Door het overlijden van onze poes is het vakantie-geluk eigenlijk helemaal naar de achtergrond geschoven. We hebben namelijk een heerlijke vakantie gehad, maar eigenlijk voelt het nu bijna alsof we niet eens op vakantie zijn geweest. Gelukkig heb ik veel foto's gemaakt waardoor ik weet dat dit niet het geval is.
Het valt me heel zwaar om dit bericht te moeten schrijven. Yuki is er niet meer. ðŸ˜
Wij waren net bezig om onze bagage terug in de auto te stoppen om terug naar huis te gaan na een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk toen we een telefoontje kregen van een buurt-vriend, dat Yuki was aangereden en ook direct was overleden. Per toeval was ze herkent door een buurtgenoot die ook bevriend is met hen en had daarom contact met ze opgenomen. Hierdoor wisten wij het nare nieuws dus al voordat de dierenambulance ter plekke was om haar chip uit te lezen.
Toen ik het nieuws hoorde brak mijn hart direct in duizend stukjes. Het is al vanaf het begin af aan mijn grote angst geweest dat zoiets zou gebeuren, maar Yuki was gewoon geen kat die gelukkig werd van binnen zijn, ze had haar buitentijd enorm nodig. Vandaar dat we ook twee maanden geleden een kattenluikje hebben genomen, zodat ze zelf kan kiezen wanneer ze naar buiten gaat. Lekker rollen over de warme tegels, spelen met andere katten en langsgaan bij al haar adresjes voor aandacht waren haar grote hobby's. Iedereen in de buurt kende haar ook, dat lieve aanhankelijke witte katje met een rood staartje viel wel op!
Omdat wij op vakantie waren en er dus niet direct bij konden zijn, hebben onze vrienden aangeboden om Yuki tijdelijk in hun vriezer neer te leggen, Ergens is dat een heel luguber idee, maar het heeft ons wel de mogelijkheid gegeven om alsnog afscheid te nemen en haar zelf naar het dieren-crematorium te brengen. Anders zou ze door de dierenambulance zijn meegenomen en hadden we dit waarschijnlijk niet kunnen doen. We zijn dus enorm dankbaar voor de actie van onze lieve vrienden.
We missen Yuki ontzettend. We hebben haar op de dag af exact 2 jaar in ons leven mogen hebben. Veel te kort. 💔 Een dier verliezen is altijd al verschrikkelijk, maar op deze manier vind ik heel erg lastig om een plekje te geven.
Ik gebruik de Structuurjunkie planner nu ongeveer 3 weken. Ik gebruik hem eigenlijk voor 2 doelen:
Daar ben ik weer! Ik kom elke keer weer even boven water en daarna gaat het weer minder en schrijf ik weer een stuk minder. Excuses daarvoor. Ik probeer elke keer wat vaker te gaan bloggen, maar helaas blijft het tot nu toe vooral bij een goed voornemen.
Waarom ging het dan weer even wat minder? Ik denk dat het toch (nog) de impact van mijn diagnose-traject is. Waar ik had gehoopt wat milder voor mezelf te worden na de diagnose, merkte ik toch al snel weer dat ik heel streng werd. De gedachte hierachter: ik weet nu wat ik heb, dus nu moet ik er ook perfect mee leren leven, life hacks verzamelen, alles erover weten etc. Dat was extreem vermoeiend en leidde tot een lichtelijke inzinking in de afgelopen week 😳
Gelukkig kwam ik gister tot het besef dat die strenge stem het roer weer had overgenomen en heb ik 5 jaar geleden wel veel handvatten gekregen om hier beter mee om te gaan. Eigenlijk alleen al het feit dat ik nu weet waarom ik me zo rot voelde geeft alweer zoveel rust. En nu weer door, maar wel gewoon op een rustig tempo 💚
Zoals mensen die hier allang meelezen al weten ben ik dol op planners, agenda's, opschrijfboekjes enzovoort. Volgens mijn vorige behandelaar was ik hier heel dwangmatig in, en mede daardoor ben ik hier allemaal mee gestopt. (Hoe bedoel je, zwart-wit denken? 😆 Daar heb ik toch totaaaal geen last van hoor!!)
Nu heb ik sinds kort een autisme-coach en valt me op dat veel van de tips die zij geeft juist dingen zijn die ik van nature al heel veel deed: de gemene deler is overzicht houden. En dat overzicht houden kan door middel van:
Nu de stroomprijzen zo hoog oplopen zijn wij extra blij met onze zonnepanelen. Maar óók onze energie-rekening gaat desondanks stijgen: voorheen kregen we elke maand 20 euro terug vanwege de salderings-regeling, en vanaf ons nieuwe termijnbedrag gaan we juist 10 euro betalen. Best een flink verschil dus!
De hogere energie-prijzen zorgen er wel voor dat we weer wat meer motivatie hebben om ook op het stroomverbruik te letten. De afgelopen tijd was dit een beetje weggezakt, namelijk. Niet dat we nou opeens van die grootverbruikers zijn geworden - sommige besparingsacties, zoals spaarlampen, gaan vanzelf. Maar toch kijken we nu ook naar wat andere zaken die we in het verleden wat meer op het beloop lieten:
Vandaag heb ik eens mijn gelezen boeken op Goodreads gecategoriseerd. Wat mij opviel was dat ik heel veel zelfhulpboeken heb gelezen in de loop van de tijd. Om precies te zijn: 68 stuks!! 😱 Doordat ik mezelf altijd anders dan anderen voelde en geen idee had waarom, ging ik elke keer weer op zoek naar mogelijke oorzaken en oplossingen, en die dacht ik dan te vinden in het zoveelste zelfhulpboek.
