Afbouwen met mijn autisme coach

 Ik ga afbouwen met mijn autismecoach. Eigenlijk is dat best een mooi teken, want het betekent dat het steeds beter met me gaat. Toen ik begon met coaching had ik regelmatig iemand nodig die met me meedacht over mijn autisme, overprikkeling, grenzen en alles waar ik in het dagelijks leven tegenaan liep. Inmiddels herken ik veel dingen zelf veel sneller en weet ik ook beter wat ik nodig heb.

De laatste tijd merkte ik tijdens de gesprekken dat ik steeds minder nieuws leerde. We kwamen regelmatig uit bij oplossingen die ik zelf al had bedacht. Het voelde soms een beetje als een herhaling van zetten. Dat betekent natuurlijk niet dat de coaching niet waardevol is geweest. Integendeel: juist doordat ik zoveel heb geleerd, kan ik nu steeds meer zelf. Ik hoef niet meer voor iedere hobbel iemand naast me te hebben om te bedenken wat ik ermee moet.

Ik vind ook dat ik het op een gegeven moment zelf moet kunnen. Niet dat ik nooit meer mag vastlopen of dat ik voortaan alles alleen moet oplossen. Ik blijf gewoon autistisch en er zullen ongetwijfeld periodes komen waarin het minder goed gaat. Maar ik wil mezelf ook de kans geven om te ervaren dat ik inmiddels genoeg handvatten heb om het zelf te doen. En als ik toch weer ergens tegenaan loop, weet ik waar ik hulp kan zoeken.

Daarnaast weet ik dat er behoorlijk wat mensen op hulp van een autismecoach wachten. Als ik minder nodig heb, voelt het eigenlijk wel goed om ruimte te maken voor anderen. 

Dus ja, een spannende stap, maar ik ga nu langzaamaan afbouwen en ben benieuwd of het nu inderdaad het goede moment is om uiteindelijk te stoppen met de coaching. 

Midweekje Emmen gedaan

Omdat Tobias de afgelopen dagen op kennismakingskamp was, besloten wij er zelf ook maar even tussenuit te gaan. We boekten een weekendje in Emmen en maakten er een combinatie van Wildlands en een dagje sauna van.

We waren al eens in Wildlands geweest, helemaal aan het begin toen het park net geopend was. Inmiddels is het behoorlijk uitgebreid en voelt het allemaal een stuk groter. Het is sowieso een mooie dierentuin en we hebben er flink wat uren rondgelopen. Natuurlijk kon ik als achtbaantester de achtbaan Tweestryd niet overslaan. 🎢

Na al dat lopen hadden we wel trek gekregen, dus ’s avonds zijn we lekker sushi gaan eten, met een lekkere cocktail erbij. Daarna konden we volgegeten naar het hotel rollen, want dat lag vlak naast het restaurant dus dat was wel fijn 😂

Al met al was het gewoon een heel fijn 'weekendje weg' samen. Niet eens zo ver van huis, maar toch even uit de dagelijkse routine. En dat Tobias op kamp was, bleek uiteindelijk een prima aanleiding om zelf ook iets leuks te plannen. En ook mooi: nu is het écht weekend! Boffen wij even!

15 jaar bloggen

Wie had dat gedacht toen ik vijftien jaar geleden deze blog begon dat ik het zo lang zou volhouden?! Ik denk dat ik met mijn chaos-hoofd nog nooit zo lang iets heb volgehouden. 😉

Onze blog begon ooit vanuit onze wens om bewuster en milieuvriendelijker te leven. Daarna verschoof de focus naar het versneld aflossen van onze hypotheek en alles wat daarbij kwam kijken. En inmiddels? Inmiddels gaat het vooral over het leven zelf. Over alledaagse dingen, grote veranderingen, mooie momenten, struggles, gezin, keuzes en alles wat er tussendoor gebeurt.

De onderwerpen zijn veranderd, maar één ding is hetzelfde gebleven: ik vind het nog steeds heerlijk om mijn leven van me af te schrijven. En ik geniet er erg van dat er mensen zijn die al zó lang meelezen dat het haast als online vrienden zijn gaan voelen 💚

Ik wilde eigenlijk een samenvatting geven aan de hand van de meest gelezen blogposts allertijden, maar 15 jaar aan blogposts doorscrollen is erg veel werk. Dus ik ben eigenlijk wel benieuwd: welke momenten op onze blog zijn jullie het meeste bijgebleven? 😊

Tobias groeit ons allemaal voorbij!

