Project Gezond - week 10

Ik heb even getwijfeld of ik opnieuw zou beginnen met tellen, omdat we deze week aan een nieuw boek zijn begonnen. Uiteindelijk heb ik besloten om gewoon door te tellen. We zijn namelijk alweer begonnen aan week 10 van Project Gezond, en het gaat nog steeds erg goed!

Weegmoment

Deze week ben ik 0,2 kilo afgevallen. Sander maakte een flinke klapper en verloor ruim 1 kilo. Die 0,2 kilo klinkt misschien niet als heel veel, maar als je dat een jaar lang iedere week zou afvallen, kom je toch uit op ruim 10 kilo. Elke stap naar beneden is er dus weer één!

Daarnaast was deze week ook een bijzondere mijlpaal, omdat ik inmiddels minder weeg dan mijn eind-gewicht van mijn vorige poging! En de motivatie om door te gaan is nog steeds best hoog, dus ik denk dat het me dit keer zeker gaat lukken allemaal! Om het te vieren ga ik vanmiddag gaatjes laten prikken! 😉

Start met een nieuw boek

Deze week zijn we begonnen met een (voor ons) nieuw boek met weekmenu's. Dat beviel eigenlijk heel goed, al was het soms wel even puzzelen. Ons vorige boek bevatte namelijk alleen vegetarische gerechten, terwijl we nu af en toe zelf een vleesgerecht moesten ombouwen naar een vegetarische variant. Gelukkig bleek dat prima te doen!

Uit eten geweest

Omdat Tobias zo'n goed rapport had en over is naar HAVO 2, zijn we afgelopen woensdag met z'n drieën uit eten geweest. Eerlijk gezegd viel het eten me een beetje tegen. De afgelopen weken heb ik tijdens Project Gezond regelmatig lekkerder gegeten dan in het restaurant. Dat laat me eigenlijk wel iets bijzonders zien: uit eten gaan voelt voor mij niet meer als iets waar ik enorm naar uitkijk. Natuurlijk is het gezellig, maar qua eten mis ik het eigenlijk helemaal niet. 

Planner

Vorige week kocht ik via Project Gezond deze planner. Hierin kan ik onder andere mijn maaltijden vooruit plannen, mijn gewicht bijhouden, noteren welke beweging ik heb gehad en ook gewoon afspraken opschrijven. Ik merk dat het me helpt om regelmatig even bewust stil te staan bij mijn leefstijl. Daardoor ben ik minder geneigd om dingen op de automatische piloot te doen.

Het weekmenu voor komende week staat inmiddels ook alweer gepland. Omdat er warm weer aankomt, heb ik gekozen voor gerechten uit het boek Heerlijke Zomer. Dat zorgt niet alleen voor wat afwisseling, maar past ook perfect bij de zomerse temperaturen.

Sporten en hardlopen

Ook deze week heb ik iedere dag wel iets aan beweging gedaan. De ene dag ging ik naar eGym, de andere dag maakte ik een wandeling en daarnaast heb ik ook nog een keer hardgelopen. Helaas kreeg ik na het hardlopen weer wat last van mijn heup. Daarom heb ik alleen maandag gelopen. Als het goed voelt, wil ik het vandaag weer rustig oppakken.

Ik merk dat ik tijdens het hardlopen echt bewust mijn eigen tempo moet aanhouden. Zodra ik meega in het tempo van Sander, ga ik al snel te hard van stapel. Rustig opbouwen blijft dus het allerbelangrijkste.

Een korte 'vermissing'

Vanochtend was ik lekker aan het bodypumpen op de sportschool. Even een uurtje mijn hoofd leegmaken, muziek aan en lekker sporten. Toen de les afgelopen was, pakte ik mijn telefoon en zag ik dat ik een gemiste oproep had van Tobias' school. Natuurlijk belde ik meteen terug, zeker omdat ik wist dat hij sportdag had en een ongelukje op een sportdag zit altijd in een klein hoekje.

Aan de telefoon kreeg ik te horen dat Tobias niet aanwezig was bij de sportdag. Dat vond ik ontzettend vreemd, want hij was die ochtend gewoon op tijd van huis vertrokken. Ik ging er vanuit dat hij netjes op school was aangekomen, maar blijkbaar was dat niet het geval.... In eerste instantie probeerde ik rustig te blijven. Misschien was er sprake van een misverstand. Misschien stond hij ergens anders op de presentielijst of hadden ze hem over het hoofd gezien. Er zijn genoeg onschuldige verklaringen te bedenken.

