelijk normaal voel.

Dat betekent niet dat ik minder van mijn vader hield. Het betekent alleen dat een mens niet 24 uur per dag verdriet kan voelen. Al zal dat misschien voor anderen wel zo zijn, maar ik heb gelukkig ook mooie momenten tussendoor. 

3. Je mist iemand juist bij de kleine dingen

Ik dacht altijd dat ik mijn vader vooral zou missen op grote momenten. Verjaardagen. Feestdagen. Vaderdag. Maar inmiddels merk ik dat het juist de kleine dingen zijn. Nieuwe hardloopschoenen kopen en hem willen vertellen welke ik heb gekozen. Een route rijden en denken dat hij daar vast iets over had gezegd. Een grappig verhaal willen delen. Dat zijn de momenten waarop het gemis soms onverwacht hard binnenkomt.

4. Rouw maakt je wereldbeeld tijdelijk anders

Ik merk dat ik, zeker toen mijn vader net was overleden, veel minder geduld had voor klein leed. Dingen waar ik me normaal druk om zou maken, voelen opeens heel onbelangrijk. Dat betekent niet dat ik minder empathisch ben geworden. Mijn referentiekader is gewoon verschoven. Als je net afscheid hebt genomen van iemand van wie je houdt, kijk je tijdelijk anders naar de problemen van alledag. Inmiddels merk ik dat het wel weer wat meer terug begint te komen, gelukkig. 

5. Er bestaat geen juiste manier van rouwen

Dit is misschien wel de belangrijkste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik vergelijk mezelf voortdurend met anderen. Met mensen die maandenlang alleen maar verdrietig zijn. Met mensen die juist snel hun gewone leven oppakken. Maar uiteindelijk kom ik steeds weer uit op dezelfde conclusie: iedereen rouwt op haar / zijn eigen manier.

Soms huil ik. Soms sport ik. Soms voel ik me verdrietig. Soms voel ik me even normaal. En blijkbaar hoort dat allemaal bij rouwen. Ik had verwacht dat rouw een rechte lijn zou zijn. Inmiddels weet ik dat het meer lijkt op golven. Verdriet en gewone momenten wisselen elkaar af.

Welke dingen hadden jullie niet verwacht (of juist wel!) bij rouwen? 

Een dagje naar Den Bosch

Gister ging ik samen met een vriendin een dagje naar Den Bosch. Ik maakte gebruik van het Dal Vrij-abonnement, waardoor we buiten de spits gratis met de trein konden reizen. Dat maakt zo'n spontaan uitstapje toch nét even leuker.

Ons eerste doel stond eigenlijk al vast: een echte Bossche bol eten. 😄 En ja, die was natuurlijk heerlijk! Daarna hebben we lekker door de stad geslenterd, wat winkels bekeken en gewoon genoten van de sfeer. En natuurlijk flink bijgekletst, want we hadden elkaar al een tijdje niet gezien.  Aan het einde van de middag zijn we bij een Italiaans restaurant gaan eten. Niet bepaald een Project Gezond-proof dag dus... maar de boog kan niet altijd gespannen staan. 

Voordat we weer terug naar huis gingen, liep ik nog tegen iets leuks aan: een Murdoku puzzelboekje. Dat is een puzzelboekje waarin je niet alleen een raster oplost, maar ook met behulp van aanwijzingen een moordzaak moet oplossen. Een soort kruising tussen een logische puzzel en een detective.  Die heb ik heel spontaan gekocht en het bleek een schot in de roos. Tijdens de terugreis heb ik al een paar puzzels gemaakt. Ik verveel me namelijk best vaak in de trein, dus ik was al een tijdje op zoek naar iets anders dan eindeloos op mijn telefoon scrollen.

Het was echt een ontzettend geslaagde dag. Dankzij mijn Dal Vrij-abonnement, dat €50 kostte, kan ik deze zomer nog veel meer van dit soort uitstapjes maken zonder me druk te hoeven maken over de treinkosten. Dat maakt het veel makkelijker om spontaan te besluiten een dagje op pad te gaan.

Sterker nog: het abonnement heeft zichzelf nu eigenlijk al terugverdiend. Normaal gesproken zou ik met mijn 40% kortingskaart €24,48 hebben betaald voor mijn dagje naar Ede-Wageningen en €25,92 voor de reis naar Den Bosch. Samen is dat €50,40. Alles wat ik deze zomer nog met de trein reis buiten de spits, voelt dus eigenlijk als een mooi extraatje. Ik heb al een paar leuke ideeën voor volgende uitstapjes, dus ik denk dat ik nog veel plezier ga hebben van dit abonnement!

Extra aflossen op de hypotheek

Ik was vanochtend mijn financiële overzicht aan het bijwerken en kwam erachter dat ik al twee maanden onze nettowaarde en de stand van onze hypotheek niet meer had ingevuld. Dat bracht me op een andere vraag: wanneer hebben we eigenlijk voor het laatst extra afgelost op onze hypotheek?

Het antwoord verraste me best, want dat bleek alweer drie jaar geleden te zijn. Niet omdat we extra aflossen niet meer belangrijk vonden, maar omdat het leven de afgelopen jaren simpelweg iets anders van ons vroeg.

Zowel mijn vader als de vader van Sander kregen te maken met ernstige gezondheidsproblemen. Dat zorgde voor veel ziekenhuisbezoeken, zorgen en emoties. Op zulke momenten verdwijnen financiële doelen vanzelf wat meer naar de achtergrond. Daarnaast waren we druk bezig met sparen voor onze reis naar Japan. Dat was een grote droom die we graag wilden realiseren. Elke euro die we opzij konden zetten, ging naar dat spaardoel.

En er speelde nog iets mee: op dit moment heb ik geen werk. Daardoor hebben we ook geen extra inkomsten die we kunnen gebruiken om versneld af te lossen. Dan voelt het logischer om eerst een goede financiële buffer te behouden.

Tijd om de draad weer op te pakken

Nu ik mijn financiële administratie weer heb bijgewerkt, voelt het alsof er weer ruimte ontstaat om vooruit te kijken. Misschien betekent dat niet dat we meteen grote bedragen gaan aflossen. Zeker nu ik geen werk heb, willen we daar verstandig mee omgaan. Maar het is wel fijn om weer bewust met onze financiën bezig te zijn en onze voortgang weer bij te houden.

Via het blad hypotheek kunnen jullie meekijken hoe het gaat met het (extra) aflossen. Ik zal proberen deze ook weer maandelijks bij te werken. 

De tweede oorbellen zitten erin!

 Gisteren was het zover: ik ben naar de piercer geweest om aan allebei mijn oren een tweede oorbellengaatje te laten zetten.

Ik vond het vooraf best spannend. Niet zozeer omdat ik bang was voor de pijn, maar meer omdat je toch niet precies weet wat je kunt verwachten. Gelukkig bleek die spanning achteraf eigenlijk nergens voor nodig te zijn.

Het zetten zelf viel me namelijk ontzettend mee, al deed het op het moment zelf best wel pijn. Maar voor ik het wist, zaten beide oorbellen erin. Ik vroeg me achteraf zelfs af waarom ik het zo spannend had gevonden!

Nu begint natuurlijk het belangrijkste gedeelte: het genezen. Ik mag de oorbellen de komende acht weken niet uitdoen en de eerste maand mag ik ook niet zwemmen. Hier heb ik van tevoren wel heel goed over nagedacht, aangezien het wel warm is. Maar ik vond het toch te leuk om nog langer te moeten wachten om gaatjes te laten priken.

Gisteravond merkte ik tijdens het uitdoen van mijn "gewone" grote oorbellen wel dat mijn oren wat gevoelig waren. Echt pijn deed het niet, maar je merkt gewoon dat er iets is gebeurd. Ook liggen op een kussen is nog wat gevoelig. Ik denk dat dat de komende dagen vanzelf steeds beter zal worden naarmate alles geneest.

Ik ben vooral heel benieuwd hoe het er straks uitziet als de genezingsperiode voorbij is en ik kan gaan wisselen met verschillende oorbellen. Dat was tenslotte ook de reden dat ik hiervoor koos: ik heb zoveel leuke oorbellen, maar kon er steeds maar één paar tegelijk dragen. Straks kan ik veel meer combineren en afwisselen. Daar heb ik nu al zin in!

Project Gezond - week 10

Ik heb even getwijfeld of ik opnieuw zou beginnen met tellen, omdat we deze week aan een nieuw boek zijn begonnen. Uiteindelijk heb ik besloten om gewoon door te tellen. We zijn namelijk alweer begonnen aan week 10 van Project Gezond, en het gaat nog steeds erg goed!

Weegmoment

Deze week ben ik 0,2 kilo afgevallen. Sander maakte een flinke klapper en verloor ruim 1 kilo. Die 0,2 kilo klinkt misschien niet als heel veel, maar als je dat een jaar lang iedere week zou afvallen, kom je toch uit op ruim 10 kilo. Elke stap naar beneden is er dus weer één!

