Autismeweek 2026

 Het was me even ontgaan dat het al zover is, maar het is deze week Autismeweek, een week waarin aandacht wordt gevraagd voor autisme. Het thema van dit jaar is "wat is rust voor jou?" 

Op de site van het NVA staat te lezen:

De wereld om ons heen wordt steeds drukker. De constante stroom van prikkels die op ons afkomt, kost ongemerkt veel energie en kan stressvol zijn, zeker voor veel mensen met autisme. Een rustige plek om even op te laden doet dan wonderen. Minstens zo belangrijk is de ruimte om dingen in je eigen tempo te kunnen doen. Voor autistische mensen maakt dit vaak het verschil tussen wel of niet kunnen meedoen, bijvoorbeeld op het gebied van werk, zorg of vrije tijd.

Tijdens de Autismeweek vragen we landelijk aandacht voor meer rustige plekken, momenten zonder onnodige prikkels en respect voor ieders tempo. Zo ontstaat er daadwerkelijk ruimte voor autisme.

Mischien ook interessant hoe ik zelf over dit thema denk:

Rust is voor mij geen luxe, maar een voorwaarde om goed te kunnen functioneren. Rust is het moment waarop mijn hoofd stilvalt na alle prikkels van buitenaf—geluiden, verwachtingen, gesprekken, alles wat zich opstapelt zonder dat ik het doorheb. In die rust voel ik weer dat ik kan ontspannen, helder nadenken en echt aanwezig zijn, voor mezelf én voor de mensen die belangrijk voor me zijn.

Wat voor anderen vanzelf lijkt te gaan, kost mij vaak meer energie. Daarom betekent rust voor mij ook de vrijheid om dingen op mijn eigen tempo te doen, zonder druk of haast. Niet mee hoeven in het ritme van de buitenwereld, maar zoveel mogelijk mijn eigen ritme mogen volgen. Als die ruimte er is, kan ik meedoen op een manier die bij mij past. Dan voel ik me niet alleen minder overweldigd, maar juist sterker, rustiger en meer mezelf. Deze rust vind ik zelf vooral thuis, maar ook bij anderen, zoals bij mijn ouders, schoonouders en een aantal vrienden. 

Hoe ervaren jullie rust? 

Concert van Feuerschwanz

Vorige week woensdag ging ik met Sander naar Feuerschwanz en dat was gewoon echt een hele goede avond. Vanaf het begin zat de sfeer er lekker in: veel energie, vuur op het podium (altijd goed) en een zaal vol mensen die er duidelijk zin in hadden. En de band stelde niet teleur — goede muziek, lekker hard, en echt al mijn lievelingsliedjes kwamen voorbij. Dat je op een gegeven moment denkt: oh ja, deze ook nog! 😁

Ik had vanwege mijn tinnitus één oordopje in, in mijn 'slechte' oor. Twee vond ik te dempend, dan mis je toch net wat van de beleving. Met één zat ik precies goed: het was nog steeds lekker luid en meeslepend, maar zonder dat het te veel werd voor mijn oor. 

Sander had redelijk last minute besloten om ook mee te gaan en daar was ik wel heel blij mee, want samen ervan genieten is leuker dan alleen. Ik zou zeker nog een keer gaan als ze weer een concert geven in Nederland, want het was echt een top-avond. 

Voordelen van een puber ;)

Er zijn dus blijkbaar ook voordelen aan een puber. Ik mopper er op de blog ook best regelmatig over (want: puber 😄), maar eerlijk is eerlijk… hij kan wel koken. 

Tobias is de laatste tijd namelijk zelf bezig in de keuken en maakt gewoon hele maaltijden. Laatst stond hij pasta caprese te maken uit het kookboek van Chicks Love Food. En niet een beetje half helpen, maar gewoon echt helemaal zelf, van stap 1 tot het einde. Ik hoefde er niks aan te doen. En dat is dus echt een groot voordeel. Gewoon dat je een keer niet zelf hoeft te koken én het ook nog eens gewoon lekker is. De volgende stap is dat hij ook nog zelf de boodschapjes doet 😂

Ik merk ook dat hij het leuk vindt om te doen. Beetje snijden, beetje koken, en daarna trots vertellen wat hij gemaakt heeft. En terecht ook, want het smaakt gewoon erg goed; beter zelfs dan wanneer ik het zelf maak 😉

Dus ja, pubers kunnen vermoeiend zijn, maar dit soort dingen maken wel een hoop goed 😉
Ik klaag misschien af en toe… maar als hij zo blijft koken, hoor je mij zeker niet.

15 jaar verkering

 Van de week kreeg ik op Facebook een herinnering van 'vroeger'. Dit keer eentje van Sander en mij, dat we één jaar verkering hadden. Dus ik ging even rekenen… Dat betekent dus dat we nu al 15 jaar officieel een stelletje zijn. 

Vijftien jaar klinkt echt lang. En eerlijk: zo voelt het meestal helemaal niet. Het voelt gewoon… normaal. Vertrouwd. Alsof het altijd al zo is geweest. We zijn al 2 keer zo lang samen als dat we zonder elkaar zijn geweest (als je de kindertijd niet meetelt, maar niemand heeft al een relatie als kleuter 😉)

We hebben er eigenlijk niks speciaals mee gedaan. De dag erna gingen we al naar Feuerschwanz (waar ik later nog wat over schrijf!) en ik weet inmiddels dat ik niet zo goed ga op allemaal dingen achter elkaar. Dan wordt het me te veel en daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee. Dus we hebben het gewoon een beetje laten gaan. En dat is eigenlijk ook wel oké. Niet alles hoeft groots of speciaal gevierd te worden.

Over een paar maanden zijn we 14 jaar getrouwd en onze trouwdag vieren we eigenlijk altijd wel. Meestal gaan we dan een weekendje naar de sauna met een hotel erbij. Gewoon even samen weg, beetje ontspannen, beetje bijkomen. Daar kan ik nu al naar uitkijken. 😁

Beweging en "overgangsklachten"?

De laatste tijd merk ik dat ik een beetje zoekende ben naar een nieuw ritme en regelmaat. Misschien valt het jullie ook al op door de diverse blogposts die toch wel een beetje dit thema hebben. Het heeft (denk ik) vooral te maken met de middelbare school, want dat brengt toch een heel ander dagritme met zich mee dan ik gewend was.

