Een schop onder de kont gekregen

 De vakantie is inmiddels alweer een tijdje voorbij, maar blijkbaar heeft mijn ritme daar nog niet helemaal van gehoord. 😅 Ik merk dat ik de afgelopen weken behoorlijk uit mijn doen ben. Ik heb al weken niet gesport, het huishouden steeds meer laten versloffen en eigenlijk gewoon weinig structuur gehad. Waar ik normaal gesproken graag een beetje overzicht heb, voelt het nu alsof ik achter de feiten aanloop.

Dit weekend hebben Sander en ik daar dan ook een pittig gesprek over gehad. Niet per se een leuk gesprek, maar soms is het wel nodig om elkaar even een spiegel voor te houden. Ik merkte zelf ook al dat ik niet lekker bezig was en dat ik steeds makkelijker dingen liet liggen. Het is dan fijn, maar soms ook confronterend, als iemand anders dat hardop benoemt.

Dus tijd om de draad weer op te pakken. Ik wil weer wat meer mijn best gaan doen met het huishouden, het sporten en natuurlijk ook met Project Gezond. Niet meteen alles perfect willen doen, maar gewoon weer beginnen en wat meer structuur terugbrengen. Hopelijk voelt dat binnen een paar weken weer wat meer als mijn normale ritme. 💪🏻

Soms heb je blijkbaar gewoon even een schop onder je kont nodig om weer in beweging te komen. 😉

Het wisselen van mijn oorbellen (eindelijk!)

 Het was eindelijjk zo ver: ik mocht mijn vers gepiercte oorbellen gaan verwisselen! Dit ging echter niet zonder slag of stoot. Het bolletje van één van de oorbellen zat namelijk zo ontzettend strak dat ik hem met geen mogelijkheid zelf los kreeg. Na een tijdje prutsen heb ik het maar opgegeven en ben ik ermee naar de piercer gegaan. Die kreeg hem gelukkig zonder al te veel gedoe los. Probleem opgelost, zou je denken.

Foto van na het wisselen van mijn piercing

Maar vervolgens raakte ik één van mijn oorbellen kwijt. Aangezien ik toch inde buurt van de markt was, heb ik maar meteen een nieuw setje gekocht, heel lichtroze bloemetjes. Hopelijk gaan deze wat langer mee dan de vorige, want het is wel zonde om elke keer nieuwe piercing-oorbellen te moeten kopen. Deze zijn namelijk een stuk duurder dan gewone oorbellen, maar voorlopig zit ik er nog wel aan vast, omdat ik met gewone oorbellen niet kan slapen. 

Ook kocht ik een setje oorbellen van Piercing Mania. Ik had hier mijn oog al op laten vallen toen ik mijn gaatjes net had laten piercen, dus vond ik het nu wel eens tijd om dit te kopen. Je zou denken: einde van het verhaal. Maar nee hoor. Eén van de nieuwe oorbellen van Piercing Mania wist ik vervolgens óók kwijt te raken. Ik kwam daar onderweg naar mijn schoonouders achter en natuurlijk dacht ik meteen: die ben ik echt kwijt. Waarschijnlijk ergens onderweg uitgevallen. Toen ik later thuis kwam, bleek hij gelukkig gewoon op de grond bij de bank te liggen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik héél erg opgelucht was!

Voorlopig hou ik het even bij deze combinatie, het bloemetje en het bijtje. Deze oorbellen zijn echt lastiger te wisselen dan gewone knopjes, maar zoals ik al schreef: om het gaatje niet dicht te laten groeien zit ik er voorlopig nog even aan vast 

De eerste schoolweek zit erop

 De eerste schoolweek zit er alweer op. De eerste echte lesdag was woensdag, dus het was maar een korte schoolweek, maar toch was het weer even wennen. Na weken vakantie moet je ineens weer op tijd opstaan, rekening houden met schooltijden en terug in het gewone ritme komen.