Maar toen ik na een half uur nog steeds niets terug had gehoord van school, begon de onrust toch toe te nemen. Ik besloot op de fiets te springen en richting de sportdag te rijden om zelf polshoogte te gaan nemen. En zoals dat dan vaak gaat als je je zorgen maakt, begonnen mijn gedachten er met me vandoor te gaan. Wat als hij onderweg was gevallen? Wat als hij was aangereden? Wat als er iets heel ernstigs was gebeurd? Mijn hoofd wist in korte tijd de meest verschrikkelijke scenario's te bedenken. Ik ben altijd al een beetje een doemdenker geweest, maar sinds het overlijden van mijn vader heeft dit wel ergere vormen aangenomen, hopelijk zakt dit met de tijd ook weer.

Gelukkig kwam de verlossende telefoon al terwijl ik onderweg was. Er was niets aan de hand. School had Tobias inmiddels gevonden en alles bleek gelukkig in orde te zijn. Ik kon met een opgelucht gevoel weer terug richting huis gaan fietsen. 

Wat bleek? Tobias had zich niet op de juiste manier aangemeld. waardoor ze zijn naam niet hadden afgetekend. Hij was zichzelf van geen kwaad bewust en was gewoon lekker gaan sporten. 

Als hij straks thuiskomt krijgt ie een hele dikke ongevraagde knuffel waar ie helemaal niet op zit te wachten 😅

Tobias krijgt een tienerkamer

 Tobias krijgt een echte tienerkamer! Geen kinderkamer meer, maar een kamer die veel beter past bij de leeftijd waarop hij nu zit. We hebben al allerlei plannen. Er komt een nieuw bed, een fijne bank om lekker te chillen, een televisie en nieuwe kasten. En natuurlijk krijgt de kamer ook een frisse verflaag. Ik denk dat het uiteindelijk echt een plek wordt waar hij zich helemaal thuis voelt.

Maar... voordat we zover zijn, wacht ons eerst een enorme klus. Want zijn kamer ligt nog vol met speelgoed waar al heel lang niet meer mee gespeeld wordt. Van Lego tot knutselspullen, van Hot Wheels tot allerlei kleine verzamelingen. Het heeft zich door de jaren heen allemaal opgestapeld. 

Dus voordat we kunnen beginnen aan de metamorfose zullen we eerst flink moeten opruimen. Ik vermoed dat we meerdere rondjes naar de kringloop gaan maken. Dingen die nog hartstikke goed zijn, maar waar Tobias inmiddels gewoon te oud voor is gaan we natuurlijk niet zomaar weggooien! Hopelijk kunnen we er iemand anders weer blij mee maken.

We hebben gelukkig al een plan gemaakt. Tobias gaat van 25 tot en met 28 juli een paar dagen logeren bij opa en oma in Friesland. Terwijl hij lekker geniet van zijn logeerpartijtje, willen wij thuis flinke meters maken. Dat is hét moment om te verven, meubels te verplaatsen en alles klaar te maken voor zijn nieuwe kamer. Tot die tijd gaan Tobias en ik alvast samen stap voor stap opruimen. Zo hoeft niet alles in die paar dagen te gebeuren en maken we het project alvast een stuk behapbaarder.

Als ik heel eerlijk ben, kijk ik best een beetje op tegen deze klus. Ik vind het namelijk lastig om overzicht te houden als er heel veel tegelijk moet gebeuren. Waar begin je? Wat bewaren we? Wat kan weg? Wat moet eerst? In mijn hoofd wordt zo'n project dan al snel één grote berg, terwijl het eigenlijk uit heel veel kleine stapjes bestaat.

Ik weet dus nu al dat ik mezelf regelmatig zal moeten afremmen. Niet alles hoeft in één dag af. Eerst een boekenkast. Dan een hoekje. Daarna weer een volgende stap. Dat werkt voor mij uiteindelijk veel beter dan proberen de hele kamer in één keer aan te pakken. Voor Tobias werkt dat overigens ook beter, want hij heeft helaas het gebrek aan overzicht van mij geërfd. 

