waarom ik weer vaker schrijf

Misschien is het jullie opgevallen dat ik de laatste tijd weer wat vaker schrijf. Kleine stukjes over dingen die me bezighouden of gewoon iets wat me opvalt in het dagelijks leven. Het gaat zelfs zo goed met schrijven dat ik een aantal blogposts op een later tijdstip heb moeten inplannen omdat ik het anders teveel achter elkaar vond, haha. Kun je nagaan!

Ik denk dat ik lange tijd een soort blokkade had rondom schrijven. Alsof alles wat ik plaatste “nuttig”, interessant of leuk genoeg moest zijn voor andere mensen. Daardoor ging ik soms al twijfelen vóór ik überhaupt iets had geschreven. Zou iemand dit wel willen lezen? Is dit niet te klein, te random of te persoonlijk?

De laatste tijd probeer ik dat wat meer los te laten. Ik schrijf nu vaker over dingen die ík interessant vind, waar ík over nadenk of die me raken. Soms zijn dat grotere onderwerpen, maar meestal juist hele kleine dingen waarvan ik ineens denk: hé, daar wil ik iets over zeggen of vertellen.

En natuurlijk vind ik het nog steeds spannend hoe iets ontvangen wordt. Dat gaat ook niet ineens helemaal weg. Maar ik probeer minder kritisch te zijn op mezelf en minder bezig te zijn met of iets “goed genoeg” is voordat het online mag bestaan.

Eigenlijk merk ik dat schrijven weer leuker wordt nu het niet meer voelt alsof ik moet presteren. Het voelt fijn om er weer te zijn en ik hoop dat het me lukt om deze ingeslagen weg vast te blijven houden 😁

Week 3 van project gezond

En er is alweer een week voorbij dat we Project Gezond volgen! Ook deze week hadden we weer een mooi resultaat: ik ben 1,2 kilo kwijt en Sander 2 zelfs 2 kilo deze week 😁

Het wordt makkelijker!

In het begin vond ik het heel lastig om elke keer het programma te volgen en de boodschappen goed in te schatten. Inmiddels begint dat steeds makkelijker te worden gelukkig en hebben we niet langer een bomvolle koelkast, maar grijpen ook niet vaak mis. 

Meer eiwitten

Omdat ik ook 3 keer per week lichte krachttraining doe, let ik extra op mijn eiwitten. Dit bleek toch een beetje te laag te zijn om sommige dagen, dus eet ik nu dagelijks een extra schaaltje kwark erbij. Hierdoor gaat het afvallen wellicht iets langzamer, maar het is wel beter voor het spierbehoud en dat is óók heel belangrijk als je gaat afvallen. Dat het te laag was heb ik trouwens niet zelf verzonnen, dit heb ik even aan mijn zus gevraagd, zij is diëtiste en gaf aan dat ik minstens 0,8 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht 'moet' eten. 

Foto's van wat we aten

Ik vind het leuk om foto's te maken van wat we hebben gegeten en dat te delen op de Facebookgroep van Project Gezond. Het motiveert mij om te lezen wat anderen eten en geeft ook een beetje het gevoel dat je het met mensen samen doet. De foto's kan ik dan ook weer gebruiken voor deze blogpost :)

Salade met nacho's

Noedelsoep met curry en kokos

Vegetarische balletjes

Spinaziepannenkoekjes met kwark, aardbeitjes en chocolade

Nou, op naar week 4 alweer. Het wordt een warme week, dus dan hou ik altijd een beetje vocht vast, dus ik verwacht er weinig van op de weegschaal, maar we eten zulke lekkere dingen dat het me ook niet zo heel veel uitmaakt als het een weekje stilstaat. 