Tobias heeft dit schooljaar ook zijn eerste les Duits gehad. Weer een nieuw vak erbij dus. Benieuwd hoe lang het duurt voordat de eerste Duitse woordjes en zinnen hier thuis voorbij komen. ;) Het komt in elk geval goed van pas, aangezien wij altijd graag naar Duitsland op vakantie gaan. 

Zelf ben ik woensdag lekker een dagje naar de sauna geweest. Na de vakantie vond ik het wel een goed moment om nog even bij te tanken voordat het dagelijkse leven weer echt begint. Ik heb echt een heerlijk dagje gehad, lekker bijgekletst met een vriendin, het was echt even een topdag. En 's avonds weer redelijk bijtijds thuis om te horen hoe Tobias' eerste schooldag was geweest!

Inmiddels zijn de eerste dagen weer achter de rug en begint het ritme langzaam weer vanzelf te komen. Het is altijd even omschakelen na zo'n lange vakantie, maar uiteindelijk is het ook wel weer fijn om terug te zijn in de normale structuur. Nu alleen het sporten en Project Gezond weer oppakken, want dat ritme ligt er ook een beetje uit. 

Onze laatste vakantieweek

En toen was ineens de laatste week van de vakantie aangebroken. Het is zo'n week waarin je ergens nog probeert vast te houden aan het idee dat je vakantie hebt, maar ondertussen ook alweer bezig bent met alles wat daarna komt. 

We zijn deze week onder andere op pad geweest om schriften te kopen, en meer van die kleine klusjes die voor het nieuwe schooljaar nodig zijn. En verder zijn we druk bezig geweest met de laatste puntjes op de i voor de tienerkamer van Tobias. Langzaam begint het echt een kamer te worden die bij hem past. Het zijn vooral nog van die kleine dingen die gedaan moeten worden, maar zoals dat vaak gaat: juist die kleine dingen kosten soms de meeste tijd. 

En alsof we nog niet genoeg plannen hadden, werd Sander ook nog ziek. Een voorhoofdsholteontsteking, waar hij na 2 weken nog steeds niet helemaal van is hersteld. 🤧 Daardoor liep alles wat meer vertraging op dan we hadden gedacht. Niet dat we nou een strak schema hadden waar we ons koste wat kost aan moesten houden, maar sommige dingen schuiven dan toch gewoon een beetje op.

Dus geen enorm spectaculaire laatste vakantieweek met elke dag een nieuw avontuur of uitstapje, maar eigenlijk gewoon een fijne, beetje rommelige vakantieweek. Nog wat dingen regelen, klussen, shoppen, uitrusten en ondertussen proberen Sander weer een beetje op te lappen. ❤️

En voor je het weet zit de vakantie er dan toch echt weer op. Stiekem vind ik het  ook wel fijn om langzaam weer naar een beetje ritme toe te werken. En ik denk dat het voor Tobias ook helemaal niet verkeerd zal zijn. Dus laat dat nieuwe schooljaar maar komen!

Ons bezoek aan Pairi Daiza

Vorige week gingen we een dagje naar Pairi Daiza in België. En eerlijk gezegd… ik was zó onder de indruk dat ik bijna helemaal vergeten ben om foto’s te maken. 😂 Dat zegt misschien wel genoeg.

Pairi Daiza is echt gigantisch. Ik wist natuurlijk dat het een groot dierenpark was, maar pas als je er rondloopt merk je hoe groot het daadwerkelijk is. We hebben uiteindelijk gewoon 20.000 stappen gezet. En dan heb ik niet eens het gevoel dat we overal uitgebreid hebben rondgekeken.

Wat ik vooral bijzonder vond, was dat het niet voelde alsof je van dierenverblijf naar dierenverblijf liep. Het park bestaat uit allerlei verschillende werelden en gebieden, die allemaal hun eigen sfeer hebben. Je bent steeds weer ergens anders. Soms voelt het bijna alsof je een stukje van de wereld binnenstapt in plaats van dat je in een dierenpark rondloopt.

