Onze voorjaarsvakantie

 Vorige week had Tobias voorjaarsvakantie. We hebben best veel leuke dingen gedaan, eigenlijk veel meer dan in eerste instantie de bedoeling was. Doordat we ook een paar dingen los van elkaar met Tobias hebben gedaan had Tobias een erg druk programma in de voorjaarsvakantie. 

Op zondag zouden we naar een binnenspeeltuin gaan, maar het was er erg druk, dus toen zijn we omgekeerd en hebben we in plaats daarvan bij de Mac Donalds gegeten. (Ik heb niks genomen, aangezien ik wat probeer af te vallen!)  Tobias was daar helemaal blij mee en heeft er erg van genoten om een keertje Mac te eten. Wij doen dit namelijk niet zo vaak, dus voor hem is het echt een uitstapje als we dit doen. 

Maandag kwam er gezellig een vriendinnetje spelen die de hele middag is gebleven. 's Avonds aten we boerenkooltaart van Project Gezond: (ik wilde gewoon even de foto laten zien omdat ie zo goed gelukt was 😂 )

Dinsdag gingen Tobias en ik samen naar de bioscoop toe, naar de film Vogelvlucht. Dit was een erg leuke film, ik kan het zeker aanraden om hem een keertje te gaan bekijken als je jonge kinderen hebt.  Sander was deze dag gewoon aan het werk. 

Woensdag is Tobias met Sander naar Tikibad gegaan. Ik ben thuis gebleven, omdat zwembaden voor mij vaak te lawaaierig zijn en ik de mannen erg gun om daar wat langer te kunnen blijven. Als ik was meegegaan was het voor mij na een uurtje al genoeg geweest. Bovendien vind ik het daar ook iets te duur voor. Ik heb deze dag wel goed benut door even naar de kapper te gaan:

Donderdag hadden we wat afspraken buiten de deur, onder andere fysiotherapie voor Tobias. Deze dag hebben we dus niets leuks gedaan, maar dat hoeft ook niet - het kan niet elke dag feest zijn.

Op vrijdag hebben we een tweede poging gedaan om naar de binnenspeeltuin te gaan. Dit keer was het een stuk minder druk, maar nog steeds erg lawaaierig. Dus ik ben na een uurtje daar binnen lekker in de auto gaan zitten terwijl Tobias nog even doorspeelde. (Sander was er ook bij, die bleef wel binnen natuurlijk) 

Zaterdag gingen we nog met vrienden naar Blijdorp toe, nog even met de Rotterdampas, want die verloopt over een paar dagen weer. Eigenlijk merkte ik tijdens dit uitstapje dat het wel even genoeg was geweest voor mij qua prikkels deze week, en daarom zijn we niet te lang gebleven en hebben we op zondag een lekker rustig aan dagje gedaan waarin ik in mijn pyjama op de bank heb rondgehangen. 

Het was een drukke maar leuke vakantie. Deze week ga ik even lekker bijkomen 😉

Update voor het afvallen

 Ik had me eigenlijk voorgenomen om ongeveer elke 2 weken een update te schrijven, maar vorige week is het me door de hectiek een beetje ontschoten. Dus bij deze ook nog een update van het afvallen. 

Mijn gewicht gaat over het algemeen nog steeds rustig aan iets naar beneden. Deze week was de eerste week dat ik een kleine stijging had, maar dit is ook goed te verklaren. Doordat ik gestresst was heb ik wat meer en ongezonder gegeten. Daarnaast hebben we voor Valentijnsdag ook een high tea gedaan, dat helpt natuurlijk ook niet mee, maar was wel heel lekker en romantisch met zijn tweetjes. 

Ook probeerden we deze week weer twee gerechten uit het vegetarische kookboek van Project Gezond, De pasta met spinazieroomsaus was erg lekker, maar niet erg fotogeniek. De nacho-salade die we voor de lunch maakten heb ik wel leuk op de foto gekregen:

De recepten uit dit kookboek bevallen met tot nu toe eigenlijk allemaal, dus ik heb voor mezelf besloten dat ik mezelf nog een kookboek van Project Gezond cadeau doe als ik 10 kilo ben afgevallen. Dit is een leuke motivatie voor mezelf, en helpt me vervolgens ook weer bij het afvallen. Ik ben wel benieuwd welke jullie zouden kiezen? Hier staan ze allemaal op een rijtje. 

Ik heb er in elk geval alle vertrouwen in dat het, nu de afvoer weer gefixt is en het normale ritme weer kan worden opgepakt, mijn gewicht nu vanzelf weer zal gaan dalen. In totaal ben ik nu toch al 6 kilo kwijt - geen slecht resultaat voor 7 weken hiermee bezig zijn. 

