Toetjes: hoe vaak?

Wij zijn echte toetjesmonsters! Als het aan ons lag zou er na elke avondmaaltijd een lekker nagerecht op tafel komen. Chocolademelk met slagroom, een pudding of iets anders lekker zoets. Echter proberen we dit vanwege de calorieën wat te beperken.

Tobias is inmiddels ook aardig aangestoken door het toetjes-virus en vroeg elke dag om een toetje. En als we dan nee zeggen volgt steevast de vraag waarom niet?! En leg dat maar eens uit aan een 3-jarige! Ik ben geen fan van "omdat ik dat zeg", maar tegelijkertijd vind ik hem ook nog te jong om heel diep op die vraag in te gaan.

Ja, hoe los je dat dan op?! Wij hebben het in elk geval opgelost door vaste afspraken te maken over toetjes. We hebben voortaan op maandag, donderdag en zaterdag een toetje. Op de andere dagen dus niet. Waarom niet? Omdat het geen maandag, donderdag of zaterdag is.... Lekker makkelijk! ;)

Drie keer per week een toetje, drie personen... Dat is ook lekker makkelijk met het kiezen! Op maandag kies ik, op donderdag kiest Sander en op zaterdag mag Tobias het toetje kiezen. Ook direct lekker duidelijk. En een leuk bijkomend voordeel: Tobias is opeens héél geïnteresseerd in welke dag het is en begint inmiddels ook al een klein beetje de volgorde te onthouden. :)

Hoe vaak eten jullie toetjes? En wat is je favoriete toetje? Mijn favoriet is momenteel Optimel Griekse stijl yoghurt koffiesmaak. Heerlijk met een lange vinger er doorheen en een klein toefje slagroom erop...

De terrible twos zijn voorbij!

Vandaag is Tobias dan écht jarig en zijn de zogenaamde 'terrible twos' voorbij. Om eerlijk te zijn: zo erg vond ik ze niet! Ik vond het afgelopen jaar juist ontzettend leuk en we zijn er eigenlijk compleet zonder kleerscheuren doorheen gekomen.

Natuurlijk heeft Tobias inmiddels ook wel een flink eigen willetje en dat laat hij ook best wel eens gelden. Maar met humor en creativiteit lukt het eigenlijk prima om hier mee om te gaan. Misschien helpt het ook wel dat ik me niet snel schaam en er eigenlijk alleen maar om kan lachen als meneer opeens staat te stampvoeten omdat hij iets anders wil dan ik. Bovendien maak ik niet snel ergens een strijd van; alleen de dingen die ik echt heel erg belangrijk vind, daar ga ik echt de strijd voor aan. Maar niet over of Tobias hagelslag of pindakaas op brood wil.

Nee, wat mij betreft had Tobias best nog wat langer twee mogen blijven. Ik vond het een geweldig jaar waarin hij zó ontzettend veel is gegroeid. Hij heeft goed leren praten, hij heeft geleerd om samen met andere kinderen te spelen, hij kan zelf zijn (onder)broek aantrekken, is zindelijk geworden en hij kan zelfs al een klein beetje zelf zijn speelgoed opruimen.

Kortom: voor ons waren de terrible twos helemaal niet zo vreselijk. Van mij mag het de 'prima peuterleeftijd' heten!

Week van de opvoeding: zelfstandigheid

Deze week is het de week van de opvoeding. Door heel Nederland heen worden er allerlei activiteiten georganiseeerd over dit thema. Zelf ga ik hier niet aan meedoen, omdat ik momenteel al meedoe aan een cursus peuter inzicht over peutergedrag en de manier waarop je peuters kunt helpen om door deze fase heen te komen. Als ik niet aan deze cursus had meegedaan, had ik waarschijnlijk wel iets op dit gebied gedaan. Niet omdat ik mezelf nou zo´n slechte opvoeder vind, maar ik denk dat je altijd weer wat kunt opsteken van hoe andere mensen het aanpakken. Net zo goed als dat mensen zich laten bijscholen voor hun werk, is het toch ook top als dat kan op het gebied van ouderschap? :)

Een van de dingen die ik zelf heel belangrijk vind in de opvoeding is het opvoeden tot zelfstandigheid. Voor mij houdt dit in: je kind(eren) ook veel zelf laten oplossen. Ik bemoei me niet snel met Tobias' problemen. Natuurlijk mag hij altijd om hulp vragen, maar dan alsnog probeer ik altijd in te schatten of die hulp wel echt nodig is. Want als je een kind gaat helpen bij dingen die hij al kan dan hou je hem eigenlijk onnodig klein en ontneem je een kind een kans om zelfvertrouwen op te bouwen en te leren dat hij dingen zelf kan oplossen. Gelukkig is dit niet iets dat in 1 keer gebeurt, maar als je het regelmatig doet dan zorg je er eigenlijk voor dat je kind afhankelijker blijft dan nodig is.

Een mooi voorbeeld dat ik op mijn werk regelmatig tegenkom is moeders die bellen voor hun zoons. Het zijn altijd zoons, eigenlijk nooit dochters. En dan bedoel ik niet een kind van 12, maar echt voor hun volwassen zoons. Die dan vaak ook nog gewoon in de kamer zitten terwijl ze hun moeder laten bellen. (Dit weet ik omdat er altijd een moment komt dat ze even iets aan hun zoon vragen: 'Wil je de zwarte of de zilveren iPhone? bijvoorbeeld). Dat blijft me echt verbazen. Waarom zou je als moeder nog telefoongesprekken voor je volwassen kinderen moeten voeren? Op dat moment vind ik toch echt dat je dat zelf moet kunnen doen. (Tenzij het natuurlijk is omdat je het zelf niet kunt, maar dat zou dan wel héél vaak voorkomen!)

Misschien hang ik over 17 jaar ook wel aan de telefoon voor Tobias. Who knows! Maar op dit moment neem ik me voor om hem zulke dingen zelf te laten oplossen. Durft ie niet te bellen? Ik wil met liefde het gesprek met hem oefenen, van tevoren met hem meekijken wat hij precies wil zeggen.... Maar het bellen, dat vind ik dat ie zelf moet doen. En daar oefenen we nu al mee; afgelopen weekend heeft Tobias bijvoorbeeld zelf bij de bakker gevraagd of die een taart voor hem wilde maken voor zijn verjaardag. Supertof! :)


Zijn jullie hier streng in? Of vinden jullie het wel normaal om met instanties te bellen voor je volwassen kind?