High tea, maar dan anders....

We hadden al weken geleden via Social Deal een voucher gekocht om gisteren te gaan high teaën met de vrouwen van mijn moeders kant van de familie. Het stond ingepland, het plan was helder en iedereen had er heel veel zin in. Maar toen begon het te sneeuwen. Code geel, vervolgens zelfs code oranje, gladheid... In eerste instantie wilden we toch gewoon gaan, maar toen mijn zus de buurman met de auto zag slippen zag zij het toch niet meer zo zitten om te gaan rijden. We probeerden de reservering nog te annuleren, maar dat moest 24 uur van tevoren en we besloten het vrij last minute om niet te gaan. Dat afzeggen lukte niet meer en we legden ons erbij neer dat we de voucher zouden verliezen.

Later die dag werden we gebeld door de eigenaar van het restaurant. Of een van ons de high tea misschien wilde ophalen. Een alternatief waar we zelf niet aan hadden gedacht, maar dat wel meteen logisch voelde. Sander en ik waren toch in de buurt van het openbaar vervoer, dus zijn we erheen gegaan met een tas vol bakjes om alles in te vervoeren.

Daar aangekomen werden we heel hartelijk ontvangen en kregen ook gelijk een kopje thee of koffie aangeboden, terwijl de chef voor ons aan de slag ging om alles in te pakken. 

We gingen naar huis met tien tupperware bakjes vol lekkernijen: scones, muffins, hartige broodjes, macarons en meer. Een deel daarvan heb ik naar mijn ouders gebracht, zodat zij ook mee konden genieten. Het was even schakelen, omdat we eigenlijk andere plannen hadden, maar uiteindelijk voelde dit als een nette en zorgvuldige oplossing.

Een hele tas vol tupperware bakjes met lekkernijen erin

Niet zoals gepland, maar wel een fijne manier om met een onvoorziene situatie om te gaan — en prettig om te merken dat er werd meegedacht. Bovendien heb ik nu het restaurant even van binnen bekeken en zag het er zo gezellig uit dat ik er zeker nog eens heen wil. 

Goede voornemens voor 2026

Allereerst: de beste wensen voor het nieuwe jaar voor alle meelezers 💚

Ik weet dat veel mensen het onzin vinden, maar ik vind goede voornemens gewoon leuk aan het begin van het nieuwe jaar. Ik doe niet aan grote goede voornemens dit jaar. Geen complete verbouwing van mijn leven. Gewoon een paar kleine dingen. 

Een van die voornemens is een paar kilo eraf. Niet veel, want ik ben eigenlijk best blij met hoe mijn kleding me nu staat — en mijn nieuwe garderobe ga ik écht niet wegdoen. Maar iets minder mijn adem in hoeven te houden als ik ga zitten in mijn spijkerbroek zou wel fijn zijn. 

En deze zomer wil ik graag bruin worden. Niet zo zonnebankbruin, maar gewoon een lekker kleurtje waar je je net wat frisser door voelt. Dus ik moet mezelf eraan houden om te smeren. Factor 30. Of 50. Ik weet hoe dit gaat: eerste zonnige dag denk ik weer dat ik onsterfelijk ben en loop ik rond als een gefrituurde tomaat. Dat gaan we dus niet doen. (Hoop ik.) Gewoon goed smeren en er maar het beste van hopen 😉

Ook wil ik wat vaker tijd nemen voor mezelf én voor Sander. Gewoon samen iets leuks doen, of juist even alleen met een kop thee en niks moeten. We hoeven niet elke week een date night met kaarsen en muziek — soms is een serie op de bank al genoeg. Als we maar blijven hangen bij elkaar, in plaats van langs elkaar heen te rennen, wat toch al snel gebeurt als je het allebei druk hebt met je eigen dingen.

Een ander goed voornemen is om minder dingen tegen mijn zin te doen. Soms doe ik dingen omdat dat 'hoort' of omdat ik het mezelf opleg. Een voorbeeld hiervan is dat ik elk jaar een blogpost schrijf met de meest gelezen blogs van dat jaar. Daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin meer in! Dus dat doe ik dit jaar dan ook niet meer!

