Na mijn diagnose autisme

 Drie weken geleden heb ik mijn diagnose autisme gekregen. Het is nog niet officieel op papier gezet voor de zorgverzekering, maar het geeft mij wel rust dat mijn behandelaar heeft aangegeven dat dit slechts een formaliteit is en dat ik me daar geen zorgen meer over hoef te maken. 

Sinds ik de diagnose heb gekregen is het helaas wel een beetje een warboel in mijn hoofd. Al mijn hele leven loop ik tegen dingen aan waarbij ik anders dan anderen reageer en zelf niet zo goed snap waarom ik dat doe. Ik heb dit ook al heel vaak aangegeven, maar desondanks werd er nooit aan autisme gedacht. Nu achteraf denk ik: hoe hebben ze het kunnen missen? Er zijn zoveel signalen geweest achteraf gezien! 

Nu ik de diagnose heb, heb ik opeens een heleboel puzzelstukjes erbij gekregen waarvan ik niet eens wist dat ze bij mijn puzzel hoorden. Hierdoor kunnen ook weer een flink aantal puzzelstukjes aangesloten worden die ik apart had gelegd omdat ze nergens bij leken te horen. Dit kost tijd en veel energie. Ik ben nog nooit zo moe geweest als de afgelopen weken. Ook mijn hoofd klapt af en toe uit elkaar van de hoofdpijn. 

Desondanks voelt deze diagnose kloppend. Het PMDD verhaal past hier overigens goed in: vrouwen met autisme of ADHD schijnen procentueel genomen vaker last te hebben van PMDD dan neurotypische vrouwen. 

Onze vakantie in CenterParcs

 We zijn sinds vrijdag weer terug van een vakantie bij Centerparcs Eemhof. Eigenlijk zouden we in de zomervakantie naar Duitsland gaan, maar door het corona-gedoe hebben we het uiteindelijk omgezet naar een vakantie in Nederland.

Helaas begon de vakantie niet zo leuk; 's middags werden we door school gebeld of we Tobias op wilden halen, omdat hij buikpijn had. Thuis hing hij veel op de bank, maar het leek toch wel redelijk te gaan. Alleen werd hij eenmaal onderweg naar Centerparcs steeds zieker. Vlak voor we er waren begon het overgeven. Hij heeft de eerste twee dagen buikgriep gehad. Daarna ging het gelukkig beter. 

We zijn eigenlijk maar 1 keer van het park af geweest om naar een kattencafé in Almere te gaan. Hier hebben we lekker geluncht en Tobias heeft lekker met de katten gespeeld. De rest van de vakantie hebben we allerlei dingen in het park gedaan: veel gezwommen, muurklimmen, spelletjes spelen in de spelletjeshal enz. 

Het was een leuke vakantie, maar echt tot rust komen was er niet bij 😉 Maar komende week hoef ik maar 1 keer te werken, dus ik ga de komende dagen eens even lekker bijkomen op mijn eigen bank en lekker genieten van mijn eigen huis. 

Update met betrekking tot autisme

 Twee maanden geleden had ik gepost over dat we toch weer gaan kijken of er toch geen sprake is van autisme bij mij.

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik al eens 1 gesprek gehad hierover met een therapeut, maar destijds vond zij dat er niet genoeg reden was om dat verder te gaan onderzoeken. Ik heb toen best wel intensief therapie gehad op een ander gebied, maar desondanks ging het vorig jaar weer zoveel minder goed, dat ik wéér in therapie ging, en mijn huidige therapeut begon dus toch steeds meer het vermoeden te krijgen dat ik autisme heb; zij wist op dat moment niet dat ik dat onderzoek al had gehad, maar kwam hier helemaal uit zichzelf mee. 

Dus wat er toen is gebeurt:

• Ik heb mijn papieren opgevraagd bij PsyQ, zodat mijn huidige behandelaar dit kon doorlezen
• Mijn behandelaar heeft een gesprek gehad met mijn ouders.

Op basis van het verslag van de vorige keer en het gesprek met mijn ouders denkt mijn huidige behandelaar toch dat er wel degelijk sprake is van (gemaskeerd) autisme. Ik heb heel veel maniertjes gevonden om te maskeren waar ik last van heb, waardoor het niet zo direct aan de buitenkant zichtbaar is, maar juist daardoor slaat het als het ware naar binnen toe, ga ik constant over mijn grenzen heen en loop dus elke keer weer vast. 

Vorige keer vroeg iemand waarom ik toch zo graag een diagnose wil hebben. Wat het nut daarvan is. Daarom kopieer ik even een stukje van deze website:

"Volwassen vrouwen die de diagnose autisme krijgen, voelen vaak een mengeling van rouw en opluchting. Het kan fijn zijn om eindelijk een diagnose te krijgen die echt klopt. Vaak zie ik dat vrouwen zichzelf ook beter gaan snappen. Ze kunnen wat zachter worden voor zichzelf. Ze eisen bijvoorbeeld niet meer van zichzelf dat ze de hele avond naar een feestje gaan terwijl ze dat zo moeilijk vinden, maar houden het bij een uurtje of gaan tussendoor even weg om tot rust te komen."