 Volgens mij heeft Tobias besloten dat hij zo snel mogelijk alle volwassenen in zijn omgeving voorbij wil groeien. 😂 Hij heeft de afgelopen tijd echt een enorme groeispurt gehad en ineens begint het behoorlijk op te vallen. Steeds meer volwassenen die eerst nog een stukje groter waren, zijn inmiddels door hem ingehaald. En het grappige is dat je dat vooral merkt bij mensen die hij niet iedere week ziet.

Zijn beppe was dan ook behoorlijk in shock toen ze hem weer zag en ontdekte dat hij inmiddels langer is dan zij. Volgens mij had ze daar even een momentje voor nodig. 😅 De laatste keer dat ze hem zag, was hij blijkbaar in haar hoofd nog gewoon een stuk kleiner. En nu staat daar ineens een jongen die haar voorbij is gegroeid.

Ook thuis merk ik het steeds meer. Vanderweek stapte hij de badkamer uit en ik schrok even: wat deed die vreemde man in ons huis? 😱 Ik was nog niet helemaal wakker geloof ik, maar het kwam óók doordat hij in mijn hoofd toch nog wat kleiner is dan dat ie daadwerkelijk is. 

Het is natuurlijk hartstikke leuk om te zien, maar het gaat ook wel heel snel. Voor je het weet, is hij niet alleen langer dan oma, maar staat hij straks ook boven mij uit te kijken. Ik ben heel benieuwd op welke lengte hij uiteindelijk blijft steken - met een vader van 1.86, een moeder van 1.90 en opa en oma van 1.92 en 2 meter kan hij best nog een flink stuk doorgroeien! 

het leven met een maine coon

Ik kreeg laatst een herinnering op Facebook dat we Mellow gingen ophalen. We hebben alweer 4 jaar een maine coon in huis! Een vrouwtje, en hoewel ze zeker groot is, is ze niet zo'n enorme XL-Maine Coon waar je eerst twee keer naar moet kijken om te beseffen dat het uberhaupt een kat is. Ze is gewoon een flinke dame. Vooral als ze languit op de bank ligt, neemt ze ineens behoorlijk wat ruimte in beslag. En natuurlijk doet ze alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. 😅

Het leukste aan haar vind ik eigenlijk dat ze ondanks haar formaat gewoon ontzettend veel kat is. Ze loopt door het huis, komt gezellig bij je liggen en heeft natuurlijk ook precies door wanneer jij ergens mee bezig bent. Als je net lekker zit, bedenkt zij dat ze aandacht wil. En als je iets probeert op te ruimen, is de kans groot dat ze er precies bovenop of middenin gaat zitten. Want waarom zou je ook gewoon kunnen opruimen zonder kattenhulp?

En dan hebben we natuurlijk nog de haren. Heel veel haren. Je kunt de boel net hebben gestofzuigd en vervolgens zie je alweer ergens een pluk liggen. Inmiddels ben ik daar redelijk aan gewend en raap regelmatig plukken haar van de grond. Het hoort er een beetje bij als je voor zo'n langharige dame kiest.

Maar eerlijk is eerlijk: ik zou haar voor geen goud willen missen. Ze hoort gewoon bij ons gezin en het is hartstikke gezellig om zo'n grote, eigenwijze dame door het huis te hebben lopen. Zelfs als ze weer eens besluit dat mijn plek op de bank eigenlijk háár plek is. 😂🐾

Een schop onder de kont gekregen

 De vakantie is inmiddels alweer een tijdje voorbij, maar blijkbaar heeft mijn ritme daar nog niet helemaal van gehoord. 😅 Ik merk dat ik de afgelopen weken behoorlijk uit mijn doen ben. Ik heb al weken niet gesport, het huishouden steeds meer laten versloffen en eigenlijk gewoon weinig structuur gehad. Waar ik normaal gesproken graag een beetje overzicht heb, voelt het nu alsof ik achter de feiten aanloop.