Ik ben heel benieuwd hoe de kamer er over een paar weken uitziet. Ik heb zo'n vermoeden dat Tobias er straks bijna niet meer uit te krijgen is. En eerlijk is eerlijk: het is ook wel lekker als hij straks meer met zijn vrienden op zijn eigen kamer kan chillen. Wie weet krijg ik dan de woonkamer weer wat meer voor mezelf terug 😉

Een extra gaatje laten prikken

 Ik heb een steeds groter wordende verzameling oorbellen. Niet gigantisch, maar wel genoeg om regelmatig te denken: O ja, die had ik ook nog! En dat is eigenlijk best jammer. Want met maar één gaatje per oor kan ik steeds maar één paar tegelijk dragen. Terwijl het me juist zo leuk lijkt om verschillende oorbellen met elkaar te combineren. Een subtiel knopje naast een hangertje, twee verschillende steentjes of gewoon wat meer afwisseling.  Dus begon het idee te kriebelen om een tweede gaatje te laten zetten.

Alleen er was één ding dat me al een tijdje tegenhield. Ik ben namelijk een echte zijslaper. Ik draai de hele nacht van links naar rechts. Het idee dat ik wekenlang op een nieuwe oorbel zou liggen, leek me eerlijk gezegd helemaal niks. Dus schoof ik het plan steeds weer voor me uit.

Totdat ik er laatst met een vriendin over sprak. Zij vertelde dat je bij een piercer helemaal niet per se zo'n klassiek schiet-oorbelletje met een dikke achterkant hoeft te krijgen. Je kunt vaak meteen kiezen voor een ringetje of een speciaal knopje met een platte achterkant. Dat zit veel comfortabeler, zeker als je - net als ik - het liefst op je zij slaapt.

Mijn eerste reactie was ongeveer: Waarom wist ik dit niet eerder? 😂 Dat ene gesprek haalde eigenlijk al een groot deel van mijn twijfel weg, en dus heb ik eindelijk de stoute schoenen aangetrokken: volgende week heb ik een afspraak bij een piercer!

Nu ik me er wat meer in heb verdiept, snap ik ook waarom mijn vriendin aanraadde om een piercing te laten zetten in plaats van de oorbel in je oor te laten schieten.

• Een piercer gebruikt een steriele, holle naald. Dat beschadigt het weefsel minder dan een schietpistool, waardoor het sneller geneest
• De sieraden zijn vaak van hoogwaardige materialen, zoals titanium, die prettig zijn tijdens het genezen.
• Er wordt beter gekeken naar de juiste plek van het gaatje en wat het beste bij jouw oor past.
• En voor mij misschien wel het grootste voordeel: je kunt vaak meteen kiezen voor een sieraad met een platte achterkant of een ringetje, waardoor slapen een stuk comfortabeler is.

Natuurlijk vind ik het nog steeds een beetje spannend. Dat hoort er denk ik ook wel een beetje bij. Ze gaan toch met een naald in mijn oor prikken. Brrr....  Maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in. Eindelijk kan ik al die oorbellen die nu in een doosje liggen ook eens echt gaan combineren. Nu alleen nog even de genezingsperiode doorkomen, maar dat komt vast goed 😉

Project Gezond - rustweek

Deze afgelopen week hadden we een rustweek van Project Gezond. Dit houdt in dat we de recepten uit de boeken even aan de kant hebben gelegd en gewoon onze 'eigen' avondmaaltijden hebben gedaan, wat een combinatie is van favorieten van Weight Watchers, het Carb Lovers dieet en Chicks love food. Overdag hebben we wel inspiratie gehaald uit de verschillende dagmenu's van Project Gezond. Het was even een gepuzzel, maar het is wel gelukt. gelukig. 

Deze week ben ik 1,7 kilo afgevallen en Sander 1 kilo. Het ging dus hartstikke goed! 😁 In totaal ben ik sinds we opnieuw begonnen begin mei al bijna 10 kilo kwijt, dus daar ben ik heel erg blij mee. Maar het allerbelangrijkste is dat ik, naar omstandigheden, best goed in mijn vel zit. De structuur van het bewegen en gezond eten doet me duidelijk wel goed. 

Volgende week beginnen we in het eerste boek van Project Gezond. Hiernaast heb ik ook een afval-planner gekocht van Project Gezond, ik ben erg benieuwd of dit mij ook nog gaat helpen bij het afvallen. Mensen die al lang meelezen weten hoe gek ik ben op planners, dus ik moest mezelf deze gewoon cadeau doen toen ik woensdag hoorde dat ze met een planner kwamen. 😏 Als ik hem een tijdje heb gebruikt zal ik er een review van geven. 