Daarnaast was deze week ook een bijzondere mijlpaal, omdat ik inmiddels minder weeg dan mijn eind-gewicht van mijn vorige poging! En de motivatie om door te gaan is nog steeds best hoog, dus ik denk dat het me dit keer zeker gaat lukken allemaal! Om het te vieren ga ik vanmiddag gaatjes laten prikken! 😉

Start met een nieuw boek

Deze week zijn we begonnen met een (voor ons) nieuw boek met weekmenu's. Dat beviel eigenlijk heel goed, al was het soms wel even puzzelen. Ons vorige boek bevatte namelijk alleen vegetarische gerechten, terwijl we nu af en toe zelf een vleesgerecht moesten ombouwen naar een vegetarische variant. Gelukkig bleek dat prima te doen!

Uit eten geweest

Omdat Tobias zo'n goed rapport had en over is naar HAVO 2, zijn we afgelopen woensdag met z'n drieën uit eten geweest. Eerlijk gezegd viel het eten me een beetje tegen. De afgelopen weken heb ik tijdens Project Gezond regelmatig lekkerder gegeten dan in het restaurant. Dat laat me eigenlijk wel iets bijzonders zien: uit eten gaan voelt voor mij niet meer als iets waar ik enorm naar uitkijk. Natuurlijk is het gezellig, maar qua eten mis ik het eigenlijk helemaal niet. 

Planner

Vorige week kocht ik via Project Gezond deze planner. Hierin kan ik onder andere mijn maaltijden vooruit plannen, mijn gewicht bijhouden, noteren welke beweging ik heb gehad en ook gewoon afspraken opschrijven. Ik merk dat het me helpt om regelmatig even bewust stil te staan bij mijn leefstijl. Daardoor ben ik minder geneigd om dingen op de automatische piloot te doen.

Het weekmenu voor komende week staat inmiddels ook alweer gepland. Omdat er warm weer aankomt, heb ik gekozen voor gerechten uit het boek Heerlijke Zomer. Dat zorgt niet alleen voor wat afwisseling, maar past ook perfect bij de zomerse temperaturen.

Sporten en hardlopen

Ook deze week heb ik iedere dag wel iets aan beweging gedaan. De ene dag ging ik naar eGym, de andere dag maakte ik een wandeling en daarnaast heb ik ook nog een keer hardgelopen. Helaas kreeg ik na het hardlopen weer wat last van mijn heup. Daarom heb ik alleen maandag gelopen. Als het goed voelt, wil ik het vandaag weer rustig oppakken.

Ik merk dat ik tijdens het hardlopen echt bewust mijn eigen tempo moet aanhouden. Zodra ik meega in het tempo van Sander, ga ik al snel te hard van stapel. Rustig opbouwen blijft dus het allerbelangrijkste.

Een korte 'vermissing'

Vanochtend was ik lekker aan het bodypumpen op de sportschool. Even een uurtje mijn hoofd leegmaken, muziek aan en lekker sporten. Toen de les afgelopen was, pakte ik mijn telefoon en zag ik dat ik een gemiste oproep had van Tobias' school. Natuurlijk belde ik meteen terug, zeker omdat ik wist dat hij sportdag had en een ongelukje op een sportdag zit altijd in een klein hoekje.

Aan de telefoon kreeg ik te horen dat Tobias niet aanwezig was bij de sportdag. Dat vond ik ontzettend vreemd, want hij was die ochtend gewoon op tijd van huis vertrokken. Ik ging er vanuit dat hij netjes op school was aangekomen, maar blijkbaar was dat niet het geval.... In eerste instantie probeerde ik rustig te blijven. Misschien was er sprake van een misverstand. Misschien stond hij ergens anders op de presentielijst of hadden ze hem over het hoofd gezien. Er zijn genoeg onschuldige verklaringen te bedenken.

Maar toen ik na een half uur nog steeds niets terug had gehoord van school, begon de onrust toch toe te nemen. Ik besloot op de fiets te springen en richting de sportdag te rijden om zelf polshoogte te gaan nemen. En zoals dat dan vaak gaat als je je zorgen maakt, begonnen mijn gedachten er met me vandoor te gaan. Wat als hij onderweg was gevallen? Wat als hij was aangereden? Wat als er iets heel ernstigs was gebeurd? Mijn hoofd wist in korte tijd de meest verschrikkelijke scenario's te bedenken. Ik ben altijd al een beetje een doemdenker geweest, maar sinds het overlijden van mijn vader heeft dit wel ergere vormen aangenomen, hopelijk zakt dit met de tijd ook weer.

Gelukkig kwam de verlossende telefoon al terwijl ik onderweg was. Er was niets aan de hand. School had Tobias inmiddels gevonden en alles bleek gelukkig in orde te zijn. Ik kon met een opgelucht gevoel weer terug richting huis gaan fietsen. 

Wat bleek? Tobias had zich niet op de juiste manier aangemeld. waardoor ze zijn naam niet hadden afgetekend. Hij was zichzelf van geen kwaad bewust en was gewoon lekker gaan sporten. 

Als hij straks thuiskomt krijgt ie een hele dikke ongevraagde knuffel waar ie helemaal niet op zit te wachten 😅

Tobias krijgt een tienerkamer

 Tobias krijgt een echte tienerkamer! Geen kinderkamer meer, maar een kamer die veel beter past bij de leeftijd waarop hij nu zit. We hebben al allerlei plannen. Er komt een nieuw bed, een fijne bank om lekker te chillen, een televisie en nieuwe kasten. En natuurlijk krijgt de kamer ook een frisse verflaag. Ik denk dat het uiteindelijk echt een plek wordt waar hij zich helemaal thuis voelt.

Maar... voordat we zover zijn, wacht ons eerst een enorme klus. Want zijn kamer ligt nog vol met speelgoed waar al heel lang niet meer mee gespeeld wordt. Van Lego tot knutselspullen, van Hot Wheels tot allerlei kleine verzamelingen. Het heeft zich door de jaren heen allemaal opgestapeld. 

Dus voordat we kunnen beginnen aan de metamorfose zullen we eerst flink moeten opruimen. Ik vermoed dat we meerdere rondjes naar de kringloop gaan maken. Dingen die nog hartstikke goed zijn, maar waar Tobias inmiddels gewoon te oud voor is gaan we natuurlijk niet zomaar weggooien! Hopelijk kunnen we er iemand anders weer blij mee maken.

We hebben gelukkig al een plan gemaakt. Tobias gaat van 25 tot en met 28 juli een paar dagen logeren bij opa en oma in Friesland. Terwijl hij lekker geniet van zijn logeerpartijtje, willen wij thuis flinke meters maken. Dat is hét moment om te verven, meubels te verplaatsen en alles klaar te maken voor zijn nieuwe kamer. Tot die tijd gaan Tobias en ik alvast samen stap voor stap opruimen. Zo hoeft niet alles in die paar dagen te gebeuren en maken we het project alvast een stuk behapbaarder.

Als ik heel eerlijk ben, kijk ik best een beetje op tegen deze klus. Ik vind het namelijk lastig om overzicht te houden als er heel veel tegelijk moet gebeuren. Waar begin je? Wat bewaren we? Wat kan weg? Wat moet eerst? In mijn hoofd wordt zo'n project dan al snel één grote berg, terwijl het eigenlijk uit heel veel kleine stapjes bestaat.

Ik weet dus nu al dat ik mezelf regelmatig zal moeten afremmen. Niet alles hoeft in één dag af. Eerst een boekenkast. Dan een hoekje. Daarna weer een volgende stap. Dat werkt voor mij uiteindelijk veel beter dan proberen de hele kamer in één keer aan te pakken. Voor Tobias werkt dat overigens ook beter, want hij heeft helaas het gebrek aan overzicht van mij geërfd. 

Ik ben heel benieuwd hoe de kamer er over een paar weken uitziet. Ik heb zo'n vermoeden dat Tobias er straks bijna niet meer uit te krijgen is. En eerlijk is eerlijk: het is ook wel lekker als hij straks meer met zijn vrienden op zijn eigen kamer kan chillen. Wie weet krijg ik dan de woonkamer weer wat meer voor mezelf terug 😉

Een extra gaatje laten prikken

 Ik heb een steeds groter wordende verzameling oorbellen. Niet gigantisch, maar wel genoeg om regelmatig te denken: O ja, die had ik ook nog! En dat is eigenlijk best jammer. Want met maar één gaatje per oor kan ik steeds maar één paar tegelijk dragen. Terwijl het me juist zo leuk lijkt om verschillende oorbellen met elkaar te combineren. Een subtiel knopje naast een hangertje, twee verschillende steentjes of gewoon wat meer afwisseling.  Dus begon het idee te kriebelen om een tweede gaatje te laten zetten.

