Sinds het overlijden van mijn schoonvader loop ik rond met een schuldgevoel waar ik niet goed woorden aan kan geven. Alsof ik iets verkeerd doe door ook weer na te denken over gewone dingen. Door te lachen om iets kleins. Door me druk te maken over wat ik ga koken, wat ik aantrek of door ergens naar uit te kijken. Er zit een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het niet hoort. Dat ik stil zou moeten staan. Dat ik constant verdriet zou moeten voelen, of op z’n minst in een soort pauzestand zou moeten blijven hangen.
Maar het leven blijkt helemaal niet stil te willen staan. De was moet gedaan, Tobias wil aandacht, er moet gegeten worden en ergens tussendoor merk ik dat mijn hoofd alweer ideeën krijgt voor andere onderwerpen om over te schrijven. En dat schuurt. Want hoe kan ik nadenken over bloggen, plannen maken of zelfs plezier hebben, terwijl er net iemand is overleden in onze directe kring? Het voelt bijna ongepast om weer “normaal” te doen.
Toch merk ik dat juist dat normale me helpt om overeind te blijven. Dat voelt heel dubbel, maar het is wel zo. In de kleine dagelijkse vinden we een soort houvast. Koffie zetten, de tafel afruimen, een appje sturen, nadenken over wat ik ga schrijven — het zijn simpele dingen, maar ze geven structuur aan dagen die anders alleen maar zwaar en vaag zouden voelen.
Dus vanaf morgen ga ik weer gewoon schrijven over andere dingen. Niet omdat ik niet meer verdrietig ben, maar omdat het 'gewone' leven ook mag doorgaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Alleen aardige, opbouwende, positieve reacties zullen worden geplaatst. Over niet geplaatste reacties wordt niet gecorrespondeerd ;)