Oorbellen als moodtracker

Het viel Sander als eerste op: jouw keuze qua oorbellen zijn haast een soort moodtracker! Je hebt voor elke stemming andere oorbellen. Ik begon erover na te denken en ik denk dat hij inderdaad wel eens gelijk zou kunnen hebben!

Als ik me heel goed voel, grijp ik vaak naar grotere, opvallende en glimmende oorbellen. Van die oorbellen waarvan je meteen denkt: ja, vandaag heb ik er zin in. Dan voelt het leuk om iets extra’s toe te voegen aan mijn outfit en mag het best een beetje aanwezig zijn. 

Als ik me juist heel slecht voel, draag ik soms juist helemaal geen oorbellen. Niet eens per se expres, maar omdat ik het dan gewoon vergeet of er geen energie voor heb om met zulke dingen bezig te zijn. Dan ben ik al blij als ik aangekleed beneden verschijn en verdwijnen sieraden een beetje naar de achtergrond.

En soms zeggen mijn oorbellen juist iets over waar ik zin in heb. Als ik enthousiast ben over een activiteit, kies ik ze bewust uit. Toen we bijvoorbeeld naar Pantropica gingen, droeg ik expres tropische ananas-oorbelletjes. Dat soort kleine details maken iets voor mij extra leuk en voelen een beetje alsof ik mezelf alvast in de sfeer van de dag breng.

En dan heb je nog de “ik wil hier niet over nadenken”-dagen. Op die dagen pak ik bijna automatisch mijn simpele gouden schelpjes. Veilig, makkelijk, overal goed bij passend en zonder dat ik een keuze hoef te maken. Eigenlijk een soort neutrale stand.

Ik vind het ergens wel grappig dat zoiets kleins als oorbellen blijkbaar een soort mini-moodtracker is geworden. Zonder dat ik het doorhad, vertellen ze vaak al een beetje hoe ik me voel of hoeveel ruimte ik in mijn hoofd heb die dag. 

Hebben jullie ook zoiets? 

Sportschool = lege portemonnee

 Het begon heel onschuldig: ik nam vier maanden geleden een sportschoolabonnement. Dat was alles. Tenminste, dat dacht ik toen nog. Maar toen had ik ineens sportkleding nodig, want mijn sportkleding stak wel wat af bij wat anderen dragen. En schoenen. En omdat ik besloot dat ik ook wilde gaan hardlopen, kwamen daar hardloopschoenen bij. En een sport-bh die net wat meer steun geeft bij het hardlopen. En als je dan gaat hardlopen is een hoesje voor je telefoon ook wel handig.....

Het Diderot-effect is het verschijnsel waarbij één aankoop leidt tot steeds meer aankopen die daarbij passen. En sporten is daar een perfect voorbeeld van. Want iedere nieuwe aankoop lijkt heel logisch. Natúúrlijk heb je goede schoenen nodig. En een fijne bh. En dat sporthorloge is ook wel handig... (Ok, nee daar trek ik de grens, een nieuw sporthorloge komt er niet in, dat heb ik al te vaak geprobeerd en werkt gewoon niet voor mij 😂)

Maar mocht je dus overwegen om te gaan sporten: wees gewaarschuwd. Het begint met een sportschoolabonnement..... en eindigt met een lege portemonnee. 😉

Herkennen jullie dit diderot effect? 

Project gezond - week 6

Deze week eten we al 6 weken de vegetarische weekmenu's van Project Gezond. Eerlijk is eerlijk: ik had niet verwacht dat we het zo lang zouden volhouden! Maar we gaan nog steeds heel steady en we gaan gewoon lekker door. 

Op woensdag was weer de weegdag en bleek ik 2 kilo te zijn afgevallen de afgelopen week 😁 Sander was helaas deze week niets afgevallen. Volgende week hopelijk weer beter voor hem! We lijken elkaar een beetje af te wisselen qua hoe goed het gaat. 

Smullen

Deze week stonden er dadels gevuld met pindakaas en gedoopt in pure chocolade op het programma. Echt gezond is dat natuurlijk niet, maar het was wel even een heel welkome afwisseling om eerlijk te zijn. Als je de rest van de dag gewoon gezond eet en er rekening mee houdt dat een tussendoortje wat calorierijker is, dan moet dat ook best een keer kunnen!