Antibiotica en de zon

 Ik kreeg een antibiotica-kuut voorgeschreven vanwege de tekenbeet en dacht eigenlijk niet zoveel verder. Tot de apotheek-assistente me op het hart drukte om niet in de zon. te gaan zitten. Doxycycline en zon blijken geen gelukkige combinatie te zijn. Best een uitdaging midden in de zomer!

Voor de meeste mensen is dat waarschijnlijk een praktische mededeling: smeer je goed in, vermijd de felle middagzon en wees een beetje voorzichtig. Mijn hoofd maakte er echter iets heel anders van. Ineens vroeg ik me af of ik nog wel naar buiten mocht. Hoe moest ik naar de tandarts? Kon ik nog hardlopen? Was mijn zonnebrandcrème eigenlijk nog wel goed?

En toen deed ik wat ik eigenlijk beter niet had kunnen doen: ik ging googelen. Binnen de kortste keren kwam ik allerlei verhalen tegen van mensen die na een paar minuten zon al flinke brandwonden of heftige huidreacties kregen. Op dat moment voelde het alsof de zon ineens mijn grootste vijand was geworden. Mijn paniek nam toe en ik merkte dat ik steeds meer bevestiging zocht en op zoek was naar leefregels die niet waren te vinden online.

Gelukkig nam de huisarts mijn zorgen serieus. We hebben overlegd en uiteindelijk ben ik overgestapt op amoxicilline. Alleen al dat telefoontje gaf zoveel rust. Niet omdat alle risico's ineens verdwenen waren, maar omdat ik weer het gevoel had dat er een oplossing was die beter bij mij paste.

Achteraf besef ik dat Google me niet echt heeft geholpen. Mensen die geen problemen ervaren, schrijven daar meestal geen verhaal over. Juist de uitzonderingen en de heftigste ervaringen vallen op, waardoor het al snel lijkt alsof dat de norm is. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn.

Toch ben ik blij met de andere antibiotica. Ik neem me voor om een volgende keer direct te vragen of de medicatie nog vervelende bijwerkingen heeft, want dit heeft iedereen veel tijd en energie gekost, wat niet nodig was geweest. 

Teken-gevaar!

Vanmiddag ontdekte ik ineens een vreemd zwart puntje op mijn been. Eerst dacht ik nog: "Wat is dát nou weer?" maar al snel begon ik vermoeden te krigen dat het een teek was. Even met de camera van mijn telefoon ingezoomd en toen zag ik pootjes en was ik wel 99% zeker dat het een teek was!

Ingezoomde foto van de teek

Omdat ik geen idee had hoe lang hij er al zat en ik me onzeker voelde over het verwijderen, besloot ik de huisarts te bellen. Achteraf maar goed ook, want het bleek inderdaad een teek te zijn. En niet zomaar eentje... Hij zat muurvast. De huisarts heeft werkelijk de halve gereedschapskist uit de kast moeten halen: een tekentang, een pincet, een splinterpincet én uiteindelijk zelfs een naald. Ik voelde me bijna een patiënt in een mini-operatiekamer. Gelukkig deed het verder geen pijn, maar het is toch wel even spannend of ie het hele beestje verwijderd kreeg. Uiteindelijk lukte dat natuurlijk wel, maar ik had het zelf niet zo grondig kunnen doen!

Voor de zekerheid heb ik ook preventief antibiotica gekregen. De huisarts vertelde dat ze op dit moment ontzettend veel mensen zien met tekenbeten. Door de tijd van het jaar zitten er in de bossen echt enorm veel teken. Dat had ik eerlijk gezegd onderschat.

Moraal van het verhaal? Controleer jezelf even goed als je in het bos bent geweest. Zo'n piepklein beestje kan verrassend veel gedoe veroorzaken. Hoe sneller je erbij bent, hoe beter. 

Heb jij wel eens een tekenbeet gehad? 

Telefoonverslaving afleren

 Ik heb iets besteld waarvan ik hoop dat mijn toekomstige zelf er heel blij mee gaat zijn. Mijn huidige zelf is daar alleen nog niet helemaal van overtuigd. Ik heb namelijk een NFC-tag gekocht voor de app 6years. Voor de mensen die denken: "Een NFC-wat?" Het is een klein magneetje met een chip erin waarmee je afleidende apps op je telefoon kunt blokkeren. Wil je vervolgens tóch op Instagram? Dan moet je eerst opstaan en dat magneetje scannen. Klinkt simpel, maar het geeft net even dat momentje om na te denken: wil ik écht op mijn telefoon of doe ik dit uit gewoonte? 

