Over iets meer dan een week ga ik samen met mijn moeder en zus naar de musical Moulin Rouge. Een avond vol gave muziek, dans en theater, waar ik enorm naar uitkijk. Maar er is één klein dilemma: ik moet bijna altijd huilen wanneer ik live muziek hoor. En eerlijk gezegd, voelt dat een beetje ongemakkelijk voor me. 😳
Het is niet dat de muziek me verdrietig maakt—daar zou ik misschien nog wat meer begrip voor hebben. Nee, het is juist omdat ik het zó mooi vind. De klanken raken me diep, en als ze dan ook nog eens live voor mijn ogen worden uitgevoerd, komt het extra hard binnen. Voor ik het weet, zit ik daar in het theater met tranen over mijn wangen.
Ik heb me afgevraagd waar dat vandaan komt, dat huilen om muziek. Een zoektocht op Google bracht me niet veel verder, behalve dat het iets te maken zou kunnen hebben met dopamine. Het schijnt vergelijkbaar te zijn met de slappe lach, waarbij je ook soms spontaan in tranen uitbarst (iets waar ik trouwens ook gevoelig voor ben!).
Blijkbaar is het dus iets waar ik weinig aan kan veranderen. In feite betekent het dat ik op zo’n moment gewoon intens gelukkig ben, zo gelukkig dat het een traantje ontlokt. Als ik het zo bekijk, is het misschien wel iets moois, iets dat ik zou moeten koesteren in plaats van me ervoor te schamen. Misschien lukt het me in de toekomst zelfs om die tranen te omarmen als een teken dat ik ergens enorm van geniet.
Ik ben wel benieuwd: ben ik de enige die dit heeft, of herkent iemand het? (Of juist helemaal niet?)