Foto van een chocodadel

Lekker gegeten

De rest van de week hebben we ook weer lekker en gezond gegeten. Ik heb twee keer de recepten aangepast zodat Tobias het ook lekker zou vinden. De rest van de week aten we Project Gezond en heeft Tobias ook gewoon netjes meegegeten. Hij is er nog steeds niet heel blij mee, maar accepteert het inmiddels wel wat meer. 

Na het Vegetarisch boek

Nu we week 6 achter de rug hebben en dus nog 2 weken bezig zijn met dit boek, is het ook een beetje tijd om te gaan kijken wat we na deze 8 weekmenu's gaan doen. Het bevalt tot nu toe eigenlijk dusdanig goed dat we hebben besloten dat we hierna verdergaan in een ander kookboek van Project Gezond, namelijk deze. We zullen dan wel zelf de recepten moeten gaan aanpassen, omdat we vegetarisch eten, maar ik heb er vertrouwen in dat dit prima zal gaan lukken!

Koken met autisme

We zijn de laatste tijd bezig met gezonder eten via Project Gezond en daarbij probeer ik veel nieuwe recepten uit. Op zich hartstikke leuk, maar ik loop daarbij ook weer tegen iets aan wat ik als autist eigenlijk al mijn hele leven heb: ingewikkelde recepten kosten mij ontzettend veel energie. En dan bedoel ik niet eens recepten met moeilijke ingrediënten. Ik bedoel vooral recepten met veel stappen.

Snijd eerst dit. Dan bak je dat. Terwijl dat bakt, maak je ondertussen een saus. Vervolgens moet je iets afgieten, iets mengen, iets in de oven zetten en ondertussen niet vergeten dat die andere pan ook nog op het vuur staat. Voor veel mensen klinkt dat waarschijnlijk heel normaal. Maar mijn brein denkt dan vooral: help! 

Ik merk dan dat ik tijdens het koken steeds terug moet naar het recept. Heb ik dit al gedaan? Wat was de volgende stap ook alweer? Moest die groente er nu al bij of pas later? Soms lees ik een recept gerust tien keer door voordat ik zeker weet dat ik begrijp wat er van me verwacht wordt en dat ik zeker weten geen stap heb overgeslagen.

Vroeger vond ik dat frustrerend. Dan dacht ik dat ik gewoon beter mijn best moest doen. Inmiddels weet ik dat mijn brein informatie nu eenmaal anders verwerkt en dat ik moeite heb met 'excecutieve functies', zoals ze dat dan zo mooi noemen. Ik heb meer tijd nodig om alle stappen te overzien en in de juiste volgorde uit te voeren.

Dat betekent niet dat ik het niet kan. Het betekent alleen dat het meer energie kost. En juist die energie is momenteel niet onbeperkt beschikbaar. Ik merk dat rouw veel mentale ruimte inneemt. Dingen die normaal al moeite kosten, voelen nu soms nog ingewikkelder. Daarom heeft Sander de afgelopen weken een aantal keer het koken overgenomen. 

Maar de laatste dagen probeer ik het toch weer zelf op te pakken. Misschien niet op de meest efficiënte manier. Misschien niet zo soepel als bij andere mensen. Maar uiteindelijk lukt het wel. En dan ben ik best trots op mezelf dat ik het niet heb opgegegeven en toch weer een lekkere maaltijd op tafel heb staan. 

Een dag zonder koffie

 De afgelopen dagen had ik ontzettend veel last van een droge mond. Omdat koffie daar mogelijk aan kan bijdragen, besloot ik gisteren eens een experimentje te doen: een hele dag geen koffie drinken.

Normaal gesproken drink ik zonder problemen een kop koffie bij het ontbijt, eentje rond tien uur en nog een laatste bakkie bij de lunch. Maar sinds het overlijden van mijn vader merk ik dat mijn lichaam anders reageert op van alles en nog wat. Dus ik dacht: laat ik eens kijken wat er gebeurt als ik de koffie een dag oversla.