De timing is trouwens geen toeval. Ik zit de laatste tijd een beetje in een "ik-ga-mijn-leven-op-de-rit-krijgen"-fase. Ik ben bezig met Project Gezond, ik ben aan het hardlopen, ik probeer beter te plannen en nu dus ook mijn schermtijd aan te pakken. Blijkbaar dacht mijn brein: "Nu we toch bezig zijn, laten we gelijk álles verbeteren." Hou me alstjeblieft tegen als ik wil beginnen met een moestuin of opeens een vreemde taal wil gaan leren 😉

Eerlijk is eerlijk: Instagram is mijn favoriete manier om "even vijf minuutjes" te ontspannen. Alleen duren die vijf minuten vaak veel langer dan 5 minuutjes en is er zo weer een uur verstreken. En in die tijd weet ik ineens alles over de ochtendroutine van een hardloop-influencer in Australië, heb ik drie recepten opgeslagen die ik nooit ga maken en ben ik overtuigd geraakt dat ik vanalles nodig heb wat vaak niet het geval is. 

Dus binnenkort ligt er ergens in huis een klein NFC-tagje dat de poortwachter wordt van mijn Instagram-verslaving. En als ik dan tóch wil scrollen, moet ik eerst opstaan. Misschien ontdek ik onderweg wel dat ik eigenlijk gewoon dorst had. Of dat de was nog in de machine zit. Of dat ik helemaal geen Instagram wilde, maar gewoon even verveeld was.

Natuurlijk gaat zo'n tagje niet direct het hele 'probleem' oplossen, maar ik hoop dat het me wel gaat helpen om meer tijd vrij te maken voor dingen waar ik daadwerkelijk van ontspan, zoals boeken lezen (mijn biebpas lag al maanden te verstoffen in mijn portemonee!), afspreken met vriendinnen, wandelen en mediteren. En wie weet nog meer blogposts schrijven, dus als ik opeens elke dag ga posten weten jullie hoe dat komt 😂

Project Gezond - week 8

En dan is het opeens alweer het einde van week 8 en sluiten we onze eerste 8 weken dat we de weekmenu's van Project Gezond volgden af. 

De eindstand

Uiteindelijk ben ik de afgelopen weken met het gebruikmaken van het vegetarische kookboek van Project Gezond 8,7 kilo afgevallen. 😁

Sander is 5 kilo afgevallen. 

Beide een mooi resultaat dus, waar we blij mee mogen zijn 😊

Sanders verjaardag

Op zondag was Sander jarig en dit vierden we met een Project Gezond baksel. Helaas was de vorm die wij gebruikten wat groter dan wat de bedoeling was, waardoor de taart erg plat was geworden, maar daar smaakte hij niet minder om vonden Sander en ik. 😉 De rest van de visite kon zich niet echt over het uiterlijk heen zetten helaas, maarja, meer taart voor ons dan, I guess? 😂 

Foto van de platte cheesecake

Warmte nekt een beetje

De warmte was deze week wel echt een uitdaging. De weekmenu's uit het vegetarische boek houden natuurlijk geen rekening met hoe warm het is, dus er stonden een aantal recepten op het programma waarvoor de keuken intensief gebruikt moest worden. Dit was best wel pittig deze week. 

Zo maakte ik een hartige taart, maar het deeg was gewoon helemaal gesmolten 😅 Ik kreeg de vorm er niet meer netjes mee bekleed. Ondanks dat, smaakte de taart uiteindelijk wel hartstikke lekker, dat verbaasde me eerlijk gezegd wel, maar in elk geval fijn dat we het gewoon hebben kunnen eten. 

We hebben ook één dag een uitzondering gemaakt en toen heb ik gewoon een kant en klare salade gegeten, omdat het dusdanig warm was die dag dat ik echt niet in de keuken wilde staan.  De volgende dag zouden we wel weer gewoon gaan koken, maar uiteindelijk zijn we naar de snackbar gelopen. Niet echt een beste week wat dat betreft dus. 

Voor volgende hittegolf, die vast nog wel zal komen, heb ik al een plan: een weekmenu in elkaar zetten met alleen maar salades, waarbij je hooguit rijst of pasta hoeft te koken. Op die manier kunnen we ons wel aan Project Gezond houden zonder dat we de keuken nog eens extra opwarmen. 

Hardloop-update

Maandag zijn we begonnen aan week 2 van het absolute beginners schema van RunnersWorld. Dit was een wandeling van 35 minuten. Het was erg warm en daardoor zwaar... Maar we hebben het wel weer gehaald!