En dan Tobias en zijn Frans. Dat is een voornemen waar geduld bij komt kijken. Voor ons beiden. Ik ga proberen hem met een beetje rust en humor te helpen, zodat we niet halverwege de werkwoorden "hebben" en "zijn" willen emigreren naar een land waar we nooit van ons leven Frans nodig zullen hebben. 

Kortom: kleine doelen. Broek wat losser, huid niet verbrand, tijd voor liefde, tijd voor mij, tijd voor Frans 😂 Lekker overzichtelijk.

Ongeschreven dress codes: hoe dan?!

Bij bijna elke gelegenheid lijk ik naast de ongeschreven dresscode te grijpen. Met kerst bij mijn familie stond ik daar bijvoorbeeld blij in mijn rode jurk — en om me heen een zee van zwart, wit, grijs en een vleugje goud.  Bij de schoonfamilie had iedereen een kersttrui aangetrokken - behalve mijn gezin. Alsof er een stille afspraak was waar ik de memo nooit van ontvangen heb. De rest voelt blijkbaar intuïtief aan wat de anderen aantrekken. Ik zelf voel vooral: rood is kerst, toch? Rood is warm, feestelijk, gezellig. Blijkbaar is dat een logica die ik vooral zelf heb.😂

Ik kan me afvragen hoe anderen dat doen. Zien zij subtiele hints die ik over het hoofd zie? Of is er bij iedereen een soort onzichtbare antenne voor groepsstijl, behalve bij mij? Het voelt soms alsof ik van een andere planeet kom ofzo, omdat ik dan zo afwijk van de rest. 

En ja, dat levert soms dat ene ongemakkelijke moment op bij binnenkomst. Die snelle scan van de ruimte, het plots besef dat ik eruit spring — niet subtiel, maar volledig anders dan de rest. Heel even voel ik me misplaatst. Maar dan voel ik óók trots. Want ik kies mijn kleding met liefde. Ik geniet van mijn nieuwe kleding en het gevoel dat het me geeft. Misschien mis ik groepssignalen, maar ik blijf altijd mezelf en dat is ook heel belangrijk voor mij.

Dus misschien is dit wie ik ben: degene die net anders naar dingen kijkt, anders voelt en daardoor ook anders kiest. De enige in rood tussen zwart en goud. En eerlijk… mijn (Top)Vintage-jurkjes zijn te leuk om te laten hangen omdat iedereen iets anders draagt. Laat mij maar glimmen, al sta ik er soms opvallend bij. Ik blijf mezelf — kleurrijk, een tikje eigenwijs, en vooral heel blij met een kast vol jurken die ik wél graag draag.

Onze kerstdagen

En voor je het weet zitten de kerstdagen er opeens alweer op.... Ondanks dat het voor mijn gevoel eeuwig duurde voor het zover was, is het toch weer voorbij gevlogen 😉

Kerstavond vierden we thuis, gewoon met ons gezin, en dat voelde eigenlijk meteen als de beste manier om erin te rollen. Lekker in onze huispakken — (vegetarische)vleesjes, sausjes en met zijn drietjes aan tafel. Het soort avond waarbij je niks bijzonders hoeft te doen om toch de hele tijd te denken: dit is fijn. Het was een heerlijke avond. 

De volgende dag ging het feest verder, eerste kerstdag bij mijn zus samen met mijn ouders en het gezin van mijn zus. Dat vertrouwde gevoel van familie… dat er gelachen wordt zonder dat je hoeft na te denken wat je zegt, dat niemand raar opkijkt als je even een pauze pakt. Kinderen die rondrennen terwijl de volwassenen met het spel Vertellis verhalen ophaalden die iedereen al kent maar waar we toch altijd weer om moeten lachen. Het was warm, overzichtelijk, en precies wat je hoopt op zo’n dag.