Eigenlijk ontdekte ik toen pas hoe moe ik écht was. 's Ochtends ging ik naar de sportschool, zoals ik wel vaker doe de laatste tijd. Maar halverwege de training was ik compleet leeg. Het ging gewoon niet meer. Uiteindelijk heb ik een stuk of vijf oefeningen overgeslagen en ben ik na een half uurtje alweer naar huis gegaan. Dat is me nog niet eerder gebeurd!

Eenmaal thuis dacht ik dat wat rust wel zou helpen. Maar ook 's middags bleef ik me uitgeput voelen. Ik zat op de bank en vroeg me af: wat nu? Uiteindelijk besloot ik "even" op bed te gaan liggen. Dat "even" werd twee uur slapen. En zelfs daarna was ik nog moe.

Dat was eigenlijk het moment waarop het kwartje viel. Door dagelijks koffie te drinken, druk ik blijkbaar een deel van mijn huidige vermoeidheid weg. Niet bewust natuurlijk, maar de cafeïne helpt me blijkbaar om door te gaan terwijl mijn lichaam misschien al veel langer probeert te vertellen dat het rust nodig heeft. Dat is ergens ook niet zo gek. De afgelopen periode is emotioneel ontzettend zwaar geweest. Rouwen kost veel energie. Meer energie dan ik soms doorheb. En als je jezelf vervolgens met koffie een beetje overeind houdt, merk je misschien minder goed hoeveel reserves er eigenlijk zijn opgebruikt.

's Nachts heb ik ook heerlijk geslapen en ook weer heel lang! Ik had het blijkbaar gewoon eventjes nodig.  

Betekent dit dat ik nooit meer koffie ga drinken? Absoluut niet. Ik geniet veel te veel van mijn kopjes koffie om daar zomaar mee te stoppen. Maar dit experiment heeft me wel aan het denken gezet. Misschien is het helemaal niet zo'n gek idee om af en toe een koffieloze dag in te lassen. Niet omdat koffie slecht zou zijn, maar juist om weer even te voelen hoe het écht met me gaat, vermoeidheidsgewijs.

Project Gezond week 5

Deze week is grotendeels voorbij gegaan als in een roes. Toch is het wel gelukt om de meeste dagen uit het kookboek van Project Gezond te eten. 

Ik ging deze week woensdag weer op de weegschaal en was 0,4 kilo afgevallen in 2 weken tijd. Geen mega-gewichtsverlies, maar stress schijnt ook een grote rol te spelen in o.a het vasthouden van vocht, dus ik laat me hier niet door ontmoedigen. Bovendien eten we ook lekker, gezond en gevarieerd, en dat is minstens zo belangrijk als het getal op de weegschaal. 

Wat aten we deze week?

Ik heb niet overal foto's van gemaakt, maar we aten onder andere:

Gevulde courgette met couscous

Fried rice met ei

Over het algemeen hebben we weer lekker gegeten, er was alleen 1 maaltijd die erg tegenviel. Dit was de groente-gratin. Als ik aan gratin denk, denk ik aan veel room, veel kaas en veel vettigheid. Daardoor viel deze gezonde variant heel erg tegen. Die gaat dus zeker niet op herhaling!

Een beetje gesjoemeld

Af en toe heb ik mezelf wat speelruimte gegeven. Ik ben netjes binnen mijn calorieën gebleven, maar een paar keer heb ik gekozen voor een stukje chocolade in plaats van het tussendoortje dat eigenlijk op het programma stond. Het is zeker niet de bedoeling dat dit een gewoonte wordt, maar het was een pittige week en soms had ik daar gewoon behoefte aan. Ik zie het als binnen de lijntjes kleuren, maar dan af en toe met een ander kleurtje dan oorspronkelijk de bedoeling was. Zolang het bewust gebeurt en binnen de afgesproken kaders blijft, vind ik dat daar best ruimte voor mag zijn. 🍫✨

Foute weegschaal

Onze keukenweegschaal had veel kuren. Hij ging niet goed naar 0 toe, bivoorbeeld. Daarom hebben we deze week besloten om een nieuwe keukenweegschaal te kopen. En wat bleek? De oude keukenweegschaal meet steevast 10% minder dan de nieuwe weegschaal. Dus alles wat we aten, was 10% extra ten opzichte van wat eigenlijk mag van het kookboek. Dat verklaart misschien ook waarom we de afgelopen weken opeens stilstand hadden! 