Anders dan voorheen

Op mijn vorige blogpost over de stressvolle weken kreeg ik een interessante vraag van vaste meelezer Lot. Wellicht vragen meer mensen zich dit af, dus het leek me wel interessant om deze vraag even wat uitgebreider de aandacht te geven.

"Ik lees al heel lang mee en wat me opvalt is dat je nu heel anders reageert overal op dan paar jaar geleden.
Je hebt toch ook een paar jaar gewerkt? Hoe ging het toen met alles, Tobias was er toen ook al.
Reageer je sinds je weet wat je mankeert ook anders op dingen.".

Ik kan me voorstellen dat het idee ontstaat: waarom kan je nu bepaalde dingen niet meer aan die je destijds wél kon? Waarom ga je nu dingen uit de weg of kost het je zoveel energie? Voorheen kon je dit toch ook gewoon? Terechte vragen, denk ik. Ik kan me goed voorstellen dat mensen hier benieuwd naar zijn. 

Voor ik deze vragen ga beantwoorden wil ik even drie dingen zeggen:

• Ik schrijf deze blog niet omdat ik het gevoel heb dat ik me moet verantwoorden, maar wil graag bijdragen aan meer begrip tussen mensen met en zonder autisme.
• Ik hoop dat iedereen die hier meeleest zich beseft dat het onmogelijk en onwenselijk is om je hele leven te omschrijven via een blog, dus lang niet alles wat ik heb meegemaakt is hier te lezen. Het is dus onmogelijk om een compleet beeld van iemand te hebben.  
• ik vind dat ik altijd al heel open ben geweest over mijn mentale strubbelingen, dus ergens verbaast het me wel dat bij sommige mensen toch het beeld bestaat dat het destijds zo goed met mij ging.

Mijn antwoord op deze vragen is als volgt:

Al zo lang ik me kan herinneren struggle ik met psychische klachten zoals somberheid, diverse angsten, (onverklaarbare) huilbuien en aanvallen van (extreme) boosheid. In de loop van de jaren heb ik hier verschillende keren hulp voor gezocht. Hier ben ik ook altijd heel open over geweest in mijn blog en dit speelde óók in de anderhalf jaar dat ik heb gewerkt toen Tobias al was geboren. Rond die tijd dachten we nog dat het kwam door mijn hormonen / PMDD, maar inmiddels weet ik dus dat er autisme speelde. 

Jullie hebben kunnen meelezen over mijn zoektocht hierin en de verschillende dingen die hier volgens artsen aan ten grondslag lagen, zoals PMDD en dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Ik pakte elke strohalm die me werd aangeboden, probeerde diverse soorten medicatie en behandelingen en tóch liep ik in coronatijd opnieuw vast en werd geopperd: heb jij niet 'gewoon' autisme? Dit ben ik toen gaan uitzoeken. Of beter gezegd: opnieuw gaan uitzoeken, want in 2017 had ik zelf dit vermoeden al, maar toen werd gezegd dat ik te sociaal ben voor deze diagnose. 

Dus om de vragen te beantwoorden:

Ik heb toch ook een paar jaar gewerkt nadat Tobias was geboren?

Ja dat klopt, ik heb toen anderhalf jaar bij Coolblue gewerkt en dat was destijds heel zwaar voor mezelf en ook voor mijn gezin. Ik liep destijds ook bij een psycholoog omdat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging psychisch gezien. Dat is ook een van de redenen geweest waarom ik destijds ben gestopt met werken - het was een te grote belasting psychisch gezien. 

Destijds liep ik tegen dezelfde problemen aan als nu. Vandaar mijn huishoudschema's, werken met doelen etc. Daar zat achter dat ik het zonder dit soort schema's vaak niet red. Dit was geen dwangmatigheid, maar puur een manier die voor mij werkte om mijn hoofd boven water te houden met mijn ongediagnosticeerde autisme. 

Reageer je sinds je weet wat je mankeert ook anders op dingen? 

Ja, natuurlijk reageer ik nu anders op dingen. Ik weet nu wat de oorzaak is van mijn somberheid, huilbuien etc. Doordat ik anders reageer is mijn humeur over het algemeen veel gelijkmatiger geworden en heb ik veel minder last gekregen van de bovengenoemde klachten. En als ik er wél last van heb weet ik het ook veel beter te plaatsen dan vroeger en hier actie op te ondernemen.  

