Koken met autisme

We zijn de laatste tijd bezig met gezonder eten via Project Gezond en daarbij probeer ik veel nieuwe recepten uit. Op zich hartstikke leuk, maar ik loop daarbij ook weer tegen iets aan wat ik als autist eigenlijk al mijn hele leven heb: ingewikkelde recepten kosten mij ontzettend veel energie. En dan bedoel ik niet eens recepten met moeilijke ingrediënten. Ik bedoel vooral recepten met veel stappen.

Snijd eerst dit. Dan bak je dat. Terwijl dat bakt, maak je ondertussen een saus. Vervolgens moet je iets afgieten, iets mengen, iets in de oven zetten en ondertussen niet vergeten dat die andere pan ook nog op het vuur staat. Voor veel mensen klinkt dat waarschijnlijk heel normaal. Maar mijn brein denkt dan vooral: help! 

Ik merk dan dat ik tijdens het koken steeds terug moet naar het recept. Heb ik dit al gedaan? Wat was de volgende stap ook alweer? Moest die groente er nu al bij of pas later? Soms lees ik een recept gerust tien keer door voordat ik zeker weet dat ik begrijp wat er van me verwacht wordt en dat ik zeker weten geen stap heb overgeslagen.

Vroeger vond ik dat frustrerend. Dan dacht ik dat ik gewoon beter mijn best moest doen. Inmiddels weet ik dat mijn brein informatie nu eenmaal anders verwerkt en dat ik moeite heb met 'excecutieve functies', zoals ze dat dan zo mooi noemen. Ik heb meer tijd nodig om alle stappen te overzien en in de juiste volgorde uit te voeren.

Dat betekent niet dat ik het niet kan. Het betekent alleen dat het meer energie kost. En juist die energie is momenteel niet onbeperkt beschikbaar. Ik merk dat rouw veel mentale ruimte inneemt. Dingen die normaal al moeite kosten, voelen nu soms nog ingewikkelder. Daarom heeft Sander de afgelopen weken een aantal keer het koken overgenomen. 

Maar de laatste dagen probeer ik het toch weer zelf op te pakken. Misschien niet op de meest efficiënte manier. Misschien niet zo soepel als bij andere mensen. Maar uiteindelijk lukt het wel. En dan ben ik best trots op mezelf dat ik het niet heb opgegegeven en toch weer een lekkere maaltijd op tafel heb staan. 

Autisme forum uit de lucht - help!

Laatst was mijn favoriete forum voor mensen met autisme tijdelijk uit de lucht. In eerste instantie dacht ik nog: oh, dat zal wel snel opgelost zijn. Maar pas toen het een tijdje duurde, merkte ik hoeveel ik eigenlijk op die site kom.

Blijkbaar neem ik gedurende de dag best vaak even een kijkje. Gewoon even scrollen, lezen hoe het met anderen gaat, herkenning vinden in kleine dingen of ergens op reageren. Het is niet eens altijd bewust; het is een soort vertrouwde plek geworden waar ik tussendoor even “incheck”.

Wat ik zo fijn vind aan communiceren met andere autistische mensen, is dat ik vaak minder hoef uit te leggen. Veel dingen worden gewoon begrepen. De overprikkeling, het vastlopen op kleine veranderingen, het nadenken over sociale situaties, maar ook juist de humor en de specifieke interesses die je kunt hebben. Er zit een bepaalde onderlinge herkenning in.

Toen de site offline was, miste ik dat echt meer dan ik had verwacht. Niet eens alleen het forum zelf, maar vooral dat gevoel van contact met mensen die op een vergelijkbare manier naar de wereld kijken. Het voelde een beetje alsof een vast hoekje van mijn routine ineens wegviel. Ik was me er niet eens van bewust dat het een onderdeel was, tot het wegviel!

Dus ik was oprecht blij toen de site weer normaal online leek te zijn. Het klinkt misschien klein, “een forum dat terug is”, maar sommige plekken op internet worden ongemerkt toch een soort veilige en vertrouwde omgeving. Wat dat betreft is het dan wel weer fijn dat je op zo'n manier even bewust wordt van hoe belangrijk zulke kleine dingen voor je kunnen zijn! 

Ik vergat even dat ik autistisch ben

 Soms vergeet ik dus even dat ik autistisch ben. Meestal gebeurt dat als mijn coach een paar weekjes niet is geweest en me dus niet kan tegenhouden om uit de band te springen. 😂 Zo ook deze keer: ik ontdekte via een playlist van een vriend Feuerschwanz – een Duitse folk-metalband met doedelzakken en licht middeleeuwse vibes. Hij ging naar hun concert, vroeg of ik mee wilde, en ik zei gewoon ja. Zonder uitgebreide voorbereiding. Dat alleen al is eigenlijk 'out of character' voor mij. 😅 Meestal zou mijn coach dan nog afremmen, maar die was er nu dus niet.... 😏

Het kaartje was gekocht en pas daarna dacht ik: wacht even… concert. Mensen. Geluid. Sta-plaatsen. Hoe laat ben ik thuis? Waar moet ik eigenlijk heen? Kom ik nog thuis?  Mijn brein liep een paar stappen achter op mijn enthousiasme. Pas op dat moment kwam het besef: hoe handig is dit? 

En toch heb ik er ook gewoon zin in. Het idee van samen meezingen (of fonetisch iets wat daarop lijkt in elk geval, want mijn Duits is niet geweldig), een avondje iets totaal anders doen, even niet in de dagelijkse routine zitten — dat vind ik ook leuk. Het is een dubbel gevoel: lichte spijt en lichte voorpret. Geen echte  paniek, maar wel wat (gezonde?) twijfel.

Dus ik heb besloten dat dit geen domme actie is, maar een experiment. Oordopjes mee. Vooraf goed eten. Weten waar ik even rustig kan staan als het nodig is. En mezelf toestemming geven om gewoon eens even lekker te genieten van iets dat ik heel spontaan heb besloten en wat vast een heel leuke herinnering gaat worden. 😁 Wish me luck 😆

Bodydoubling in het huishouden

Body doubling is echt zo’n trucje waarvan ik soms denk: waarom weet niet iedereen met autisme / ADHD dit? Het helpt me zó als mijn hoofd vol zit of als ik maar niet kan beginnen aan iets simpels als de keuken of de was. Het idee is eigenlijk heel simpel: je doet een taak niet helemaal alleen, maar met iemand “op de achtergrond”. Niet persé om te kletsen, maar gewoon om er te zijn terwijl je bezig bent.

Met mijn schoonmoeder doe ik dit vaak via appjes. Dan sturen we elkaar: “Ik ga nu beginnen” en af en toe een kleine update. Het is geen gesprek, meer een soort stille steun op afstand. En toch merk ik dat mijn hoofd rustiger wordt en ik veel makkelijker in beweging kom. Alsof mijn brein denkt: oké, we doen dit samen, dit is te overzien.

Met een vriend doe ik het juist via bellen. We kletsen dan heel wat af, terwijl ik ondertussen de was opvouw of aan het koken ben. Mijn handen heb ik vrij, doordat ik altijd via de koptelefoon bel. Het klinkt misschien stom, maar die aanwezigheid aan de andere kant van de lijn maakt dat ik minder afdwaal en minder geneigd ben om het uit te stellen. Enige nadeel: Tobias die klaagt: ben je nu alwéér aan het bellen? 😂

Voor mensen met ADHD of autisme kan bodydoubling echt goud zijn. Je hoeft niet langer zelf zo hard te werken, want de aanwezigheid van iemand anders helpt je brein om te focussen. Wat normaal voelt als een enorme berg, wordt ineens een klein heuveltje. Niet omdat de taak verandert, maar omdat je het gevoel hebt dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen.