Dit weekend hebben Sander en ik daar dan ook een pittig gesprek over gehad. Niet per se een leuk gesprek, maar soms is het wel nodig om elkaar even een spiegel voor te houden. Ik merkte zelf ook al dat ik niet lekker bezig was en dat ik steeds makkelijker dingen liet liggen. Het is dan fijn, maar soms ook confronterend, als iemand anders dat hardop benoemt.

Dus tijd om de draad weer op te pakken. Ik wil weer wat meer mijn best gaan doen met het huishouden, het sporten en natuurlijk ook met Project Gezond. Niet meteen alles perfect willen doen, maar gewoon weer beginnen en wat meer structuur terugbrengen. Hopelijk voelt dat binnen een paar weken weer wat meer als mijn normale ritme. 💪🏻

Soms heb je blijkbaar gewoon even een schop onder je kont nodig om weer in beweging te komen. 😉

Het wisselen van mijn oorbellen (eindelijk!)

 Het was eindelijjk zo ver: ik mocht mijn vers gepiercte oorbellen gaan verwisselen! Dit ging echter niet zonder slag of stoot. Het bolletje van één van de oorbellen zat namelijk zo ontzettend strak dat ik hem met geen mogelijkheid zelf los kreeg. Na een tijdje prutsen heb ik het maar opgegeven en ben ik ermee naar de piercer gegaan. Die kreeg hem gelukkig zonder al te veel gedoe los. Probleem opgelost, zou je denken.

Foto van na het wisselen van mijn piercing

Maar vervolgens raakte ik één van mijn oorbellen kwijt. Aangezien ik toch inde buurt van de markt was, heb ik maar meteen een nieuw setje gekocht, heel lichtroze bloemetjes. Hopelijk gaan deze wat langer mee dan de vorige, want het is wel zonde om elke keer nieuwe piercing-oorbellen te moeten kopen. Deze zijn namelijk een stuk duurder dan gewone oorbellen, maar voorlopig zit ik er nog wel aan vast, omdat ik met gewone oorbellen niet kan slapen. 

Ook kocht ik een setje oorbellen van Piercing Mania. Ik had hier mijn oog al op laten vallen toen ik mijn gaatjes net had laten piercen, dus vond ik het nu wel eens tijd om dit te kopen. Je zou denken: einde van het verhaal. Maar nee hoor. Eén van de nieuwe oorbellen van Piercing Mania wist ik vervolgens óók kwijt te raken. Ik kwam daar onderweg naar mijn schoonouders achter en natuurlijk dacht ik meteen: die ben ik echt kwijt. Waarschijnlijk ergens onderweg uitgevallen. Toen ik later thuis kwam, bleek hij gelukkig gewoon op de grond bij de bank te liggen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik héél erg opgelucht was!

Voorlopig hou ik het even bij deze combinatie, het bloemetje en het bijtje. Deze oorbellen zijn echt lastiger te wisselen dan gewone knopjes, maar zoals ik al schreef: om het gaatje niet dicht te laten groeien zit ik er voorlopig nog even aan vast 

De eerste schoolweek zit erop

 De eerste schoolweek zit er alweer op. De eerste echte lesdag was woensdag, dus het was maar een korte schoolweek, maar toch was het weer even wennen. Na weken vakantie moet je ineens weer op tijd opstaan, rekening houden met schooltijden en terug in het gewone ritme komen.

Tobias heeft dit schooljaar ook zijn eerste les Duits gehad. Weer een nieuw vak erbij dus. Benieuwd hoe lang het duurt voordat de eerste Duitse woordjes en zinnen hier thuis voorbij komen. ;) Het komt in elk geval goed van pas, aangezien wij altijd graag naar Duitsland op vakantie gaan. 

Zelf ben ik woensdag lekker een dagje naar de sauna geweest. Na de vakantie vond ik het wel een goed moment om nog even bij te tanken voordat het dagelijkse leven weer echt begint. Ik heb echt een heerlijk dagje gehad, lekker bijgekletst met een vriendin, het was echt even een topdag. En 's avonds weer redelijk bijtijds thuis om te horen hoe Tobias' eerste schooldag was geweest!

Inmiddels zijn de eerste dagen weer achter de rug en begint het ritme langzaam weer vanzelf te komen. Het is altijd even omschakelen na zo'n lange vakantie, maar uiteindelijk is het ook wel weer fijn om terug te zijn in de normale structuur. Nu alleen het sporten en Project Gezond weer oppakken, want dat ritme ligt er ook een beetje uit. 