Hiernaast ben ik ook gestopt met het maskeren van mijn autistische gedrag. Voorheen probeerde ik me (geheel onbewust!!) altijd zo te gedragen als anderen. Dit kostte ook veel energie. Tegenwoordig probeer ik veel meer bij mezelf te blijven. Dit speelt vast ook mee in dat ik me nu anders gedraag dan dat ik dat voor mijn diagnose deed. 

Waarom kan je nu bepaalde dingen niet meer aan die je destijds wél kon?

Omdat ik destijds de link niet zag tussen teveel prikkels en mijn klachten, en nu wel. Dus ik hou er nu veel meer rekening mee om te voorkomen dat ik weer zo diep wegzak als dat in het verleden regelmatig is gebeurt omdat ik onbewust van mijn overprikkeldheid gewoon door bleef gaan met mijn klachten onder mijn arm. 

Waarom ga je nu dingen uit de weg of kost het je zoveel energie? Voorheen kon je dit toch ook gewoon? 

Hierin is eigenlijk niets verandert, behalve dan dat ik me nu veel bewuster ben van de impact die bepaalde activiteiten mentaal op mij hebben, waardoor ik eerder voor mentale rust kies in plaats van mezelf te pushen om dingen te doen die niet goed voor mij zijn. Het heeft me altijd al veel energie gekost, maar daar was ik mezelf niet van bewust. 

Ik hoop dat jullie deze blogpost nuttig vonden en er iets van hebben geleerd. Ik sta altijd open om vragen te beantwoorden dus stel ze vooral 😊

Stressvolle weken

 De afgelopen weken waren erg stressvol en daardoor heb ik even geen tijd gehad om te schrijven. Het zijn allemaal los van elkaar maar kleine dingetjes, maar als mijn hoofd de tijd niet heeft om alles te verwerken ontstaat er als het ware een 'punthoofd' dat echt tijd nodig heeft om weer weg te trekken. Deze term komt trouwens uit het boek 'meer rust minder stress bij autisme'. In deze blogpost wil ik jullie een beetje meenemen in hoe zo'n punthoofd nou precies ontstaat bij mij. 

Surveilleren

Ten eerste had ik aardig wat diensten op het programma staan voor het surveilleren. Het surveilleren zelf valt wel mee, maar er naartoe gaan met de Metro is erg veel prikkels. Een keertje kwam ik zelfs midden in een ruzie tussen twee medereizigers terecht. Zo'n gesprek blijft dan nog heel lang 'nazingen' in mijn hoofd en dit kost me erg veel energie. 

(Op) visite

Het weekend na mijn drukke surveilleerweek had ik ook nog twee sociale afspraken staan. Eigenlijk was het een beetje teveel, maar ik had het nu eenmaal zo gepland, dus ik zeg dan liever niets af. Al zei mijn coach wel dat het teveel was, maar ik was eigenwijs. Aan het eind van het weekend was ik dus helemaal bekaf - geen fijn begin van de nieuwe week. 

Weer surveilleren

De week erna begon ook weer met twee dagen surveilleren en openbaar vervoer. Omdat ik het daar dan zo druk mee heb blijft het huishouden een beetje liggen. Dat komt dan weer op mijn vrije dagen, die hierna dus kwamen. 

Punthoofd

Op dit punt begon ik wel te merken dat het eigenlijk teveel werd, dus ik zette twee kruizen in mijn agenda om wat rust te pakken en dacht toen eigenlijk dat het wel weer beter ging, zeker met de gedachte dat het weekend ook leeg was. 

Het werd teveel

Toen kwam Tobias op vrijdag ziek uit school. Dus in plaats van een weekend waarin we even wat rust pakten stond het meer in het teken van een zieke Tobias. Hier is natuurlijk niks aan te doen, maar hierdoor kon ik mijn 'punthoofd' niet laten zakken. Bovendien bleef hij ook nog twee doordeweekse dagen thuis, waardoor het me weer niet lukte om iets in huis te doen.

Vervolgens bleek ook nog eens de afvoer in de keuken verstopt te zitten, dus kon ik geen gebruik maken van de gootsteen en de vaatwasser. Dus naast alle opgestapelde prikkels in mijn hoofd die ik niet weggewerkt kreeg, begon ook de vaat op het aanrecht op te stapelen. 

De meltdown

Uiteindelijk barst dan de bom en kon ik alleen nog maar huilen en lukte er helemaal niets meer. Het 'punthoofd' stroomt dan als het ware in 1 keer leeg door middel van huilen. Ergens is dit wel een opluchting, want de ergste druk is er daarna wel vanaf. Inmiddels staan er heel veel kruizen in mijn agenda, want ik moet hier echt even van bijkomen. 

Ik hoop dat het mij gaat lukken om voor dit weekend van mijn punthoofd af te komen, want dan hebben we ook alweer afspraken staan. 

