Vandaag is het dan eindelijk zo ver: mijn intake bij Boba. Als het goed is ga ik dan binnenkort het traject in voor een autisme diagnose.
Mensen die hier al heel lang meelezen weten misschien nog dat ik in 2017 ook al een keer ben getest voor autisme, en kwam er toen geen autisme uit. Ik vond dit toen zelf behoorlijk verbazend, want ik herkende me wel erg in de symptomen. Maar de hulpverlener die mij diagnosticeerde vond dus dat iets anders beter paste.
Hoe komt het dan dat ik nu toch weer ga laten testen? Dat komt eigenlijk door mijn huidige behandelaar. Na een jaar regelmatige gesprekken vroeg zij aan mij of ik wel eens ben getest op autisme? Ik vertelde haar dat ik 1 gesprek had gehad, en dat ze daarna gelijk autisme hadden uitgesloten, maar dat ik zelf altijd mijn twijfels heb gehad bij deze uitsluiting. Mijn behandelaar vond dat een vreemde gang van zaken, want een autisme onderzoek is normaal gesproken vrij uitgebreid. Er wordt normaal gesproken bijvoorbeeld ook met de ouders gesproken over de kindertijd. Zulke dingen zijn bij mij helemaal overgeslagen.
Op haar aanraden heb ik dus het verslag uit 2017 opgevraagd om na te kijken wat er nou daadwerkelijk is getest. Dit heeft zij doorgelezen en ook met een collega besproken. Ook is er al een gesprek geweest met mijn ouders. Mijn behandelaar is er hierdoor al vrij zeker van dat er inderdaad autisme meespeelt. Maar voor een officiele diagnose moet ik dan wel de mallemolen nog een keertje door waarschijnlijk. Dat gaan we vandaag allemaal bespreken. Ik ben stiknerveus.