Aan de ene kant heb ik ineens meer tijd, omdat de schooldagen langer zijn. Maar tegelijkertijd voelt het ook alsof ik juist minder tijd heb, omdat Tobias steeds wat later naar bed gaat. Het schuift allemaal net even anders, en ik merk dat ik daar nog heel erg mijn weg in moet vinden.

Wat me vooral opvalt, is dat ik veel behoefte heb aan tijd voor mezelf. Gewoon even niks, even opladen. Misschien speelt er ook wel iets hormonaals mee, een beginnende overgang of zo. Ik weet het niet precies, maar mijn energie voelt anders dan normaal. Natuurlijk kan ook meespelen dat we gewoon in een heftige tijd zitten met het overlijden van mijn schoonvader en een zieke vader. Maar feit is: er voelt iets een beetje "off". 

Daarom heb ik besloten om weer te gaan sporten. Even iets doen wat echt van mij is en waar ik hopelijk weer wat meer energie van krijg. En ik ben dan ook gelijk even de deur uit, waardoor we elkaar wat minder in de weg lopen... 

Afgelopen zaterdag begon ik met een eerste Zumba-les, maar dat was eerlijk gezegd geen succes. De instructrice ging zó snel en gaf eigenlijk geen duidelijke aanwijzingen. Ik voelde me meer verloren dan lekker in beweging, dus dat was het niet voor mij. Ik ben dus ook na een half uur de les uitgestapt; ik voelde heel duidelijk dat dit niets voor mij was. 

Gisteravond ging ik naar BodyPump, iets wat ik vroeger ook al deed. En dat voelde meteen goed. Bekend, duidelijk en gewoon lekker intensief. Ik kwam er echt met een fijn gevoel vandaan. Dit ga ik dus zeker weer oppakken. Ik heb me gelijk ingeschreven voor de komende weken. Heerlijk!

Nu heb ik even een persoonlijke vraag: vanaf welke leeftijd merkten jullie iets van de overgang? Zou dit het kunnen zijn of denken jullie dat het te vroeg is? (Ik ben 40) 

Een week zonder bloggen

 De afgelopen week heb ik niets geschreven. Niet omdat er niets te vertellen was, maar simpelweg omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Soms merk ik dat pas achteraf echt goed. Tijdens zo’n week voelt alles een beetje zwaarder en kost zelfs iets kleins al meer energie dan normaal.

Ik had me juist voorgenomen om weer wat meer in het huishouden te doen. Er liggen genoeg dingen die ik wil oppakken en ik had er ook wel plannen voor gemaakt. In de praktijk kwam er alleen weinig van terecht. Ik had simpelweg geen energie. Daardoor bleef het bij voornemens en dat is eerlijk gezegd ook best frustrerend.

Daar kwam nog bij dat Sander een paar dagen weg was voor een conferentie. Dat lijkt misschien een klein ding, maar ik merk dat het toch verschil maakt. Als hij er niet is, voelt alles net wat leger en is het ook lastiger om een beetje ritme te houden dan wanneer we samen zijn.

Wat me vooral opviel is dat ik pas nu merk hoeveel spanning ik eigenlijk had rondom die conferentie. Terwijl hij weg was zat dat blijkbaar toch ergens op de achtergrond. Nu het voorbij is, voel ik dat er een soort druk van mijn schouders valt. Ik had me er dus drukker om gemaakt dan ik me eigenlijk bewust van was. 

Het huishouden was trouwens niet het enige dat bleef liggen. We hebben ook een week lang behoorlijk ongezond gegeten. Ik heb geen enkele dag gekookt. Dat gebeurt niet vaak, maar deze week was duidelijk zo’n week waarin het gewoon allemaal niet lukte.

Achteraf zie ik wel een paar dingen die ik een volgende keer anders wil doen:

• Eerder accepteren dat het even niet gaat. In plaats van blijven denken dat ik morgen echt wel energie heb.

• Het huishouden klein houden. Eén klein ding per dag doen is beter dan niets.

• Toch één of twee keer simpel koken. Al is het maar iets heel makkelijks, dat helpt vaak al voor het gevoel van structuur. En gezond eten geeft ook weer meer energie.

Zo’n week is niet ideaal, maar het hoort er blijkbaar ook bij. Het belangrijkste is waarschijnlijk dat ik nu weer door kan. En hopelijk volgende week gewoon weer een normale week heb. 🙂

Het huishouden weer op de rails krijgen

De afgelopen tijd merk ik dat het huishouden een beetje is blijven liggen. Sinds het overlijden van mijn schoonvader lukt het me niet goed om het weer op te pakken. Er zijn steeds meer kleine klusjes blijven liggen: dingen die normaal gesproken 'vanzelf' gebeuren, maar nu toch blijven staan of zich opstapelen.

Dat voelt soms frustrerend, vooral omdat ik het de afgelopen tijd juist best goed op een rijtje had. Met Flylady had ik een systeem dat voor mij werkte. Het gaf structuur en overzicht, en daardoor bleef het huishouden meestal redelijk onder controle. Nu merk ik dat dat overzicht een beetje verdwenen is en lastig terug te pakken.

Ik neem me eigenlijk elke dag wel voor om weer te beginnen. Even een rondje door het huis, een paar kleine taken oppakken, het systeem weer volgen. Maar op de een of andere manier lukt het toch steeds niet echt. Voor ik het weet is de dag weer voorbij en is er weinig gebeurd. Dat maakt het soms ook lastig om te weten waar ik moet beginnen. Als er veel achterstallige dingen zijn, voelt het al snel alsof alles tegelijk moet gebeuren. En juist daardoor stel ik het dan weer uit.

Daarom heb ik voor mezelf besloten dat ik maandag weer opnieuw ga beginnen. Niet door alles in één keer te willen oplossen, maar gewoon weer stap voor stap. Weer beginnen met de basis, zoals ik dat eerder met Flylady deed.

Of het meteen helemaal lukt weet ik niet. Maar maandag ga ik in elk geval weer beginnen. En hopelijk komt het ritme daarna vanzelf weer een beetje terug.