Mijn favoriete gebied was Edanja. Dat vond ik echt prachtig. De aankleding, de planten en de sfeer… het was zo mooi en groen dat ik daar eigenlijk het liefst nog veel langer had rondgelopen. 🌿

Er zaten trouwens ook behoorlijk grote spinnen.  En dat vind ik normaal gesproken toch wel een dingetje. Maar gek genoeg vond ik het hier helemaal niet eng. Misschien omdat ze zo duidelijk onderdeel waren van de omgeving en ik helemaal in de sfeer zat. Of misschien was ik gewoon te druk met alles om me er echt druk over te maken. 😉

En ondertussen liepen we maar door en bleven we nieuwe dingen ontdekken. Ik denk dat dat ook precies de reden is dat ik zo weinig foto's heb gemaakt. Normaal gesproken ben ik degene die van alles vastlegt, maar deze keer was ik vooral bezig met kijken. Gewoon echt aanwezig zijn en genieten van alles wat er te zien was.

Pairi Daiza heeft in ieder geval behoorlijk indruk op me gemaakt. Het is groot, prachtig aangekleed en er is ontzettend veel te zien. En met 20.000 stappen op de teller waren we aan het einde van de dag ook wel een beetje klaar. 😅

Maar wat een mooie dag. ❤️

Stilte op de blog

 Ik heb de afgelopen tijd opvallend weinig geblogd. En dat is eigenlijk best gek, want schrijven was de afgelopen tijd juist iets waar ik heel veel aan heb. Ik vind het heerlijk om dingen van me af te schrijven, gebeurtenissen vast te leggen en van alledaagse dingen weer een verhaal te maken. Mijn hoofd zit normaal gesproken ook vol genoeg met onderwerpen. 😉 Maar de laatste tijd lukt het gewoon niet zo goed.

Ik ben onwijs moe. Niet gewoon een beetje moe omdat ik een paar nachten slecht heb geslapen. Meer het soort moe waarbij zelfs simpele dingen voelen alsof ze enorm veel moeite kosten. Ontbijt maken? Een hele onderneming. Douchen? Daar moet ik me echt toe zetten. Het huishouden? Dat draait inmiddels al een tijdje op ongeveer standje we doen wat we kunnen. 😮‍💨

Ik vind het wel heel lastig, want in mijn hoofd zijn er nog steeds allerlei dingen die ik zou willen doen. Ik wil bloggen. Ik wil opruimen. Ik wil plannen maken. Ik wil leuke dingen ondernemen. Ik wil gewoon mijn normale leven leiden. Alleen mijn energie doet momenteel niet zo lekker mee.

Ik denk dat de zomervakantie daar een flinke rol in speelt. Vakantie klinkt natuurlijk heerlijk, maar voor mij betekent het ook dat mijn normale structuur compleet wegvalt. Geen vaste schooltijden, geen duidelijk ritme, veel meer lege ruimte in de dagen en daardoor steeds opnieuw bedenken wat ik ga doen en wanneer. Dat klinkt voor anderen misschien als vrijheid, maara mijn brein denkt vooral: wat moet ik hiermee? 😂

En als ik eenmaal weinig energie heb, wordt alles ingewikkelder. Dan voelt een klein huishoudelijk klusje ineens als een project. En als er ondertussen overal dingen blijven liggen, wordt de berg in mijn hoofd alleen maar groter. Dat werkt natuurlijk niet bepaald motiverend. Sterker nog: soms kijk ik naar mijn laptop en denk ik dat ik eigenlijk best zou willen schrijven. Ik heb misschien zelfs een onderwerp in mijn hoofd. Maar dan raak ik toch weer afgeleid door iets anders dat blijbaar minder energie kost dan het schrijvn van een blogpost.  En zo kan er zomaar weer een dag voorbijgaan zonder blog.

Wat ik wel merk, is dat mijn energie niet helemaal verdwenen is. Soms gebeurt er iets leuks en dan knap ik ineens een beetje op. Muziek aanzetten helpt bijvoorbeeld verrassend goed. Dan lukt het ineens wel om de vaatwasser te doen of de wasmachine aan te zetten. 🎶 Dat vind ik ergens ook wel hoopgevend. Ik ben er nog, denk ik dan. 

