Mijn lieve vader is er niet meer

 Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om een blogpost op papier te krijgen. Ik heb hier eigenlijk gewoon geen woorden voor. Afgelopen dinsdag is mijn vader overleden.

Mijn hoofd wil het nog niet aan, want voor mijn gevoel bestaat er geen wereld zonder mijn vader. En toch moet ik nu langzaam gaan wennen aan het idee dat die wereld er ineens wel is. Het voelt nog onwerkelijk. Alsof hij gewoon nog ergens zit, of in een andere kamer is. Alsof ik hem straks nog iets kan vertellen. En tegelijk weet ik ook dat dat niet meer kan.

Omdat ik er geen woorden voor heb wil ik deze blog maar afsluiten met een liedje dat mijn gevoel eigenlijk perfect omvat: 

PS: ik heb een aantal blogposts 'vooruit geschreven' die de komende dagen / weken gepost zullen worden. Het is dus niet dat ik in deze periode gewoon 'vrolijk doorschrijf', maar ik heb besloten ze wel gewoon gepland te laten staan. Zodra ik eraan toe ben zal ik het bloggen weer oppakken.