Genieten van de zon

Gisteren was het zó lekker weer dat ik besloot om met een vriend te gaan wandelen in het Westduinpark in Den Haag. Gewoon genieten van de zon en een beetje bijpraten terwijl we door de duinen liepen. In het Westduinpark zelf kwamen we gelijk al Schotse hooglanders tegen. Ze lagen daar heel chill te liggen, totaal ongestoord. Blijft toch bijzonder om die grote, harige beesten ineens tegen te komen tijdens een gewone wandeling.

Foto van twee schotse hooglanders in de duinen

Daarna liepen we via de haven van Scheveningen richting Scheveningen zelf. En ja hoor… daar zijn we dus verdwaald 😅 We dachten echt dat we goed liepen, maar op een gegeven moment liep het dood en moesten we weer helemaal teruglopen. Achteraf was het eigenlijk alleen maar grappig.

Het leuke van dat verdwalen was dat we daardoor zeehondjes hebben gezien.  Echt zo’n onverwachte verrassing waar we op werden gewezen door iemand anders die ernaar stond te kijken, echt lief dat ze ons erop wees. We zijn even blijven staan kijken hoe ze daar aan het spelen waren in het water. Eentje kwam zelfs even aan de kant, zodat we een foto konden maken. 

Zoekplaatje van 3 zeehondjes

Uiteindelijk kwamen we gewoon weer uit waar we moesten zijn en zijn we in Scheveningen uit eten gegaan. Veel gelopen (20.000 stappen!!), veel gepraat en lekker gegeten. Gewoon een fijne, eerste écht zonnige dag. 

Hoe hebben jullie gister van het zonnetje genoten? 

Niet naar de huishoudbeurs

 Elk jaar begint het in februari toch weer te kriebelen: zal ik naar de Huishoudbeurs gaan? Het idee spreekt me altijd heel erg aan - een beurs speciaal voor huisvrouwen... Ik bén tenslotte een huisvrouw, dus dit zou toch leuk moeten zijn? Toch heb ik dit jaar drie belangrijke redenen waarom ik niet ga:

De eerste reden is simpel: de drukte. De Huishoudbeurs is ongeveer het tegenovergestelde van een prikkelarme omgeving. Veel mensen, veel geluid, veel indrukken tegelijk. Vroeger zou ik mezelf er gewoon doorheen duwen, om vervolgens compleet leeg thuis te komen. Tegenwoordig weet ik dat niet gaan voor mij de meest zorgzame keuze is die ik kan maken voor mijn hoofd.

De tweede reden is geld. Want eerlijk is eerlijk: zo’n dagje beurs is nooit alleen een kaartje. Het is het treinkaartje, eten ter plaatse, spontane aankopen en dingen waarvan je thuis denkt: waarom heb ik dit eigenlijk gekocht? Mijn portemonnee én mijn toekomstige zelf zijn me meestal dankbaar als ik die verleiding oversla. 😉

En dan de derde reden: ik heb dit jaar niemand om mee te gaan. En sommige uitjes zijn gewoon leuker samen. Samen slenteren, samen lachen om rare producten, samen moe worden en klagen over de drukte. Alleen gaan voelt voor mij niet gezellig. 

Dus ja, ik sla de huishoudbeurs dit jaar maar (weer) over. Wie weet volgend jaar 😊

Koopzegelboekjes inleveren!

Al jaren spaar ik de bekende Albert Heijn-koopzegels. Voor wie het systeem niet kent: per euro boodschappen kan je een zegel voor 10 cent erbij kopen en bij een vol boekje ter waarde van €49 ontvang je €52 terug. Dat komt neer op ongeveer 6% rendement — iets wat je tegenwoordig bij een gewone spaarrekening niet snel meer tegenkomt. Juist daarom heb ik ze altijd trouw gespaard. Ik heb heel wat zegeltjes ingeplakt in die tijd 😂

Net las ik dat Albert Heijn helemaal stopt met de fysieke zegelboekjes - vanaf 2020 kun je al alleen sparen via de Bonuspas, maar vanaf 31 maart kun je de fysieke boekjes ook niet meer inleveren. Heb je nog volle of halfvolle boekjes thuis liggen, dan is het belangrijk om actie te ondernemen: je kunt ze nog tot en met 31 maart inleveren bij de winkel.

Zelf ben ik zodra het kon al overgestapt op digitaal zegels sparen via de app, waardoor er voor mij nu weinig verandert. Maar ik realiseerde me dat veel mensen waarschijnlijk nog wel ergens een verdwaald boekje of vergeten koopzegels hebben liggen — in een keukenlade, portemonnee of boodschappentas — misschien zonder te weten dat de deadline nadert. En dat is zonde!

Daarom deze tip: controleer even of je nog fysieke zegelboekjes of losse zegels hebt. Ze vertegenwoordigen gewoon geld, en het zou zonde zijn als ze ongebruikt blijven liggen terwijl de inleverdatum verstrijkt. Na 31 maart kunnen de papieren boekjes namelijk niet meer worden verzilverd.

Help, ik heb een puber!

 Het boek Help, ik heb een puber! werd me aangeraden op zo’n moment dat ik dacht: volgens mij doe ik maar wat. Tobias zit inmiddels in de (beginnende) puberfase en hoewel ik hem natuurlijk al jaren ken, voelt het soms alsof er ineens een nieuwe versie is geïnstalleerd zonder dat ik de handleiding ken. Minder vertellen, meer zuchten, en een opvallend talent om precies op het verkeerde moment ongemakkelijke dingen te mompelen. Dus dacht ik: misschien wordt het tijd om me hier nog eens wat extra in te verdiepen en wat bij te leren over deze fase.

Wat me meteen raakte in het boek, was de beschrijving van verschillende ouderreacties. Blijkbaar ben ik afwisselend een struisvogel en een buideldier. De struisvogel in mij denkt soms: als ik het gedrag even negeer, waait het vanzelf over. Niet zien, niet voelen, gewoon hopen dat alles vanzelf weer gezellig wordt. En eerlijk? Soms werkt dat ook best prima.

Maar dan is er ook mijn innerlijke buideldier. Die wil Tobias het liefst dicht bij zich houden, helpen, beschermen, meedenken, voelen wat hij voelt en alvast oplossen voordat het moeilijk wordt. Alleen… pubers blijken helemaal niet continu in die buidel te willen zitten. Ze willen oefenen met loskomen, zelfs als dat rommelig gaat. En dat is voor mij misschien wel het lastigste stuk: ik wil graag zorgen, maar moet nu wat meer loslaten.