Afscheid van mijn vader

Gister was de uitvaart van mijn vader. Achteraf kan ik zeggen dat het een mooie en liefdevolle dag was.

Wat me het meest raakte, was hoeveel mensen er waren. Familie, vrienden, buren en kennissen waren gekomen om afscheid te nemen van mijn vader. Dat was bijzonder om te zien. Het liet zien hoeveel mensen hij in zijn leven heeft geraakt en hoeveel mensen hem een warm hart toedroegen.

Ook waren er drie vriendinnen speciaal voor mij gekomen, om mij te steunen. Dat betekende ontzettend veel voor me. Juist op zo'n dag, waarop alles draait om afscheid nemen, voelde het heel fijn om mensen om me heen te hebben die er speciaal voor mij waren. Daar ben ik erg dankbaar voor.

De plechtigheid zelf was mooi. Er werden herinneringen gedeeld, er werd gelachen en gehuild en er was ruimte voor alles wat er die dag gevoeld mocht worden. Natuurlijk was het verdrietig, maar het voelde ook warm. Iedereen kwam samen om stil te staan bij wie mijn vader was.

Zelf heb ik ook gesproken. Daar had ik van tevoren behoorlijk tegenop gezien, want ik praat niet graag voor een groep. Uiteindelijk ging het gelukkig goed. Ik vertelde over mijn vader zoals ik hem kende: zorgzaam, betrokken, liefdevol en altijd aanwezig voor zijn gezin. Niet met grote woorden of grootse gebaren, maar juist in de kleine dingen. En juist die kleine dingen zijn de herinneringen die nu zo waardevol zijn.

Na afloop voel ik vooral vermoeidheid en leegte. Wekenlang draaide alles hierom. Eerst het ziek zijn van mijn vader, daarna zijn overlijden en vervolgens alle voorbereidingen voor de uitvaart. En ineens was het voorbij. Opeens is het dan heel stil en leeg, en denk je: wat nu dan?!

Wat overblijft zijn de herinneringen aan mijn lieve vader. Ik mis hem heel erg. 

Spierpijn na de eGym

 Toen ik begon met sporten bij eGym dacht ik eigenlijk elke keer dat het me heel erg meeviel allemaal. Natuurlijk was ik moe na het sporten, maar niet extreem. Ik had zelfs vaak nog energie over en heb zelfs een aantal apparaten handmatig verzwaard omdat ik het wel heel erg makkelijk ging allemaal. 

Tot ik na een stuk of 6 trainingen begon met negatieve training.... Dat heb ik even geweten, zeg! Bij negatieve training helpt het apparaat je een beetje met het wegduwen of trekken van het gewicht, maar moet je het gewicht juist extra gecontroleerd en met zwaar gewicht terug laten zakken. En blijkbaar kunnen je spieren daar héél goed van stuk gaan 😅

Tijdens de training merkte ik het al: dit is een flink stuk pittiger dan hoe ik de afgelopen weken heb getraind. Mijn spieren begonnen soms even te trillen en ik moest echt hard aan het werk. Maar dat ik er zo'n spierpijn van zou krijgen? Dat had ik dan weer niet verwacht! Vooral mijn schouders en bovenrug hadden besloten dat ze even van zich wilden laten horen. Dan merk je opeens hoeveel je met je schouderspieren doet zo op een dag. Jas aantrekken, iets uit een kast pakken, omrollen in bed… Alles deed me zeer!

Toch vind ik het ergens ook wel motiverend. Spierpijn geeft me altijd het gevoel dat ik hard heb gewerkt en voelt in die zin ook wel een beetje als een beloning. Maar het is natuurlijk te hopen dat ik over 6 trainingen weer dusdanig gewend ben aan mijn nieuwe gewicht dat het niet meer zo'n zeer doet. 

PS: mijn blogpost schrijven in kookboeken is niet op de blogroll van Zuinigaan verschenen, misschien vinden jullie het ook nog leuk om die alsnog te lezen :)

Schrijven in (kook)boeken

Vroeger schreef ik nooit in boeken. Dat voelde bijna verboden, alsof je een boek “beschadigde” als je erin schreef. Boeken hoorden netjes en schoon te blijven.