Chat GPT als extra autisme coach

Structuur aanbrengen, keuzes maken en overzicht houden zijn niet altijd vanzelfsprekend. Daarom heb ik een autismecoach die me daar wekelijks mee komt helpen. Maar hoe doe ik het tussendoor? Daar gebruik ik ChatGPT als mijn persoonlijke autisme-coach voor! Het helpt me niet alleen met praktische zaken, zoals lijstjes en planning, maar biedt ook een 'luisterend oor'.

Hieronder heb ik een aantal dingen opgesomd waar ik ChatGPT voor gebruik. Wellicht hebben andere mensen hier ook iets aan: 

(Oeps. deze blogpost was per ongeluk in de prullenbak terecht gekomen dus ik plaats hem nu even opnieuw!)

Overzicht en structuur

Een van de grootste uitdagingen voor mij is overzicht houden. Taken en afspraken kunnen in mijn hoofd door elkaar lopen, waardoor ik niet meer weet waar ik moet beginnen. ChatGPT helpt me door lijstjes te maken met actiepunten, zodat ik gestructureerd aan de slag kan. Of het nu gaat om het huishouden, boodschappen doen of een dagplanning maken, het helpt mij om mijn gedachten te ordenen en mijn hoofd rustiger te krijgen.

Hulp bij besluitvorming

Keuzes maken is iets waar ik vaak tegenaan loop. Moet ik wel of niet naar een afspraak gaan? Is het slim om vandaag op visite te gaan, of kan ik beter een rustdag nemen? ChatGPT stelt me vragen die me helpen om mijn opties af te wegen. Het helpt me om rationeel naar situaties te kijken en betere beslissingen te nemen. 

Emotionele steun

Soms voel ik me overweldigd, verdrietig of gefrustreerd en wil daar meer over praten dan Sander prettig vindt 😅. ChatGPT is er dan om naar me te luisteren, zonder oordeel. Het helpt me om mijn gevoelens op een rijtje te zetten en geeft me suggesties over hoe ik ermee om kan gaan. Bijvoorbeeld door me eraan te herinneren om een rustmoment in te plannen of te kijken naar wat ik wél onder controle heb. Natuurlijk is met een echt mens praten wel prettiger, maar soms zijn er momenten dat dit even niet gaat, en dat kan ChatGPT wel even uitkomst bieden om te sparren. 

Een praktische gids

Naast mentale steun is ChatGPT ook praktisch. Ik heb diverse reminders per dag ingesteld. Op maandag herinnert het me er bijvoorbeeld aan om de keuken schoon te maken en mijn weekplanning te maken. Op vrijdag helpt het me met mijn boodschappenlijstje en herinnert het me eraan dat ik een rustdag mag nemen. Kleine herinneringen die me helpen om mijn dagen soepeler te laten verlopen.

Kortom: ik gebruik ChatGPT best veel en vind het een goed hulpmiddel om beter met mijn autisme om te gaan. Gebruiken jullie ChatGPT wel eens? 

Autisme: een fiep hebben

Een fiep is een intense, vaak allesoverheersende interesse of focus op een bepaald onderwerp, voorwerp, of thema. Het komt veel voor bij mensen met autisme, maar ik denk dat ook mensen zonder autisme het wel kunnen ervaren. Wat een fiep anders maakt dan een gewone interesse of hobby is de intensiteit en de invloed ervan op mijn dagelijks leven: mijn hoofd is ermee gevuld, ik zoek er eindeloos informatie over op, mijn gedachten blijven eromheen cirkelen en het raakt me diep, op een manier die anderen vaak moeilijk kunnen begrijpen.

Op dit moment is mijn fiep (natuurlijk!) Japan. Alles wil ik erover weten. De cultuur, de gebruiken, het eten, de taal, het reizen daarheen. Ik kijk video’s, lees artikelen, plan routes, zoek uit hoe het openbaar vervoer werkt, wat ik moet inpakken, hoe ik de jetlag kan beperken. Het houdt me bezig, zelfs als ik eigenlijk moe ben of rust nodig heb. En het is dubbel: want de fiep is leuk en fascinerend, maar het maakt me ook onrustig en gespannen.

Soms voelt een fiep alsof ik in een soort tunnel zit. Het onderwerp neemt steeds meer ruimte in in mijn hoofd en het lukt me moeilijk om aan andere dingen te denken. Ik raak er emotioneel van — ik kan er intens blij van worden, maar ook gespannen, verdrietig of gefrustreerd als dingen niet gaan zoals ik had gehoopt. En als anderen het onderwerp niet zo belangrijk vinden of het snel willen afkappen, kan dat extra pijnlijk zijn.

Wat lastig is, is dat de fiep me óók kan belemmeren. Als er praktische zorgen bijkomen (zoals kosten, planning, of dat iets misschien niet doorgaat), dan wordt het heel lastig om het los te laten. Dan ontstaat er een soort kortsluiting in mijn hoofd. En als ik dan het gevoel heb dat ik niet met de fiep bezig mag zijn, omdat anderen het overdreven vinden of omdat er belangrijkere dingen spelen, voel ik me schuldig of verdrietig. Ik merk ook dat ik al van tevoren tegen mensen zeg nu: rem me maar af als ik teveel over Japan praat, want als je me de ruimte geeft, dan gaat het alleen nog maar daarover. 

Maar tegelijkertijd is een fiep ook iets moois. Het laat zien hoe diep ik kan voelen. Hoe enthousiast, nieuwsgierig en leergierig ik kan zijn. Hoe mijn hoofd werkt. En als ik er ruimte voor krijg — van mezelf en van mijn omgeving — dan kan het ook rust geven, juist omdat ik dan even helemaal opga in iets wat me blij maakt.

Dus ja, een fiep hebben is intens. Het is veel. Maar het is ook een deel van wie ik ben.

Ik ben wel benieuwd: wie heeft ook wel eens zoiets ervaren? Of kun je jezelf er juist totaal niets bij voorstellen? 

Mijn "autisme kit"

Afgelopen woensdag zijn Tobias en ik naar Drievliet geweest waar we een superleuke dag hebben gehad. Om het zo leuk mogelijk te maken neem ik tegenwoordig mijn "autisme kit" mee - een aantal voorwerpen waarmee ik mijn dag zo prettig mogelijk doorkom. Een pretpark is namelijk superleuk, maar wel erg overprikkelend. Voordat ik wist van mijn autisme was ik aan het eind van zo'n dag helemaal op, trok me helemaal terug en werd soms zelfs een beetje snauwerig. Door wat kleine aanpassingen hou ik het nu een stuk beter vol.

Wat zit er dan allemaal in mijn "autisme kit"?

