Ik ga afbouwen met mijn autismecoach. Eigenlijk is dat best een mooi teken, want het betekent dat het steeds beter met me gaat. Toen ik begon met coaching had ik regelmatig iemand nodig die met me meedacht over mijn autisme, overprikkeling, grenzen en alles waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Inmiddels herken ik veel dingen zelf veel sneller en weet ik ook beter wat ik nodig heb.
De laatste tijd merkte ik tijdens de gesprekken dat ik steeds minder nieuws leerde. We kwamen regelmatig uit bij oplossingen die ik zelf al had bedacht. Het voelde soms een beetje als een herhaling van zetten. Dat betekent natuurlijk niet dat de coaching niet waardevol is geweest. Integendeel: juist doordat ik zoveel heb geleerd, kan ik nu steeds meer zelf. Ik hoef niet meer voor iedere hobbel iemand naast me te hebben om te bedenken wat ik ermee moet.
Ik vind ook dat ik het op een gegeven moment zelf moet kunnen. Niet dat ik nooit meer mag vastlopen of dat ik voortaan alles alleen moet oplossen. Ik blijf gewoon autistisch en er zullen ongetwijfeld periodes komen waarin het minder goed gaat. Maar ik wil mezelf ook de kans geven om te ervaren dat ik inmiddels genoeg handvatten heb om het zelf te doen. En als ik toch weer ergens tegenaan loop, weet ik waar ik hulp kan zoeken.
Daarnaast weet ik dat er behoorlijk wat mensen op hulp van een autismecoach wachten. Als ik minder nodig heb, voelt het eigenlijk wel goed om ruimte te maken voor anderen.
Dus ja, een spannende stap, maar ik ga nu langzaamaan afbouwen en ben benieuwd of het nu inderdaad het goede moment is om uiteindelijk te stoppen met de coaching.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Alleen aardige, opbouwende, positieve reacties zullen worden geplaatst. Over niet geplaatste reacties wordt niet gecorrespondeerd ;)