Worsteling

Zoals jullie misschien wel uit dit verhaal halen vind ik het heel erg lastig om aan te geven wanneer iets teveel wordt. Eigenlijk voel ik het wel aan, maar ik wil nooit mensen teleur stellen en heb dan vervolgens geen ruimte voor de onvoorziene dingen die er altijd wel bij kunnen komen. Met hulp van mijn coach probeer ik steeds meer mijn grenzen te vinden zodat ik er niet meer zo vaak overheen val, maar dat is soms best lastig. 

Een nieuwe afval-update

 Inmiddels zijn we twee weken verder na mijn vorige blogpost over het afvallen dus ik dacht dat jullie het misschien wel leuk zouden vinden om weer te lezen hoe het nu gaat. 

Opzich gaat het allemaal goed met afvallen, alleen de laatste week stagneert het gewichtsverlies een beetje. Het kan natuurlijk ook niet constant zo snel gaan als in het begin, maar ergens hoopte ik er stiekem wel op natuurlijk. 😅 Toch mag ik niet klagen; ik ben inmiddels in 4 weken tijd 4,3 kilo kwijt. Niet slecht vind ik zelf. 

De afgelopen dagen ging er dus even niets vanaf. Misschien dat dit ook komt doordat we twee keer poke bowl hebben gegeten - ik heb het idee dat ik hierdoor meer vocht vasthou. Ik kan niet zo goed verklaren waarom, maar het voelt gewoon zo. 

Ik ga in elk geval gewoon op de ingeslagen weg verder en vertrouw erop dat het vanzelf weer op gang komt. Afgelopen week at ik twee keer uit mijn nieuwe kookboek van project gezond. Een keer een lunchgerecht (wrap met zelfgemaakte hummus en groentes) en een keertje een vegetarische lasagne. Beide vielen goed in de smaak en gaan zeker vaker op het menu komen. Ik heb geprobeerd foto's te maken maar ik ben niet zo'n ster hierin, maar dan hebben jullie toch een beetje een beeld van wat ik heb gekookt:

Ook qua beweging gaat het best goed. Ik wandel en ik heb sinds kort de ringfit weer herontdekt. Dit beweeg-spel voor de Nintendo Switch kochten we twee jaar geleden al, maar hebben we daarna eigenlijk maar heel kort gespeeld, omdat ik toen een blessure aan mijn arm kreeg. Ik ben er toen vrij snel mee gestopt. Gelukkig gaat het nu wél goed en lijkt het dat die blessure destijds toch meer te maken had met mijn werk bij de bibliotheek dan met dit leuke spelletje. 😁 Ik vind het erg leuk en verbrand er ook aardig wat kcal mee, dus ik ben benieuwd of dit ook bij gaat dragen aan mijn gewichtsverlies. 

"Ik wist niet dat je zwanger was" - een afval update

 Het was alweer een tijdje geleden dat dit gebeurde, maar vandaag dacht er weer iemand dat ik zwanger was. 😔 Ben je net zo blij dat het afvallen best lekker gaat, en dan krijg je zo'n opmerking. Dat is niet leuk om te horen. 

Helaas is het wel zo dat ik een vrij dikke buik heb vergeleken met de rest van mijn lichaam. Het meeste vet hoopt zich daar op. Dat schijnt niet zo gezond te zijn, vet rond de organen. Dus een extra reden om er nu mee aan de slag te gaan. 

Gelukkig gaat het tot nu toe best goed - ik had niet verwacht dat het zo gemakkelijk zou gaan en vraag me af waarom ik niet eerder ben begonnen. Ten opzichte van toen ik op 1 januari begon met dit project ben ik inmiddels al 3 kilo kwijt en ik heb geen moment gehad dat ik het als afzien heb ervaren. Ik eet elke dag 3 maaltijden en 2 tussendoortjes. En bij de middagmaaltijd ben ik zelfs juist iets meer gaan eten dan voorheen. Toch lukt het me nu opeens om af te vallen. Het was duidelijk een knop die moest worden omgezet.

Ik kijk er ook erg naar uit om met de gecombineerde leefstijl interventie te beginnen. Als het goed is word ik daar op woensdag over gebeld en zal ik dan wat meer details te weten komen. 

Ter inspiratie voor gezonde avondmaaltijden heb ik ook het vegetarische kookboek van Project Gezond gekocht. Opzich gaat het prima, maar ik vind het fijn om wat meer te kunnen afwisselen en kan daar wel wat inspiratie voor gebruiken. Waar halen jullie je inspiratie voor nieuwe recepten vandaan?

naar de huisarts

Vandaag was er eindelijk plek bij de huisarts. Ik wil namelijk gaan proberen af te vallen, maar denk dat ik wel wat hulp kan gebruiken. Door de medicatie die ik gebruik lukt het me zelf niet zo goed en kan ik wel een extra steuntje in de rug gebruiken, naast de steun die ik al krijg van Sander en mijn familie.