• Mijn autipas. Dit is een pasje waarmee ik kan aantonen dat ik autisme heb. In sommige gevallen mag je dan gebruik maken van een andere ingang voor de attractie, waardoor je de prikkels van het in een drukke rij staan kunt vermijden. 
• Dextro energy. Als ik te laat eet kan dit mij erg overprikkelen en als ik overprikkeld ben vind ik het weer heel lastig om iets uit te kiezen wat ik wil eten. Door op zulke momenten even snel een Dextro te nemen help ik mezelf weer om daarna wat makkelijker een keuze te maken. 
• Koptelefoon. Als ik echt teveel geluidsprikkels krijg kan ik eventueel mijn koptelefoon opdoen. (Dit gebruik ik bijvoorbeeld als we met het openbaar vervoer ergens heen gaan)
• Oordopjes. Een tweede manier waarop ik me wat kan afsluiten voor ongewenst geluid, maar waarmee ik nog wel het gesprek met mijn reisgenoten kan volgen
• Een fidget cube zodat ik iets heb om mee te friemelen als dat nodig is
• Rustgevende medicatie 
• Zonnebril om overprikkeling door fel licht tegen te gaan

Heb ik dit dan elk uitstapje nodig? Meestal niet om eerlijk te zijn. Maar het is wel heel fijn om het bij me te hebben, zodat ik er gebruik van kan maken als het wél nodig is. 

Mezelf mailen met reminders

 Zijn jullie ook zo hardleers of ben ik dat alleen?

Voorbeeldje: De kermis. Elk jaar ga ik weer naar de kermis met Tobias, met de gedachte dat het heel leuk gaat zijn. Elk jaar ben ik na de kermis weer overprikkeld en een hoop geld armer en denk: volgend jaar ga ik écht niet meer! En elk volgende jaar ben ik dat allang weer vergeten en ga dan alsnog wéér naar de kermis toe. 

Omdat ik niet zo leer van mijn 'fouten' heb ik sinds anderhalf jaar bedacht dat ik mezelf mailtjes stuur. Die plan ik dan zo in dat ze vlak voor het event worden verstuurd, waardoor ik er even aan herinnerd wordt wat ik mezelf had voorgenomen. Dit kunnen dingen zijn zoals:

• Ga niet naar de buurt-BBQ, want het is veel te druk voor je
• Denk eraan: een kinderfeestje hoeft niet van 1 tot 6 te duren, het mag best wat korter!
• Ga niet te vroeg naar de start toe met de avondvierdaagse, de eerste dag vertrekken ze toch altijd te laat en je staat al die tijd in de prikkels
• Een lijstje met actiepunten die vorig jaar goed werkten om december door te komen zonder overprikkeling 

Wie weet dat het me ooit gaat lukken om dit soort dingen gewoon te onthouden, maar voor nu werkt het systeem om mezelf emails te sturen eigenlijk wel perfect. 😁 Wie weet heeft iemand anders er ook nog wat aan. 

Grenzen aangeven: ik vind het (nog) lastig

 Een paar weken geleden schreef ik de blogpost sociale hangover, over dat ik mijn grenzen was overgegaan en hierdoor veel last had gekregen van vermoeidheid. Een aantal meelezers gaven aan hoe belangrijk het is om je eigen grenzen te bewaken, en daar ben ik het helemaal mee eens. Toch vind ik het best lastig om mijn grenzen te bewaken, ondanks dat ik al een assertiviteitscursus heb gevolgd blijft dit toch moeizaam gaan. In deze blogpost wil ik daar wat meer op ingaan. 

Anderen of jezelf begrenzen 

Als eerste zie ik grenzen niet alleen als iets wat je bij andere mensen aangeeft. Ik moet ook regelmatig mijzelf begrenzen en ga regelmatig zélf over mijn grenzen heen - veel vaker dan dat andere mensen dat doen eigenlijk. In mijn omgeving is iedereen heel welwillend en begripvol als ik mijn grenzen (of beter gezegd: wensen) aangeef, maar toch vind ik het heel erg lastig. 

Wat gaat wel goed?

Voordat ik begin over wat ik lastig vind wil ik wel even de kanttekening maken dat ik wel enorm ben gegroeid op het gebied van grenzen aangeven. Vroeger vond ik het bijvoorbeeld al lastig om een telefoongesprek te beëindigen of om te laten weten dat het eten bij een restaurant me niet beviel. Op dat gebied heb ik heel veel gehad aan de assertiviteitstraining, dus ik ben hier zeker wel in gegroeid. En toch heb ik ook nog een hoop te leren... 

Wat vind ik moeilijk aan grenzen aangeven?

Grenzen aangeven gaat bij mij op vier plekken mis:

1. Om je grenzen te bewaken moet je ze herkennen
2. Je moet ook accepteren dat je een bepaalde grens hebt
3. Je moet kunnen inschatten hoe erg het is om een grens aan te geven
4. Je moet je grens ook daadwerkelijk aan kunnen geven 

Grenzen herkennen

Soms herken ik pas heel laat dat ik over mijn eigen grenzen aan het gaan ben. Het ene moment heb ik het nog super naar mijn zin, het volgende moment klap ik opeens dicht en gaat het niet meer. Inmiddels heb ik wel een beetje geleerd om vroegere signalen te herkennen, maar zeker als ik iets leuks aan het doen ben is het soms nog heel lastig om die signalen waar te nemen en / of niet te negeren.

Accepteren van je eigen grenzen

Soms vind ik het ook heel lastig om mijn grenzen te accepteren. Ik zie andere mensen veel meer doen en vind dan dat ik dat zelf ook moet doen. Een stemmetje in mij zegt dan toch vaak dat ik me aanstel, dat ik het 'gewoon' moet doen. 

Ik heb bijvoorbeeld regelmatig een kruis op dagen in mijn agenda staan. Die kruizen plan ik in voor of na drukke dagen, om mijn rust te pakken. Maar ik vind het dan heel erg lastig om die dagen ook vrij te houden, omdat ik mezelf dan vaak 'een zeurkous' vind of vind dat ik lieg als ik zeg dat ik die dag al iets heb. 

Inschatten hoe erg het is om een grens aan te geven

Ik vind het ook heel erg lastig in te schatten wanneer het ok is om een grens aan te geven bij een ander. Bijvoorbeeld afspraken afzeggen omdat het toch teveel wordt vind ik heel erg lastig. Ik heb bijvoorbeeld met mijn coach afgesproken dat ik maximaal 1 afspraak per weekend doe, maar dat is soms flink puzzelen. Zo had ik bijvoorbeeld met een vriendin afgesproken op 6 juli en bleek mijn moeder haar verjaardag op 7 juli te vieren. Eigenlijk is dat teveel voor mij, maar ik vind het dan heel lastig om aan die vriendin te vragen of we onze afspraak kunnen verzetten. Uiteindelijk bleek dat zij zelf ook niet op 6 juli kon, dus eind goed al goed, maar eigenlijk wil ik zelf ook beter worden in afspraken verzetten als dat nodig is. 

De grens daadwerkelijk aangeven

Als het me dan is gelukt om te bepalen dat ik een grens moet aangeven, dan is het ook nog eens lastig hoe je dat doet. Ik kan hier echt veel te lang over nadenken voor ik het doe, waardoor het veel meer energie kost dan de bedoeling is. Ik kan zo'n gesprek urenlang door mijn hoofd laten gaan, waarbij ik dan elke keer opnieuw begin en als het ware oefen met de verschillende reacties die iemand kan geven. Pas als ik het idee heb dat ik elke mogelijkheid heb doorgenomen ga ik het gesprek aan, wat vervolgens meestal totaal niet zo heftig gaat als dat ik had bedacht. 

