Ons bezoek aan Pairi Daiza

Vorige week gingen we een dagje naar Pairi Daiza in België. En eerlijk gezegd… ik was zó onder de indruk dat ik bijna helemaal vergeten ben om foto’s te maken. 😂 Dat zegt misschien wel genoeg.

Pairi Daiza is echt gigantisch. Ik wist natuurlijk dat het een groot dierenpark was, maar pas als je er rondloopt merk je hoe groot het daadwerkelijk is. We hebben uiteindelijk gewoon 20.000 stappen gezet. En dan heb ik niet eens het gevoel dat we overal uitgebreid hebben rondgekeken.

Wat ik vooral bijzonder vond, was dat het niet voelde alsof je van dierenverblijf naar dierenverblijf liep. Het park bestaat uit allerlei verschillende werelden en gebieden, die allemaal hun eigen sfeer hebben. Je bent steeds weer ergens anders. Soms voelt het bijna alsof je een stukje van de wereld binnenstapt in plaats van dat je in een dierenpark rondloopt.

Mijn favoriete gebied was Edanja. Dat vond ik echt prachtig. De aankleding, de planten en de sfeer… het was zo mooi en groen dat ik daar eigenlijk het liefst nog veel langer had rondgelopen. 🌿

Er zaten trouwens ook behoorlijk grote spinnen.  En dat vind ik normaal gesproken toch wel een dingetje. Maar gek genoeg vond ik het hier helemaal niet eng. Misschien omdat ze zo duidelijk onderdeel waren van de omgeving en ik helemaal in de sfeer zat. Of misschien was ik gewoon te druk met alles om me er echt druk over te maken. 😉

En ondertussen liepen we maar door en bleven we nieuwe dingen ontdekken. Ik denk dat dat ook precies de reden is dat ik zo weinig foto's heb gemaakt. Normaal gesproken ben ik degene die van alles vastlegt, maar deze keer was ik vooral bezig met kijken. Gewoon echt aanwezig zijn en genieten van alles wat er te zien was.

Pairi Daiza heeft in ieder geval behoorlijk indruk op me gemaakt. Het is groot, prachtig aangekleed en er is ontzettend veel te zien. En met 20.000 stappen op de teller waren we aan het einde van de dag ook wel een beetje klaar. 😅

Maar wat een mooie dag. ❤️

Stilte op de blog

 Ik heb de afgelopen tijd opvallend weinig geblogd. En dat is eigenlijk best gek, want schrijven was de afgelopen tijd juist iets waar ik heel veel aan heb. Ik vind het heerlijk om dingen van me af te schrijven, gebeurtenissen vast te leggen en van alledaagse dingen weer een verhaal te maken. Mijn hoofd zit normaal gesproken ook vol genoeg met onderwerpen. 😉 Maar de laatste tijd lukt het gewoon niet zo goed.

Ik ben onwijs moe. Niet gewoon een beetje moe omdat ik een paar nachten slecht heb geslapen. Meer het soort moe waarbij zelfs simpele dingen voelen alsof ze enorm veel moeite kosten. Ontbijt maken? Een hele onderneming. Douchen? Daar moet ik me echt toe zetten. Het huishouden? Dat draait inmiddels al een tijdje op ongeveer standje we doen wat we kunnen. 😮‍💨

Ik vind het wel heel lastig, want in mijn hoofd zijn er nog steeds allerlei dingen die ik zou willen doen. Ik wil bloggen. Ik wil opruimen. Ik wil plannen maken. Ik wil leuke dingen ondernemen. Ik wil gewoon mijn normale leven leiden. Alleen mijn energie doet momenteel niet zo lekker mee.

Ik denk dat de zomervakantie daar een flinke rol in speelt. Vakantie klinkt natuurlijk heerlijk, maar voor mij betekent het ook dat mijn normale structuur compleet wegvalt. Geen vaste schooltijden, geen duidelijk ritme, veel meer lege ruimte in de dagen en daardoor steeds opnieuw bedenken wat ik ga doen en wanneer. Dat klinkt voor anderen misschien als vrijheid, maara mijn brein denkt vooral: wat moet ik hiermee? 😂

En als ik eenmaal weinig energie heb, wordt alles ingewikkelder. Dan voelt een klein huishoudelijk klusje ineens als een project. En als er ondertussen overal dingen blijven liggen, wordt de berg in mijn hoofd alleen maar groter. Dat werkt natuurlijk niet bepaald motiverend. Sterker nog: soms kijk ik naar mijn laptop en denk ik dat ik eigenlijk best zou willen schrijven. Ik heb misschien zelfs een onderwerp in mijn hoofd. Maar dan raak ik toch weer afgeleid door iets anders dat blijbaar minder energie kost dan het schrijvn van een blogpost.  En zo kan er zomaar weer een dag voorbijgaan zonder blog.

