Deze week is het de week van de opvoeding. Door heel Nederland heen worden er allerlei activiteiten georganiseeerd over dit thema. Zelf ga ik hier niet aan meedoen, omdat ik momenteel al meedoe aan een cursus peuter inzicht over peutergedrag en de manier waarop je peuters kunt helpen om door deze fase heen te komen. Als ik niet aan deze cursus had meegedaan, had ik waarschijnlijk wel iets op dit gebied gedaan. Niet omdat ik mezelf nou zo´n slechte opvoeder vind, maar ik denk dat je altijd weer wat kunt opsteken van hoe andere mensen het aanpakken. Net zo goed als dat mensen zich laten bijscholen voor hun werk, is het toch ook top als dat kan op het gebied van ouderschap? :)
Een van de dingen die ik zelf heel belangrijk vind in de opvoeding is het opvoeden tot zelfstandigheid. Voor mij houdt dit in: je kind(eren) ook veel zelf laten oplossen. Ik bemoei me niet snel met Tobias' problemen. Natuurlijk mag hij altijd om hulp vragen, maar dan alsnog probeer ik altijd in te schatten of die hulp wel echt nodig is. Want als je een kind gaat helpen bij dingen die hij al kan dan hou je hem eigenlijk onnodig klein en ontneem je een kind een kans om zelfvertrouwen op te bouwen en te leren dat hij dingen zelf kan oplossen. Gelukkig is dit niet iets dat in 1 keer gebeurt, maar als je het regelmatig doet dan zorg je er eigenlijk voor dat je kind afhankelijker blijft dan nodig is.
Een mooi voorbeeld dat ik op mijn werk regelmatig tegenkom is moeders die bellen voor hun zoons. Het zijn altijd zoons, eigenlijk nooit dochters. En dan bedoel ik niet een kind van 12, maar echt voor hun
volwassen zoons. Die dan vaak ook nog gewoon in de kamer zitten terwijl ze hun moeder laten bellen. (Dit weet ik omdat er altijd een moment komt dat ze even iets aan hun zoon vragen: 'Wil je de zwarte of de zilveren iPhone? bijvoorbeeld). Dat blijft me echt verbazen. Waarom zou je als moeder nog telefoongesprekken voor je volwassen kinderen moeten voeren? Op dat moment vind ik toch echt dat je dat zelf moet kunnen doen. (Tenzij het natuurlijk is omdat je het zelf niet kunt, maar dat zou dan wel h茅茅l vaak voorkomen!)
Misschien hang ik over 17 jaar ook wel aan de telefoon voor Tobias. Who knows! Maar op dit moment neem ik me voor om hem zulke dingen zelf te laten oplossen. Durft ie niet te bellen? Ik wil met liefde het gesprek met hem oefenen, van tevoren met hem meekijken wat hij precies wil zeggen.... Maar het bellen, dat vind ik dat ie zelf moet doen. En daar oefenen we nu al mee; afgelopen weekend heeft Tobias bijvoorbeeld zelf bij de bakker gevraagd of die een taart voor hem wilde maken voor zijn verjaardag. Supertof! :)
Zijn jullie hier streng in? Of vinden jullie het wel normaal om met instanties te bellen voor je volwassen kind?