Wat ik vooral heb geleerd van de eerste helft van het boek, is dat opvoeden nu minder gaat over sturen en meer over beschikbaar zijn als een gezonde volwassen ouder. Tobias hoeft geen perfecte moeder, maar wel eentje die soms haar kop uit het zand haalt én soms bewust een stapje achteruit doet. Ik ben benieuwd wat ik van de rest van het boek ga leren 😊

Ik vergat even dat ik autistisch ben

 Soms vergeet ik dus even dat ik autistisch ben. Meestal gebeurt dat als mijn coach een paar weekjes niet is geweest en me dus niet kan tegenhouden om uit de band te springen. 😂 Zo ook deze keer: ik ontdekte via een playlist van een vriend Feuerschwanz – een Duitse folk-metalband met doedelzakken en licht middeleeuwse vibes. Hij ging naar hun concert, vroeg of ik mee wilde, en ik zei gewoon ja. Zonder uitgebreide voorbereiding. Dat alleen al is eigenlijk 'out of character' voor mij. 😅 Meestal zou mijn coach dan nog afremmen, maar die was er nu dus niet.... 😏

Het kaartje was gekocht en pas daarna dacht ik: wacht even… concert. Mensen. Geluid. Sta-plaatsen. Hoe laat ben ik thuis? Waar moet ik eigenlijk heen? Kom ik nog thuis?  Mijn brein liep een paar stappen achter op mijn enthousiasme. Pas op dat moment kwam het besef: hoe handig is dit? 

En toch heb ik er ook gewoon zin in. Het idee van samen meezingen (of fonetisch iets wat daarop lijkt in elk geval, want mijn Duits is niet geweldig), een avondje iets totaal anders doen, even niet in de dagelijkse routine zitten — dat vind ik ook leuk. Het is een dubbel gevoel: lichte spijt en lichte voorpret. Geen echte  paniek, maar wel wat (gezonde?) twijfel.

Dus ik heb besloten dat dit geen domme actie is, maar een experiment. Oordopjes mee. Vooraf goed eten. Weten waar ik even rustig kan staan als het nodig is. En mezelf toestemming geven om gewoon eens even lekker te genieten van iets dat ik heel spontaan heb besloten en wat vast een heel leuke herinnering gaat worden. 😁 Wish me luck 😆

Meer ruimte innemen

Soms gaat het een tijdje heel goed, soms lukt het weer voor geen meter. Momenteel gaat het flut: grenzen aangeven. Ik heb last van het 'Good girl Syndroom' om het zo maar te zeggen. Ik merk weer steeds vaker hoe lastig ik het vind om ruimte in te nemen. Niet persé fysiek, maar vooral in gesprekken, in relaties, in mijn eigen leven. Mijn mening geef ik heel voorzichtig, mijn behoeften breng ik alsof ze niet belangrijk zijn. Alsof ik eerst toestemming nodig heb om er helemaal te mogen zijn. Het voelt veiliger om me aan te passen dan om zichtbaar te zijn. Klein voorbeeldje: lees deze blogpost over Bridgerton maar. Waarom neem ik niet gewoon wat ruimte in door te zeggen "vanavond is de televisie even van mij"? 

Maar vaak zit het ook in heel kleine dingen. Ik praat wat zachter als iemand anders harder praat. Ik slik iets in omdat de ander het al zwaar heeft. Ik stel mijn vraag uit, omdat ik bang ben dat ik “te veel” ben, "te veel" vraag. En ondertussen groeit er iets in mij: een stille frustratie, of verdriet, omdat ik mezelf elke keer kleiner maak dan ik ben.

Wat ik begin te begrijpen, is dat ruimte innemen niet betekent dat ik iemand anders iets afpak. Het betekent niet dat ik dramatisch of egoïstisch ben. Het betekent simpelweg dat ik mijn eigen gevoelens en behoeftes serieus neem. Dat mijn grenzen, verlangens en gevoelens net zo legitiem zijn als die van een ander. Maar dat vind ik nog lastig hoor, ik schrijf het hier wel zo 'stoer' op maar ik voel me helemaal niet zo stevig, als ik eerlijk ben. 

Dus ik wil weer meer gaan oefenen. Met duidelijker spreken. Met mijn behoeften uiten zonder ze eerst af te zwakken. Met blijven staan als iets belangrijk voor me is. Dat voelt spannend, maar ook hoopvol. Want diep vanbinnen weet ik: ik mag ruimte innemen. Niet harder, niet groter — gewoon eerlijk en aanwezig. 🌿

Valentijnsdag 2026 🌹

Ik weet het: Valentijnsdag is commercieel en elke dag kan een dag zijn om iets liefs te doen voor elkaar. En toch hou ik ervan om collectief een dag te hebben met wat extra aandacht voor de liefde. Het hoeft niet groots, maar gewoon bewust. Voor mij is die liefde overigens breder dan alleen liefde voor je partner: ook familie en vrienden kregen van mij vanochtend een lief berichtje op WhatsApp. 😍

Sander daarentegen vergeet Valentijnsdag meestal als ik niets zeg. Niet persé omdat het hem niks kan schelen, maar omdat het simpelweg niet in zijn systeem zit. Dus ik heb wat hints gegeven - subtiele en minder subtiele hints haha. Dat voelt misschien minder romantisch, maar eigenlijk is het gewoon duidelijk zijn over wat je leuk vindt. Dat werkt bij ons beter dan stil hopen.

Zelf had ik ’s ochtends een gezellig ontbijtje geregeld voor mijn mannen. Gewoon iets lekkers op tafel, samen zitten, even aandacht voordat iedereen weer zijn ding gaat doen. Dat soort momenten zijn voor mij eigenlijk het grootste cadeautje. Desondanks was het leuk om ook iets bijzonders te krijgen: van Sander kreeg ik chocolaatjes en een paar oorbellen die mooi matchen bij de ketting die ik voor mijn verjaardag kreeg. Precies goed. Niet overdreven, wel attent. 

Tobias moet niets hebben van Valentijnsdag. Toen ik vroeg of ik zelfs geen knuffel kreeg was zijn reactie: het is toch geen Moederdag? 😂 Hier kan ik ook wel heel erg om lachen eerlijk gezegd, want het is echt precies zo'n droge Tobias-reactie. 

Al met al is het een heel fijne dag geweest. 😊 Hoe was jullie Valentijnsdag? 