Alleen er was één ding dat me al een tijdje tegenhield. Ik ben namelijk een echte zijslaper. Ik draai de hele nacht van links naar rechts. Het idee dat ik wekenlang op een nieuwe oorbel zou liggen, leek me eerlijk gezegd helemaal niks. Dus schoof ik het plan steeds weer voor me uit.

Totdat ik er laatst met een vriendin over sprak. Zij vertelde dat je bij een piercer helemaal niet per se zo'n klassiek schiet-oorbelletje met een dikke achterkant hoeft te krijgen. Je kunt vaak meteen kiezen voor een ringetje of een speciaal knopje met een platte achterkant. Dat zit veel comfortabeler, zeker als je - net als ik - het liefst op je zij slaapt.

Mijn eerste reactie was ongeveer: Waarom wist ik dit niet eerder? 😂 Dat ene gesprek haalde eigenlijk al een groot deel van mijn twijfel weg, en dus heb ik eindelijk de stoute schoenen aangetrokken: volgende week heb ik een afspraak bij een piercer!

Nu ik me er wat meer in heb verdiept, snap ik ook waarom mijn vriendin aanraadde om een piercing te laten zetten in plaats van de oorbel in je oor te laten schieten.

• Een piercer gebruikt een steriele, holle naald. Dat beschadigt het weefsel minder dan een schietpistool, waardoor het sneller geneest
• De sieraden zijn vaak van hoogwaardige materialen, zoals titanium, die prettig zijn tijdens het genezen.
• Er wordt beter gekeken naar de juiste plek van het gaatje en wat het beste bij jouw oor past.
• En voor mij misschien wel het grootste voordeel: je kunt vaak meteen kiezen voor een sieraad met een platte achterkant of een ringetje, waardoor slapen een stuk comfortabeler is.

Natuurlijk vind ik het nog steeds een beetje spannend. Dat hoort er denk ik ook wel een beetje bij. Ze gaan toch met een naald in mijn oor prikken. Brrr....  Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in. Eindelijk kan ik al die oorbellen die nu in een doosje liggen ook eens echt gaan combineren. Nu alleen nog even de genezingsperiode doorkomen, maar dat komt vast goed 😉

Project Gezond - rustweek

Deze afgelopen week hadden we een rustweek van Project Gezond. Dit houdt in dat we de recepten uit de boeken even aan de kant hebben gelegd en gewoon onze 'eigen' avondmaaltijden hebben gedaan, wat een combinatie is van favorieten van Weight Watchers, het Carb Lovers dieet en Chicks love food. Overdag hebben we wel inspiratie gehaald uit de verschillende dagmenu's van Project Gezond. Het was even een gepuzzel, maar het is wel gelukt. gelukig. 

Deze week ben ik 1,7 kilo afgevallen en Sander 1 kilo. Het ging dus hartstikke goed! 😁 In totaal ben ik sinds we opnieuw begonnen begin mei al bijna 10 kilo kwijt, dus daar ben ik heel erg blij mee. Maar het allerbelangrijkste is dat ik, naar omstandigheden, best goed in mijn vel zit. De structuur van het bewegen en gezond eten doet me duidelijk wel goed. 

Volgende week beginnen we in het eerste boek van Project Gezond. Hiernaast heb ik ook een afval-planner gekocht van Project Gezond, ik ben erg benieuwd of dit mij ook nog gaat helpen bij het afvallen. Mensen die al lang meelezen weten hoe gek ik ben op planners, dus ik moest mezelf deze gewoon cadeau doen toen ik woensdag hoorde dat ze met een planner kwamen. 😏 Als ik hem een tijdje heb gebruikt zal ik er een review van geven. 

Antibiotica en de zon

 Ik kreeg een antibiotica-kuut voorgeschreven vanwege de tekenbeet en dacht eigenlijk niet zoveel verder. Tot de apotheek-assistente me op het hart drukte om niet in de zon. te gaan zitten. Doxycycline en zon blijken geen gelukkige combinatie te zijn. Best een uitdaging midden in de zomer!

Voor de meeste mensen is dat waarschijnlijk een praktische mededeling: smeer je goed in, vermijd de felle middagzon en wees een beetje voorzichtig. Mijn hoofd maakte er echter iets heel anders van. Ineens vroeg ik me af of ik nog wel naar buiten mocht. Hoe moest ik naar de tandarts? Kon ik nog hardlopen? Was mijn zonnebrandcrème eigenlijk nog wel goed?

En toen deed ik wat ik eigenlijk beter niet had kunnen doen: ik ging googelen. Binnen de kortste keren kwam ik allerlei verhalen tegen van mensen die na een paar minuten zon al flinke brandwonden of heftige huidreacties kregen. Op dat moment voelde het alsof de zon ineens mijn grootste vijand was geworden. Mijn paniek nam toe en ik merkte dat ik steeds meer bevestiging zocht en op zoek was naar leefregels die niet waren te vinden online.

Gelukkig nam de huisarts mijn zorgen serieus. We hebben overlegd en uiteindelijk ben ik overgestapt op amoxicilline. Alleen al dat telefoontje gaf zoveel rust. Niet omdat alle risico's ineens verdwenen waren, maar omdat ik weer het gevoel had dat er een oplossing was die beter bij mij paste.

Achteraf besef ik dat Google me niet echt heeft geholpen. Mensen die geen problemen ervaren, schrijven daar meestal geen verhaal over. Juist de uitzonderingen en de heftigste ervaringen vallen op, waardoor het al snel lijkt alsof dat de norm is. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn.

Toch ben ik blij met de andere antibiotica. Ik neem me voor om een volgende keer direct te vragen of de medicatie nog vervelende bijwerkingen heeft, want dit heeft iedereen veel tijd en energie gekost, wat niet nodig was geweest. 

Teken-gevaar!

Vanmiddag ontdekte ik ineens een vreemd zwart puntje op mijn been. Eerst dacht ik nog: "Wat is dát nou weer?" maar al snel begon ik vermoeden te krigen dat het een teek was. Even met de camera van mijn telefoon ingezoomd en toen zag ik pootjes en was ik wel 99% zeker dat het een teek was!

Ingezoomde foto van de teek

Omdat ik geen idee had hoe lang hij er al zat en ik me onzeker voelde over het verwijderen, besloot ik de huisarts te bellen. Achteraf maar goed ook, want het bleek inderdaad een teek te zijn. En niet zomaar eentje... Hij zat muurvast. De huisarts heeft werkelijk de halve gereedschapskist uit de kast moeten halen: een tekentang, een pincet, een splinterpincet én uiteindelijk zelfs een naald. Ik voelde me bijna een patiënt in een mini-operatiekamer. Gelukkig deed het verder geen pijn, maar het is toch wel even spannend of ie het hele beestje verwijderd kreeg. Uiteindelijk lukte dat natuurlijk wel, maar ik had het zelf niet zo grondig kunnen doen!

Voor de zekerheid heb ik ook preventief antibiotica gekregen. De huisarts vertelde dat ze op dit moment ontzettend veel mensen zien met tekenbeten. Door de tijd van het jaar zitten er in de bossen echt enorm veel teken. Dat had ik eerlijk gezegd onderschat.

Moraal van het verhaal? Controleer jezelf even goed als je in het bos bent geweest. Zo'n piepklein beestje kan verrassend veel gedoe veroorzaken. Hoe sneller je erbij bent, hoe beter. 

Heb jij wel eens een tekenbeet gehad? 

Telefoonverslaving afleren

 Ik heb iets besteld waarvan ik hoop dat mijn toekomstige zelf er heel blij mee gaat zijn. Mijn huidige zelf is daar alleen nog niet helemaal van overtuigd. Ik heb namelijk een NFC-tag gekocht voor de app 6years. Voor de mensen die denken: "Een NFC-wat?" Het is een klein magneetje met een chip erin waarmee je afleidende apps op je telefoon kunt blokkeren. Wil je vervolgens tóch op Instagram? Dan moet je eerst opstaan en dat magneetje scannen. Klinkt simpel, maar het geeft net even dat momentje om na te denken: wil ik écht op mijn telefoon of doe ik dit uit gewoonte? 

De timing is trouwens geen toeval. Ik zit de laatste tijd een beetje in een "ik-ga-mijn-leven-op-de-rit-krijgen"-fase. Ik ben bezig met Project Gezond, ik ben aan het hardlopen, ik probeer beter te plannen en nu dus ook mijn schermtijd aan te pakken. Blijkbaar dacht mijn brein: "Nu we toch bezig zijn, laten we gelijk álles verbeteren." Hou me alstjeblieft tegen als ik wil beginnen met een moestuin of opeens een vreemde taal wil gaan leren 😉

Eerlijk is eerlijk: Instagram is mijn favoriete manier om "even vijf minuutjes" te ontspannen. Alleen duren die vijf minuten vaak veel langer dan 5 minuutjes en is er zo weer een uur verstreken. En in die tijd weet ik ineens alles over de ochtendroutine van een hardloop-influencer in Australië, heb ik drie recepten opgeslagen die ik nooit ga maken en ben ik overtuigd geraakt dat ik vanalles nodig heb wat vaak niet het geval is. 