Ik las zelfhulpboeken over de meest uiteenlopende onderwerpen: van opruimen (Marie Kondo, huishoudcoach etc) tot opvoeding tot stress reductie tot financieel gezond leven. Er komt vanalles voorbij. Altijd had ik het gevoel dat ik iets miste wat andere mensen wél wisten, en dat ik dan hopelijk de antwoorden in zo'n boek zou vinden. Wat natuurlijk bijna nooit gebeurde, al waren er wel wat uitzonderingen natuurlijk!
Naast al die boeken heb ik ook nog eens allerlei challenges van Pinterest gedaan: de zelfliefde challenge, de ontspan challenge, de dagboek challenge.... Elke keer weer proberen mezelf te verbeteren, te veranderen.... omdat ik voor mijn gevoel altijd maar faalde. Nu weet ik beter: ik heb niet gefaald, mijn hoofd werkt gewoon anders. En dan kan ik wel 100 keer proberen om een rond blokje door een vierkant gat te duwen (metaforisch gezien!) maar een rond blokje blijft een rond blokje, en is net zoveel waard als een vierkant blokje.
Tegelijkertijd denk ik dat ik dankzij deze drive om mezelf te verbeteren wel ben geworden wie ik ben. Ik had al 100 keer het bijltje erbij neer kunnen gooien, maar ben altijd blijven vechten voor mijn "beste leven" en heb in de loop der tijd veel geleerd. Maar nu wil ik mezelf ook de rust en tijd gunnen om echt van mezelf te gaan houden zoals ik ben zonder strenge eisen om altijd maar beter te worden. Het enige dat ik nu nog wil verbeteren is leren omgaan met mijn diagnose en gaan genieten..... Weet iemand daar een goed zelfhulpboek over?? 😂😂😂
Gister heb ik dan eindelijk mijn diagnose gekregen. Voor mij is dit een heel fijn bericht, omdat ik zelf dus al jaren het idee had dat er autisme bij me meespeelde, maar dit in eerste instantie niet werd gezien door de hulpverlener. Mijn huidige therapeut heeft mij gemotiveerd om voor een second opinion te gaan bij een bedrijf dat meer gespecialiseerd is in autisme, en dankzij haar ben ik dan toch gediagnosticeerd en kan daardoor nu ook gerichter hulp gaan krijgen.
Voor mij is de diagnose een grote stap in het kunnen accepteren van bepaalde eigenschappen die ik heb. Ik heb altijd heel sterk de behoefte gehad om begrepen te worden, maar nu ik weet dat mijn hersenen toch net een tikkeltje anders werken dan die van de meeste mensen, heb ik besloten om dit los te laten. Zo lang ik mezelf maar begrijp is dat voldoende voor mij. 😉 Scheelt een hoop frustratie en het kost mij minder energie om het uit te moeten / willen leggen.
Ook bepaalde adviezen ga ik wat meer naast me neerleggen. Leuk dat bepaalde zaken voor een ander zo werken, maar aan advies zoals "dan doe je toch gewoon ...... " heb ik niks, want voor mij is dat niet gewoon. En lange tijd heb ik mezelf daardoor dom gevoeld, want waarom kon IK niet "gewoon ...." Nu weet ik dat het voor mij anders werkt, en dat ik het "gewoon op mijn eigen autistische manier mag doen". En dat ik helemaal niet mislukt ben, maar juist heel veel heb bereikt zonder hulp. En dat ik dus heel erg benieuwd ben wat ik nog meer ga bereiken nu ik weet dat ik autisme heb en straks beter ga leren waar mijn valkuilen liggen.
Op 31 mei krijg ik (als het goed is) de uitslag van mijn diagnose traject vanwege autisme. Ik merk dat mijn hoofd daar erg vol mee zit en dat het me daardoor lastig lukt om te bloggen, ondanks dat ik het me wel elke keer voorneem, omdat ik het tegelijkertijd wel heel leuk en ook belangrijk vind. Maar het lukt me gewoon niet zo goed als mijn aandacht zo gefocust is op 1 punt.
Afgelopen dinsdag had ik mijn laatste test gehad, dit is de ADOS test. Over deze test is weinig te vinden online; het is de bedoeling dat je van tevoren ook niet weet wat er allemaal gaat gebeuren, dus ik zal ook geen details hierover posten, behalve de dingen die al online te vinden zijn. De testen voelen vrij random aan, maar hebben allemaal een doel. Tijdens de test word je namelijk geobserveerd en kijken ze hoe je reageert of redeneert. Mijn hoofd staat nooit stil, dus zowel tijdens de test als erna ben ik dan de hele tijd aan het redeneren wat het doel is van de verschillende testen en of ik het wel of niet goed heb gedaan.
Dat constant zo nadenken is behoorlijk vermoeiend, dus de afgelopen week was ik ook erg moe en kan weinig hebben. Weinig concentratie etc. Het lukt me nu wel wat beter om dat te accepteren, ook omdat ik weet dat het binnen een paar weken wel weer opgelost is.
De tweede week van de Mei-vakantie zit er alweer op!! Normaal gesproken vind ik vakanties best wel lastig, omdat je opeens uit je ritme wordt gehaald. Dan moet ik het wiel als het ware weer opnieuw uitvinden. Maar dit keer was ik er wat beter op voorbereid en had er dus voor gezorgd dat ik al een aantal ideetjes had opgeschreven en ook daadwerkelijk had ingepland. We hebben best veel leuke dingen gedaan, maar ook tussendoor rustmomenten ingepland.
Wat hebben we dan allemaal gedaan?
