Werken of niet werken

Ik werk niet meer. Mijn werk als oproepkracht is helaas per 1 januari beëindigd, omdat de hogeschool veel minder surveillanten nodig had. Soms baal ik er enorm van. Bijvoorbeeld wanneer iemand vraagt wat voor werk ik doe. Niet of ik werk, maar wat. Dan merk ik dat ik heel even moet schakelen.

Op zulke momenten voel ik soms ook schaamte opkomen. Niet omdat ik niet achter mijn situatie sta, maar omdat werken zo vanzelfsprekend wordt gevonden en voor veel mensen ook is. Het is een standaard waar je aan hoort te voldoen. En als je daarbuiten valt, moet je dat uitleggen, nuanceren of verantwoorden. Terwijl ik daar lang niet altijd behoefte aan heb. 

Ik denk af en toe wel na over werken. Over hoe het zou zijn om het weer op te pakken, om weer een plek te hebben die van buitenaf herkenbaar is als “werk”. Die gedachte voelt niet per se onrealistisch, maar in het verleden ben ik meerdere keren weer gaan werken, en elke keer leek het in het begin te lukken, totdat mijn energie langzaam weglekte en mijn stabiliteit verdween. Het eindigde steeds in een terugval.

Die ervaring neem ik serieus. Het is geen toeval gebleken, maar een patroon. Daarom kijk ik hier nu anders naar. Samen met mijn coach bespreek ik dit regelmatig, en haar advies is om eerst langere tijd stabiel te blijven voordat we überhaupt gaan onderzoeken of werk weer passend kan zijn. Niet omdat werken onmogelijk is, maar omdat de basis stevig moet zijn.

Mijn dagen zien er daardoor anders uit dan wat vaak als normaal wordt gezien. Ik besteed mijn energie aan balans houden, aan niet te ver over mijn grenzen gaan, aan herstellen en opbouwen. Dat is minder zichtbaar dan een baan, maar het vraagt wel degelijk aandacht en inzet.

Misschien komt werken later weer in beeld, misschien ook niet. Voor nu is dit waar ik sta. En dat probeer ik niet groter of kleiner te maken dan het is. Dit is gewoon de fase waarin ik zit. 😊