Dus binnenkort ligt er ergens in huis een klein NFC-tagje dat de poortwachter wordt van mijn Instagram-verslaving. En als ik dan tóch wil scrollen, moet ik eerst opstaan. Misschien ontdek ik onderweg wel dat ik eigenlijk gewoon dorst had. Of dat de was nog in de machine zit. Of dat ik helemaal geen Instagram wilde, maar gewoon even verveeld was.

Natuurlijk gaat zo'n tagje niet direct het hele 'probleem' oplossen, maar ik hoop dat het me wel gaat helpen om meer tijd vrij te maken voor dingen waar ik daadwerkelijk van ontspan, zoals boeken lezen (mijn biebpas lag al maanden te verstoffen in mijn portemonee!), afspreken met vriendinnen, wandelen en mediteren. En wie weet nog meer blogposts schrijven, dus als ik opeens elke dag ga posten weten jullie hoe dat komt 😂

Project Gezond - week 8

En dan is het opeens alweer het einde van week 8 en sluiten we onze eerste 8 weken dat we de weekmenu's van Project Gezond volgden af. 

De eindstand

Uiteindelijk ben ik de afgelopen weken met het gebruikmaken van het vegetarische kookboek van Project Gezond 8,7 kilo afgevallen. 😁

Sander is 5 kilo afgevallen. 

Beide een mooi resultaat dus, waar we blij mee mogen zijn 😊

Sanders verjaardag

Op zondag was Sander jarig en dit vierden we met een Project Gezond baksel. Helaas was de vorm die wij gebruikten wat groter dan wat de bedoeling was, waardoor de taart erg plat was geworden, maar daar smaakte hij niet minder om vonden Sander en ik. 😉 De rest van de visite kon zich niet echt over het uiterlijk heen zetten helaas, maarja, meer taart voor ons dan, I guess? 😂 

Foto van de platte cheesecake

Warmte nekt een beetje

De warmte was deze week wel echt een uitdaging. De weekmenu's uit het vegetarische boek houden natuurlijk geen rekening met hoe warm het is, dus er stonden een aantal recepten op het programma waarvoor de keuken intensief gebruikt moest worden. Dit was best wel pittig deze week. 

Zo maakte ik een hartige taart, maar het deeg was gewoon helemaal gesmolten 😅 Ik kreeg de vorm er niet meer netjes mee bekleed. Ondanks dat, smaakte de taart uiteindelijk wel hartstikke lekker, dat verbaasde me eerlijk gezegd wel, maar in elk geval fijn dat we het gewoon hebben kunnen eten. 

We hebben ook één dag een uitzondering gemaakt en toen heb ik gewoon een kant en klare salade gegeten, omdat het dusdanig warm was die dag dat ik echt niet in de keuken wilde staan.  De volgende dag zouden we wel weer gewoon gaan koken, maar uiteindelijk zijn we naar de snackbar gelopen. Niet echt een beste week wat dat betreft dus. 

Voor volgende hittegolf, die vast nog wel zal komen, heb ik al een plan: een weekmenu in elkaar zetten met alleen maar salades, waarbij je hooguit rijst of pasta hoeft te koken. Op die manier kunnen we ons wel aan Project Gezond houden zonder dat we de keuken nog eens extra opwarmen. 

Hardloop-update

Maandag zijn we begonnen aan week 2 van het absolute beginners schema van RunnersWorld. Dit was een wandeling van 35 minuten. Het was erg warm en daardoor zwaar... Maar we hebben het wel weer gehaald!

Donderdag gingen we heel vroeg de deur uit om hard te lopen, we waren al om 7 uur vertrokken voor 9x1 minuut hardlopen gevolgd door 2 minuten wandelen. Dit ging best lekker! Na afloop was ik wel heel erg bezweet, want het was al goed warm die dag. 

Actiefoto tijdens het hardlopen

Zaterdag deden we de derde training van de week, dit was ook weer 9x 1 minuut hardlopen en 2 minuten wandelen. Ook deze keer gingen we heel vroeg, het was heel stil op straat. Dit had ook echt wel wat. We hebben onderweg veel vogels gezien. Het was een fijne training, al was het ook wel pittig. 

Al met al.....

Al met al was het een wisselvallige week waarin we niet alles hebben gedaan wat we wilden, maar als we terugkijjken naar de afgelopen 8 weken zijn we toch heel trots op alles wat we hebben bereikt. We gaan nu even een weekje 'rust nemen' van Project Gezond en alle lievelingsmaaltijden van Tobias eten, en dan beginnen we over een week met een ander boek van Project Gezond, 

ACT en warmte

De laatste dagen denk ik weer veel na over wat ik heb geleerd bij Acceptance and Commitment Therapie voor mijn autisme.

Het is warm. Heel warm. Terwijl ik dit schrijf is het binnen al benauwd en de voorspellingen voor de komende dagen laten temperaturen van 35 graden of meer zien. Dat soort hitte vind ik moeilijk. Ik slaap slechter, ben loom, heb minder energie en merk dat ik sneller overprikkeld raak. Mijn eerste reactie is dan vaak om tegen die warmte te vechten. Waarom moet het zo warm zijn? Waarom kan ik niet gewoon mijn normale ritme aanhouden? Waarom voelt alles ineens zoveel moeilijker?

Bij ACT leerde ik het verschil tussen pijn en lijden. De warmte zelf is de pijn. Het feit dat ik slecht slaap, dat mijn slaapkamer 27 graden is en dat bewegen meer energie kost dan normaal. Dat zijn dingen die ik niet zomaar kan veranderen. Het lijden ontstaat wanneer ik daar vervolgens tegen ga vechten. Wanneer ik denk dat het niet eerlijk is, dat ik deze week niet mag afwijken van mijn planning, of dat alles verpest is als ik een training oversla. Dan draag ik niet alleen de warmte, maar ook alle frustratie, angst en strijd die ik er zelf bovenop leg.

Dat betekent niet dat ik de hitte leuk hoef te vinden. Integendeel. Ik mag best balen dat ik niet zo makkelijk kan hardlopen, terwijl ik net zo gemotiveerd ben om er echt aan te beginnen. Maar ACT leerde mij dat ik ook een andere vraag kan stellen: als de warmte er toch is, hoe wil ik dan leven? Welke waarden vind ik belangrijk? Die waarden geven me een richtingsaanwijzer welke stappen ik nu kan nemen, ondanks de warmte. 

Voor mij zijn dat onder andere familie, vriendelijkheid, plezier, mentale gezondheid, zelfcompassie en zelfontplooiing. Op een warme dag zien die waarden er misschien anders uit dan normaal. Misschien is familie vandaag samen een ijsje eten. Misschien is zelfcompassie accepteren dat ik rust nodig heb. Misschien is zelfontplooiing een boek lezen of een blog schrijven in plaats van een project aanpakken.

Vandaag merkte ik dat heel duidelijk. Ik zag op tegen het sporten. Alles voelde teveel. Zelfs het idee om sportkleren aan te trekken voelde als een enorme opgave. Toch ben ik uiteindelijk gegaan. Niet omdat ik mezelf wilde bewijzen dat ik sterk ben, maar omdat (mentale) gezondheid een waarde voor mij is. Toen ik thuiskwam voelde ik me lichamelijk niet eens zoveel anders, maar mijn hoofd was rustiger. De training was niet het belangrijkste. Het belangrijkste was dat ik had gehandeld naar wat ik belangrijk vind, ondanks het ongemak dat aanwezig was.

De warmte is nog niet voorbij. Waarschijnlijk ga ik de komende dagen nog steeds zweten, mopperen en verlangen naar koelere temperaturen. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik niet hoef te wachten tot alles prettig voelt voordat ik mijn waarden kan leven. 

Welke waarden zijn voor jullie het belangrijkste? 

Hoe ik de warmte te lijf ga

 Wat is het warm de laatste dagen. Ik merk dat ik er best veel last van heb. De nachten zijn warm, waardoor ik slecht slaap, en overdag ben ik daardoor ontzettend loom. Volgens mij ben ik niet de enige; als ik de verhalen om me heen hoor, ligt momenteel ongeveer half Nederland wakker van de hitte.

Overdag breng ik veel tijd door bij de ventilator. Zodra ik daar vandaan loop, lijkt alle energie direct uit mijn lichaam te verdwijnen. Gelukkig heb ik sinds onze reis naar Japan een paar handige hulpmiddelen tegen de warmte. Zo heb ik een draagbare ventilator, een UV-paraplu tegen de felle zon en een koelring voor om mijn nek. Stuk voor stuk dingen waarvan ik vroeger dacht dat ze een beetje overdreven waren, maar waar ik nu ontzettend blij mee ben.