Wat ik wel merk, is dat mijn energie niet helemaal verdwenen is. Soms gebeurt er iets leuks en dan knap ik ineens een beetje op. Muziek aanzetten helpt bijvoorbeeld verrassend goed. Dan lukt het ineens wel om de vaatwasser te doen of de wasmachine aan te zetten. 🎶 Dat vind ik ergens ook wel hoopgevend. Ik ben er nog, denk ik dan. 

Dus als je je afvroeg waarom het hier zo stil is: dit is waarom.  Ik ben gewoon even moe. Heel erg moe zelfs. Ik probeer daarom momenteel wat minder van mezelf te verwachten. Het huis hoeft niet perfect te zijn. Niet iedere dag hoeft productief te zijn. En blijkbaar hoeft er ook niet iedere week een blog online te staan. Misschien komt de inspiratie vanzelf weer wat meer terug zodra mijn energie dat ook doet. Tot die tijd doe ik het maar een beetje rustig aan.

Project Gezond - week 13

 Deze week even kort berichtje, omdat ik het erg druk heb met o.a de 'verbouwing' van Tobias' kamer en er daardoor niet zo erg aan toekom om blogjes te schrijven. 

Deze week is alweer de 13e week dat we bezig zijn met Project Gezond! Dit betekent dus dat we eigenlijk al een heel seizoen erop hebben zitten. In die tijd zijn we beide ruim 10 kilo afgevallen, dus daar zijn we natuurlijk beiden heel blij mee. 

Echter was deze week wat mij betreft even een 'baalweek'. Ik zat niet lekker in mijn vel en Project Gezond voelde als een zoveelste klusje dat op mijn to do lijst erbij kwam. Daarnaast begon ik opeens ook erg te twijfelen of ik nog wel verder wil afvallen. Ja, ik heb nog overgewicht, maar ik voel me op het gewicht waarop ik nu zit erg lekker in mijn vel zitten qua hoe ik eruit zie en ben bang als ik meer afval, dat ik mezelf er eigenlijk niet mooier op vind worden.

Tegelijkertijd wil Sander nog wel graag 10 tot 15 kilo kwijt en wil ik hem hier ook graag in steunen. Dus dat maakt het best lastig hoe we daarmee omgaan. Ik zit hier momenteel even een klein beetje mee in de knoop eigenlijk. 

Hoe dit verdergaat, zal ik volgende week wel weer over schrijven.... 

Project Gezond - week 12

Een paar dagen later dan gepland, maar toch nog een update over het afvallen van de afgelopen week. 😊

Door de vakantie en het klusproject van Tobias' kamer staat alles even op een iets lager pitje. Ik heb me voorgenomen dat op gewicht blijven tijdens de vakantie ook al een heel mooi doel is. Als ik wel afval is dat mooi meegenomen, maar als het niet lukt, dan is er ook geen man overboord. 

Deze week ben ik dus gelijk gebleven. Sander is wel weer een kilo kwijt; hij houdt zich wat beter aan het Project Gezond programma dan ik!

Uitzonderingen

De afgelopen week maakte ik een aantal uitzonderingen:

High tea

Ik heb samen met mijn schoonmoeder een high tea gedaan. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien en we vonden dus dat het wel eens tijd was om een keertje iets leuks en feestelijks samen te gaan doen. Dit werd dus een high tea.

Mijn schoonmoeder en ik bij de high tea

Tilburgse kermis

Op vrijdag gingen Tobias en ik naar de Tilburgse kermis. Ook hier heb ik een uitzondering gemaakt op Project Gezond door bij Bagels and Beans een worstenbroodjes-bagel te nemen. Dit viel eigenlijk best wel tegen en was de 'zonde' niet helemaal waard. 

Ook at ik op de kermis een paar happen van de suikerspin van Tobias en hebben we op de terugweg een patatje gehaald bij Smullers. Ook dit vond ik eigenlijk achteraf gezien niet heel bijzonder. Dit soort dingen onthou ik wel voor een volgende keer. 

