De afgelopen dagen ben ik een beetje ingestort. Ik noemde het eerder al: de afterparty van mijn sociale batterij. Maar eerlijk is eerlijk… deze afterparty voelt inmiddels wel erg lang. We zijn inmiddels een week verder en ik ben nog steeds aan het bijkomen van mijn verjaardag.
En het ligt natuurlijk niet alleen aan mijn verjaardag. Er speelt van alles tegelijk. De gezondheid van mijn schoonvader gaat niet goed. Mijn ouders gaan binnenkort verhuizen. Mijn vader heeft bestralingen nodig. Het zijn allemaal dingen die in mijn hoofd blijven rondzingen en langzaam maar zeker mijn prikkel-emmertje vullen.
Daar bovenop komt mijn alexithymie — een duur woord voor “niet zo goed weten wat je voelt” - het is een autisme-dingetje. Het betekent voor mij dat ik de impact van slecht nieuws vaak compleet verkeerd inschat. Dan loop ik een halve dag rond alsof er niets aan de hand is… en ineens, om een minuscuul dingetje dat misgaat, barst ik in tranen uit. Een dramatische huilbui over iets totaal ongerelateerds. Het voelt raar, maar dit is hoe mijn systeem werkt.
En ja… dat alles bij elkaar zorgt er nu voor dat ik een beetje aan het instorten ben. Het is wat het is, even geen vrolijke blogpost, maar wel een eerlijke.... Ik hoop snel weer met wat gezelligers te komen 😊 En stiekem hoop ik op tips, want ik kan toch niet de enige zijn die af en toe door pittige tijden heen gaat.
Sterkte Daantje!
BeantwoordenVerwijderenJe hebt ook nogal wat op je bordje, met wat je hier opnoemt. Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenHallo Daantje,
BeantwoordenVerwijderenIk heb een nieuw woord geleerd, alexithimy, ik wist niet dat het bestond. Wel het fenomeen: niet weten wat je voelt, op het moment suprême, maar dan later het ervaren, en dat is heel lastig.
Zou er een therapie voor zijn?
Het lijkt me sowieso goed om afspraken die niet dringend zijn te skippen en het fijn rustig aan te doen, zeker in deze maand.
Wat niet hoeft, hoeft niet!
Verjaardagen vieren hoeft van ons niet, dus doen we niet. Heerlijk rustig.
En gewoon met een kop thee op de bank naar buiten staren… kan helend zijn.
‘Wat voel ik?’
En daar rustig de tijd voor nemen.
Sterkte 💐
Er is wel therapie voor, wat ik weet. Om je bewuster te worden van je lichaam bijvoorbeeld. Maar zo extreem heb ik het dan weer niet, ik herken wel pijn bijvoorbeeld, sommige mensne herkennen zelfs dat niet, dat lijkt me heel erg lastig voor ze.
VerwijderenZelf heb ik het vooral met grote emoties, dat ik die eerst kleiner inschat en pas later besef dat het meer impact op me heeft. Verstandelijk kan ik het wel beredeneren, maar gevoelsmatig loopt altijd een paar uur achter.
Dat laatste is niet erg, denk ik, want dingen moeten soms gewoon even ‘landen’. En als je van jezelf weet dat het zo bij jou werkt kun je er ook wat rekening mee houden. Het ‘instorten ‘ hoeft dan niet, maar je mag jezelf gewoon even ‘on hold’ zetten. 🙂
VerwijderenDank je wel! Ik wist niet dat dit bij Autisme kan horen. Ik zit nu in een diagnose traject en nu het een naam blijkt te hebben valt er weer een puzzelstukje op zijn plek.
VerwijderenSterkte, het is vervelend dat je je zo voelt.
BeantwoordenVerwijderenWat vervelend dat het even wat minder gaat, maar je hebt dan ook best wat op je bordje liggen moet ik zeggen.
BeantwoordenVerwijderen"Grappig" dat je alexithymie noemt. Ik had daar tot vorige week nog nooit van gehoord. Maar mijn 22 jarige dochter heeft vorige week de diagnose autisme gekregen en uit de NPO test bleek oa dat ze ook alexithymie heeft.
Sterkte en neem vooral je tijd om te ontprikkelen!