Wat ik ook merk, is dat ik de tuin van mijn ouders mis. Daar zat ik voor hun verhuizing regelmatig als het mooi weer was. Er was altijd wel iemand om mee te praten of gewoon wat gezelligheid om me heen. Hier thuis heb ik ook wel een tuin, maar in mijn eentje buiten zitten vind ik eigenlijk helemaal niet zo leuk. Na een tijdje weet ik het wel en ga ik toch weer naar binnen.

Dus voorlopig zoek ik vooral verkoeling, probeer ik de dagen een beetje door te komen en hoop ik op wat koelere nachten. Tot die tijd zitten de ventilator, mijn Japanse koelgadgets en ik voorlopig nog even aan elkaar geplakt. 

Hoe komen jullie de warmte door? 

Gestart met hardlopen

 Ik heb iets gedaan waarvan ik een paar maanden geleden niet had gedacht dat ik het zou doen: ik ben weer begonnen met hardlopen!

Na wat twijfelen, nieuwe hardloopschoenen kopen en eindeloos nadenken over schema's heb ik de knoop doorgehakt. Ik ben gestart met het ABSOLUTE beginnersschema van Runner's World. En ja, de naam zegt het al: dit schema is echt bedoeld voor mensen die vanaf nul beginnen.

Inmiddels zit de eerste week erop!

Mijn eerste training bestond uit wandel- en hardloopintervallen. Geen kilometers achter elkaar rennen dus, maar echt rustig opbouwen. Dat was maar goed ook, want mijn lichaam liet direct weten dat hardlopen toch echt iets anders is dan wandelen of sporten in de sportschool. Ik kreeg wat last van mijn heup en heb de dagen daarna regelmatig gedacht: waar ben ik aan begonnen?

Onze verhitte hoofden na de eerste training

Gelukkig trok dat weer weg en heb ik inmiddels ook mijn tweede training gedaan. Wat me vooral opvalt, is dat de uitdaging voor mij niet eens zozeer lichamelijk is. Natuurlijk voel ik spieren waarvan ik niet meer wist dat ik ze had, maar mentaal vind ik het soms nog best een uitdaging. Juist doordat ik elke keer op de tijd moet letten, lijkt de tijd niet om te komen. Heel vreemd hoe dat gaat. 

Toch lijkt het me ontzettend leuk om uiteindelijk langere afstanden te kunnen hardlopen. Mijn doel? Ooit een rondje om de plas hier in de buurt kunnen hardlopen. Dat is ongeveer 7 kilometer. Geen idee of en wanneer dat gaat lukken, maar het lijkt me een mooi streven.

Vanaf volgende week ga ik mijn hardloopavonturen meenemen in mijn wekelijkse Project Gezond-update. Dan kunnen jullie meelezen met alle successen, blunders, spierpijnmomenten en hopelijk steeds iets langere hardloopstukjes. 😁 Voor nu ben ik vooral trots dat ik begonnen ben. 

Project Gezond - week 7

 Deze week ronden we week 7 van het vegetarische kookboek van Project Gezond af. Nog één week en we hebben het hele kookboek zo'n beetje doorgewerkt. Deze week was ik (helaas) slechts 0,2 kilo afgevallen en (na het officiele weegmoment dat wij altijd op woensdag doen), later zelfs weer een kilo aangekomen. 😩

Warmte en afvallen

Zodra de temperatuur boven de 25 graden komt kan ik wel vergeten dat ik afval. Ik hou dan direct vocht vast en daardoor blijft de weegschaal exact op hetzelfde gewicht staan of soms zelfs wat hoger. Ik vind dat best wel jammer, maar het is nu eenmaal hoe mijn lichaam werkt en daar heb ik het dan maar mee te doen. 

Gelukkig ben ik de weken hiervoor wel al aardig afgevallen, maar het eindresultaat van 8 weken de weekmenu's volgen zal ik volgende week pas gaan onthullen 😁

Dagje sauna

We hebben deze week ook een dag sauna gedaan. In het sauna-complex mag je geen eigen gebrachte maaltijden nuttigen, dus waren we afhankelijk van wat daar werd aangeboden. Ik koos voor een pokebowl, wat me een redelijk gezonde keuze leek. De dag na het sauna-bezoek woog ik echter direct een kilo zwaarder en dit gaat er voorlopig dus ook niet vanaf door de warmte. Maar het was een erg fijne dag dus je hoort mij niet klagen 😁

Favoriete maaltijden van de week

De favoriete maaltijd deze week was eigenlijk een vrij eenvoudige,  namelijk een pasta-salade met pesto, een gekookt eitje en diverse groentes:

Ook de risotto met paddestoelen en hazelnootjes viel erg goed in de smaak: 

Tobias eet inmiddels redelijk mee met de maaltijden van Project Gezond. Soms maken we nog wel een uitzondering en maak ik iets anders voor hem klaar, maar het lijkt er ook op dat hij wel aardig begint te wennen aan de nieuwe manier van eten. 

Oorbellen als moodtracker

Het viel Sander als eerste op: jouw keuze qua oorbellen zijn haast een soort moodtracker! Je hebt voor elke stemming andere oorbellen. Ik begon erover na te denken en ik denk dat hij inderdaad wel eens gelijk zou kunnen hebben!

Als ik me heel goed voel, grijp ik vaak naar grotere, opvallende en glimmende oorbellen. Van die oorbellen waarvan je meteen denkt: ja, vandaag heb ik er zin in. Dan voelt het leuk om iets extra’s toe te voegen aan mijn outfit en mag het best een beetje aanwezig zijn. 

Als ik me juist heel slecht voel, draag ik soms juist helemaal geen oorbellen. Niet eens per se expres, maar omdat ik het dan gewoon vergeet of er geen energie voor heb om met zulke dingen bezig te zijn. Dan ben ik al blij als ik aangekleed beneden verschijn en verdwijnen sieraden een beetje naar de achtergrond.

En soms zeggen mijn oorbellen juist iets over waar ik zin in heb. Als ik enthousiast ben over een activiteit, kies ik ze bewust uit. Toen we bijvoorbeeld naar Pantropica gingen, droeg ik expres tropische ananas-oorbelletjes. Dat soort kleine details maken iets voor mij extra leuk en voelen een beetje alsof ik mezelf alvast in de sfeer van de dag breng.

En dan heb je nog de “ik wil hier niet over nadenken”-dagen. Op die dagen pak ik bijna automatisch mijn simpele gouden schelpjes. Veilig, makkelijk, overal goed bij passend en zonder dat ik een keuze hoef te maken. Eigenlijk een soort neutrale stand.

Ik vind het ergens wel grappig dat zoiets kleins als oorbellen blijkbaar een soort mini-moodtracker is geworden. Zonder dat ik het doorhad, vertellen ze vaak al een beetje hoe ik me voel of hoeveel ruimte ik in mijn hoofd heb die dag. 

Hebben jullie ook zoiets? 

Sportschool = lege portemonnee

 Het begon heel onschuldig: ik nam vier maanden geleden een sportschoolabonnement. Dat was alles. Tenminste, dat dacht ik toen nog. Maar toen had ik ineens sportkleding nodig, want mijn sportkleding stak wel wat af bij wat anderen dragen. En schoenen. En omdat ik besloot dat ik ook wilde gaan hardlopen, kwamen daar hardloopschoenen bij. En een sport-bh die net wat meer steun geeft bij het hardlopen. En als je dan gaat hardlopen is een hoesje voor je telefoon ook wel handig.....

Het Diderot-effect is het verschijnsel waarbij één aankoop leidt tot steeds meer aankopen die daarbij passen. En sporten is daar een perfect voorbeeld van. Want iedere nieuwe aankoop lijkt heel logisch. Natúúrlijk heb je goede schoenen nodig. En een fijne bh. En dat sporthorloge is ook wel handig... (Ok, nee daar trek ik de grens, een nieuw sporthorloge komt er niet in, dat heb ik al te vaak geprobeerd en werkt gewoon niet voor mij 😂)

Maar mocht je dus overwegen om te gaan sporten: wees gewaarschuwd. Het begint met een sportschoolabonnement..... en eindigt met een lege portemonnee. 😉

Herkennen jullie dit diderot effect? 

Project gezond - week 6

Deze week eten we al 6 weken de vegetarische weekmenu's van Project Gezond. Eerlijk is eerlijk: ik had niet verwacht dat we het zo lang zouden volhouden! Maar we gaan nog steeds heel steady en we gaan gewoon lekker door. 

Op woensdag was weer de weegdag en bleek ik 2 kilo te zijn afgevallen de afgelopen week 😁 Sander was helaas deze week niets afgevallen. Volgende week hopelijk weer beter voor hem! We lijken elkaar een beetje af te wisselen qua hoe goed het gaat. 