Onze laatste vakantieweek

En toen was ineens de laatste week van de vakantie aangebroken. Het is zo'n week waarin je ergens nog probeert vast te houden aan het idee dat je vakantie hebt, maar ondertussen ook alweer bezig bent met alles wat daarna komt. 

We zijn deze week onder andere op pad geweest om schriften te kopen, en meer van die kleine klusjes die voor het nieuwe schooljaar nodig zijn. En verder zijn we druk bezig geweest met de laatste puntjes op de i voor de tienerkamer van Tobias. Langzaam begint het echt een kamer te worden die bij hem past. Het zijn vooral nog van die kleine dingen die gedaan moeten worden, maar zoals dat vaak gaat: juist die kleine dingen kosten soms de meeste tijd. 

En alsof we nog niet genoeg plannen hadden, werd Sander ook nog ziek. Een voorhoofdsholteontsteking, waar hij na 2 weken nog steeds niet helemaal van is hersteld. 🤧 Daardoor liep alles wat meer vertraging op dan we hadden gedacht. Niet dat we nou een strak schema hadden waar we ons koste wat kost aan moesten houden, maar sommige dingen schuiven dan toch gewoon een beetje op.

Dus geen enorm spectaculaire laatste vakantieweek met elke dag een nieuw avontuur of uitstapje, maar eigenlijk gewoon een fijne, beetje rommelige vakantieweek. Nog wat dingen regelen, klussen, shoppen, uitrusten en ondertussen proberen Sander weer een beetje op te lappen. ❤️

En voor je het weet zit de vakantie er dan toch echt weer op. Stiekem vind ik het  ook wel fijn om langzaam weer naar een beetje ritme toe te werken. En ik denk dat het voor Tobias ook helemaal niet verkeerd zal zijn. Dus laat dat nieuwe schooljaar maar komen!

Ons bezoek aan Pairi Daiza

Vorige week gingen we een dagje naar Pairi Daiza in België. En eerlijk gezegd… ik was zó onder de indruk dat ik bijna helemaal vergeten ben om foto’s te maken. 😂 Dat zegt misschien wel genoeg.

Pairi Daiza is echt gigantisch. Ik wist natuurlijk dat het een groot dierenpark was, maar pas als je er rondloopt merk je hoe groot het daadwerkelijk is. We hebben uiteindelijk gewoon 20.000 stappen gezet. En dan heb ik niet eens het gevoel dat we overal uitgebreid hebben rondgekeken.

Wat ik vooral bijzonder vond, was dat het niet voelde alsof je van dierenverblijf naar dierenverblijf liep. Het park bestaat uit allerlei verschillende werelden en gebieden, die allemaal hun eigen sfeer hebben. Je bent steeds weer ergens anders. Soms voelt het bijna alsof je een stukje van de wereld binnenstapt in plaats van dat je in een dierenpark rondloopt.

Mijn favoriete gebied was Edanja. Dat vond ik echt prachtig. De aankleding, de planten en de sfeer… het was zo mooi en groen dat ik daar eigenlijk het liefst nog veel langer had rondgelopen. 🌿

Er zaten trouwens ook behoorlijk grote spinnen.  En dat vind ik normaal gesproken toch wel een dingetje. Maar gek genoeg vond ik het hier helemaal niet eng. Misschien omdat ze zo duidelijk onderdeel waren van de omgeving en ik helemaal in de sfeer zat. Of misschien was ik gewoon te druk met alles om me er echt druk over te maken. 😉

En ondertussen liepen we maar door en bleven we nieuwe dingen ontdekken. Ik denk dat dat ook precies de reden is dat ik zo weinig foto's heb gemaakt. Normaal gesproken ben ik degene die van alles vastlegt, maar deze keer was ik vooral bezig met kijken. Gewoon echt aanwezig zijn en genieten van alles wat er te zien was.

Pairi Daiza heeft in ieder geval behoorlijk indruk op me gemaakt. Het is groot, prachtig aangekleed en er is ontzettend veel te zien. En met 20.000 stappen op de teller waren we aan het einde van de dag ook wel een beetje klaar. 😅

Maar wat een mooie dag. ❤️