Concentratie voor het nieuwste seizoen van Bridgerton

Ik wilde zó graag het laatste seizoen van Bridgerton kijken. Normaal gesproken is dat voor mij een klassieke bingewatch: lichten gedimd, kop thee erbij, volledig verdwijnen in de muziek, de sfeer en die heerlijke romantiek waar de serie zo goed in is. Het is zo’n wereld waar ik normaal moeiteloos in wegzak. Een soort mini-vakantie op de bank, waarbij ik mezelf verlies in de kostuums, blikken vol spanning en vioolcovers van popsongs.

Maar dit keer lukt het me gewoon niet. Tobias gaat steeds later naar bed, waardoor ik vaak pas rond negen uur ‘s avonds de tijd heb om ongestoord te kijken. En tegen die tijd ben ik eigenlijk al op. Mijn hoofd is moe, mijn concentratie is weg en wat vroeger een genietmoment was, voelt nu als iets waar ik me doorheen moet slepen. Ik merk dat ik dan na tien minuten al afdwaal of op mijn telefoon zit.

Daarnaast kom ik dit seizoen er gewoon minder lekker in. Waar eerdere seizoenen me meteen pakten, voelt dit nu wat stroever. Alsof de magie niet vanzelf op gang komt. Dat maakt het nog lastiger om op te starten als ik al vermoeid ben. Het vraagt meer aandacht en die heb ik ‘s avonds juist niet meer over.

En als ik dan wél een moment heb waarop ik zou kunnen kijken, belanden Sander en ik toch weer op Board Game Arena om een potje CuBirds te spelen. Dat is gezellig, laagdrempelig en kost weinig mentale energie. Maar ondertussen schuift mijn Bridgerton-moment steeds verder naar achteren. Niet omdat ik het niet wil zien, maar blijkbaar zijn de omstandigheden gewoon even niet ideaal. 

Maar: vandaag ga ik ervoor. Wens me succes 😉

Spelletjes spelen via Board Game Arena

 Sinds kort hebben we iets ontdekt wat gevaarlijk leuk is: Board Game Arena. 

Voor tien euro kunnen we daar nu twee maanden lang onbeperkt bordspellen spelen. Gewoon vanuit huis, achter de computer. Geen doos op tafel, geen kaartjes die onder de bank verdwijnen, geen uitlegboekje zoeken. Alleen inloggen… en direct spelen. Soms samen, soms online tegen vrienden en soms zelfs tegen random mensen van over de hele wereld.

En tussen al die spellen hebben we een duidelijke favoriet gekregen: Cubirds. 

Het is zo’n heerlijk snel kaartspel waarin je vogels verzamelt. Er liggen vier rijtjes vogels op tafel. Elke beurt leg je al je vogels van één soort aan bij een rij. En als je daarmee andere vogels ‘insluit’? Dan mag je die weer oppakken. Zo probeer je genoeg dezelfde vogels op hand te krijgen om ze aan je verzameling toe te voegen.

Wie als eerste 7 verschillende vogels heeft, wint.

Simpel. Snel. Verslavend.

De illustraties zijn ook echt geweldig: een beetje kubistisch; het lijkt wel een beetje Minecraft-achtig, maar vooral heel vrolijk. Het maakt het spel bijna schattig, terwijl je elkaar ondertussen genadeloos dwarszit door nét die ene vogel weg te kapen. 😂

Tobias vindt het ook fantastisch om af en toe een rondje mee te doen. Dan spelen we gezellig met zijn drietjes. Maar meestal spelen Sander en ik het samen. Even ’s avonds. Of tussendoor tijdens de middagpauze. “Nog één potje dan.” Wat nooit bij één potje blijft, want degene die verliest wil altijd een revanche.

Het is precies zo’n spel dat snel genoeg is om laagdrempelig te zijn, maar slim genoeg om elke keer anders te voelen. En via Board Game Arena is het zó gepiept dat we ons soms afvragen waarom we dit niet veel eerder hebben ontdekt. Er staan honderden spellen op deze site!

Maar eigenlijk spelen we toch vooral gewoon heel vaak CuBirds. 

Mocht iemand het leuk vinden om vrienden te worden: mijn gebruikersnaam is danoontje1985 😁

Bodydoubling in het huishouden

Body doubling is echt zo’n trucje waarvan ik soms denk: waarom weet niet iedereen met autisme / ADHD dit? Het helpt me zó als mijn hoofd vol zit of als ik maar niet kan beginnen aan iets simpels als de keuken of de was. Het idee is eigenlijk heel simpel: je doet een taak niet helemaal alleen, maar met iemand “op de achtergrond”. Niet persé om te kletsen, maar gewoon om er te zijn terwijl je bezig bent.

Met mijn schoonmoeder doe ik dit vaak via appjes. Dan sturen we elkaar: “Ik ga nu beginnen” en af en toe een kleine update. Het is geen gesprek, meer een soort stille steun op afstand. En toch merk ik dat mijn hoofd rustiger wordt en ik veel makkelijker in beweging kom. Alsof mijn brein denkt: oké, we doen dit samen, dit is te overzien.

Met een vriend doe ik het juist via bellen. We kletsen dan heel wat af, terwijl ik ondertussen de was opvouw of aan het koken ben. Mijn handen heb ik vrij, doordat ik altijd via de koptelefoon bel. Het klinkt misschien stom, maar die aanwezigheid aan de andere kant van de lijn maakt dat ik minder afdwaal en minder geneigd ben om het uit te stellen. Enige nadeel: Tobias die klaagt: ben je nu alwéér aan het bellen? 😂

Voor mensen met ADHD of autisme kan bodydoubling echt goud zijn. Je hoeft niet langer zelf zo hard te werken, want de aanwezigheid van iemand anders helpt je brein om te focussen. Wat normaal voelt als een enorme berg, wordt ineens een klein heuveltje. Niet omdat de taak verandert, maar omdat je het gevoel hebt dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen.

Schuldgevoel

 Sinds het overlijden van mijn schoonvader loop ik rond met een schuldgevoel waar ik niet goed woorden aan kan geven. Alsof ik iets verkeerd doe door ook weer na te denken over gewone dingen. Door te lachen om iets kleins. Door me druk te maken over wat ik ga koken, wat ik aantrek of door ergens naar uit te kijken. Er zit een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het niet hoort. Dat ik stil zou moeten staan. Dat ik constant verdriet zou moeten voelen, of op z’n minst in een soort pauzestand zou moeten blijven hangen.

