Wat ik vorige keer bijvoorbeeld had gemist:
- Dat het infuus inbrengen toch best wel een beetje zeer doet
- Dat ze ook nog allerlei plakkertjes op je plakken en dat je een mutsje op moet
- Dat die lekkere warme dekens uit een speciale kast komen (die wil ik ook!!! ;) )
- Het in slaap vallen had ik ook helemaal gemist de vorige keer. Toen was ik al knock out voordat het narcosemiddel werd ingebracht.
- Gewoon wakker worden en alert zijn na de operatie, in plaats van elke keer weer indommelen was ook wel heel fijn.
Stel dat er ooit een andere operatie komt dan zal ik dus weer kiezen om dat zonder rustgevend middeltje te doen, want ik was vorige keer best wel van de wap en nu voel ik me eigenlijk prima. Al kan dat natuurlijk ook komen door de heftigheid van de ingreep; vorige keer duurde de operatie zo'n 4 uur en nu geloof ik ongeveer een half uurtje.
Verder valt het me allemaal heel erg mee deze keer. Dat zal vooral met de aard van de operatie te maken hebben. Omdat de borstverkleining mijn eerste operatie was dacht ik dat het 'normaal' was om je zo brak te voelen na narcose, maar waarschijnlijk kwam dat dan ook door de operatie zelf. Want nu voel ik me, op de pijn na, want die is helaas nog niet weg, gelukkig wel een stuk beter. En heb gelukkig weinig hulp nodig van het verplegend personeel. Dus dat is ook erg fijn.
Verder doe ik nog weinig en lig ik veel, dus hoe het straks thuis gaat is nog even de vraag, maar tot nu toe vind ik het meevallen.
