Twee maanden geleden kochten mijn ouders een nieuw appartement, om gelijkvloers te gaan wonen. Op dat moment voelde dat nog ver weg, iets voor later. Er was nog genoeg tijd, het stond nog niet echt op de voorgrond. En toch is het nu ineens nog maar een week voor de verhuiswagen daar voor de deur staat en we de laatste keer de deur van mijn ouderlijk huis waar ik ben opgegroeid achter ons dichttrekken.
Ik ben er niet de hele dag bewust mee bezig. Ik denk niet continu aan de verhuizing en ik kan mijn dagelijkse dingen gewoon doen. Tegelijk merk ik wel dat ik emotioneler ben en sneller vermoeid raak. Kleine dingen voelen net wat groter en mijn energie is sneller op dan normaal, zonder dat ik daar direct een duidelijke oorzaak voor kan aanwijzen.
Waarschijnlijk speelt bijkomen van de decemberdrukte ook nog mee. Het is een periode waarin er sowieso veel gebeurt, met afspraken, sociale momenten en het gevoel dat alles nog “even moet”. Maar ik merk dat de verhuizing daar ook doorheen loopt. Veranderingen, zelfs als ze logisch en positief zijn, vragen door mijn autisme vaak toch meer van me dan ik vooraf inschat.
Ik probeer het daarom praktisch te houden. Niet alles analyseren, maar gewoon accepteren dat dit nu even zo voelt. Rustiger plannen, minder van mezelf verwachten en de dagen nemen zoals ze komen. Over een week is het zover en daarna zal het vast weer wennen zijn, maar voor nu is dit gewoon de fase waarin ik zit. Hierdoor heb ik ook wat minder inspiratie waar ik over zal schrijven, maar dit komt ook vanzelf weer goed weet ik van mezelf. 😊
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Alleen aardige, opbouwende, positieve reacties zullen worden geplaatst. Over niet geplaatste reacties wordt niet gecorrespondeerd ;)