Donderdag gingen we heel vroeg de deur uit om hard te lopen, we waren al om 7 uur vertrokken voor 9x1 minuut hardlopen gevolgd door 2 minuten wandelen. Dit ging best lekker! Na afloop was ik wel heel erg bezweet, want het was al goed warm die dag. 

Actiefoto tijdens het hardlopen

Zaterdag deden we de derde training van de week, dit was ook weer 9x 1 minuut hardlopen en 2 minuten wandelen. Ook deze keer gingen we heel vroeg, het was heel stil op straat. Dit had ook echt wel wat. We hebben onderweg veel vogels gezien. Het was een fijne training, al was het ook wel pittig. 

Al met al.....

Al met al was het een wisselvallige week waarin we niet alles hebben gedaan wat we wilden, maar als we terugkijjken naar de afgelopen 8 weken zijn we toch heel trots op alles wat we hebben bereikt. We gaan nu even een weekje 'rust nemen' van Project Gezond en alle lievelingsmaaltijden van Tobias eten, en dan beginnen we over een week met een ander boek van Project Gezond, 

ACT en warmte

De laatste dagen denk ik weer veel na over wat ik heb geleerd bij Acceptance and Commitment Therapie voor mijn autisme.

Het is warm. Heel warm. Terwijl ik dit schrijf is het binnen al benauwd en de voorspellingen voor de komende dagen laten temperaturen van 35 graden of meer zien. Dat soort hitte vind ik moeilijk. Ik slaap slechter, ben loom, heb minder energie en merk dat ik sneller overprikkeld raak. Mijn eerste reactie is dan vaak om tegen die warmte te vechten. Waarom moet het zo warm zijn? Waarom kan ik niet gewoon mijn normale ritme aanhouden? Waarom voelt alles ineens zoveel moeilijker?

Bij ACT leerde ik het verschil tussen pijn en lijden. De warmte zelf is de pijn. Het feit dat ik slecht slaap, dat mijn slaapkamer 27 graden is en dat bewegen meer energie kost dan normaal. Dat zijn dingen die ik niet zomaar kan veranderen. Het lijden ontstaat wanneer ik daar vervolgens tegen ga vechten. Wanneer ik denk dat het niet eerlijk is, dat ik deze week niet mag afwijken van mijn planning, of dat alles verpest is als ik een training oversla. Dan draag ik niet alleen de warmte, maar ook alle frustratie, angst en strijd die ik er zelf bovenop leg.

Dat betekent niet dat ik de hitte leuk hoef te vinden. Integendeel. Ik mag best balen dat ik niet zo makkelijk kan hardlopen, terwijl ik net zo gemotiveerd ben om er echt aan te beginnen. Maar ACT leerde mij dat ik ook een andere vraag kan stellen: als de warmte er toch is, hoe wil ik dan leven? Welke waarden vind ik belangrijk? Die waarden geven me een richtingsaanwijzer welke stappen ik nu kan nemen, ondanks de warmte. 

Voor mij zijn dat onder andere familie, vriendelijkheid, plezier, mentale gezondheid, zelfcompassie en zelfontplooiing. Op een warme dag zien die waarden er misschien anders uit dan normaal. Misschien is familie vandaag samen een ijsje eten. Misschien is zelfcompassie accepteren dat ik rust nodig heb. Misschien is zelfontplooiing een boek lezen of een blog schrijven in plaats van een project aanpakken.

Vandaag merkte ik dat heel duidelijk. Ik zag op tegen het sporten. Alles voelde teveel. Zelfs het idee om sportkleren aan te trekken voelde als een enorme opgave. Toch ben ik uiteindelijk gegaan. Niet omdat ik mezelf wilde bewijzen dat ik sterk ben, maar omdat (mentale) gezondheid een waarde voor mij is. Toen ik thuiskwam voelde ik me lichamelijk niet eens zoveel anders, maar mijn hoofd was rustiger. De training was niet het belangrijkste. Het belangrijkste was dat ik had gehandeld naar wat ik belangrijk vind, ondanks het ongemak dat aanwezig was.

De warmte is nog niet voorbij. Waarschijnlijk ga ik de komende dagen nog steeds zweten, mopperen en verlangen naar koelere temperaturen. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik niet hoef te wachten tot alles prettig voelt voordat ik mijn waarden kan leven. 

Welke waarden zijn voor jullie het belangrijkste?