Maar het leven blijkt helemaal niet stil te willen staan. De was moet gedaan, Tobias wil aandacht, er moet gegeten worden en ergens tussendoor merk ik dat mijn hoofd alweer ideeën krijgt voor andere onderwerpen om over te schrijven. En dat schuurt. Want hoe kan ik nadenken over bloggen, plannen maken of zelfs plezier hebben, terwijl er net iemand is overleden in onze directe kring? Het voelt bijna ongepast om weer “normaal” te doen.

Toch merk ik dat juist dat normale me helpt om overeind te blijven. Dat voelt heel dubbel, maar het is wel zo. In de kleine dagelijkse vinden we een soort houvast. Koffie zetten, de tafel afruimen, een appje sturen, nadenken over wat ik ga schrijven — het zijn simpele dingen, maar ze geven structuur aan dagen die anders alleen maar zwaar en vaag zouden voelen. 

Dus vanaf morgen ga ik weer gewoon schrijven over andere dingen. Niet omdat ik niet meer verdrietig ben, maar omdat het 'gewone' leven ook mag doorgaan. 

 Allereerst heel erg bedankt voor iedereen die ons heeft gecondoleerd en sterkte heeft gewenst. 💚

Gister was de uitvaartdienst van mijn schoonvader en het was een mooi maar verdrietig moment. Het was een dienst die echt bij hem paste met alle kleinkinderen erbij en de muziek waar mijn schoonvader altijd zo van kon genieten. Er werd met warmte over hem gesproken en je voelde in alles hoeveel hij voor de mensen om hem heen heeft betekend.

Het was ook een emotionele dag. Zo’n dag die je niet alleen beleeft terwijl hij plaatsvindt, maar die zich daarna in je hoofd blijft herhalen. Vannacht hebben we dan ook allemaal niet zo goed geslapen. Ik merkte dat ik in bed de hele dag in gedachten meerdere keren opnieuw doorliep, alsof mijn hoofd het nog moest verwerken.

Ook Sander en Tobias hebben vannacht slecht geslapen. Daarom zijn ze vandaag nog thuisgebleven van werk en school. Even pas op de plaats, even niets hoeven. Ruimte om bij te komen van alles wat de afgelopen weken en gisteren met zich meebracht. Morgen proberen we de draad van het ‘normale’ leven weer op te pakken. Voor zover dat kan, want het verlies van je vader of opa is niet iets dat zomaar opeens weer vergeten is uiteraard. 

Sanders vader overleden

Vorige week donderdag kregen we te horen dat de laatste mogelijke experimentele behandeling voor Sanders vader niet was aangeslagen en dat hij nog dagen tot weken te leven had. Vanaf dat moment ging het allemaal in sneltreinvaart. Vrijdag zijn we nog met zijn drietjes langs geweest en heeft Tobias afscheid genomen van zijn opa. Vanaf zaterdagnacht ging het hard achteruit en is Sander nog een aantal keer alleen langsgegaan. Dinsdag is mijn schoonvader in het bijzijn van zijn geliefden overleden.

Het is bijzonder hoe weinig tijd er zat tussen dit bericht en het daadwerkelijke afscheid. We hebben de afgelopen dagen vooral geleefd tussen praktische zaken regelen en proberen te bevatten wat er is gebeurd en hoe snel alles is gegaan opeens.

Morgen vindt de uitvaart plaats.

Kerstcadeautje: een espresso-machine

Met kerst kregen we van mijn ouders een leuk geldbedrag met maar één opdracht: koop er iets leuks van. De afspraak was: geen praktische aankopen, geen “dit is ook handig”, maar echt iets waar we blij van worden. Dat bleek nog verrassend lastig. Want we wilden er dan ook echt iets van kopen wat blijvend is en waar we zoveel mogelijk van kunnen genieten en niet 'zomaar' iets kopen.

Dus deden we iets wat we zelden zó uitgebreid doen: we namen er echt even de tijd voor om een keuze te maken. Een maand lang dachten we na, bespraken we opties, streepten we dingen weg en kwamen we toch steeds weer bij hetzelfde uit: een espressomachine. En ons getwijfel werd nog beloond ook! Precies toen we de knoop doorhakten en besloten hadden welke het zou worden, bleek hij in de dag-aanbieding. Tachtig euro goedkoper. Dat is nog eens een leuke meevaller! 😁

Nog even wachten en dan staat hij vanmiddag te pronken in de keuken en kunnen we cappuccino’s, espresso’s, latte macchiato’s en alles daartussenin maken. Ik kijk er nu al naar uit en word blij als ik aan de aankoop denk, dus dat is een goed teken dat we de juiste keuze hebben gemaakt om hiervoor te gaan. 

Welke koffie drinken jullie het liefste?

De eerste 10 gehaald!

Een paar weken na die 'beruchte' 5,2 voor Engels ziet de wereld er hier cijfergewijs ineens heel anders uit. 😉 Geen onvoldoendes meer, huiswerk dat serieuzer wordt aangepakt, en Tobias die zélf zijn planning beter in de gaten houdt, zonder dat wij er steeds bovenop hoeven te zitten. Alsof hij zich opeens beseft dat het niet allemaal vanzelf kan gaan.

Het grappige is dat het vak waar het misging nu juist het vak is waar hij geweldige cijfers voor haalt. Voor Engels moest hij een kookvideo maken, volledig in het Engels gepresenteerd. Het resultaat? Een 9,5. Niet alleen omdat zijn Engels zo goed is, maar omdat hij er zichtbaar moeite in had gestoken. Voorbereid, nagedacht, geoefend. Precies dat stukje wat de vorige keer ontbrak. Ook haalde hij, ook voor Engels, een 10 voor een luistertoets. Supergoed! We zijn hier natuurlijk enorm trots op. 

Zelfs Frans lijkt nu redelijk te gaan. Tobias vindt het nog steeds een rare taal en snapt totaal niet waarom hij het moet leren, maar ik zie zijn inzet en ook hier worden nu voldoendes gehaald. En dan is een 6 voor Frans eigenlijk indrukwekkender dan een 10 voor Engels, omdat hij voor Frans echt kei-hard moet leren. En dat doet ie nu ook. 

