Wintertijd: jeeee of nee?

Komend weekend gaat de wintertijd weer in en gaat de klok een uur achteruit. Hierdoor is het dan voor je gevoel 7 uur, maar op de wekker staat pas 6 uur. Heerlijk een uurtje extra slapen, dus! Behalve als je heel jonge kinderen hebt; die trekken zich niks aan van zulke onzin! En als je pech hebt staat je peuter om 5 uur naast je bed in plaats van om 6 uur. ;) Vandaar dat wij de afgelopen weken al hebben geprobeerd om Tobias' ritme wat aan te passen.

Standaardtijd
De wintertijd is eigenlijk de 'gewone' standaardtijd. Zomertijd is destijds ingesteld om ervoor te zorgen dat er stroom zou worden bespaard, omdat de zon dan 's morgens minder vroeg op is en 's avonds blijft het dan juist langer licht, waardoor je dan minder vroeg het licht aan hoeft te doen. Toch is dit tegenwoordig alweer achterhaald en schijnt het eigenlijk helemaal niet te besparen.

Jetlag door tijdverschuiving
Als je dan ook nog eens bedenkt dat veel mensen er erge last van hebben als de tijd wordt verzet, dan zou ik zeggen: laten we gewoon standaard naar één tijd toegaan. En aangezien het in de winter toch wel lang donker is, ongeacht of de klok een uur wordt opgeschoven, zou mijn voorkeur er dan naar uitgaan om hem gewoon op de zomertijd te houden. Dan is het 's morgens tenminste niet extreem vroeg licht!

Aan de andere kant blijft het dan in de winter wel extreem lang donker, wat dan misschien weer niet bevorderlijk is voor mensen met een winterdepressie. Hmm...

Hoe dan ook: wat mij betreft maken ze gewoon een keuze voor één van de twee tijden en houden we dat gewoon zo!

Wat vinden jullie?! Laat het weten in de reacties of in de poll :)

Aflossen of sparen?

Op het moment wordt bij veel mensen het contract niet verlengd op mijn afdeling. Dat is heel vervelend, omdat er ook collega's bij zitten waar ik bij in de groep zat en die ik dus vanaf dag 1 heb meegemaakt. En die ga ik echt ontzettend missen :(

Maar daarnaast is het ook vervelend omdat het een hoop onzekerheid geeft. Ik weet niet of mijn contract wél gewoon wordt verlengd straks in Januari, of dat ik ook het risico loop dat ik straks geen werk meer heb. Ik heb er wel een gesprekje over gehad met mijn leiding gevende en die zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken als ik zo blijf functioneren als nu. Maar tegelijk weet ik dat het best grillig kan verlopen qua resultaten. Als ik toevallig een paar slechte weken heb vlak voor mijn contract moet worden verlengd, dan maak ik me best zorgen dat mijn contract óók niet wordt verlengd.

Opzich hebben we best wel een buffer, maar toch ga ik dan twijfelen of we wel door moeten gaan met aflossen, of dat we niet beter wat meer kunnen sparen de komende maanden tot mijn contract wel of niet wordt verlengd. Zodat we in elk geval genoeg hebben om Tobias nog 8 maanden naar het kinderdagverblijf te laten gaan.

Als Tobias eenmaal op school zit en de kinderdagverblijfkosten vallen weg, dan maak ik me opeens minder zorgen. Dan redden we het wel weer op 1 salaris. Overigens zou ik dan wel zoeken naar een nieuwe baan, want ik vind werken toch wel heel fijn.

Week van de opvoeding: zelfstandigheid

Deze week is het de week van de opvoeding. Door heel Nederland heen worden er allerlei activiteiten georganiseeerd over dit thema. Zelf ga ik hier niet aan meedoen, omdat ik momenteel al meedoe aan een cursus peuter inzicht over peutergedrag en de manier waarop je peuters kunt helpen om door deze fase heen te komen. Als ik niet aan deze cursus had meegedaan, had ik waarschijnlijk wel iets op dit gebied gedaan. Niet omdat ik mezelf nou zo´n slechte opvoeder vind, maar ik denk dat je altijd weer wat kunt opsteken van hoe andere mensen het aanpakken. Net zo goed als dat mensen zich laten bijscholen voor hun werk, is het toch ook top als dat kan op het gebied van ouderschap? :)

Een van de dingen die ik zelf heel belangrijk vind in de opvoeding is het opvoeden tot zelfstandigheid. Voor mij houdt dit in: je kind(eren) ook veel zelf laten oplossen. Ik bemoei me niet snel met Tobias' problemen. Natuurlijk mag hij altijd om hulp vragen, maar dan alsnog probeer ik altijd in te schatten of die hulp wel echt nodig is. Want als je een kind gaat helpen bij dingen die hij al kan dan hou je hem eigenlijk onnodig klein en ontneem je een kind een kans om zelfvertrouwen op te bouwen en te leren dat hij dingen zelf kan oplossen. Gelukkig is dit niet iets dat in 1 keer gebeurt, maar als je het regelmatig doet dan zorg je er eigenlijk voor dat je kind afhankelijker blijft dan nodig is.

Een mooi voorbeeld dat ik op mijn werk regelmatig tegenkom is moeders die bellen voor hun zoons. Het zijn altijd zoons, eigenlijk nooit dochters. En dan bedoel ik niet een kind van 12, maar echt voor hun volwassen zoons. Die dan vaak ook nog gewoon in de kamer zitten terwijl ze hun moeder laten bellen. (Dit weet ik omdat er altijd een moment komt dat ze even iets aan hun zoon vragen: 'Wil je de zwarte of de zilveren iPhone? bijvoorbeeld). Dat blijft me echt verbazen. Waarom zou je als moeder nog telefoongesprekken voor je volwassen kinderen moeten voeren? Op dat moment vind ik toch echt dat je dat zelf moet kunnen doen. (Tenzij het natuurlijk is omdat je het zelf niet kunt, maar dat zou dan wel héél vaak voorkomen!)

Misschien hang ik over 17 jaar ook wel aan de telefoon voor Tobias. Who knows! Maar op dit moment neem ik me voor om hem zulke dingen zelf te laten oplossen. Durft ie niet te bellen? Ik wil met liefde het gesprek met hem oefenen, van tevoren met hem meekijken wat hij precies wil zeggen.... Maar het bellen, dat vind ik dat ie zelf moet doen. En daar oefenen we nu al mee; afgelopen weekend heeft Tobias bijvoorbeeld zelf bij de bakker gevraagd of die een taart voor hem wilde maken voor zijn verjaardag. Supertof! :)


Zijn jullie hier streng in? Of vinden jullie het wel normaal om met instanties te bellen voor je volwassen kind?