Schoenen kopen met hallux valgus

Ik moest er weer aan geloven: schoenen kopen. Ik heb er echt een hekel aan en probeer het daarom oo altijd voor me uit te schuiven, in de hoop dat het Birkenstock seizoen snel weer gaat beginnen, maar nu in dit geval moest het écht gebeuren, want mijn oude schoenen zijn kapot gegaan en ik had alleen nog maar Uggs, en dat is geen gezicht met warmer weer vind mijn moeder.... Om haar niet langer te irriteren besloot ik dus toch maar om schoenen te gaan zoeken 😉 

Waarom vind ik schoenen kopen dan zo verschrikkelijk? Ik heb maat 42 én hallux valgus (een scheefgegroeide grote teen), en die combinatie maakt het gewoon ingewikkeld. Veel schoenen zijn te smal bij de voorkant of drukken precies op de verkeerde plek. Dan trek ik ze aan en voel ik eigenlijk meteen: nee, dit gaat pijn doen als ik hier langer dan tien minuten op loop.

Wat het extra frustrerend maakt, is dat ik schoenen eigenlijk graag in een winkel pas. Ik wil voelen hoe ze zitten, een stukje lopen, vergelijken, even twijfelen tussen twee maten. Zeker met voeten die niet overal blij van worden, vertrouw ik niet zomaar op online bestellen.

Alleen loopt dat in de praktijk vaak anders. Want héél vaak hebben winkels maat 42 niet eens op voorraad. Dan zie je een leuke schoen staan, krijg je een beetje hoop, en hoor je vervolgens: “Nee sorry, die hebben we niet meer in 42.” Heel frustrerend en ook een van de redenen waarom ik zo'n hekel heb aan schoenen kopen. 

En ergens snap ik het wel; grotere maten worden misschien minder ingekocht. Maar het voelt soms alsof je automatisch buiten de standaard valt. Alsof je al blij moet zijn dát er überhaupt iets is wat past.

Ik merk ook dat ik steeds kritischer ben geworden. Vroeger dacht ik sneller: ach, het loopt wel uit. Inmiddels weet ik beter. Schoenen die in de winkel al niet fijn zitten, worden thuis meestal geen droomschoenen meer. Die verdwijnen achterin de kast en komen daar niet meer uit. 

Gelukkig kreeg ik toen opeens een geniaal idee: ik had ooit Skechers gekocht die erg lekker zaten. Dus ik keek in mijn Bol geschiedenis en ja hoor: ze hebben ze nog! Dus ik heb ze gelijk besteld en vandaag komen ze binnen. Ik hoop dat ze nog net zo lekker zitten als 'vroeger'!

850 keer getapt

Ik maak nog steeds veel gebruik van de The Tapping Solution app. Inmiddels heb ik 850 sessies gedaan; dit houdt de app automatisch voor mij bij. 850 sessies is goed voor in totaal 113 uur tappen. Dat is gewoon 4,6 hele dagen — best indrukwekkend eigenlijk als ik het zo op een rijtje zie. 😉

Voor wie het niet kent: tapping is een techniek waarbij je zachtjes op bepaalde punten van je lichaam tikt terwijl je luistert naar rustgevende of helpende boodschappen. Het klinkt misschien een beetje zweverig als je het voor het eerst hoort, maar ik merk echt dat het me kan helpen om spanning wat te laten zakken. Hier heb ik er meer over geschreven hoe je gratis zou kunnen beginnen met tappen, voor wie dat interessant vindt. 

Op dit moment gebruik ik zelf vooral de korte “anxiety soothers” meditaties. Dat zijn snelle sessies met geruststellende boodschappen die helpen om paniek en onrust iets meer onder controle te krijgen. Vooral op momenten dat mijn hoofd alle kanten op schiet, is het fijn om even zo’n paar minuten te hebben waarin iemand je als het ware helpt reguleren.

Het lost natuurlijk niet alles op, maar ik merk wel dat het nét genoeg kan helpen om niet volledig meegezogen te worden in de stress. 

Leasen of kopen poging 2

 Ik dacht even dat ons lease contract bijna afliep en had deze blogpost al geschreven, maar toen bleek ik er 2 jaar naast te zitten. Nou ja, ik post het toch maar, want ben toch wel benieuwd naar jullie meningen. 😁

Leasen of zelf een auto kopen? Op papier lijkt het een vrij praktische beslissing. Maar in mijn hoofd voelt het allesbehalve praktisch en eigenlijk vooral heel spannend.