Dus de conclusie: we hoefden eigenlijk geen streng regime in te voeren, geen eindeloze controles te doen. Alleen even bijsturen, wat structuur aanbieden, en daarna weer loslaten. Soms is een onvoldoende geen teken dat het misgaat, maar juist even een "schop onder de kont" en een schrikmomentje dat de makkelijke dagen van de basisschool (helaas) voorbij zijn. 

Stress op mijn ogen geslagen

Vrijdag en zaterdag was de verhuizing van mijn ouders en gister gingen we uit eten met mijn schoonouders. Gisteravond liet mijn lichaam ineens heel duidelijk van zich horen. Eerst wat wazig zien, daarna flinke hoofdpijn en op een gegeven moment ogen die onwillekeurig heen en weer bewogen. Inmiddels voelt het alsof ik spierpijn heb ín mijn ogen, iets wat ik niet eerder zo heb ervaren. Het is vreemd en ook best beangstigend, juist omdat ik er geen controle over heb - mijn ogen leiden hun eigen leven en gaan af en toe flink tekeer.

Bij de huisarts werd het benoemd als stress. Dat woord voelt voor mij altijd wat vaag eerlijk gezegd, maar in dit geval klopt het wel. Er speelt al langere tijd veel en hoewel ik het gevoel heb dat ik al van alles heb laten vallen, blijkt dat mijn systeem toch over een grens is gegaan. Dat zag ik natuurlijk al een tijdje aankomen, maar dat mijn lichaam nu zo aan de noodrem trekt is wel een heel duidelijk teken dat ik zwaar overprikkeld ben geraakt. 

En opeens kan ik het ook allemaal niet meer. Alsof mijn lichaam op de noodrem trapt en zegt: tot hier en niet verder. Ik ben echt even stilgevallen, want ja, je ogen gebruik je de hele dag en het kost even erg veel energie. Dat stilvallen voelt ongemakkelijk, zeker omdat ik normaal geneigd ben om door te denken en op te lossen. Maar het gaat gewoon niet meer, echt even niet. Voor nu probeer ik het daarom maar klein te houden. Geen grote plannen, geen herstel-doelen, maar rust nemen zonder het meteen nuttig te maken. 

Vakantie uitzoeken: wat een werk!

 Ik vraag het me steeds vaker af wanneer ik vakanties bekijk: zijn ze echt zoveel duurder geworden, of valt het me nu pas op? Zelfs simpele vakantie-plannen voelen ineens als iets waar je flink over moet nadenken, rekenen en afwegen. Dat haalt toch een beetje de vanzelfsprekendheid uit het idee van “even lekker weg”. En we hebben er wel echt behoefte aan, na een best wel hectisch jaar. 

We hadden het plan om in de meivakantie naar een camping in Duitsland te gaan. Een camping met sta-caravans waar we eerder ook al een keer zijn geweest en toen een topvakantie hebben gehad voor niet al teveel geld. Toen bleek dat de meivakantie grotendeels in april valt en de camping pas op 30 april opengaat. Daarmee viel plan A helaas in het water, en alle alternatieven zijn duur - duurder - duurst. Ik vergelijk wat je voor zo'n huisje betaalt dan altijd met wat we aan hypotheek betalen en dan schrik ik me helemaal kapot van die prijzen. 

Nu overwegen we een staycation, om dan het geld opzij te zetten voor een duurdere vakantie in 2027, en ergens klinkt dat ook best fijn. Tegelijk merk ik dat ik bang ben dat thuis zijn betekent dat ik alsnog vooral bezig ben met het huishouden. Dat ik ga opruimen, regelen en zorgen, terwijl vakantie juist bedoeld is om even niks te hoeven.

Misschien vraagt een staycation vooral om duidelijke afspraken met mezelf. Dat rust ook echt rust is, en niet tijd voor een takenlijst. Voor nu laat ik het nog even open. Wie weet vinden we toch nog wel een leuk vakantie-adresje wat wél binnen ons budget valt, en anders wordt het een staycation, maar dan moet ik nog wel even mijn eigen tips doorlezen. 😉

Werken of niet werken

Ik werk niet meer. Mijn werk als oproepkracht is helaas per 1 januari beëindigd, omdat de hogeschool veel minder surveillanten nodig had. Soms baal ik er enorm van. Bijvoorbeeld wanneer iemand vraagt wat voor werk ik doe. Niet of ik werk, maar wat. Dan merk ik dat ik heel even moet schakelen.

Op zulke momenten voel ik soms ook schaamte opkomen. Niet omdat ik niet achter mijn situatie sta, maar omdat werken zo vanzelfsprekend wordt gevonden en voor veel mensen ook is. Het is een standaard waar je aan hoort te voldoen. En als je daarbuiten valt, moet je dat uitleggen, nuanceren of verantwoorden. Terwijl ik daar lang niet altijd behoefte aan heb. 

Ik denk af en toe wel na over werken. Over hoe het zou zijn om het weer op te pakken, om weer een plek te hebben die van buitenaf herkenbaar is als “werk”. Die gedachte voelt niet per se onrealistisch, maar in het verleden ben ik meerdere keren weer gaan werken, en elke keer leek het in het begin te lukken, totdat mijn energie langzaam weglekte en mijn stabiliteit verdween. Het eindigde steeds in een terugval.

Die ervaring neem ik serieus. Het is geen toeval gebleken, maar een patroon. Daarom kijk ik hier nu anders naar. Samen met mijn coach bespreek ik dit regelmatig, en haar advies is om eerst langere tijd stabiel te blijven voordat we überhaupt gaan onderzoeken of werk weer passend kan zijn. Niet omdat werken onmogelijk is, maar omdat de basis stevig moet zijn.

Mijn dagen zien er daardoor anders uit dan wat vaak als normaal wordt gezien. Ik besteed mijn energie aan balans houden, aan niet te ver over mijn grenzen gaan, aan herstellen en opbouwen. Dat is minder zichtbaar dan een baan, maar het vraagt wel degelijk aandacht en inzet.

