Anderhalve maand geleden overleed mijn vader. Inmiddels leer ik dat rouw heel anders is dan ik altijd dacht. Natuurlijk wist ik dat ik verdrietig zou zijn en veel zou huilen, maar er zijn ook dingen die me enorm hebben verrast.
1. Rouw is veel lichamelijker dan ik dacht
Ik had verwacht dat rouw vooral een emotioneel proces zou zijn. Veel verdriet, veel huilen. Maar mijn lichaam blijkt minstens zo hard mee te doen. Ik heb last gehad van een droge mond, een brok in mijn keel, moeite met slikken, slecht slapen, vermoeidheid en trillingen. Soms voelt het zelfs alsof mijn lichaam harder rouwt dan mijn hoofd.
2. Je bent niet constant verdrietig
Dit vond ik misschien wel de grootste verrassing. Op social media lijkt het soms alsof rouw betekent dat er maandenlang een grijze sluier over alles hangt. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik mijn vader enorm mis, maar er zijn ook momenten waarop ik lach, geniet van iets lekkers of me zelfs even redelijk normaal voel.
Dat betekent niet dat ik minder van mijn vader hield. Het betekent alleen dat een mens niet 24 uur per dag verdriet kan voelen. Al zal dat misschien voor anderen wel zo zijn, maar ik heb gelukkig ook mooie momenten tussendoor.
3. Je mist iemand juist bij de kleine dingen
Ik dacht altijd dat ik mijn vader vooral zou missen op grote momenten. Verjaardagen. Feestdagen. Vaderdag. Maar inmiddels merk ik dat het juist de kleine dingen zijn. Nieuwe hardloopschoenen kopen en hem willen vertellen welke ik heb gekozen. Een route rijden en denken dat hij daar vast iets over had gezegd. Een grappig verhaal willen delen. Dat zijn de momenten waarop het gemis soms onverwacht hard binnenkomt.
4. Rouw maakt je wereldbeeld tijdelijk anders
Ik merk dat ik, zeker toen mijn vader net was overleden, veel minder geduld had voor klein leed. Dingen waar ik me normaal druk om zou maken, voelen opeens heel onbelangrijk. Dat betekent niet dat ik minder empathisch ben geworden. Mijn referentiekader is gewoon verschoven. Als je net afscheid hebt genomen van iemand van wie je houdt, kijk je tijdelijk anders naar de problemen van alledag. Inmiddels merk ik dat het wel weer wat meer terug begint te komen, gelukkig.
5. Er bestaat geen juiste manier van rouwen
Dit is misschien wel de belangrijkste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik vergelijk mezelf voortdurend met anderen. Met mensen die maandenlang alleen maar verdrietig zijn. Met mensen die juist snel hun gewone leven oppakken. Maar uiteindelijk kom ik steeds weer uit op dezelfde conclusie: iedereen rouwt op haar / zijn eigen manier.
Soms huil ik. Soms sport ik. Soms voel ik me verdrietig. Soms voel ik me even normaal. En blijkbaar hoort dat allemaal bij rouwen. Ik had verwacht dat rouw een rechte lijn zou zijn. Inmiddels weet ik dat het meer lijkt op golven. Verdriet en gewone momenten wisselen elkaar af.
Welke dingen hadden jullie niet verwacht (of juist wel!) bij rouwen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Alleen aardige, opbouwende, positieve reacties zullen worden geplaatst. Over niet geplaatste reacties wordt niet gecorrespondeerd ;)