Bij leasen weet ik waar ik aan toe ben. Je betaalt maandelijks een vast bedrag en hoeft je weinig zorgen te maken over onderhoud, APK of onverwachte kosten. Dat geeft mij rust. Tegelijkertijd voelt het ook alsof we elke maand een flink bedrag uitgeven, zonder dat de auto echt van ons wordt. En elk klein krasje of deukje moet je melden en voor betalen, terwijl je met een eigen auto sommige dingen kan laten gaan.

Een eigen auto voelt in dat opzicht vrijer. Een kleine beschadiging is minder 'beladen', en op de lange termijn zouden we, als het goed is, goedkoper uit zijn. Maar daar staat tegenover dat alle onzekerheid bij jezelf ligt. Wat als de auto niet door de APK komt? Wat als er ineens een dure reparatie nodig is?

Ik merk dat ik blijf hangen tussen die twee dingen: zekerheid versus vrijheid. Aan de ene kant lijkt leasen de “veilige” keuze. Aan de andere kant voelt kopen als iets wat logischer is, maar ook meer spanning geeft.

Uiteindelijk is eigenlijk de vraag of ik me comfortabel kan voelen bij een beetje onzekerheid, in ruil voor lagere maandlasten. 

En dat is precies waar ik nog niet helemaal uit ben.

Dus ik ben benieuwd:
👉 Wat zouden jullie doen?
Zou je kiezen voor de zekerheid van leasen, of voor de vrijheid (en onzekerheid) van een eigen auto? 🚗

Leasen of kopen?

Ik dacht even dat ons lease contract bijna afliep en had deze blogpost al geschreven, maar toen bleek ik er 2 jaar naast te zitten. Nou ja, ik post het toch maar, want ben toch wel benieuwd naar jullie meningen. 😁

Leasen of zelf een auto kopen? Op papier lijkt het een vrij praktische beslissing. Maar in mijn hoofd voelt het allesbehalve praktisch en eigenlijk vooral heel spannend.

Bij leasen weet ik waar ik aan toe ben. Je betaalt maandelijks een vast bedrag en hoeft je weinig zorgen te maken over onderhoud, APK of onverwachte kosten. Dat geeft mij rust. Tegelijkertijd voelt het ook alsof we elke maand een flink bedrag uitgeven, zonder dat de auto echt van ons wordt. En elk klein krasje of deukje moet je melden en voor betalen, terwijl je met een eigen auto sommige dingen kan laten gaan.

Een eigen auto voelt in dat opzicht vrijer. Een kleine beschadiging is minder 'beladen', en op de lange termijn zouden we, als het goed is, goedkoper uit zijn. Maar daar staat tegenover dat alle onzekerheid bij jezelf ligt. Wat als de auto niet door de APK komt? Wat als er ineens een dure reparatie nodig is?

Ik merk dat ik blijf hangen tussen die twee dingen: zekerheid versus vrijheid. Aan de ene kant lijkt leasen de “veilige” keuze. Aan de andere kant voelt kopen als iets wat logischer is, maar ook meer spanning geeft.

Uiteindelijk is eigenlijk de vraag of ik me comfortabel kan voelen bij een beetje onzekerheid, in ruil voor lagere maandlasten. 

En dat is precies waar ik nog niet helemaal uit ben.

Dus ik ben benieuwd:
👉 Wat zouden jullie doen?
Zou je kiezen voor de zekerheid van leasen, of voor de vrijheid (en onzekerheid) van een eigen auto? 🚗

PS: mijn blogpost over Project Gezond 2e week kwam niet op de leeslijst van Zuinigaan, waardoor hij heel weinig is gelezen. Dus mocht je die hebben gemist, dan is hier nog je kans om het alsnog te lezen 😉

Tweede week Project Gezond

De afgelopen week deden we de tweede week Project Gezond. Ik zal hier weer een kort verslagje schrijven van de dingen die ons zijn opgevallen en hoe het ging. 

Maar eerst. het resultaat van de eerste week. Woensdag is onze weeegdag en Sander was toen 1,5 kilo afgevallen en ik ben 2,2 kilo afgevallen 😄 Een resultaat waar we natuurlijk allebei hartstikke blij mee zijn en dat ook energie geeft om door te gaan met Project Gezond. 