Beweging

Qua beweging ging het opzich wel heel erg goed, ik heb elke dag iets van sporten gedaan; de ene dag een langer stuk gefietst, de andere dag 10.000 stappen gewandeld en ook een aantal dagen naar de sportschool geweest. 

Er was ook een kleine tegenvaller: helaas heb ik een blessure waardoor ik momenteel niet mag hardlopen van de fysiotherapeut. Ik moet eerst een aantal weken mijn bilspieren en pezen rond mijn knieën aansterken voordat ik weer mag beginnen met hardlopen. Dit was wel een teleurstelling, want we hadden ons net ingeschreven voor de Rijnmond Run. Maar we verzinnen wel een ander doel. 

Al met al vond ik het een vrij rommelige week qua Project Gezond eten, maar de komende week wordt vast weer beter. :) 

Dagje Tilburgse kermis

Gister gingen Tobias en ik een dagje naar de Tilburgse Kermis. We gingen met de trein, maar dat begon meteen al iets anders dan gepland. Vanwege werkzaamheden moesten we omrijden, waardoor de reis wat langer duurde dan ik verwachtte. Gelukkig hadden we geen haast en besloten we gewoon lekker te gaan. Achteraf was dat zeker de moeite waard.

Eenmaal aangekomen was het nog erg rustig, omdat we er met openingstijd al direct waren. Hierdoor konden we rustig over de kermis lopen. Tobias wist al precies waar hij graag in wilde: de cake walk - dit is een attractie waar je doorheen loopt met allerlei hindernissen waar je overheen moet komen. Dat blijft toch echt zijn favoriete attractie. Uiteindelijk is hij er zelfs in vier verschillende geweest. Iedere keer kwam hij weer met een grote glimlach naar buiten. Hij heeft zijn ogen uitgekeken op zo'n grote kermis!

Verder hebben we het rustig aan gedaan qua attracties. Mijn heup speelt de laatste tijd behoorlijk op door het hardlopen, dus de wilde attracties hebben we maar even overgeslagen. Dat was eigenlijk helemaal niet erg. We hebben lekker rondgekeken, genoten van de gezellige sfeer en af en toe ergens iets gegeten of gedronken.

Ondanks de omleiding met de trein en dat we niet heel veel attracties hebben gedaan, was het gewoon een hele leuke dag samen. Dankzij ons Dalvrij abonnement doe je dit soort dingen toch net even sneller dan wanneer je voor elke reis los moet betalen. 

Hebben jullie toevallig nog meer tips voor leuke dingen om met de trein te ondernemen de komende weken? 😊

Pinpas kwijt

Tobias heeft zijn pinpas altijd in het hoesje van zijn telefoon zitten, maar vorige week ging het hoesje kapot en was hij opeens ook zijn pinpas kwijt. We hebben overal gezocht, maar konden hem echt nergens meer vinden.  Ik vond dit eigenlijk een mooi moment om Tobias zelf eens de bank te laten bellen. Natuurlijk hebben we van tevoren even besproken wat hij kon zeggen, maar verder liet ik hem het gesprek zelf voeren, omdat hij hier ook van leert hoe het is om zelf met instanties te bellen.

Het gesprek met de bankmedewerker duurde uiteindelijk niet zo lang, want hij gaf al snel aan dat ik het als ouder toch moest overnemen. Tobias is tenslotte nog minderjarig, dus ik moest de blokkering en het aanvragen van een nieuwe pinpas uiteindelijk zelf regelen.

Toch ben ik blij dat ik hem eerst zelf heb laten bellen. Het is toch weer een stapje richting zelfstandigheid. Ik hoop dat hij heeft gemerkt dat zo'n telefoontje helemaal niet zo spannend hoeft te zijn. Aan het einde van het gesprek gaf de bankmedewerker Tobias nog een compliment. Hij zei dat hij het gesprek netjes had gedaan. Ik hoop dat hij hiervan heeft geleerd dat zo'n telefoongesprek best meevalt en dat hij dit soort dingen hierdoor in de toekomst makkelijker zelf durft te doen. 

vanaf welke leeftijd zijn jullie dit soort dingen samen gaan doen in plaats van het voor je kind te regelen? 

Voortgang voor Tobias' tienerkamer

 Nu Tobias ouder wordt, vonden we het tijd voor een nieuwe kamer . Zijn kamer mag steeds meer een echte tienerkamer worden en daar hoort ook een bed bij dat de komende jaren mee kan.