Dus als je je afvroeg waarom het hier zo stil is: dit is waarom.  Ik ben gewoon even moe. Heel erg moe zelfs. Ik probeer daarom momenteel wat minder van mezelf te verwachten. Het huis hoeft niet perfect te zijn. Niet iedere dag hoeft productief te zijn. En blijkbaar hoeft er ook niet iedere week een blog online te staan. Misschien komt de inspiratie vanzelf weer wat meer terug zodra mijn energie dat ook doet. Tot die tijd doe ik het maar een beetje rustig aan.

Project Gezond - week 13

 Deze week even kort berichtje, omdat ik het erg druk heb met o.a de 'verbouwing' van Tobias' kamer en er daardoor niet zo erg aan toekom om blogjes te schrijven. 

Deze week is alweer de 13e week dat we bezig zijn met Project Gezond! Dit betekent dus dat we eigenlijk al een heel seizoen erop hebben zitten. In die tijd zijn we beide ruim 10 kilo afgevallen, dus daar zijn we natuurlijk beiden heel blij mee. 

Echter was deze week wat mij betreft even een 'baalweek'. Ik zat niet lekker in mijn vel en Project Gezond voelde als een zoveelste klusje dat op mijn to do lijst erbij kwam. Daarnaast begon ik opeens ook erg te twijfelen of ik nog wel verder wil afvallen. Ja, ik heb nog overgewicht, maar ik voel me op het gewicht waarop ik nu zit erg lekker in mijn vel zitten qua hoe ik eruit zie en ben bang als ik meer afval, dat ik mezelf er eigenlijk niet mooier op vind worden.

Tegelijkertijd wil Sander nog wel graag 10 tot 15 kilo kwijt en wil ik hem hier ook graag in steunen. Dus dat maakt het best lastig hoe we daarmee omgaan. Ik zit hier momenteel even een klein beetje mee in de knoop eigenlijk. 

Hoe dit verdergaat, zal ik volgende week wel weer over schrijven.... 

Project Gezond - week 12

Een paar dagen later dan gepland, maar toch nog een update over het afvallen van de afgelopen week. 😊

Door de vakantie en het klusproject van Tobias' kamer staat alles even op een iets lager pitje. Ik heb me voorgenomen dat op gewicht blijven tijdens de vakantie ook al een heel mooi doel is. Als ik wel afval is dat mooi meegenomen, maar als het niet lukt, dan is er ook geen man overboord. 

Deze week ben ik dus gelijk gebleven. Sander is wel weer een kilo kwijt; hij houdt zich wat beter aan het Project Gezond programma dan ik!

Uitzonderingen

De afgelopen week maakte ik een aantal uitzonderingen:

High tea

Ik heb samen met mijn schoonmoeder een high tea gedaan. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien en we vonden dus dat het wel eens tijd was om een keertje iets leuks en feestelijks samen te gaan doen. Dit werd dus een high tea.

Mijn schoonmoeder en ik bij de high tea

Tilburgse kermis

Op vrijdag gingen Tobias en ik naar de Tilburgse kermis. Ook hier heb ik een uitzondering gemaakt op Project Gezond door bij Bagels and Beans een worstenbroodjes-bagel te nemen. Dit viel eigenlijk best wel tegen en was de 'zonde' niet helemaal waard. 

Ook at ik op de kermis een paar happen van de suikerspin van Tobias en hebben we op de terugweg een patatje gehaald bij Smullers. Ook dit vond ik eigenlijk achteraf gezien niet heel bijzonder. Dit soort dingen onthou ik wel voor een volgende keer. 

Beweging

Qua beweging ging het opzich wel heel erg goed, ik heb elke dag iets van sporten gedaan; de ene dag een langer stuk gefietst, de andere dag 10.000 stappen gewandeld en ook een aantal dagen naar de sportschool geweest. 