Tweede kerstdag was weer anders — bij de schoonfamilie. Gezellig, absoluut, maar ook voller en drukker. Meer stemmen, meer geluiden, meer prikkels. Ik merkte halverwege dat mijn hoofd voller werd dan ik wilde toegeven. Alles was leuk, maar nét te veel tegelijk. Uiteindelijk besloten we eerder naar huis te gaan dan de rest, gewoon omdat dat beter was. 

En toen hadden we nog pannetjes. En sausjes. En eigenlijk genoeg voor een hele tweede gourmetavond over. Dus maakten we er zonder enige officiële toestemming derde kerstdag van, inclusief Stranger Things marathon en een tweede keer gourmetten dus. 

Hoe waren jullie feestdagen? 😊

Wachten op de kerstdagen

De dagen voor de feestdagen voelen voor mij altijd een beetje alsof ik in een wachtruimte zit. Niet meer in het gewone ritme, maar ook nog niet bij kerst zelf. Alles lijkt ineens langer te duren. De dagen rekken zich uit en ik merk dat ik onrustig word van het niets-doen, terwijl er ondertussen van alles in de planning staat waar ik gewoon geduldig op moet wachten. Het voelt alsof mijn hoofd alvast vooruit is gegaan, maar mijn lijf nog moet wachten tot het zover is.

Ik betrap mezelf erop dat ik vooral aan het aftellen ben. Alsof ik pas mag ontspannen als de kerstdagen zijn begonnen. Dat wachten maakt me wiebelig: te weinig afleiding, te veel tijd om te voelen. Ik probeer afleiding te zoeken, en dan kijk ik op de klok en is het nog ‘maar’ vier uur ’s middags… De tijd komt gewoon maar niet om!

Ik denk dat dit voor een groot deel ook te maken heeft met hoe mijn brein werkt. Bij autisme (en ook ADHD) kan zo’n tussenfase voelen als een soort wachtmodus: alles staat alvast “aan”, maar er gebeurt nog niks. Nieuwe dingen beginnen lukt niet goed, echt ontspannen ook niet, want er komt straks nog iets belangrijks. Het is alsof mijn systeem alvast spanning opbouwt voor wat er gaat komen, terwijl ik ondertussen niks met die energie kan.

Onze plannen zelf zijn eigenlijk heel overzichtelijk. Kerstavond gourmetten we gewoon met zijn drietjes, thuis. Geen gedoe, geen grote verwachtingen. De twee kerstdagen gaan we langs bij familie. Dat is het. Dus waar ik me zo nerveus over maak, dat weet ik zelf eigenlijk ook niet echt 😅 Het zal vast allemaal wel weer goed komen, net als elk jaar. Maar die dagen van tevoren, die mogen ze van mij best afschaffen. 😉

Hebben jullie dit ook? Of ligt dit gewoon aan mij?

8 miljoen gewonnen

Vannacht droomde ik dat ik met mijn decemberkraslot 8 miljoen euro won. Geen spannende verhaallijn verder, gewoon: ik had gewonnen. En wat me bij het wakker worden vooral opviel, was hoe snel ik wist wat ik ermee wilde doen, nadat ik Sander onder zijn neus had gewreven dat je wel degelijk een mooi bedrag kan winnen met decemberkrasloten 😅. Geen nadenken, geen lijstjes, geen plannen maken.... Ik wist het gewoon direct!

Het eerste waar ik het geld aan uitgaf, was namelijk een reis naar New York. Shoppen zonder me druk te maken over prijzen en ’s avonds naar musicals. Dit is inderdaad iets wat ik wel zou doen als ik met niets of niemand rekening zou hoeven te houden en het geld ervoor had. Mooie reizen, leuke dingen bezichtigen en gewoon even genieten van een mooie reis. 