Smullen

Deze week stonden er dadels gevuld met pindakaas en gedoopt in pure chocolade op het programma. Echt gezond is dat natuurlijk niet, maar het was wel even een heel welkome afwisseling om eerlijk te zijn. Als je de rest van de dag gewoon gezond eet en er rekening mee houdt dat een tussendoortje wat calorierijker is, dan moet dat ook best een keer kunnen!

Foto van een chocodadel

Lekker gegeten

De rest van de week hebben we ook weer lekker en gezond gegeten. Ik heb twee keer de recepten aangepast zodat Tobias het ook lekker zou vinden. De rest van de week aten we Project Gezond en heeft Tobias ook gewoon netjes meegegeten. Hij is er nog steeds niet heel blij mee, maar accepteert het inmiddels wel wat meer. 

Na het Vegetarisch boek

Nu we week 6 achter de rug hebben en dus nog 2 weken bezig zijn met dit boek, is het ook een beetje tijd om te gaan kijken wat we na deze 8 weekmenu's gaan doen. Het bevalt tot nu toe eigenlijk dusdanig goed dat we hebben besloten dat we hierna verdergaan in een ander kookboek van Project Gezond, namelijk deze. We zullen dan wel zelf de recepten moeten gaan aanpassen, omdat we vegetarisch eten, maar ik heb er vertrouwen in dat dit prima zal gaan lukken!

Koken met autisme

We zijn de laatste tijd bezig met gezonder eten via Project Gezond en daarbij probeer ik veel nieuwe recepten uit. Op zich hartstikke leuk, maar ik loop daarbij ook weer tegen iets aan wat ik als autist eigenlijk al mijn hele leven heb: ingewikkelde recepten kosten mij ontzettend veel energie. En dan bedoel ik niet eens recepten met moeilijke ingrediënten. Ik bedoel vooral recepten met veel stappen.

Snijd eerst dit. Dan bak je dat. Terwijl dat bakt, maak je ondertussen een saus. Vervolgens moet je iets afgieten, iets mengen, iets in de oven zetten en ondertussen niet vergeten dat die andere pan ook nog op het vuur staat. Voor veel mensen klinkt dat waarschijnlijk heel normaal. Maar mijn brein denkt dan vooral: help! 

Ik merk dan dat ik tijdens het koken steeds terug moet naar het recept. Heb ik dit al gedaan? Wat was de volgende stap ook alweer? Moest die groente er nu al bij of pas later? Soms lees ik een recept gerust tien keer door voordat ik zeker weet dat ik begrijp wat er van me verwacht wordt en dat ik zeker weten geen stap heb overgeslagen.

Vroeger vond ik dat frustrerend. Dan dacht ik dat ik gewoon beter mijn best moest doen. Inmiddels weet ik dat mijn brein informatie nu eenmaal anders verwerkt en dat ik moeite heb met 'excecutieve functies', zoals ze dat dan zo mooi noemen. Ik heb meer tijd nodig om alle stappen te overzien en in de juiste volgorde uit te voeren.

Dat betekent niet dat ik het niet kan. Het betekent alleen dat het meer energie kost. En juist die energie is momenteel niet onbeperkt beschikbaar. Ik merk dat rouw veel mentale ruimte inneemt. Dingen die normaal al moeite kosten, voelen nu soms nog ingewikkelder. Daarom heeft Sander de afgelopen weken een aantal keer het koken overgenomen. 

Maar de laatste dagen probeer ik het toch weer zelf op te pakken. Misschien niet op de meest efficiënte manier. Misschien niet zo soepel als bij andere mensen. Maar uiteindelijk lukt het wel. En dan ben ik best trots op mezelf dat ik het niet heb opgegegeven en toch weer een lekkere maaltijd op tafel heb staan. 

Een dag zonder koffie

 De afgelopen dagen had ik ontzettend veel last van een droge mond. Omdat koffie daar mogelijk aan kan bijdragen, besloot ik gisteren eens een experimentje te doen: een hele dag geen koffie drinken.

Normaal gesproken drink ik zonder problemen een kop koffie bij het ontbijt, eentje rond tien uur en nog een laatste bakkie bij de lunch. Maar sinds het overlijden van mijn vader merk ik dat mijn lichaam anders reageert op van alles en nog wat. Dus ik dacht: laat ik eens kijken wat er gebeurt als ik de koffie een dag oversla.

Eigenlijk ontdekte ik toen pas hoe moe ik écht was. 's Ochtends ging ik naar de sportschool, zoals ik wel vaker doe de laatste tijd. Maar halverwege de training was ik compleet leeg. Het ging gewoon niet meer. Uiteindelijk heb ik een stuk of vijf oefeningen overgeslagen en ben ik na een half uurtje alweer naar huis gegaan. Dat is me nog niet eerder gebeurd!

Eenmaal thuis dacht ik dat wat rust wel zou helpen. Maar ook 's middags bleef ik me uitgeput voelen. Ik zat op de bank en vroeg me af: wat nu? Uiteindelijk besloot ik "even" op bed te gaan liggen. Dat "even" werd twee uur slapen. En zelfs daarna was ik nog moe.

Dat was eigenlijk het moment waarop het kwartje viel. Door dagelijks koffie te drinken, druk ik blijkbaar een deel van mijn huidige vermoeidheid weg. Niet bewust natuurlijk, maar de cafeïne helpt me blijkbaar om door te gaan terwijl mijn lichaam misschien al veel langer probeert te vertellen dat het rust nodig heeft. Dat is ergens ook niet zo gek. De afgelopen periode is emotioneel ontzettend zwaar geweest. Rouwen kost veel energie. Meer energie dan ik soms doorheb. En als je jezelf vervolgens met koffie een beetje overeind houdt, merk je misschien minder goed hoeveel reserves er eigenlijk zijn opgebruikt.

's Nachts heb ik ook heerlijk geslapen en ook weer heel lang! Ik had het blijkbaar gewoon eventjes nodig.  

Betekent dit dat ik nooit meer koffie ga drinken? Absoluut niet. Ik geniet veel te veel van mijn kopjes koffie om daar zomaar mee te stoppen. Maar dit experiment heeft me wel aan het denken gezet. Misschien is het helemaal niet zo'n gek idee om af en toe een koffieloze dag in te lassen. Niet omdat koffie slecht zou zijn, maar juist om weer even te voelen hoe het écht met me gaat, vermoeidheidsgewijs.

Project Gezond week 5

Deze week is grotendeels voorbij gegaan als in een roes. Toch is het wel gelukt om de meeste dagen uit het kookboek van Project Gezond te eten. 

Ik ging deze week woensdag weer op de weegschaal en was 0,4 kilo afgevallen in 2 weken tijd. Geen mega-gewichtsverlies, maar stress schijnt ook een grote rol te spelen in o.a het vasthouden van vocht, dus ik laat me hier niet door ontmoedigen. Bovendien eten we ook lekker, gezond en gevarieerd, en dat is minstens zo belangrijk als het getal op de weegschaal. 

Wat aten we deze week?

Ik heb niet overal foto's van gemaakt, maar we aten onder andere:

Gevulde courgette met couscous

Fried rice met ei

Over het algemeen hebben we weer lekker gegeten, er was alleen 1 maaltijd die erg tegenviel. Dit was de groente-gratin. Als ik aan gratin denk, denk ik aan veel room, veel kaas en veel vettigheid. Daardoor viel deze gezonde variant heel erg tegen. Die gaat dus zeker niet op herhaling!

Een beetje gesjoemeld

Af en toe heb ik mezelf wat speelruimte gegeven. Ik ben netjes binnen mijn calorieën gebleven, maar een paar keer heb ik gekozen voor een stukje chocolade in plaats van het tussendoortje dat eigenlijk op het programma stond. Het is zeker niet de bedoeling dat dit een gewoonte wordt, maar het was een pittige week en soms had ik daar gewoon behoefte aan. Ik zie het als binnen de lijntjes kleuren, maar dan af en toe met een ander kleurtje dan oorspronkelijk de bedoeling was. Zolang het bewust gebeurt en binnen de afgesproken kaders blijft, vind ik dat daar best ruimte voor mag zijn. 🍫✨

Foute weegschaal

Onze keukenweegschaal had veel kuren. Hij ging niet goed naar 0 toe, bivoorbeeld. Daarom hebben we deze week besloten om een nieuwe keukenweegschaal te kopen. En wat bleek? De oude keukenweegschaal meet steevast 10% minder dan de nieuwe weegschaal. Dus alles wat we aten, was 10% extra ten opzichte van wat eigenlijk mag van het kookboek. Dat verklaart misschien ook waarom we de afgelopen weken opeens stilstand hadden! 

Afscheid van mijn vader

Gister was de uitvaart van mijn vader. Achteraf kan ik zeggen dat het een mooie en liefdevolle dag was.

Wat me het meest raakte, was hoeveel mensen er waren. Familie, vrienden, buren en kennissen waren gekomen om afscheid te nemen van mijn vader. Dat was bijzonder om te zien. Het liet zien hoeveel mensen hij in zijn leven heeft geraakt en hoeveel mensen hem een warm hart toedroegen.