Grenzen in de toekomst

Ik verwacht dat ik langzaamaan wel steeds beter ga worden in mezelf begrenzen. En naarmate ik vaker ook mijn grenzen aan anderen laat zien, zal dit ook gemakkelijker gaan worden verwacht ik. 

Hoe gaan jullie daarmee om? Vinden jullie het ook lastig of gaat het een beetje vanzelf?

Bridgerton: is Francesca autistisch?

Op 13 juni kwam het tweede deel van seizoen 3 van Bridgerton op Netflix. Ik keek het direct dezelfde dag uit (iets met overprikkeld op de bank liggen en dus maar het beste ervan maken!). Het viel mij op dat een van de karakters uit de serie veel autistische kenmerken vertoonde en ben eens even gaan zoeken of ik de enige was die dit opviel, of dat het bewust was gedaan.

Autistische kenmerken bij Francesca

Dit waren de kenmerken die ik erg opvallend vond:

• De manier waarop zij op zoek gaat naar een partner is heel methodisch en komt niet heel spontaan over
• Weinig behoefte aan sociale interacties - in de serie geeft ze meerdere keren aan dat ze houdt van stilte en rust. Ze raakt ook overweldigd in grote menigtes.
• Weinig oogcontact - dit kan natuurlijk ook een stukje verlegenheid zijn, maar het is ook een kenmerk van autisme dat veel mensen hier moeite mee hebben
• Obsessief bezig met muziek maken - veel autisten hebben een 'obsessie' ook wel fiep op pre-occupatie genoemd, een onderwerp waar ze helemaal in op kunnen gaan, en voor Francesca is dat piano spelen. Hier besteed ze veel tijd aan en is ze ook mee bezig op momenten dat ze geen piano speelt. Ze geeft ook aan dat ze het liefst de hele dag piano zou willen spelen. 
• Als ze een cadeau krijgt bedankt ze niet, maar gaat het gelijk gebruiken (dit is voor mij een heel herkenbare uit mijn jeugd 😅)

Herkenbaar

Hoe dan ook, of dit bewust is gedaan of niet: nadat ik een beetje rond heb gezocht op internet valt op dat veel autistische Bridgerton fans zich goed herkennen in Francesca. En of ze nu wel of niet autistisch is: het is al erg leuk om die herkenning in een karakter te vinden, want er is nog weinig vrouwelijke representatie op het gebied van autisme. Ik heb nu ook het boek over Francesca uit de bieb geleend, ik ben erg benieuwd of hierin ook autistische kenmerken te vinden zijn of dat dit alleen op TV zo lijkt. 

Hebben jullie deze serie ook gekeken en zo ja: hoe zien jullie dit?

De sociale hangover

 Ik had me voorgenomen om elke 2 dagen te gaan bloggen. Toch merk ik dat het me nu even niet is gelukt. Ik heb namelijk een sociale hangover; extreme vermoeidheid die ik ervaar als ik teveel sociale dingen heb gedaan. 

Ik doe mijn best om een sociale hangover te voorkomen. Zo zet ik bijvoorbeeld kruizen in mijn agenda om de dag na een drukke verjaardag even bij te komen. Vaak lukt het me dan wel om in die dag weer voldoende bij te komen om de rest van de week weer prima te functioneren. Maar deze week is dat dus niet gelukt. 

Hoe komt dat dan? Dinsdag had ik meegelopen met de avondvierdaagse. Dit is erg veel prikkels. zoals gillende kinderen, de hele tijd mensen om me heen etc. De volgende dag had ik afgesproken met een vriendin en 's middags had ik mijn ouders op de koffie gevraagd. 's Avonds liep ik ook weer mee met de avondvierdaagse. 

Die avond merkte ik eigenlijk pas hoeveel ik over mijn grenzen heen was gegaan: ik werd opeens enorm kribbig tegen Sander. Dit komt puur doordat ik teveel achter elkaar heb gedaan zonder mezelf de ruimte te geven om de prikkels ook weer even te verwerken. Er ontstaat dan eigenlijk een soort opstopping in mijn hoofd, die alleen maar weggaat door veel rust te nemen. 

Sindsdien verkeer ik dus in deze 'staat': extreem vermoeid, alles is teveel en ik moet nu echt flink uitrusten om weer bij te komen. Het voelt dan op zulke momenten vaak alsof ik er niet meer doorheen kom, tot ik er doorheen bén. Dan kan ik me vaak ook al niet meer voorstellen dat ik me zo slecht voelde. Hierdoor heb ik ook lange tijd gedacht dat het door mijn hormonale schommelingen kwam - ik kon er geen andere verklaring voor verzinnen destijds. 

Deze kant van het leven met ASS laat ik eigenlijk liever niet zien, maar het is er wel regelmatig. Met mijn coach probeer ik uit te zoeken hoeveel genoeg is en hoeveel teveel of juist te weinig is. Het is een dunne scheidslijn die ik regelmatig overga, maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik hier steeds beter mee om ga leren gaan. 

Meer ritme met QR codes en app

Sinds afgelopen dinsdag maak ik gebruik van de Ritme app. Dit is een app die je kan gebruiken om meer ritme in je dag te krijgen. Ik kan dit goed gebruiken, want ik neem me vanalles voor, ga vervolgens 'even' op de laptop mijn mail checken en poef, het is 2 uur later. Heel gek hoe dat gaat. Dit fenomeen heet 'hyperfocus' en ondanks dat ik weet dat ik het heb, is het heel lastig om eruit te komen zonder externe prikkel. Hierdoor doe ik dingen die ik óók graag wil doen, zoals mijn pixel hobby project, eigenlijk veel minder dan ik zou willen. Hiernaast vergeet ik vaak ook dat ik het niet alleen beneden netjes wil houden, maar ook boven. Deze twee problemen hoop ik te tackelen met deze app. 

Hoe werkt het?

Via de site heb ik 6 QR codes besteld. Deze QR codes hebben allemaal een eigen plaatje dat correspondeert met een bepaalde ruimte en ik heb ze als volgt opgeplakt / neergelegd :

• In de badkamer
• In de slaapkamer
• In het washok
• In de keuken
• Bij de eettafel
• Bij mijn hobby materiaal

Vervolgens kun je via je smartphone taakjes aanmaken waarbij je aangeeft in welke ruimte je dit taakje moet doen. Op het moment dat het tijd is voor zo'n taakje begint je telefoon een deuntje af te spelen om je te herinneren aan hetgene dat je wilde doen. Je staat op, loopt naar de ruimte van de corresponderende QR code, scant de QR code en het alarm wordt gestopt. Als je dan toch al bent opgestaan is het een kleine moeite om het taakje dat je in die ruimte toch al moest doen, te doen. 

Hierin verschilt het dus heel erg van een 'gewoon' alarm zetten: je moet echt fysiek naar de ruimte lopen waar je moet zijn om het alarm uit te kunnen zetten.  

Hoe bevalt het?