Toen ik wakker was, bleef ik daar nog even over nadenken. Niet zozeer over die 8 miljoen, maar over de vraag erachter. Als geld geen beperking is, waar zou jij het dan als eerste aan uitgeven? Iets praktisch, iets voor een ander, of juist iets waar je normaal nooit aan toe komt? Ik ben benieuwd — en stiekem vind ik dromen hierover al best leuk op zich. Ik denk dat deze droom me nog wel een tijdje zal bijblijven. En wie weet win ik nog wat met mijn kraslot 😉

Een bezoekje aan de Topvintage winkel

Al járen kijk ik regelmatig op de site van Topvintage. Jurken, rokken, mooie prints, vintage vibes… ik kan er eindeloos doorheen scrollen. En al die jaren gebeurde er ook telkens hetzelfde: ik sloot de site weer zonder iets te bestellen. Niet omdat ik het niet mooi vond — integendeel. Maar omdat ik lang ben. En lang zijn en online kleding bestellen is voor mij een spannende combinatie. Is het lang genoeg? Zit de taille op de juiste plek? Wordt het geen net-niet jurkje dat er op het model fantastisch uitziet, maar bij mij toch anders valt? Die onzekerheid hield me tegen. Elke keer weer.

Tot ik een ontdekking deed: Topvintage heeft gewoon een winkel. Even Sander lief aangekeken en zo stapten we afgelopen zaterdag in de auto, 2 uur rijden naar Kerkrade om naar de Topvintage winkel te gaan. 

Vanaf het moment dat ik binnenstapte voelde het ontspannen. Mooie rekken, fijne sfeer en medewerkers die duidelijk weten waar ze het over hebben en die onwijs behulpzaam waren. Ik kon rustig rondkijken, dingen uitzoeken die me aanspraken en vooral: passen. Veel passen.

Wat ik echt een eyeopener vond, was dat ze in de winkel alles vanuit het magazijn kunnen pakken. Dus als jouw maat of lengte niet in het rek hangt — geen probleem. Even vragen en hop, daar komt precies datzelfde item, maar dan in jouw maat. Dat voelde zó fijn. Geen ‘jammer, dit is wat er hangt’, maar echt meedenken.

Ik heb uiteindelijk ruim twee uur gepast. Ook jurken waarvan ik dacht: dit is vast niks voor mij. Rokken die ik online misschien had weggeklikt. Dingen die ik normaal niet zo snel zou proberen. Uiteindelijk kocht ik een jurk die ik op de site zo had weggedrukt, maar in het echt vond ik hem zó leuk!

Ook kocht ik een rok en een blouse waar ik al wel een hele tijd over aan het kwijlen was.... En ja, de rok heeft zakken 😄 Ik weet niet waarom, maar daar word ik altijd heel erg blij van, jurken en rokken met goede zakken, heel fijn voor momenten dat je even niet weet waar je je handen moet laten 😂

Als laatste kocht ik ook nog een leuke rode riem, die dan weer prima combineert met mijn nieuwe rok, maar ook met jurken die ik al eerder heb gekocht, zo pimp je met iets kleins gelijk je hele outfit weer op:

Ik ben erg blij met al mijn aankopen. 😁 Als je van deze kledingstijl houdt kan ik zeker heel erg aanraden om deze winkel een keer te bezoeken. 

Middelbare vs basisschool: het kerstontbijt

Op bepaalde momenten tijdens het schooljaar moet ik erg terugdenken aan de jaren op de basisschool. Is het echt nog maar een jaar geleden dat we Tobias met een grote plaat vol stukjes komkommer in de vorm van een kerstboom naar zijn laatste kerst-diner op de basisschool stuurden? Bi-zar!

Op de basisschool vond ik het kerstdiner van school altijd stressvol. Wat neem je mee, is het wel leuk genoeg, en hoe verhoudt het zich tot wat andere ouders doen? Daarbij stond je ook nog met z’n allen op het schoolplein een beetje ongemakkelijke gesprekken te voeren en te blauwbekken. Het voelde altijd alsof er onuitgesproken verwachtingen waren waar ik iets mee moest, maar die ik niet zo goed aanvoelde, waardoor ik het voor mijn gevoel altijd net-niet-goed-genoeg deed. 