Ook waren er drie vriendinnen speciaal voor mij gekomen, om mij te steunen. Dat betekende ontzettend veel voor me. Juist op zo'n dag, waarop alles draait om afscheid nemen, voelde het heel fijn om mensen om me heen te hebben die er speciaal voor mij waren. Daar ben ik erg dankbaar voor.

De plechtigheid zelf was mooi. Er werden herinneringen gedeeld, er werd gelachen en gehuild en er was ruimte voor alles wat er die dag gevoeld mocht worden. Natuurlijk was het verdrietig, maar het voelde ook warm. Iedereen kwam samen om stil te staan bij wie mijn vader was.

Zelf heb ik ook gesproken. Daar had ik van tevoren behoorlijk tegenop gezien, want ik praat niet graag voor een groep. Uiteindelijk ging het gelukkig goed. Ik vertelde over mijn vader zoals ik hem kende: zorgzaam, betrokken, liefdevol en altijd aanwezig voor zijn gezin. Niet met grote woorden of grootse gebaren, maar juist in de kleine dingen. En juist die kleine dingen zijn de herinneringen die nu zo waardevol zijn.

Na afloop voel ik vooral vermoeidheid en leegte. Wekenlang draaide alles hierom. Eerst het ziek zijn van mijn vader, daarna zijn overlijden en vervolgens alle voorbereidingen voor de uitvaart. En ineens was het voorbij. Opeens is het dan heel stil en leeg, en denk je: wat nu dan?!

Wat overblijft zijn de herinneringen aan mijn lieve vader. Ik mis hem heel erg. 

Spierpijn na de eGym

 Toen ik begon met sporten bij eGym dacht ik eigenlijk elke keer dat het me heel erg meeviel allemaal. Natuurlijk was ik moe na het sporten, maar niet extreem. Ik had zelfs vaak nog energie over en heb zelfs een aantal apparaten handmatig verzwaard omdat ik het wel heel erg makkelijk ging allemaal. 

Tot ik na een stuk of 6 trainingen begon met negatieve training.... Dat heb ik even geweten, zeg! Bij negatieve training helpt het apparaat je een beetje met het wegduwen of trekken van het gewicht, maar moet je het gewicht juist extra gecontroleerd en met zwaar gewicht terug laten zakken. En blijkbaar kunnen je spieren daar héél goed van stuk gaan 😅

Tijdens de training merkte ik het al: dit is een flink stuk pittiger dan hoe ik de afgelopen weken heb getraind. Mijn spieren begonnen soms even te trillen en ik moest echt hard aan het werk. Maar dat ik er zo'n spierpijn van zou krijgen? Dat had ik dan weer niet verwacht! Vooral mijn schouders en bovenrug hadden besloten dat ze even van zich wilden laten horen. Dan merk je opeens hoeveel je met je schouderspieren doet zo op een dag. Jas aantrekken, iets uit een kast pakken, omrollen in bed… Alles deed me zeer!

Toch vind ik het ergens ook wel motiverend. Spierpijn geeft me altijd het gevoel dat ik hard heb gewerkt en voelt in die zin ook wel een beetje als een beloning. Maar het is natuurlijk te hopen dat ik over 6 trainingen weer dusdanig gewend ben aan mijn nieuwe gewicht dat het niet meer zo'n zeer doet. 

PS: mijn blogpost schrijven in kookboeken is niet op de blogroll van Zuinigaan verschenen, misschien vinden jullie het ook nog leuk om die alsnog te lezen :)

Schrijven in (kook)boeken

Vroeger schreef ik nooit in boeken. Dat voelde bijna verboden, alsof je een boek “beschadigde” als je erin schreef. Boeken hoorden netjes en schoon te blijven.

Maar eigenlijk zijn mijn kookboeken allang niet meer perfect. Er zitten kookvlekken in, soms een beetje saus tussen de bladzijdes, en hier en daar een ezelsoor. Ik ga ze toch niet meer verkopen. Dus ja… opeens durfde ik het aan om aantekeningen te maken bij de recepten!

Ik ben hierdoor de kookboeken nu écht ‘eigen’ aan het maken. Ik schrijf erbij welk recept goed beviel, wat ik de volgende keer anders wil doen of welke combinatie juist lekker was. Soms scheid ik ook alvast ingrediënten van verschillende onderdelen van een recept, bijvoorbeeld door duidelijk “naanbrood” en “saus” apart neer te zetten. Zeker als een recept uit veel componenten bestaat, geeft dat zoveel meer overzicht tijdens het koken. En als je samen kookt, kun je op die manier ook makkelijker de verschillende taakjes verdelen.

Eigenlijk vind ik het ook wel mooi dat je aan een kookboek kunt zien dat het gebruikt wordt. Dat er écht in gekookt is. Een brandschoon kookboek zegt misschien vooral dat het veel in de kast heeft gestaan. En daar is zo’n boek natuurlijk niet voor bedoeld!

Ik moet terwijl ik deze blogpost schrijf trouwens ook denken aan de tijd dat ik in de bibliotheek werkte. Daar kwam ik regelmatig boeken tegen waar mensen dingen in hadden geschreven of woorden hadden doorgestreept. Vooral christelijke mensen die vloekwoorden wegstreepten met pen of stift. Dat vind ik nog steeds niet kunnen. Een bibliotheekboek is van iedereen; daar hoor je niet in te schrijven of dingen aan te passen omdat jij vindt dat het anders moet.

Maar in je eigen boeken? Daar vind ik het juist wel iets persoonlijks hebben. Alsof zo’n kookboek langzaam verandert van “een boek met recepten” naar een  boek vol herinneringen, aanpassingen en kleine sporen van je eigen leven, naast de sausvlekken dan natuurlijk. 😉

Schrijven jullie wel eens in (kook)boeken? En zitten er al vlekken in? 

Rood worden van het sporten

Elke keer als ik sport, gebeurt hetzelfde: Mijn hoofd verandert in een spreekwoordelijke tomaat. Toen ik een foto ervan aan een vriendin liet zien vroeg ze me geschrokken of ik soms een paar uur in de zon had liggen bakken. Zo erg was het dus. En het gekke is: bij andere mensen zie ik het eigenlijk nooit. Ik ben de enige die er als een tomaat bijloopt op de sportschool!

De foto waar mijn vriendin zo van schrok

Ik begon me af te vragen waar het aan ligt dat ik zo rood word terwijl de rest van de groepslesgenoten dat helemaal niet hebben. Doe ik iets verkeerd? Ben ik zó uit conditie? Of is er toch een andere oorzaak? Dus zoals altijd als ik ergens nieuwsgierig naar word, ben ik het gaan uitzoeken.

Blijkbaar heeft het meestal helemaal niks ergs te betekenen. Tijdens het sporten warmt je lichaam op en zetten je bloedvaten uit om warmte kwijt te raken. Daardoor stroomt er meer bloed naar je huid, vooral in je gezicht, en krijg je dus die rode kleur. Bij sommige mensen zie je dat gewoon veel sneller, omdat ze een heel lichte huid hebben, zoals bij mij dus inderdaad het geval is. 

Ik merk ook dat het niet eens altijd iets zegt over hoe zwaar ik het heb. Soms voel ik me eigenlijk prima, terwijl mijn hoofd eruitziet alsof ik net een marathon heb gerend. En andersom kan ik me moe voelen na het sporten zonder dat ik extreem rood ben. Apart hoe dat werkt eigenlijk.

En hoe zit dat bij jullie? Zijn jullie ook menselijke tomaten of houden jullie het hoofd wel koel? 😉

PS: door een storing is mijn blogpost over Project Gezond week 4 erg weinig gelezen. Hier kun je het alsnog teruglezen als je dat wilt

Project Gezond - week 4

 Ondanks alles hebben we ook deze week geprobeerd om Project Gezond te volgen. Met nadruk op geprobeerd, want het was een erg pittige week waarin onwijs veel gebeurt is, geregeld moest worden enzovoort. Er was dus af en toe geen ruimte voor koken, en dat is ook even prima. Mentale gezondheid is ook erg belangrijk!

Een van de dingen die we bijvoorbeeld niet hebben gedaan deze week is wegen. Ten eerste stond mijn hoofd er niet zo naar, ten tweede was het erg warm en ik weet dat ik dan vocht vasthou en dat ontmoedigt mij dan toch een beetje, dus ik heb besloten om het wegen gewoon even over te slaan. 

Tobias' weerstand

Vorige week vroeg iemand of Tobias al een beetje bijdraait over de maaltijden van Project Gezond. Helaas vindt hij het nog steeds niet zo heel erg lekker, maar hij eet inmiddels wel regelmatig gewoon mee. Deze week was dat erg fijn, want door het overlijden van mijn vader had ik niet echt de energie om dubbel te koken of de mentale ruimte om uberhaupt na te denken over meerdere maaltijden.