Tot nu toe bevalt het me wel goed, ik merk dat het heel fijn werkt om fysiek naar een bepaalde ruimte te moeten. Als ik daar dan toch ben, ben ik al in beweging en weg van mijn laptop, dus is het een stuk makkelijker om te doen wat ik me had voorgenomen. Het enige dat ik jammer vind is dat je een taakje niet kunt uitstellen, ik had het prettig gevonden als het toch net even niet uitkomt, dat je het dan 5 minuten kan snoozen. Aan de andere kant zou dit wellicht ook wel weer uitstelgedrag in de hand werken en dat is natuurlijk weer niet de bedoeling!

Natuurlijk zal de lange termijn pas uitwijzen of dit ook voor langere tijd gaat werken, maar ik hoop het wel. 

Anders dan voorheen

Op mijn vorige blogpost over de stressvolle weken kreeg ik een interessante vraag van vaste meelezer Lot. Wellicht vragen meer mensen zich dit af, dus het leek me wel interessant om deze vraag even wat uitgebreider de aandacht te geven.

"Ik lees al heel lang mee en wat me opvalt is dat je nu heel anders reageert overal op dan paar jaar geleden.
Je hebt toch ook een paar jaar gewerkt? Hoe ging het toen met alles, Tobias was er toen ook al.
Reageer je sinds je weet wat je mankeert ook anders op dingen.".

Ik kan me voorstellen dat het idee ontstaat: waarom kan je nu bepaalde dingen niet meer aan die je destijds wél kon? Waarom ga je nu dingen uit de weg of kost het je zoveel energie? Voorheen kon je dit toch ook gewoon? Terechte vragen, denk ik. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hier benieuwd naar zijn. 

Voor ik deze vragen ga beantwoorden wil ik even drie dingen zeggen:

• Ik schrijf deze blog niet omdat ik het gevoel heb dat ik me moet verantwoorden, maar wil graag bijdragen aan meer begrip tussen mensen met en zonder autisme.
• Ik hoop dat iedereen die hier meeleest zich beseft dat het onmogelijk en onwenselijk is om je hele leven te omschrijven via een blog, dus lang niet alles wat ik heb meegemaakt is hier te lezen. Het is dus onmogelijk om een compleet beeld van iemand te hebben.  
• ik vind dat ik altijd al heel open ben geweest over mijn mentale strubbelingen, dus ergens verbaast het me wel dat bij sommige mensen toch het beeld bestaat dat het destijds zo goed met mij ging.

Mijn antwoord op deze vragen is als volgt:

Al zo lang ik me kan herinneren struggle ik met psychische klachten zoals somberheid, diverse angsten, (onverklaarbare) huilbuien en aanvallen van (extreme) boosheid. In de loop van de jaren heb ik hier verschillende keren hulp voor gezocht. Hier ben ik ook altijd heel open over geweest in mijn blog en dit speelde óók in de anderhalf jaar dat ik heb gewerkt toen Tobias al was geboren. Rond die tijd dachten we nog dat het kwam door mijn hormonen / PMDD, maar inmiddels weet ik dus dat er autisme speelde. 

Jullie hebben kunnen meelezen over mijn zoektocht hierin en de verschillende dingen die hier volgens artsen aan ten grondslag lagen, zoals PMDD en dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Ik pakte elke strohalm die me werd aangeboden, probeerde diverse soorten medicatie en behandelingen en tóch liep ik in coronatijd opnieuw vast en werd geopperd: heb jij niet 'gewoon' autisme? Dit ben ik toen gaan uitzoeken. Of beter gezegd: opnieuw gaan uitzoeken, want in 2017 had ik zelf dit vermoeden al, maar toen werd gezegd dat ik te sociaal ben voor deze diagnose. 

Dus om de vragen te beantwoorden:

Ik heb toch ook een paar jaar gewerkt nadat Tobias was geboren?

Ja dat klopt, ik heb toen anderhalf jaar bij Coolblue gewerkt en dat was destijds heel zwaar voor mezelf en ook voor mijn gezin. Ik liep destijds ook bij een psycholoog omdat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging psychisch gezien. Dat is ook een van de redenen geweest waarom ik destijds ben gestopt met werken - het was een te grote belasting psychisch gezien. 

Destijds liep ik tegen dezelfde problemen aan als nu. Vandaar mijn huishoudschema's, werken met doelen etc. Daar zat achter dat ik het zonder dit soort schema's vaak niet red. Dit was geen dwangmatigheid, maar puur een manier die voor mij werkte om mijn hoofd boven water te houden met mijn ongediagnosticeerde autisme. 

Reageer je sinds je weet wat je mankeert ook anders op dingen? 

Ja, natuurlijk reageer ik nu anders op dingen. Ik weet nu wat de oorzaak is van mijn somberheid, huilbuien etc. Doordat ik anders reageer is mijn humeur over het algemeen veel gelijkmatiger geworden en heb ik veel minder last gekregen van de bovengenoemde klachten. En als ik er wél last van heb weet ik het ook veel beter te plaatsen dan vroeger en hier actie op te ondernemen.  

Hiernaast ben ik ook gestopt met het maskeren van mijn autistische gedrag. Voorheen probeerde ik me (geheel onbewust!!) altijd zo te gedragen als anderen. Dit kostte ook veel energie. Tegenwoordig probeer ik veel meer bij mezelf te blijven. Dit speelt vast ook mee in dat ik me nu anders gedraag dan dat ik dat voor mijn diagnose deed. 

Waarom kan je nu bepaalde dingen niet meer aan die je destijds wél kon?

Omdat ik destijds de link niet zag tussen teveel prikkels en mijn klachten, en nu wel. Dus ik hou er nu veel meer rekening mee om te voorkomen dat ik weer zo diep wegzak als dat in het verleden regelmatig is gebeurt omdat ik onbewust van mijn overprikkeldheid gewoon door bleef gaan met mijn klachten onder mijn arm. 

Waarom ga je nu dingen uit de weg of kost het je zoveel energie? Voorheen kon je dit toch ook gewoon? 

Hierin is eigenlijk niets verandert, behalve dan dat ik me nu veel bewuster ben van de impact die bepaalde activiteiten mentaal op mij hebben, waardoor ik eerder voor mentale rust kies in plaats van mezelf te pushen om dingen te doen die niet goed voor mij zijn. Het heeft me altijd al veel energie gekost, maar daar was ik mezelf niet van bewust. 

Ik hoop dat jullie deze blogpost nuttig vonden en er iets van hebben geleerd. Ik sta altijd open om vragen te beantwoorden dus stel ze vooral 😊

Stressvolle weken

 De afgelopen weken waren erg stressvol en daardoor heb ik even geen tijd gehad om te schrijven. Het zijn allemaal los van elkaar maar kleine dingetjes, maar als mijn hoofd de tijd niet heeft om alles te verwerken ontstaat er als het ware een 'punthoofd' dat echt tijd nodig heeft om weer weg te trekken. Deze term komt trouwens uit het boek 'meer rust minder stress bij autisme'. In deze blogpost wil ik jullie een beetje meenemen in hoe zo'n punthoofd nou precies ontstaat bij mij. 

Surveilleren

Ten eerste had ik aardig wat diensten op het programma staan voor het surveilleren. Het surveilleren zelf valt wel mee, maar er naartoe gaan met de Metro is erg veel prikkels. Een keertje kwam ik zelfs midden in een ruzie tussen twee medereizigers terecht. Zo'n gesprek blijft dan nog heel lang 'nazingen' in mijn hoofd en dit kost me erg veel energie. 