"De diagnose maakt het leven, uiteindelijk, vaak wat makkelijker. Vrouwen hebben door dat ze iets van zichzelf vragen wat gewoon niet haalbaar is en daardoor komen ze beter in balans. Ze realiseren zich "ik kan zo doorgaan, maar dan beland ik over een jaar weer in een burnout. Ga ik zo door of maak ik voortaan andere keuzes?" Je kunt er meer rekening mee houden als je weet wat er aan de hand is, maar dat is wel een proces wat tijd kost. Je moet eraan wennen je leven soms anders vorm gaan geven, waardoor je het uiteindelijk prettiger maakt voor jezelf", zegt Blijd-Hoogewys.

Kinderboekenweek 2021: Tobias' favorites

 Vanaf vandaag is het weer kinderboekenweek. Dit jaar is het thema "worden wat je wilt" en gaat het over beroepen. 

Zoals elk jaar heb ik ook weer aan Tobias gevraagd wat zijn favoriete boeken zijn en hij kwam met deze top 3:

1. Warrior cats - een serie boeken over wilde katten die in een bos leven in verschillende groepen (clans) met hun eigen geloofsovertuiging, regels en hierarchie. Tobias verslindt deze boeken, hij heeft de afgelopen 4 maanden elke week wel een boek uit deze reeks gelezen. 

2. De waanzinnige boomhut - ook dit is een serie. Het gaat over 2 schrijvers die samen (in eerste instantie) een boomhut van 13 verdiepingen hebben. Elk boek wat erbij komt, komen er weer 13 verdiepingen bij in de boomhut. Het is allemaal grote onzin, maar Tobias leest het graag. 

3. Dogman - de derde serie op een rij 😉 Dit is een stripboek dat gaat over een persoon die half mens en half hond is. Vergeleken met dit boek is de waanzinnige boomhut eigenlijk nog best verantwoord leesmateriaal. 

Welke boeken zijn bij jullie thuis favoriet bij de kids momenteel? 

4 maanden bij de bibliotheek

 Ik werk nu alweer 4 maanden als oproepkracht bij de bibliotheek. De tijd gaat echt megasnel sinds ik daar werk. Het gezegde "time flies when you're having fun" gaat hier dus zeker op!

Het werk in de bieb bevalt me erg goed. Ondanks dat ik oproepkracht ben, voel ik me echt wel een onderdeel van het team. Dat komt denk ik ook omdat ik de afgelopen maanden heel veel in ben gevallen. Ik denk dat ik van elke collega uit mijn team wel eens een dienst heb overgenomen, behalve natuurlijk van mijn leidinggevende 😉

Het werken op oproepbasis bevalt me ook goed. De grote voordelen voor mij zijn:

• Het is flexibeler dan vaste dagen werken
• Ik bouw geen vakantie-uren op, maar krijg in plaats daarvan een hoger uur-salaris
• Ik leer al mijn collega's goed kennen doordat ik op wisselende tijden werk

Uiteindelijk is het natuurlijk ook wel fijn om vaste dagen te hebben, omdat je dan wat meer zekerheid hebt en ook wat meer vooruit kan plannen, maar in principe is het zeker geen straf om bij de bieb te werken als oproepkracht. 

En o ja: omdat ik nu werk heb ik besloten om mezelf iets te gunnen waar ik al een tijdje over nadacht: iemand die ons komt helpen om het huis netter en schoner te houden. Mensen die al langer meelezen weten dat ik geen schoonmaak-wonder ben, ondanks dat ik mijn best doe. Ik verlies makkelijk het overzicht en dan wordt het een rommeltje. Op deze manier kan ik iets wat ik heel leuk vind (werken in de bieb) omruilen voor iets wat ik niet leuk vind (schoonmaken). Ik vind het ideaal. 

Jubileum: 10 jaar bloggen

 Vandaag bedacht ik me opeens dat ik 10 jaar geleden in September ben begonnen met bloggen! Om precies te zijn op 11 september. Ik heb er die dag niet aan gedacht dat het zo ver was, maar vandaag dus opeens wel. 

Wat hebben we veel geschreven over alles wat we meemaakten. Het afgelopen jaar schreef ik even wat minder, maar wat ik heb geschreven (in alle 10 de jaren!) heb ik met veel plezier geschreven. En soms met een traan, want ik vind het ook fijn om de dingen te delen die soms wat minder goed gaan. 