We aten deze week o.a:

• Bami (dit vindt Tobias sowieso altijd wel lekker)
• Linzenstoof (vond ie wel ok)
• Macaronischotel (de eerste happen vond ie wel ok, daarna minder)
• Gepofte aardappel met gegrilde courgette (ging wel) 
• Broodje hamburger (dit heeft hij zelf gekozen, omdat ik even niet de energie had om nog een hele maaltijd te bedenken)

Foto van de macaronischotel

Hectische week

Verder is het een hectische week, wat iedereen wel zal begrijpen. Daarom hou ik het even hierbij. Ik ben opzich wel trots dat we het toch redelijk volhouden ondanks de omstandigheden. 

Vakantiegeld -> droger kapot

De ene dag kregen we ons vakantiegeld binnen en zeiden nog tegen elkaar: leuk bedragje hebben we overgehouden na onze vakantie in Duitsland, dat gaat eens op de spaarrekening. De volgende dag begeeft onze droger het. 😐

Soms lijkt het wel alsof apparaten een soort ingebouwde radar hebben voor momenten waarop er net wat extra geld op je rekening staat. Anderhalf jaar geleden begaf onze droger het ook al eens. Toen konden we hem gelukkig nog zelf repareren. Met wat advies van een monteur die zei: als ik dit ga maken kost het 600 euro, maar je kan het ook zelf doen. We kregen hem toen dankzij Sander toch weer aan de praat. 

Maar deze keer was het einde verhaal.  Sander heeft nog gekeken of er iets te redden viel, maar al snel werd duidelijk dat repareren dit keer geen optie meer was. Na jarenlang trouwe dienst had onze droger besloten dat het mooi geweest was. En dus moesten we op zoek naar een nieuwe.

Dat was niet helemaal hoe we ons vakantiegeld hadden bedacht. Je droomt toch eerder van een leuk uitstapje, een etentje of iets voor de vakantie zelf dan van een glimmende nieuwe droger in het washok. Aan de andere kant: een droger die het doet is ook best luxe. Zeker met een gezin en een wasmand die altijd uitpuilt. Dus na een korte periode van balen hebben we de knoop doorgehakt en een nieuwe besteld.

Maar toch. Het blijft typisch. Eerst denk je: "Hé, vakantiegeld!" En een dag later denk je: "And it's gone."

Hebben jullie wel een leuke bestemming voor het vakantiegeld? 

Mijn lieve vader is er niet meer

 Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om een blogpost op papier te krijgen. Ik heb hier eigenlijk gewoon geen woorden voor. Afgelopen dinsdag is mijn vader overleden.

Mijn hoofd wil het nog niet aan, want voor mijn gevoel bestaat er geen wereld zonder mijn vader. En toch moet ik nu langzaam gaan wennen aan het idee dat die wereld er ineens wel is. Het voelt nog onwerkelijk. Alsof hij gewoon nog ergens zit, of in een andere kamer is. Alsof ik hem straks nog iets kan vertellen. En tegelijk weet ik ook dat dat niet meer kan.

Omdat ik er geen woorden voor heb wil ik deze blog maar afsluiten met een liedje dat mijn gevoel eigenlijk perfect omvat: 

PS: ik heb een aantal blogposts 'vooruit geschreven' die de komende dagen / weken gepost zullen worden. Het is dus niet dat ik in deze periode gewoon 'vrolijk doorschrijf', maar ik heb besloten ze wel gewoon gepland te laten staan. Zodra ik eraan toe ben zal ik het bloggen weer oppakken. 

Autisme forum uit de lucht - help!

Laatst was mijn favoriete forum voor mensen met autisme tijdelijk uit de lucht. In eerste instantie dacht ik nog: oh, dat zal wel snel opgelost zijn. Maar pas toen het een tijdje duurde, merkte ik hoeveel ik eigenlijk op die site kom.

Blijkbaar neem ik gedurende de dag best vaak even een kijkje. Gewoon even scrollen, lezen hoe het met anderen gaat, herkenning vinden in kleine dingen of ergens op reageren. Het is niet eens altijd bewust; het is een soort vertrouwde plek geworden waar ik tussendoor even “incheck”.

Wat ik zo fijn vind aan communiceren met andere autistische mensen, is dat ik vaak minder hoef uit te leggen. Veel dingen worden gewoon begrepen. De overprikkeling, het vastlopen op kleine veranderingen, het nadenken over sociale situaties, maar ook juist de humor en de specifieke interesses die je kunt hebben. Er zit een bepaalde onderlinge herkenning in.

Toen de site offline was, miste ik dat echt meer dan ik had verwacht. Niet eens alleen het forum zelf, maar vooral dat gevoel van contact met mensen die op een vergelijkbare manier naar de wereld kijken. Het voelde een beetje alsof een vast hoekje van mijn routine ineens wegviel. Ik was me er niet eens van bewust dat het een onderdeel was, tot het wegviel!

Dus ik was oprecht blij toen de site weer normaal online leek te zijn. Het klinkt misschien klein, “een forum dat terug is”, maar sommige plekken op internet worden ongemerkt toch een soort veilige en vertrouwde omgeving. Wat dat betreft is het dan wel weer fijn dat je op zo'n manier even bewust wordt van hoe belangrijk zulke kleine dingen voor je kunnen zijn! 

waarom ik weer vaker schrijf

Misschien is het jullie opgevallen dat ik de laatste tijd weer wat vaker schrijf. Kleine stukjes over dingen die me bezighouden of gewoon iets wat me opvalt in het dagelijks leven. Het gaat zelfs zo goed met schrijven dat ik een aantal blogposts op een later tijdstip heb moeten inplannen omdat ik het anders teveel achter elkaar vond, haha. Kun je nagaan!

Ik denk dat ik lange tijd een soort blokkade had rondom schrijven. Alsof alles wat ik plaatste “nuttig”, interessant of leuk genoeg moest zijn voor andere mensen. Daardoor ging ik soms al twijfelen vóór ik überhaupt iets had geschreven. Zou iemand dit wel willen lezen? Is dit niet te klein, te random of te persoonlijk?

De laatste tijd probeer ik dat wat meer los te laten. Ik schrijf nu vaker over dingen die ík interessant vind, waar ík over nadenk of die me raken. Soms zijn dat grotere onderwerpen, maar meestal juist hele kleine dingen waarvan ik ineens denk: hé, daar wil ik iets over zeggen of vertellen.

En natuurlijk vind ik het nog steeds spannend hoe iets ontvangen wordt. Dat gaat ook niet ineens helemaal weg. Maar ik probeer minder kritisch te zijn op mezelf en minder bezig te zijn met of iets “goed genoeg” is voordat het online mag bestaan.

Eigenlijk merk ik dat schrijven weer leuker wordt nu het niet meer voelt alsof ik moet presteren. Het voelt fijn om er weer te zijn en ik hoop dat het me lukt om deze ingeslagen weg vast te blijven houden 😁

Week 3 van project gezond

En er is alweer een week voorbij dat we Project Gezond volgen! Ook deze week hadden we weer een mooi resultaat: ik ben 1,2 kilo kwijt en Sander 2 zelfs 2 kilo deze week 😁

Het wordt makkelijker!

In het begin vond ik het heel lastig om elke keer het programma te volgen en de boodschappen goed in te schatten. Inmiddels begint dat steeds makkelijker te worden gelukkig en hebben we niet langer een bomvolle koelkast, maar grijpen ook niet vaak mis. 

Meer eiwitten

Omdat ik ook 3 keer per week lichte krachttraining doe, let ik extra op mijn eiwitten. Dit bleek toch een beetje te laag te zijn om sommige dagen, dus eet ik nu dagelijks een extra schaaltje kwark erbij. Hierdoor gaat het afvallen wellicht iets langzamer, maar het is wel beter voor het spierbehoud en dat is óók heel belangrijk als je gaat afvallen. Dat het te laag was heb ik trouwens niet zelf verzonnen, dit heb ik even aan mijn zus gevraagd, zij is diëtiste en gaf aan dat ik minstens 0,8 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht 'moet' eten. 

Foto's van wat we aten

Ik vind het leuk om foto's te maken van wat we hebben gegeten en dat te delen op de Facebookgroep van Project Gezond. Het motiveert mij om te lezen wat anderen eten en geeft ook een beetje het gevoel dat je het met mensen samen doet. De foto's kan ik dan ook weer gebruiken voor deze blogpost :)

Salade met nacho's

Noedelsoep met curry en kokos

Vegetarische balletjes

Spinaziepannenkoekjes met kwark, aardbeitjes en chocolade

Nou, op naar week 4 alweer. Het wordt een warme week, dus dan hou ik altijd een beetje vocht vast, dus ik verwacht er weinig van op de weegschaal, maar we eten zulke lekkere dingen dat het me ook niet zo heel veel uitmaakt als het een weekje stilstaat.