Er was ook een kleine tegenvaller: helaas heb ik een blessure waardoor ik momenteel niet mag hardlopen van de fysiotherapeut. Ik moet eerst een aantal weken mijn bilspieren en pezen rond mijn knieën aansterken voordat ik weer mag beginnen met hardlopen. Dit was wel een teleurstelling, want we hadden ons net ingeschreven voor de Rijnmond Run. Maar we verzinnen wel een ander doel. 

Al met al vond ik het een vrij rommelige week qua Project Gezond eten, maar de komende week wordt vast weer beter. :) 

Dagje Tilburgse kermis

Gister gingen Tobias en ik een dagje naar de Tilburgse Kermis. We gingen met de trein, maar dat begon meteen al iets anders dan gepland. Vanwege werkzaamheden moesten we omrijden, waardoor de reis wat langer duurde dan ik verwachtte. Gelukkig hadden we geen haast en besloten we gewoon lekker te gaan. Achteraf was dat zeker de moeite waard.

Eenmaal aangekomen was het nog erg rustig, omdat we er met openingstijd al direct waren. Hierdoor konden we rustig over de kermis lopen. Tobias wist al precies waar hij graag in wilde: de cake walk - dit is een attractie waar je doorheen loopt met allerlei hindernissen waar je overheen moet komen. Dat blijft toch echt zijn favoriete attractie. Uiteindelijk is hij er zelfs in vier verschillende geweest. Iedere keer kwam hij weer met een grote glimlach naar buiten. Hij heeft zijn ogen uitgekeken op zo'n grote kermis!

Verder hebben we het rustig aan gedaan qua attracties. Mijn heup speelt de laatste tijd behoorlijk op door het hardlopen, dus de wilde attracties hebben we maar even overgeslagen. Dat was eigenlijk helemaal niet erg. We hebben lekker rondgekeken, genoten van de gezellige sfeer en af en toe ergens iets gegeten of gedronken.

Ondanks de omleiding met de trein en dat we niet heel veel attracties hebben gedaan, was het gewoon een hele leuke dag samen. Dankzij ons Dalvrij abonnement doe je dit soort dingen toch net even sneller dan wanneer je voor elke reis los moet betalen. 

Hebben jullie toevallig nog meer tips voor leuke dingen om met de trein te ondernemen de komende weken? 😊

Pinpas kwijt

Tobias heeft zijn pinpas altijd in het hoesje van zijn telefoon zitten, maar vorige week ging het hoesje kapot en was hij opeens ook zijn pinpas kwijt. We hebben overal gezocht, maar konden hem echt nergens meer vinden.  Ik vond dit eigenlijk een mooi moment om Tobias zelf eens de bank te laten bellen. Natuurlijk hebben we van tevoren even besproken wat hij kon zeggen, maar verder liet ik hem het gesprek zelf voeren, omdat hij hier ook van leert hoe het is om zelf met instanties te bellen.

Het gesprek met de bankmedewerker duurde uiteindelijk niet zo lang, want hij gaf al snel aan dat ik het als ouder toch moest overnemen. Tobias is tenslotte nog minderjarig, dus ik moest de blokkering en het aanvragen van een nieuwe pinpas uiteindelijk zelf regelen.

Toch ben ik blij dat ik hem eerst zelf heb laten bellen. Het is toch weer een stapje richting zelfstandigheid. Ik hoop dat hij heeft gemerkt dat zo'n telefoontje helemaal niet zo spannend hoeft te zijn. Aan het einde van het gesprek gaf de bankmedewerker Tobias nog een compliment. Hij zei dat hij het gesprek netjes had gedaan. Ik hoop dat hij hiervan heeft geleerd dat zo'n telefoongesprek best meevalt en dat hij dit soort dingen hierdoor in de toekomst makkelijker zelf durft te doen. 

vanaf welke leeftijd zijn jullie dit soort dingen samen gaan doen in plaats van het voor je kind te regelen?