Het allerleukste wat ik heb meegemaakt in die 10 jaar was toen ik me op een gegeven moment erg moe en misselijk voelde en van meerdere meelezers de vraag kreeg of ik misschien zwanger kon zijn. Op basis van die vragen heb ik er maar eens een testje tegenaan gegooid. Vervolgens veel te vroeg (5 weken zwanger!) heel enthousiast een blog gepost en daarna pas bedacht dat het misschien wel leuker was om het eerst aan mijn familie te vertellen. 😹

Een hele tijd is mijn blog een soort dagboek geweest, waar ik ook een hele tijd bijna dagelijks in heb geschreven. De laatste tijd ben ik wat meer actief op Twitter en daardoor blog ik iets minder vaak. Maar wellicht dat ik het in de toekomst ook weer wat actiever ga oppakken, want het blijft leuk. Ik vind het ook super om via Google te zoeken en op die manier oude blogs terug te vinden. Sommige herinner ik me dan niet eens meer dat ik heb geschreven. En soms kan ik me er ook helemaal niet meer in vinden. Maar dat is dan ook wel weer grappig. 

Ik ben wel benieuwd of er nog mensen zijn die al vanaf het begin af aan meelezen? Of hoe lang lezen jullie onze blog al (ongeveer)? 

Heeft iemand ons al gespot?

 Coolblue is aan een campagne begonnen om nieuwe programmeurs aan te trekken: het codemuseum. In 6 winkels van Coolblue is nu een "codemuseum" waar diverse programmeurs, waaronder Sander, vertellen over een stukje code dat ze hebben geschreven en waar het voor dient.

Enkele dagen geleden werd het Codemuseum officieel geopend. Tobias was die dag toevallig vrij, dus hij was er ook bij. Als je goed kijkt kun je ons alledrie spotten in het onderstaande filmpje: (Sander is sowieso niet te missen haha!) 

Terug naar het oude normaal

 Nog anderhalve week en dan gaan we grotendeels terug naar het oude normaal. Ik vind het jammer dat bepaalde maatregels nog blijven gelden voor de mensen die niet gevaccineerd zijn, dat vind ik oprecht sneu. Had gehoopt dat dit niet meer nodig zou zijn, maar tegelijkertijd snap ik ook dat het niet meer houdbaar is om de 1,5 meter overal vast te blijven houden én dat de druk op de zorg houdbaar moet blijven. Hopelijk kan ook deze laatste maatregel snel vaarwel worden gezegd, want ik gun het iedereen om weer terug naar normaal te gaan.

Ik denk dat het wel weer even flink wennen word om niet meer zoveel afstand van elkaar te houden en hoop stiekem dat een hoop mensen alsnog een beetje afstand blijven houden, want eigenlijk vond ik het helemaal niet zo erg om niet constant zo dicht op elkaar te staan. Dat het niet meer zo dwangmatig hoeft vind ik dan wel weer fijn, maar bijvoorbeeld in de rij van de kassa hoef ik echt niet persé hijgers in mijn nek te hebben 😅

Het zal allemaal vast vanzelf wel weer wennen, maar die overgangsfase, daar kijk ik best wel tegenop. En ik merk ook direct al dat het allemaal een heel stuk drukker is qua afspraken; meer verjaardagen en festiviteiten. Ik denk dat ik de komende tijd wel kritisch ga kijken welke afspraken ik echt belangrijk vind. Want ik zit nu eigenlijk best wel in een lekkere flow, dus dat wil ik ook graag zo houden :) 

Terug naar school

 Vandaag was de eerste dag na de quarantaine. In overleg met de directrice hoefde Tobias geen tweede keer getest te worden; dat scheelde weer!!

Ook het probleem dat niet iedereen zijn kinderen laat testen en dat school dan alsnog niet door zou gaan is opgelost: geteste kinderen zijn welkom op school. Als meer dan de helft van de kinderen getest is gaat het gewone onderwijs weer door, en anders is er sowieso opvang en mogen de kinderen zelfstandig op school werken via de filmpjes van het thuisonderwijs.  

Als ik dit berichtje moet geloven is het binnenkort toch voorbij met de quarantaine bij een besmetting in de klas. Dat zou wel heel erg fijn zijn in elk geval. 

In quarantaine na 4 dagen school

Afgelopen donderdag kregen we bericht dat een van de kinderen uit Tobias' klas corona heeft en dat de hele klas dus weer 5 dagen in quarantaine moet. Aangezien Tobias die laatste schooldag met koorts uit school kwam was ik erg bang dat het toch corona was (ik zag de bui al hangen dat we weer allemaal in thuis-isolatie moeten!) Maar gelukkig heeft hij toch negatief getest, dus dat scheelt weer.

Vanaf woensdag zijn alle geteste kinderen weer welkom op school. Tobias zou dan dinsdag wéér getest moeten worden. Eerlijk gezegd twijfel ik of ik het ga doen. Ik heb van een aantal ouders al begrepen dat zij hun kind niet laten testen. Als teveel andere ouders het niet doen dan ben ik er vrij zeker van dat ze het onderwijs op school toch niet door laten gaan, en dan is Tobias dus weer eens voor niks getest. Op een gegeven moment ben ik er wel klaar mee om altijd het braafste kindje van de klas te zijn, zeker als dat vervolgens niet eens oplevert dat school weer eerder kan opstarten.