Protest van Tobias

Helaas is niet iedereen het helemaal eens met ons project. Tobias vindt de maaltijden niet altijd even lekker en vraagt zich af wanneer we weer 'normaal gaan eten'. Om dit probleem te tackelen hebben we verschillende tactieken:

• Dubbel koken: op sommige dagen heb ik een maaltijd speciaal voor Tobias gemaakt, die hij wél lekker vindt
• Meer koken op dagen dat we iets eten dat hij wél lekker vindt, zodat hij dit meerdere dagen kan eten
• Hem ook een dag laten kiezen wat we gaan eten uit het kookboek van Project Gezond.... Hij koos deze week kipburgers uit het Budget boek - een heel goede keuze overigens, erg lekker 😏
• Op dagen dat er geen echt recept op het menu staat kies ik een calorie-bewust recept uit waarvan ik weet dat Tobias het lekker vindt. 

Daarnaast schrijf ik ook in het kookboek erbij wat we van de verschillende recepten vonden. Als het een maaltijd is die Tobias ook lekker vond zet ik erbij dat het een gezinsfavoriet is, zodat ik die snel terug kan vinden als we de weekmenu's wat meer los gaan laten. 

Een van de gezinsvfavorieten is bijvoorbeeld deze bonenschotel met naanbrood:

Bonenschotel met naanbrood

Goedkoper koken

Soms is een maaltijd van Project Gezond ook opeens stukken goedkoper dan wat je in de winkels haalt. Er stond bijvoorbeeld een recept voor sajoerboontjes op het menu, en dit was zó eenvoudig en lekker, dat er een grote kans is dat ik geen sajoerboontjes mix meer in de winkel ga halen. 

Sajoerboontjes met rijst en een gebakken ei

Uitzonderingen

Natuurlijk is het niet altijd mogelijk om 100% aan zo'n programma te houden. Ik nam mijn moeder bijvoorbeeld mee om poffertje te eten als cadeautje voor Moederdag.

We gaan morgen ook een dagje naar Pantropica met de schoonfamilie en hebben geen zin om daar een heel gedoe van te maken met apart eten, dus ook dan zullen we iets anders eten, maar we houden daarbij wel in ons achterhoofd dat het niet altijd patat hoeft te zijn, maar ook 'gewoon' een broodje of een tosti kan worden. 

Zo lang het bij uitzonderingen blijft en we opletten qua portie-grootte komt dat allemaal best wel goed 😊

Op naar de volgende week Project Gezond 😁

Financien bijhouden: mijn ontwikkeling hierin

 Toen ik Sander leerde kennen, hield ik mijn financiën héél precies bij. Elke dag noteerde ik mijn uitgaven in een spreadsheet en categoriseerde ik alles handmatig. Het gaf me een gevoel van controle, maar het kostte ook veel tijd en energie.

Sander keek daar destijds verbaasd naar en vroeg waarom ik geen gebruik maakte van Yunoo, die destijds software had om dit handmatige proces een stuk sneller te laten verlopen. Dat leek voor mij een logische stap, dus ik stapte over op een online huishoudboekje.

Hoewel het systeem een beetje anders werd, bleef mijn gedrag eigenlijk hetzelfde. Ik zat er nog steeds dagelijks bovenop en was er veel mee bezig. Het gaf overzicht, maar (achteraf gezien) ook onrust.

Niet lang daarna kreeg ik de diagnose Obsessief-compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Dat gaf me inzicht in waarom ik zo bezig was met controle en overzicht, ook als dat eigenlijk meer spanning opleverde dan nodig was. Ik was eigenlijk veel te streng voor mezelf, uit een soort dwang om alles maar perfect te willen doen.

Ik besloot het anders aan te pakken. Als experiment ging ik mijn uitgaven minder nauwkeurig bijhouden en zocht ik naar een manier die minder tijd en energie zou kosten, zonder dat ik het overzicht volledig zou verliezen. Uiteindelijk kwam ik hierdoor uit bij een systeem met potjes. Voor verschillende categorieën reserveer ik een vast bedrag, waardoor ik altijd weet wat ik nog kan uitgeven — zonder dat ik elke uitgave hoef te registreren of analyseren.

