Vrijdag en zaterdag was de verhuizing van mijn ouders en gister gingen we uit eten met mijn schoonouders. Gisteravond liet mijn lichaam ineens heel duidelijk van zich horen. Eerst wat wazig zien, daarna flinke hoofdpijn en op een gegeven moment ogen die onwillekeurig heen en weer bewogen. Inmiddels voelt het alsof ik spierpijn heb ín mijn ogen, iets wat ik niet eerder zo heb ervaren. Het is vreemd en ook best beangstigend, juist omdat ik er geen controle over heb - mijn ogen leiden hun eigen leven en gaan af en toe flink tekeer.
Bij de huisarts werd het benoemd als stress. Dat woord voelt voor mij altijd wat vaag eerlijk gezegd, maar in dit geval klopt het wel. Er speelt al langere tijd veel en hoewel ik het gevoel heb dat ik al van alles heb laten vallen, blijkt dat mijn systeem toch over een grens is gegaan. Dat zag ik natuurlijk al een tijdje aankomen, maar dat mijn lichaam nu zo aan de noodrem trekt is wel een heel duidelijk teken dat ik zwaar overprikkeld ben geraakt.
En opeens kan ik het ook allemaal niet meer. Alsof mijn lichaam op de noodrem trapt en zegt: tot hier en niet verder. Ik ben echt even stilgevallen, want ja, je ogen gebruik je de hele dag en het kost even erg veel energie. Dat stilvallen voelt ongemakkelijk, zeker omdat ik normaal geneigd ben om door te denken en op te lossen. Maar het gaat gewoon niet meer, echt even niet. Voor nu probeer ik het daarom maar klein te houden. Geen grote plannen, geen herstel-doelen, maar rust nemen zonder het meteen nuttig te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Alleen aardige, opbouwende, positieve reacties zullen worden geplaatst. Over niet geplaatste reacties wordt niet gecorrespondeerd ;)