Maar eigenlijk zijn mijn kookboeken allang niet meer perfect. Er zitten kookvlekken in, soms een beetje saus tussen de bladzijdes, en hier en daar een ezelsoor. Ik ga ze toch niet meer verkopen. Dus ja… opeens durfde ik het aan om aantekeningen te maken bij de recepten!

Ik ben hierdoor de kookboeken nu écht ‘eigen’ aan het maken. Ik schrijf erbij welk recept goed beviel, wat ik de volgende keer anders wil doen of welke combinatie juist lekker was. Soms scheid ik ook alvast ingrediënten van verschillende onderdelen van een recept, bijvoorbeeld door duidelijk “naanbrood” en “saus” apart neer te zetten. Zeker als een recept uit veel componenten bestaat, geeft dat zoveel meer overzicht tijdens het koken. En als je samen kookt, kun je op die manier ook makkelijker de verschillende taakjes verdelen.

Eigenlijk vind ik het ook wel mooi dat je aan een kookboek kunt zien dat het gebruikt wordt. Dat er écht in gekookt is. Een brandschoon kookboek zegt misschien vooral dat het veel in de kast heeft gestaan. En daar is zo’n boek natuurlijk niet voor bedoeld!

Ik moet terwijl ik deze blogpost schrijf trouwens ook denken aan de tijd dat ik in de bibliotheek werkte. Daar kwam ik regelmatig boeken tegen waar mensen dingen in hadden geschreven of woorden hadden doorgestreept. Vooral christelijke mensen die vloekwoorden wegstreepten met pen of stift. Dat vind ik nog steeds niet kunnen. Een bibliotheekboek is van iedereen; daar hoor je niet in te schrijven of dingen aan te passen omdat jij vindt dat het anders moet.

Maar in je eigen boeken? Daar vind ik het juist wel iets persoonlijks hebben. Alsof zo’n kookboek langzaam verandert van “een boek met recepten” naar een  boek vol herinneringen, aanpassingen en kleine sporen van je eigen leven, naast de sausvlekken dan natuurlijk. 😉

Schrijven jullie wel eens in (kook)boeken? En zitten er al vlekken in? 

Rood worden van het sporten

Elke keer als ik sport, gebeurt hetzelfde: Mijn hoofd verandert in een spreekwoordelijke tomaat. Toen ik een foto ervan aan een vriendin liet zien vroeg ze me geschrokken of ik soms een paar uur in de zon had liggen bakken. Zo erg was het dus. En het gekke is: bij andere mensen zie ik het eigenlijk nooit. Ik ben de enige die er als een tomaat bijloopt op de sportschool!

De foto waar mijn vriendin zo van schrok

Ik begon me af te vragen waar het aan ligt dat ik zo rood word terwijl de rest van de groepslesgenoten dat helemaal niet hebben. Doe ik iets verkeerd? Ben ik zó uit conditie? Of is er toch een andere oorzaak? Dus zoals altijd als ik ergens nieuwsgierig naar word, ben ik het gaan uitzoeken.

Blijkbaar heeft het meestal helemaal niks ergs te betekenen. Tijdens het sporten warmt je lichaam op en zetten je bloedvaten uit om warmte kwijt te raken. Daardoor stroomt er meer bloed naar je huid, vooral in je gezicht, en krijg je dus die rode kleur. Bij sommige mensen zie je dat gewoon veel sneller, omdat ze een heel lichte huid hebben, zoals bij mij dus inderdaad het geval is. 

Ik merk ook dat het niet eens altijd iets zegt over hoe zwaar ik het heb. Soms voel ik me eigenlijk prima, terwijl mijn hoofd eruitziet alsof ik net een marathon heb gerend. En andersom kan ik me moe voelen na het sporten zonder dat ik extreem rood ben. Apart hoe dat werkt eigenlijk.

En hoe zit dat bij jullie? Zijn jullie ook menselijke tomaten of houden jullie het hoofd wel koel? 😉

PS: door een storing is mijn blogpost over Project Gezond week 4 erg weinig gelezen. Hier kun je het alsnog teruglezen als je dat wilt