Sinds het overlijden van mijn schoonvader loop ik rond met een schuldgevoel waar ik niet goed woorden aan kan geven. Alsof ik iets verkeerd doe door ook weer na te denken over gewone dingen. Door te lachen om iets kleins. Door me druk te maken over wat ik ga koken, wat ik aantrek of door ergens naar uit te kijken. Er zit een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het niet hoort. Dat ik stil zou moeten staan. Dat ik constant verdriet zou moeten voelen, of op z’n minst in een soort pauzestand zou moeten blijven hangen.
Maar het leven blijkt helemaal niet stil te willen staan. De was moet gedaan, Tobias wil aandacht, er moet gegeten worden en ergens tussendoor merk ik dat mijn hoofd alweer ideeën krijgt voor andere onderwerpen om over te schrijven. En dat schuurt. Want hoe kan ik nadenken over bloggen, plannen maken of zelfs plezier hebben, terwijl er net iemand is overleden in onze directe kring? Het voelt bijna ongepast om weer “normaal” te doen.
Toch merk ik dat juist dat normale me helpt om overeind te blijven. Dat voelt heel dubbel, maar het is wel zo. In de kleine dagelijkse vinden we een soort houvast. Koffie zetten, de tafel afruimen, een appje sturen, nadenken over wat ik ga schrijven — het zijn simpele dingen, maar ze geven structuur aan dagen die anders alleen maar zwaar en vaag zouden voelen.
Dus vanaf morgen ga ik weer gewoon schrijven over andere dingen. Niet omdat ik niet meer verdrietig ben, maar omdat het 'gewone' leven ook mag doorgaan.
Zou je schoonvader willen dat je alles stopzet en alleen maar stilstaat bij zijn overlijden? Dat je in constante rouw bent? Ik denk het niet.
BeantwoordenVerwijderenVast niet inderdaad :)
VerwijderenRouw kan zijn in een moment waarin je lacht. Als rouw maar mag zijn dan is er geen fout. Het is jouw leven, jullie leven. Zolang jij, jouw gezin en je schoonfamilie het samen goed vinden is het goed.
BeantwoordenVerwijderenSommige dingen staan stil, maar uiteindelijk gaat de planeet verder. Met stil blijven staan verander je niets, niets raakt ongedaan. Door de draad op te pakken en gemis te hebben leer je verdergaan terwijl een stukje stil blijft staan.
Mijn moeder is overleden op sommige dagen komt me niets uit handen dan rouwen. De rest van de tijd is het er soms nauwelijks soms duidelijk. Maar het is er eigenlijk nooit niet. En toch, vieren we, spelen we, lachen we, werken we, hebben we vakantie en gaan we soms even weg.
Ook mijn vader is weer in het leven gestapt, maar met een groter gat. Hij is elke dag in het huis waar ze hoort, komt thuis is een leeg huis, moet alleen maar alles wat ze samen deden, doet alles wat mijn moeder altijd deed.
Zijn rouw is anders, maar alle manieren zijn goed als je maar rouwt wanneer het er wil zijn.
Je doet geen onrecht door te leven.