Tobias wilde graag een hoogslaper met iets van een bank eronder, zodat hij daar lekker kan 'chillen'. Onze eerste gedachte was de IKEA STORÅ. We vonden het een mooi, stevig bed en de houten uitstraling sprak ons erg aan. Toch kwamen we er tijdens het meten achter dat ons plafond net iets lager is dan IKEA aanbeveelt. Waarschijnlijk had het wel gepast, maar we wilden liever geen twijfel hebben over de montage of de ruimte boven het bed.

Daarom zijn we verder gaan kijken en kwamen we uit bij de Vipack Pino Martin familiehoogslaper. Dit is een hoogslaper met daaronder een klein tweepersoonsbed / twijfelaar.

Wat ons aansprak, is dat dit bed ook van massief hout is en een stevige uitstraling heeft. Daarnaast is het wat lager, waardoor het beter past in Tobias' kamer. En het familiebed vonden we eigenlijk ook meteen een leuke toevoeging. Tobias slaapt straks boven en beneden is een twijfelaar. Handig als er een keer een vriend blijft slapen, maar met wat kussens ook te gebruiken als een soort lig / chillplek voor met zijn vrienden overdag. 

Nu is het wachten tot het bed geleverd wordt. In de tussentijd hebben we gepland om komend weekend te gaan verven. Daarna kunnen we echt beginnen met het inrichten van zijn nieuwe tienerkamer. Ik heb er nu al zin in om te zien hoe het straks allemaal bij elkaar komt. 

Commentaar tijdens het hardlopen

Nu ik weer aan het hardlopen ben, valt me iets op. Blijkbaar vinden mensen het heel moeilijk om een hardloper gewoon voorbij te laten rennen zonder iets te zeggen. Dat wist ik trouwens al wel. Dit is niet de eerste keer dat ik hardloop. Maar ik heb het idee dat ik deze keer veel vaker reacties krijg dan bij mijn vorige hardloop-pogingen.

Gelukkig zijn de meeste ontzettend leuk. Een fietser die roept: "Goed bezig!" Iemand die een duim opsteekt. Of een enthousiaste: "Kom op, nog even!" Het zijn maar een paar woorden, maar ze helpen mij toch. Zeker als ik net midden in een interval zit en mezelf probeer wijs te maken dat ik écht nog wel een minuutje kan. Zo'n aanmoediging geeft gewoon een glimlach én stiekem ook een beetje extra energie.

Helaas zijn er ook andere reacties. Vooral jongeren op een fatbike lijken soms te denken dat een hardloper de ideale kandidaat is om even iets naar te roepen. Meestal niet eens heel origineel, maar vooral een beetje uitlachen of stoer doen. Als iemand ervoor kiest om op de bank te blijven zitten, hoor je niemand. Maar zodra iemand besluit haar hardloopschoenen aan te trekken en aan haar conditie te werken, vinden sommige mensen dat blijkbaar hét moment om commentaar te leveren.

Toch kies ik ervoor om vooral de leuke reacties te onthouden. Die meneer op de fiets die riep: "Lekker bezig!" Dat meisje dat een duim omhoog gaf. Of die wandelende buurvrouw die me glimlachend succes wenste. Dat zijn de mensen die ervoor zorgen dat ik nét iets vrolijker thuiskom.

PS: onze blogpost over week 11 van Project Gezond is niet op de leeslijst van Zuinigaan gekomen. Mocht je die hebben gemist zou ik het heel leuk vinden als je hem nog even leest, want er staat een voor- en tussenfoto bij waar ik erg trots op ben 😁

Project Gezond - week 11

Het is alweer tijd voor een update over Project Gezond. Deze week aten we maaltijden uit het boek Heerlijke Zomer. Ik volgde geen bestaand weekmenu, maar maakte mijn eigen weekmenu door verschillende vegetarische recepten te kiezen en de bijbehorende dagmenu's met elkaar te combineren.

Qua resultaat: ik viel deze week 0,3 kilo af en Sander een halve kilo. Het is inmiddels wel te zien:

Effect van 3 maanden Project Gezond

Een rommelige week

Ik heb deze week als behoorlijk rommelig ervaren. Er liepen veel dingen anders dan we van tevoren hadden verwacht, waardoor we regelmatig met maaltijden moesten schuiven. Op zich is dat niet erg, maar daardoor raak ik soms wel het overzicht kwijt. Het gevolg was dat er behoorlijk wat restjes overbleven. Daarom hebben we besloten om dit weekend een paar 'restjesdagen' te houden en de koelkast zo leeg mogelijk te eten, zodat we volgende week weer met een frisse start kunnen beginnen.