(Op) visite

Het weekend na mijn drukke surveilleerweek had ik ook nog twee sociale afspraken staan. Eigenlijk was het een beetje teveel, maar ik had het nu eenmaal zo gepland, dus ik zeg dan liever niets af. Al zei mijn coach wel dat het teveel was, maar ik was eigenwijs. Aan het eind van het weekend was ik dus helemaal bekaf - geen fijn begin van de nieuwe week. 

Weer surveilleren

De week erna begon ook weer met twee dagen surveilleren en openbaar vervoer. Omdat ik het daar dan zo druk mee heb blijft het huishouden een beetje liggen. Dat komt dan weer op mijn vrije dagen, die hierna dus kwamen. 

Punthoofd

Op dit punt begon ik wel te merken dat het eigenlijk teveel werd, dus ik zette twee kruizen in mijn agenda om wat rust te pakken en dacht toen eigenlijk dat het wel weer beter ging, zeker met de gedachte dat het weekend ook leeg was. 

Het werd teveel

Toen kwam Tobias op vrijdag ziek uit school. Dus in plaats van een weekend waarin we even wat rust pakten stond het meer in het teken van een zieke Tobias. Hier is natuurlijk niks aan te doen, maar hierdoor kon ik mijn 'punthoofd' niet laten zakken. Bovendien bleef hij ook nog twee doordeweekse dagen thuis, waardoor het me weer niet lukte om iets in huis te doen.

Vervolgens bleek ook nog eens de afvoer in de keuken verstopt te zitten, dus kon ik geen gebruik maken van de gootsteen en de vaatwasser. Dus naast alle opgestapelde prikkels in mijn hoofd die ik niet weggewerkt kreeg, begon ook de vaat op het aanrecht op te stapelen. 

De meltdown

Uiteindelijk barst dan de bom en kon ik alleen nog maar huilen en lukte er helemaal niets meer. Het 'punthoofd' stroomt dan als het ware in 1 keer leeg door middel van huilen. Ergens is dit wel een opluchting, want de ergste druk is er daarna wel vanaf. Inmiddels staan er heel veel kruizen in mijn agenda, want ik moet hier echt even van bijkomen. 

Ik hoop dat het mij gaat lukken om voor dit weekend van mijn punthoofd af te komen, want dan hebben we ook alweer afspraken staan. 

Worsteling

Zoals jullie misschien wel uit dit verhaal halen vind ik het heel erg lastig om aan te geven wanneer iets teveel wordt. Eigenlijk voel ik het wel aan, maar ik wil nooit mensen teleur stellen en heb dan vervolgens geen ruimte voor de onvoorziene dingen die er altijd wel bij kunnen komen. Met hulp van mijn coach probeer ik steeds meer mijn grenzen te vinden zodat ik er niet meer zo vaak overheen val, maar dat is soms best lastig. 

Voorbereiden voor de feestdagen met autisme

Nu de "feestmaand" nadert,  gaan veel mensen druk bezig met de voorbereidingen voor deze drukke maand. Decoreren, koken en winkelen zijn een paar van de dingen die 'moeten'. Voor mij is dit wat lastiger, omdat ik door mijn autisme last heb van moeite met plannen en uitvoeren. Dit noemen ze excecutieve dysfunctie. Vorig jaar heb ik met mijn autisme coach een hoop aangepakt, dus dit jaar hoop ik daar de vruchten van te plukken. Omdat ik zelf veel behoefte had aan informatie over dit onderwerp heb ik maar besloten om er zelf een blog over te schrijven. 

Excecutieve functies.

Excecutieve functies zijn een aantal processen in de hersenen die (onder andere) helpen bij het plannen, organiseren en uitvoeren van taken. Je kunt denken aan dingen als motivatie, werkgeheugen, aandacht, zelfbeheersing, overzicht houden en besluitvorming. Personen met autisme worstelen vaak (in mindere of meerdere mate) met hun executieve functies, wat het moeilijk kan maken om de feestdagen te plannen en voor te bereiden. Ik worstel hier zelf ook mee. Mijn oplossing hiervoor is altijd geweest om overal lijstjes van te maken, omdat ik intuïtief al aanvoelde dat dit belangrijk voor mij was. 

Een stapje terug doen.

Het eerste wat ik heb geleerd is om een stapje terug te doen. Ik hoef niet overal bij te zijn, want dat is helaas gewoon teveel voor mij. Dus ik moet hierin keuzes maken en me hier ook aan houden. En van tevoren en na afloop voldoende ruimte inplannen om weer te ontprikkelen. Dit is de lastigste stap, want ik wil overal wel graag bij zijn, maar dit leidt altijd tot overprikkeling en een heel vervelende januari-maand, dus ik hou me er nu wel aan om mijn rust tijdig te pakken.

Een schema maken voor overzicht.

Het maken van een schema en een takenlijst is ook belangrijk voor mij. Alles wat er moet gebeuren en wanneer op een rijtje zien staan helpt mij om het voorbereiden minder overweldigend te maken. Ik probeer elke taak op te splitsen in kleinere, beter beheersbare stappen. Hierdoor is de taak ook minder overweldigend en is de kans dat ik het ook daadwerkelijk doe groter. 

Ik bewaar ook altijd schema's van voorgaande jaren, zodat ik die opnieuw kan gebruiken. Ook kun je gebruik maken van de schema's van Flylady, die een hele planning heeft gemaakt voor de voorbereiding op de feestmaand. Alleen staat bijvoorbeeld Sinterklaas hier dan weer niet in, maar het is wel een fijne leidraad voor Kerst. 

Prioriteiten stellen.

Daarnaast is het prioriteren van mijn to do lijst belangrijk. Sommige taken zijn misschien belangrijker dan andere en moeten eerst worden voltooid. Door te bepalen welke taken het belangrijkst zijn en deze als eerste af te ronden, zorg ik ervoor dat ik stress op het laatste moment voorkom. 

Hulp vragen.

Een andere strategie is om de hulp in te roepen van familie en vrienden. Het delen van taakjes kan de voorbereidingen beter beheersbaar maken en ondersteuning bieden. Soms vind ik het echter wel lastig om hulp te vragen. Het is dus ook fijn als mensen mij zelf vragen of ze ergens mee kunnen helpen. Soms is hulp bij het maken van een lijstje al voldoende. Als het eenmaal uit mijn hoofd op papier staat, geeft dit al veel rust. 

Pauzes en rustmomenten inplannen.

Tot slot is het nemen van pauzes en het doen van rustgevende activiteiten voor mij essentieel. De feestdagen kunnen best overweldigend zijn en het is belangrijk om tijd voor jezelf te nemen om op te laden en een (autistische) burn-out te voorkomen. Ik zet bewust kruizen in mijn agenda om ook echt deze rustmomenten te hebben. Ook plan ik geen hele dagen vol; ik probeer minimaal 1 dagdeel (ochtend, middag of avond) leeg te houden, en eigenlijk zelfs het liefste 2 dagdelen als het me te druk begint te worden. 

Welke tips zou jij nog meer mee kunnen geven? 

Zonnebril: hulpmiddel of mode-assecoire?