Dat systeem gebruik ik nu al zo’n acht jaar. Het geeft me overzicht, maar vooral rust. Ik hoef er niet meer constant mee bezig te zijn en het voelt niet meer streng of dwingend. Soms zie ik dan weer van die leuke opschrijfboekjes voor je budget en dit blijft mijn interesse wekken, maar tegelijkertijd denk ik dan: hoeveel tijd en energie zou me dit weer kosten, en is het me dat waard?

Achteraf gezien is dat misschien wel de grootste winst: niet alleen weten waar je geld naartoe gaat, maar ook een manier vinden die bij je past én de zelfkennis om niet elke keer dingen te willen verbeteren die eigenlijk al prima werken.  😊

Wanneer was jullie laatste keer dat je jouw manier van omgaan met financiën onder de loep hebt genomen? 

Rolluiken: jeej of neej?

Tijdens onze vakantie in Duitsland hadden we rolluiken bij het huisje. Van buiten ziet het er misschien niet heel gezellig uitt; het geeft een beetje gesloten en strenge uitstraling, vind ik. Maar in de praktijk lijkt het me anderzijds het echt ideaal. Elke keer als we ergens zijn waar rolluiken zijn, denk ik hetzelfde: dit wil ik thuis ook.

Het grootste voordeel: ze houden het zonlicht buiten. Daardoor blijft het binnen een stuk koeler, zeker op warme dagen. Ook ’s ochtends is het fijn dat het niet meteen licht wordt in de slaapkamer. Met lichtwerende gordijnen hou je al een stuk van het zonlicht buiten, maar rolluiken zijn toch wel echt nog een slag beter hierin!

Daarnaast schijnen ze geluid van buiten te dempen. Niet alles, maar wel genoeg om het rustiger te maken. Dat geeft toch net wat meer comfort, vooral als je ergens zit waar het anders wat drukker of gehoriger kan zijn, zoals bij ons thuis.

Ook in de winter schijnen rolluiken extra isolatie te bieden, omdat ze kou tegenhouden, vooral als de wind op de ramen staat. 

Zoveel voordelen, en toch hebben we ze nog niet. De kosten houden me tegen, en ook het gedoe van het laten plaatsen. Het is niet iets wat je “even” doet. Maar elke keer als ik weer ergens ben met rolluiken, komt die gedachte terug. Misschien ooit. Want praktisch gezien is het gewoon heel prettig..... ook al moet ik dan accepteren dat het er van buiten iets minder gezellig uitziet.

Moederdag

Vandaag is het Moederdag. Alleen… mijn cadeautje kreeg ik dit jaar al twee weken geleden. 😆

We waren toen een dagje in Triberg in het Zwarte Woud. In een klein winkeltje vond ik precies de oorbellen waar ik al een tijdje naar op zoek was — vrolijk en een beetje zomers, met kersjes, ananasjes, flamingo’s en palmboompjes. Sander zei meteen dat ik die maar gewoon moest kopen, want hij zag hoe blij ik ervan werd.

Even later liepen we nog door het winkelstraatje en zag Tobias een doosje om sieraden in te bewaren. Hij zei spontaan dat hij die voor mij wilde halen, alvast voor Moederdag, en zodat ik mijn nieuwe oorbellen netjes kon bewaren. En zo had ik mijn cadeautje opeens al twee weken eerder, maar het was wel heel lief en spontaan.

Ik zag deze (toen nog zonder inhoud!) bij een winkeltje in Duitsland en Tobias zei gelijk spontaan: die krijg je van mij voor Moederdag 🥰 pic.twitter.com/YLRE95pqRk

— Dana (@tante__truus) April 24, 2026

Vandaag voelt daardoor misschien iets minder als een “verrassingsdag”, maar dat geeft niet. Ik heb een leuke herinnering aan hoe spontaan Tobias iets voor mij wilde kopen, en dat betekent eigenlijk meer voor mij dan verrast worden op de dag zelf.