Nu Tobias op de middelbare school zit, ervaar ik dat totaal anders. Ik ken de ouders van zijn klasgenootjes niet, en niemand komt de school in. Er is geen moment om indruk te maken, geen vergelijking, geen sociale ruis. Ik lever iets in, Tobias neemt het mee, en daarmee is het klaar.

Dit geeft een onverwacht relaxed gevoel. Het kerstontbijt (in dit geval) is gewoon wat het hoort te zijn: iets gezelligs voor de kinderen. Dat was het eigenlijk altijd al, maar in mijn hoofd maakte ik er iets veel groters van. Ik neem me voor, nu ik 40 ben geworden, om me minder bezig te houden met indruk maken op anderen en wat meer op mezelf.

 

Tikkeltje ingestort

 De afgelopen dagen ben ik een beetje ingestort. Ik noemde het eerder al: de afterparty van mijn sociale batterij. Maar eerlijk is eerlijk… deze afterparty voelt inmiddels wel erg lang. We zijn inmiddels een week verder en ik ben nog steeds aan het bijkomen van mijn verjaardag.

En het ligt natuurlijk niet alleen aan mijn verjaardag. Er speelt van alles tegelijk. De gezondheid van mijn schoonvader gaat niet goed. Mijn ouders gaan binnenkort verhuizen. Mijn vader heeft bestralingen nodig. Het zijn allemaal dingen die in mijn hoofd blijven rondzingen en langzaam maar zeker mijn prikkel-emmertje vullen.

Daar bovenop komt mijn alexithymie — een duur woord voor “niet zo goed weten wat je voelt” - het is een autisme-dingetje. Het betekent voor mij dat ik de impact van slecht nieuws vaak compleet verkeerd inschat. Dan loop ik een halve dag rond alsof er niets aan de hand is… en ineens, om een minuscuul dingetje dat misgaat, barst ik in tranen uit. Een dramatische huilbui over iets totaal ongerelateerds. Het voelt raar, maar dit is hoe mijn systeem werkt.

En ja… dat alles bij elkaar zorgt er nu voor dat ik een beetje aan het instorten ben. Het is wat het is, even geen vrolijke blogpost, maar wel een eerlijke.... Ik hoop snel weer met wat gezelligers te komen 😊 En stiekem hoop ik op tips, want ik kan toch niet de enige zijn die af en toe door pittige tijden heen gaat. 

40 geworden!

 Afgelopen weekend was het dan zover: ik ben 40 geworden. En eerlijk? Ik vind het eigenlijk helemaal leuk. Geen horrorscenario’s, geen existentiele crisis, geen “help, ik word oud”. Gewoon… leuk. Het voelt een beetje alsof ik in een nieuwe fase stap waar ik steeds meer mezelf mag zijn. En dat vind ik eigenlijk alleen maar leuk.

Ik vierde het met een klein feestje — precies zoals ik het graag heb. ’s Ochtends kwam de familie langs en dat was ontspannen en gezellig (en heerlijk op tijd klaar 😉). ’s Avonds kwamen vrienden en dat voelde ook precies goed: warm, vertrouwd en gewoon heel gezellig. Het soort avond waarop je denkt: oh ja, dit zijn echt mijn mensen. Vrienden namen Hitster mee - echt een aanrader om er een gezellige avond van te maken! Ik denk dat ik het zelf ook ga kopen 😁

En dan, de dagen erna… tja. Mijn hoofd staat in standje “overvol met prikkels”. Het was ontzettend de moeite waard, maar ik merk ook dat ik echt even moet ontprikkelen. Alsof mijn sociale batterij een afterparty heeft gehouden zonder toestemming. Maar dat hoort er voor mij een beetje bij. Mooie dagen hebben soms een nasleep — en dat is oké.

Dus vandaag doe ik rustig aan. Een beetje nagenieten, een beetje bijkomen, en heel zachtjes landen in dit nieuwe decennium. 😉

Hoe vonden jullie het om 40 te worden?