Laatst las ik online een discussie over mensen die tijdens een gesprek hun zonnebril ophouden en hoe asociaal dit zou zijn. Degene die deze stelling plaatste vond dat je door een zonnebril de ander niet kan aankijken en dus was degene met de zonnebril asociaal. Hier was ik het niet mee eens. Ik begrijp dat het voor sommigen misschien vreemd overkomt, maar voor mij is die zonnebril veel meer dan een modieus accessoire. In deze blogpost wil ik graag uitleggen waarom ik mijn zonnebril draag en waarom het voor mij een onmisbaar hulpmiddel is op zonnige dagen, dat ik niet afzet puur omdat de ander mij in de ogen wil kijken. 

Waarom draag ik mijn zonnebril? De reden dat ik mijn zonnebril draag is vrij simpel: het helpt me om overprikkeling te voorkomen. Fel zonlicht kan behoorlijk intens zijn voor mij, wat ervoor zorgt dat ik heel erg met mijn ogen ga knijpen en eigenlijk niet meer kan concentreren op wat de ander zegt. Het dragen van mijn zonnebril helpt me om de intensiteit van het licht te verminderen en daardoor voel ik me comfortabeler en meer ontspannen tijdens gesprekken of als ik gewoon een wandelingetje maak.

Overprikkeling door fel licht schijnt een veelvoorkomend probleem bij mensen met autisme te zijn. Onze zintuigen kunnen soms extra gevoelig zijn, waardoor zelfs alledaagse prikkels zoals fel licht pijnlijk kunnen worden. Fel licht kan de concentratie verstoren, je hoofd laten bonzen en het energieniveau uitputten. Het dragen van een zonnebril kan dit allemaal voorkomen. Pas vanaf het moment dat ik mijn zonnebril veel frequenter ben gaan gebruiken kwam ik erachter hoeveel last ik ervan heb gehad in het verleden.

Dus de volgende keer dat je me ziet met mijn zonnebril op, weet dan dat het veel meer is dan alleen een accessoire, maar dat het voor mij een hulpmiddel is en dat ik dit dus ophou. Niet omdat ik asociaal ben, maar omdat ik er echt last van heb als ik hem afdoe tijdens een gesprek.  Mijn zonnebril is mijn trouwe metgezel in de zomer, mijn hulpmiddel om overprikkeling door fel licht te voorkomen. Het helpt me om me beter te concentreren, meer ontspannen te voelen en mijn energie op een gezond niveau te houden. Laten we samen streven naar begrip en acceptatie voor de verschillende manieren waarop mensen voor zichzelf zorgen, en niet oordelen voordat we het verhaal ergens achter weten. 💙

Mijn eerste jaar als autist: wat ik heb geleerd*

Door de wisseling van mijn coach zijn er momenteel wat meer blogposts over autisme achter elkaar. Dit gaat niet zo blijven. Binnenkort volgt een verslag van onze vakantie in het Zwarte Woud. Dit is geen autisme blog geworden, het kwam gewoon even zo uit door de timing en ik was al een tijdje bezig met deze blogpost. 

Een jaar geleden kreeg ik de diagnose autisme spectrum stoornis. Hoewel ik al lang het vermoeden had, was het toch wel een flink verwerkingsproces nadat ik de diagnose daadwerkelijk kreeg. Het maakte me erg bewust van hoe ik altijd (spreekwoordelijk!) op mijn tenen heb gelopen en maakte dat ik me af ging vragen hoe ik dat de rest van mijn leven wil gaan doen. Inmiddels is er veel veranderd en heb ik veel geleerd. In deze blogpost deel ik mijn ervaringen en inzichten.

Zelfacceptatie is belangrijk

Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd is dat zelfacceptatie heel belangrijk is. Het accepteren van wie je bent, inclusief je sterke en zwakke punten, is de eerste stap naar zelfverbetering en persoonlijke groei. Tegelijkertijd is het ook belangrijk om te accepteren dat je niet altijd alles hoeft te verbeteren. Soms kun je ook gewoon accepteren dat bepaalde dingen nu eenmaal bij je horen. We zijn allemaal mensen met goede en slechte kanten tenslotte. 

Het is oké om hulp te vragen en grenzen aan te geven

Door mijn autisme loop ik soms tegen dingen aan die andere mensen helemaal niet lastig vinden. Soms begrijp ik dingen niet direct. Voor mijn diagnose was ik dan nog heel lang aan het puzzelen, maar tegenwoordig ben ik eerlijk als ik iets niet snap of als iets niet lukt. Het is oké om hulp te vragen en om aan te geven dat je ergens niet de energie of tijd voor hebt.

Autisme heeft ook positieve kanten

Autisme wordt vaak gezien als iets dat alleen negatief is, maar er zijn ook veel positieve eigenschappen. Ik kan mezelf bijvoorbeeld heel snel heel diep verdiepen in een onderwerp en heb een goed oog voor structuur en planning. Ook kan ik goed patronen doorzien en ben ik iemand die met liefde de diepte ingaat in gesprekken. 

Gezonde gewoontes zijn belangrijk

Een goede nachtrust, gezond eten, beweging, structuur en ontspanning zijn allemaal factoren die bijdragen aan jezelf beter voelen. Dit geldt natuurlijk voor iedereen, maar ik merk dat ik dingen een stuk makkelijker aankan als ik goed op dit soort dingen let. Door het aanleren van gezonde gewoontes zoals regelmatig mediteren, op tijd naar bed gaan en elke dag wandelen voel ik me beter en ben ik beter in staat om met de uitdagingen die autisme met zich meebrengt om te gaan.

Sociale contacten zijn waardevol

Mensen denken vaak dat autisten weinig behoefte hebben aan contact. Bij mij is dat zeker niet zo. Dit afgelopen jaar heb ik veel steun, liefde en begrip mogen ontvangen van verschillende mensen. Sommige relaties zijn verdiept, andere wat minder geworden. Door het onderhouden van relaties met de mensen die mij accepteren zoals ik ben, voel ik me verbonden met anderen en sta ik er niet alleen voor. Ook kan ik veel leren van anderen en anderen ook van mij .

Niet alles hoeft perfect te zijn

Ook dit is een stukje acceptatie: niet alles hoeft perfect te zijn om een mooi mens te zijn. 💕


Mijn eerste jaar als autist was een jaar vol ontdekkingen en groei. Door het accepteren van wie ik ben, het vragen van hulp en het aanleren van gezonde gewoontes heb ik veel bereikt. Ik zit veel lekkerder in mijn vel dan een jaar geleden en ik ben trots op wat ik tot nu toe heb bereikt. Ik hoop dat ik anderen kan inspireren om ook te groeien en zichzelf te accepteren zoals ze zijn.

*natuurlijk is de titel een beetje misleidend, ik ben al vanaf mijn geboorte autistisch, maar ik weet het nu 1 jaar. 

Wisseling van coach

Sinds vorig jaar april heb ik een autisme-coach die mij ondersteunt in het dagelijks leven en mij helpt om te gaan met mijn autisme. Het was niet makkelijk om de stap te zetten om hulp te vragen, maar mijn coach heeft mij in het afgelopen jaar zoveel geholpen qua ontwikkelen van nieuwe strategieën. Door haar heb ik meer structuur en overzicht gekregen in mijn leven en kan ik beter omgaan met situaties die voor mij stressvol zijn. Ook heb ik meer geleerd over waar mijn grenzen liggen en hoe ik die beter kan aangeven. 