Wat wél goed ging

Gelukkig ging er ook veel wél goed. We hebben deze week weer heerlijke maaltijden gegeten, zoals de waldorfsalade, plaattaart met brie en venkel en de lente-ratatouille. En ook al zat er geen echte favoriet voor Tobias tussen, hij heeft alles zonder mopperen opgegeten. Dat voelt toch als een kleine overwinning!

Hardlopen

Het hardlopen gaat nog steeds goed, al heb ik inmiddels wel last van een blessure aan mijn heup. Ik hoopte dat de klachten vanzelf zouden verdwijnen, maar het lijkt erop dat dat niet gaat gebeuren. Daarom heb ik besloten om volgende week een afspraak te maken bij de fysiotherapeut. Hopelijk kan die achterhalen waar de pijn vandaan komt en krijg ik oefeningen waarmee de klachten verminderen.

Ik hoop dat ik snel weer redelijk pijnvrij kan hardlopen, want we hebben ons ook ingeschreven voor de Rijnmond Run op 30 augustus. Het zou ontzettend jammer zijn als deze blessure daar roet in het eten zou gooien.

5 dingen die ik niet over rouw wist

Anderhalve maand geleden overleed mijn vader. Inmiddels leer ik dat rouw heel anders is dan ik altijd dacht. Natuurlijk wist ik dat ik verdrietig zou zijn en veel zou huilen, maar er zijn ook dingen die me enorm hebben verrast.

1. Rouw is veel lichamelijker dan ik dacht

Ik had verwacht dat rouw vooral een emotioneel proces zou zijn. Veel verdriet, veel huilen. Maar mijn lichaam blijkt minstens zo hard mee te doen. Ik heb last gehad van een droge mond, een brok in mijn keel, moeite met slikken, slecht slapen, vermoeidheid en trillingen. Soms voelt het zelfs alsof mijn lichaam harder rouwt dan mijn hoofd.

2. Je bent niet constant verdrietig

Dit vond ik misschien wel de grootste verrassing. Op social media lijkt het soms alsof rouw betekent dat er maandenlang een grijze sluier over alles hangt. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik mijn vader enorm mis, maar er zijn ook momenten waarop ik lach, geniet van iets lekkers of me zelfs even redelijk normaal voel.

Dat betekent niet dat ik minder van mijn vader hield. Het betekent alleen dat een mens niet 24 uur per dag verdriet kan voelen. Al zal dat misschien voor anderen wel zo zijn, maar ik heb gelukkig ook mooie momenten tussendoor. 

3. Je mist iemand juist bij de kleine dingen

Ik dacht altijd dat ik mijn vader vooral zou missen op grote momenten. Verjaardagen. Feestdagen. Vaderdag. Maar inmiddels merk ik dat het juist de kleine dingen zijn. Nieuwe hardloopschoenen kopen en hem willen vertellen welke ik heb gekozen. Een route rijden en denken dat hij daar vast iets over had gezegd. Een grappig verhaal willen delen. Dat zijn de momenten waarop het gemis soms onverwacht hard binnenkomt.

4. Rouw maakt je wereldbeeld tijdelijk anders

Ik merk dat ik, zeker toen mijn vader net was overleden, veel minder geduld had voor klein leed. Dingen waar ik me normaal druk om zou maken, voelen opeens heel onbelangrijk. Dat betekent niet dat ik minder empathisch ben geworden. Mijn referentiekader is gewoon verschoven. Als je net afscheid hebt genomen van iemand van wie je houdt, kijk je tijdelijk anders naar de problemen van alledag. Inmiddels merk ik dat het wel weer wat meer terug begint te komen, gelukkig. 

5. Er bestaat geen juiste manier van rouwen

Dit is misschien wel de belangrijkste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik vergelijk mezelf voortdurend met anderen. Met mensen die maandenlang alleen maar verdrietig zijn. Met mensen die juist snel hun gewone leven oppakken. Maar uiteindelijk kom ik steeds weer uit op dezelfde conclusie: iedereen rouwt op haar / zijn eigen manier.

Soms huil ik. Soms sport ik. Soms voel ik me verdrietig. Soms voel ik me even normaal. En blijkbaar hoort dat allemaal bij rouwen. Ik had verwacht dat rouw een rechte lijn zou zijn. Inmiddels weet ik dat het meer lijkt op golven. Verdriet en gewone momenten wisselen elkaar af.

Welke dingen hadden jullie niet verwacht (of juist wel!) bij rouwen?