Misschien komt werken later weer in beeld, misschien ook niet. Voor nu is dit waar ik sta. En dat probeer ik niet groter of kleiner te maken dan het is. Dit is gewoon de fase waarin ik zit. 😊

Verhuizing van mijn ouders

 Twee maanden geleden kochten mijn ouders een nieuw appartement, om gelijkvloers te gaan wonen. Op dat moment voelde dat nog ver weg, iets voor later. Er was nog genoeg tijd, het stond nog niet echt op de voorgrond. En toch is het nu ineens nog maar een week voor de verhuiswagen daar voor de deur staat en we de laatste keer de deur van mijn ouderlijk huis waar ik ben opgegroeid achter ons dichttrekken. 

Ik ben er niet de hele dag bewust mee bezig. Ik denk niet continu aan de verhuizing en ik kan mijn dagelijkse dingen gewoon doen. Tegelijk merk ik wel dat ik emotioneler ben en sneller vermoeid raak. Kleine dingen voelen net wat groter en mijn energie is sneller op dan normaal, zonder dat ik daar direct een duidelijke oorzaak voor kan aanwijzen.

Waarschijnlijk speelt bijkomen van de decemberdrukte ook nog mee. Het is een periode waarin er sowieso veel gebeurt, met afspraken, sociale momenten en het gevoel dat alles nog “even moet”. Maar ik merk dat de verhuizing daar ook doorheen loopt. Veranderingen, zelfs als ze logisch en positief zijn, vragen door mijn autisme vaak toch meer van me dan ik vooraf inschat.

Ik probeer het daarom praktisch te houden. Niet alles analyseren, maar gewoon accepteren dat dit nu even zo voelt. Rustiger plannen, minder van mezelf verwachten en de dagen nemen zoals ze komen. Over een week is het zover en daarna zal het vast weer wennen zijn, maar voor nu is dit gewoon de fase waarin ik zit. Hierdoor heb ik ook wat minder inspiratie waar ik over zal schrijven, maar dit komt ook vanzelf weer goed weet ik van mezelf. 😊

High tea, maar dan anders....

We hadden al weken geleden via Social Deal een voucher gekocht om gisteren te gaan high teaën met de vrouwen van mijn moeders kant van de familie. Het stond ingepland, het plan was helder en iedereen had er heel veel zin in. Maar toen begon het te sneeuwen. Code geel, vervolgens zelfs code oranje, gladheid... In eerste instantie wilden we toch gewoon gaan, maar toen mijn zus de buurman met de auto zag slippen zag zij het toch niet meer zo zitten om te gaan rijden. We probeerden de reservering nog te annuleren, maar dat moest 24 uur van tevoren en we besloten het vrij last minute om niet te gaan. Dat afzeggen lukte niet meer en we legden ons erbij neer dat we de voucher zouden verliezen.

Later die dag werden we gebeld door de eigenaar van het restaurant. Of een van ons de high tea misschien wilde ophalen. Een alternatief waar we zelf niet aan hadden gedacht, maar dat wel meteen logisch voelde. Sander en ik waren toch in de buurt van het openbaar vervoer, dus zijn we erheen gegaan met een tas vol bakjes om alles in te vervoeren.

Daar aangekomen werden we heel hartelijk ontvangen en kregen ook gelijk een kopje thee of koffie aangeboden, terwijl de chef voor ons aan de slag ging om alles in te pakken. 

We gingen naar huis met tien tupperware bakjes vol lekkernijen: scones, muffins, hartige broodjes, macarons en meer. Een deel daarvan heb ik naar mijn ouders gebracht, zodat zij ook mee konden genieten. Het was even schakelen, omdat we eigenlijk andere plannen hadden, maar uiteindelijk voelde dit als een nette en zorgvuldige oplossing.

Een hele tas vol tupperware bakjes met lekkernijen erin

Niet zoals gepland, maar wel een fijne manier om met een onvoorziene situatie om te gaan — en prettig om te merken dat er werd meegedacht. Bovendien heb ik nu het restaurant even van binnen bekeken en zag het er zo gezellig uit dat ik er zeker nog eens heen wil. 

Goede voornemens voor 2026

Allereerst: de beste wensen voor het nieuwe jaar voor alle meelezers 💚

Ik weet dat veel mensen het onzin vinden, maar ik vind goede voornemens gewoon leuk aan het begin van het nieuwe jaar. Ik doe niet aan grote goede voornemens dit jaar. Geen complete verbouwing van mijn leven. Gewoon een paar kleine dingen. 

Een van die voornemens is een paar kilo eraf. Niet veel, want ik ben eigenlijk best blij met hoe mijn kleding me nu staat — en mijn nieuwe garderobe ga ik écht niet wegdoen. Maar iets minder mijn adem in hoeven te houden als ik ga zitten in mijn spijkerbroek zou wel fijn zijn. 

En deze zomer wil ik graag bruin worden. Niet zo zonnebankbruin, maar gewoon een lekker kleurtje waar je je net wat frisser door voelt. Dus ik moet mezelf eraan houden om te smeren. Factor 30. Of 50. Ik weet hoe dit gaat: eerste zonnige dag denk ik weer dat ik onsterfelijk ben en loop ik rond als een gefrituurde tomaat. Dat gaan we dus niet doen. (Hoop ik.) Gewoon goed smeren en er maar het beste van hopen 😉

Ook wil ik wat vaker tijd nemen voor mezelf én voor Sander. Gewoon samen iets leuks doen, of juist even alleen met een kop thee en niks moeten. We hoeven niet elke week een date night met kaarsen en muziek — soms is een serie op de bank al genoeg. Als we maar blijven hangen bij elkaar, in plaats van langs elkaar heen te rennen, wat toch al snel gebeurt als je het allebei druk hebt met je eigen dingen.

Een ander goed voornemen is om minder dingen tegen mijn zin te doen. Soms doe ik dingen omdat dat 'hoort' of omdat ik het mezelf opleg. Een voorbeeld hiervan is dat ik elk jaar een blogpost schrijf met de meest gelezen blogs van dat jaar. Daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin meer in! Dus dat doe ik dit jaar dan ook niet meer!

En dan Tobias en zijn Frans. Dat is een voornemen waar geduld bij komt kijken. Voor ons beiden. Ik ga proberen hem met een beetje rust en humor te helpen, zodat we niet halverwege de werkwoorden "hebben" en "zijn" willen emigreren naar een land waar we nooit van ons leven Frans nodig zullen hebben. 

Kortom: kleine doelen. Broek wat losser, huid niet verbrand, tijd voor liefde, tijd voor mij, tijd voor Frans 😂 Lekker overzichtelijk.