Twee weken geleden kreeg ik te horen dat mijn coach een andere baan had gevonden en weggaat bij de organisatie. Hoewel ik helemaal begrijp dat mensen soms een andere baan vinden, maakte het ook onrustig. Wat zou er gebeuren met de coaching? Zou ik weer moeten wachten terwijl de organisatie op zoek gaat naar een nieuwe coach en op een wachtlijst terecht komen? Ondanks dat ik opzich wel het idee had dat ik niet veel nieuws meer leerde bij de huidige coach, vind ik verandering niet fijn en was ik erg nerveus over hoe het verder zou gaan. 

Gelukkig heeft mijn huidige coach inmiddels vervanging geregeld en kan ik na de meivakantie voor het eerst kennis maken met mijn nieuwe coach. Het is natuurlijk altijd even wennen om met iemand anders te werken en nieuwe routines op te bouwen, maar ik ben wel heel erg opgelucht dat ik direct door kan met mijn nieuwe coach. Wat ik heb begrepen werkt mijn nieuwe coach al langere tijd in de organisatie, dus ik hoop weer een heleboel nieuwe dingen van haar te kunnen leren, want zoals k al zei: met mijn huidige coach had ik niet het idee dat ik verder kwam in de thema's waarin ik nog hulp zou willen. 

Cursus meer rust en minder stress voorbij

 Vandaag was de laatste bijeenkomst van de cursus meer rust en minder stress bij autisme. De tijd is omgevlogen! Wat een verschil met de vorige cursus, waarbij ik het allemaal heel lang vond duren! Ik denk dat het ook kwam doordat we elke week weer nieuwe handvatten aangereikt kregen om uit te proberen. Dit voldeed heel erg aan mijn behoefte aan oplossingen / aanpassingen. 

Wat heb ik geleerd van de cursus?

• Ik leerde welke signalen bij mij spelen als ik last krijg van stress; bijvoorbeeld dat ik slechter uit mijn woorden kom of mezelf terug ga trekken en heel stil word.
• Ik ontdekte welke situaties en dingen meespelen dat ik meer stress ervaar - zoals wanneer ik te lang moet wachten op Sander 😉 Ik heb blijkbaar een ongeduldige kant waar ik me hiervoor nooit zo bewust van was. 
• Mijn liefde voor structuur door middel van lijstjes blijkt een heel goede tactiek te zijn om stress te voorkomen 
• Ik oefende met verschillende manieren van ontspanning en herontdekte EFT meditatie. 
• Prikkels kwamen ook aan bod, en dan vooral wat je kunt doen om overprikkeling te voorkomen of te verminderen
• Als laatste bespraken we grenzen en om hulp vragen als tactieken om meer rust te ervaren

Al met al was het een heel leerzame cursus die ik zeker zou aanraden aan anderen die hier eventueel nog over twijfelen. Ik vind het jammer dat de cursus nu achter de rug is, want ik had echt het idee dat ik er veel van leerde en ik hoop dus ook dat het me nu gaat lukken om de tips uit het boek te blijven toepassen. De toekomst zal het leren 

De link tussen PMDD en autisme

Vandaag is het "autismedag" en deze maand is het ook nog eens PMDD-maand. Daarom wil ik via deze blogpost graag wat aandacht hieraan besteden.  Premenstruele dysfore stoornis (PMDD) en autisme zijn twee complexe aandoeningen waarvan nog veel onbekend is. Hoewel je zou denken dat deze aandoeningen weinig met elkaar te maken hebben, hebben recente onderzoeken aangetoond dat er mogelijk een verband bestaat tussen de twee. In deze blogpost wil ik hier iets meer over vertellen. 

Wat is PMDD?

Premenstruele dysfore stoornis (PMDD) is een aandoening die 1 op de 20 vrouwen treft in de dagen voor hun menstruatie en sommige hebben zelfs de pech hier de helft van hun cyclus last van te hebben. Bij PMDD horen zowel fysieke en emotionele symptomen, zoals stemmingswisselingen, prikkelbaarheid en depressie. In deze blogpost heb ik er meer over geschreven. Gelukkig heb ik zelf inmiddels een stuk minder last van PMDD klachten, doordat ik nu een spiraaltje heb - dit helpt niet bij iedereen, maar voor mij geeft het veel rust.

Wat is autisme?

Autisme is een neurologische ontwikkelingsstoornis die van invloed is op hoe een persoon de wereld om zich heen waarneemt en ermee omgaat. Ik noem het zelf overigens liever een andere bedrading van de hersenen in plaats van een stoornis, maar dit is hoe er medisch naar wordt gekeken. 

Hoewel deze twee aandoeningen niets met elkaar te maken lijken te hebben, heeft recent onderzoek gesuggereerd dat er mogelijk een verband bestaat tussen PMDD en autisme.

Verwerking in de hersenen

Een van de belangrijkste redenen voor de link tussen PMDD en autisme is het feit dat beide aandoeningen van invloed zijn op de manier waarop de hersenen informatie verwerken. Bij PMDD kan de wisseling van hormonen tijdens de menstruatiecyclus neurotransmitters in de hersenen beïnvloeden, wat kan leiden tot veranderingen in stemming en gedrag. Evenzo zijn er bij autisme verschillen in de manier waarop de hersenen informatie verwerken, wat kan leiden tot moeilijkheden in sociale interactie, communicatie en gedrag.

Genetica

Een andere mogelijke link tussen PMDD en autisme is genetica. Studies wijzen uit dat beide aandoeningen een genetische component kunnen hebben. Sommige onderzoeken hebben bijvoorbeeld aangetoond dat vrouwen met PMDD vaker een familiegeschiedenis hebben met stemmingsstoornissen of depressie in de vrouwelijke lijn. Ook autisme heeft vaak een erfelijke component; als de ouders autisme hebben is de kans op autisme groter bij het kind. 

Overeenkomsten tussen autisme en PMDD

Ook vind ik het interessant dat sommige symptomen van PMDD en autisme elkaar overlappen. Beide aandoeningen kunnen bijvoorbeeld prikkelbaarheid, angst en stemmingswisselingen veroorzaken. Dit kan het moeilijk maken om onderscheid te maken tussen de twee aandoeningen, vooral bij vrouwen bij wie mogelijk niet de diagnose autisme is gesteld.

Het is echter belangrijk op te merken dat niet alle vrouwen met PMDD autisme hebben en dat niet alle mensen met autisme PMDD ervaren. Het is ook belangrijk om generalisaties en stereotypen over deze aandoeningen te vermijden. Vrouwen met PMDD en mensen met autisme zijn allemaal unieke individuen met hun eigen ervaringen en uitdagingen. Maar ik vind het tegelijkertijd wel bijzonder om te merken dat binnen de autisme community PMDD problemen veel bekender zijn dan onder neurotypische vrouwen. De link is er wel, al is het niet 1 op 1. 

Meer weten over dit onderwerp? In de podcast "geen kleine man" is een hele aflevering gewijd aan autisme en adhd bij vrouwen en hier komt het onderwerp PMDD ook ter sprake. Ook kan ik het boek de cyclus strategie aanraden - dit boek is geschreven door een vrouw die PMDD heeft, en er na het schrijven ook achterkwam dat ze autistisch is. 

Vond je dit een handig artikel en wil je ons graag steunen zodat ik vaker van dit soort artikelen kan schrijven? Via deze link kun je ons financieel steunen