Gelukkig vond de huisarts dit ook wel een goed idee en heeft ze mij aangemeld voor GLI (gecombineerde leefstijl-interventie). Hierbij krijg je 2 jaar lang begeleiding o.a op sportgebied. Ik weet nog niet precies wat ik ervan moet verwachten, maar ik hoop dat het me gaat helpen om mijn afval-doelstelling te gaan behalen. 

Al mijn blogposts die ik hierover ga schrijven geef ik een label #GLI, dus als je mijn proces wilt volgen hierin: klik dan onderin op GLI en dan zie je gelijk alle blogposts die hierover gaan (nu dus de eerste, dus nog weinig te lezen 😉 )

O trouwens, het gaat nu wel goed met afvallen, ik begon met een BMI van 34,1 en zit nu al op 33,4 😁 maar het begin is altijd makkelijk, het volhouden is waar het vaak misgaat bij mij. Ik besef me nu meer dan voorheen dat het niet een kwestie is van afvallen en weer 'terug naar normaal', maar dat het een leefstijlverandering is die voor altijd moet zijn. 

Mijn goede voornemens

 Zo, daar ben ik weer. Ik hoop dat iedereen de jaarwisseling goed en gezond en met alle ledematen er nog aan is doorgekomen. 😊 Ik wens jullie allemaal een geweldig 2024 met veel geluk, gezelligheid en liefde. 

Zoals het een beetje hoort heb ik dit jaar ook een goed voornemen: ik wil nu echt echt ECHT iets aan mijn gewicht gaan doen. Momenteel is mijn BMI 34,1 en dat is flink te hoog. Ik wil dit graag in eerste instantie terugkrijgen naar 30, en daarna wie weet nog wel verder omlaag. Het zal niet makkelijk worden, aangezien ik medicatie heb die het een beetje tegenwerkt. Maar ik wil er toch weer voor gaan. 

Ik denk alleen dat ik het niet alleen kan, daarom heb ik de huisarts gevraagd of ik in aanmerking kom voor een gecombineerde leefstijlinterventie (GLI). Je krijgt dan begeleiding van een coach en ziet ook een diëtist en een fysiotherapeut. Ik hoop dat ik daarmee wat meer handvatten kan krijgen en het is ook gelijk een stok achter de deur om niet te verslappen. 

Een andere stok achter de deur is dat ik achterin mijn agenda een 'jaar in pixels' heb staan. Hierin wil ik mijn gewicht gaan bijhouden. Roze is aankomen, groen is afvallen en blauw voor elke kilo die ik kwijt ben. Ik hoop natuurlijk dat ik vooral veel groene en blauwe vakjes zal mogen inkleuren. Op die manier ben ik elke dag tenminste even bezig met mijn doel en zakt het hopelijk minder snel weg. 

Hebben jullie ook nog goede voornemens?  

2023 in meest gelezen blogposts

 Ik heb dit jaar niet elke maand heel trouw geschreven, maar toch leek het me leuk om 2023 weer samen te vatten in mijn meest gelezen blogposts. 

Januari: nieuwe baan

In januari schreef ik over mijn nieuwe baan als surveillant. Jullie vonden het (denk ik) allemaal erg leuk voor mij en hebben daarom deze blogpost het meest gelezen. Voor wie benieuwd is: ik ben nog steeds aan het surveilleren en vind het nog steeds erg leuk om te doen.

Februari: AH overblijvers

In februari probeerde ik de overblijvers van AH . Ik was hier destijds niet zo tevreden over en heb het daarna eigenlijk ook nooit meer geprobeerd. Een eerste ervaring is hierin toch wel heel erg belangrijk blijkt maar weer. 

Maart: Hypotheek aflossen

We besloten om ons doel om de hypotheek versneld af te lossen toch weer door te laten gaan. Helaas is het een beetje bij een doel gebleven en hebben we er erg weinig aan gedaan, behalve die ene aflossing in maart. Volgend jaar misschien weer een nieuwe kans?

April: de link tussen PMDD en autisme 

April is PMDD maand en daarom wilde ik aandacht besteden aan de link tussen PMDD en autisme. Dit is een onderwerp dat mij erg aan het hart gaat en het doet me dus erg goed dat deze blogpost veel is gelezen. 

Mei: Vakantiegeld

In mei kregen we natuurlijk weer vakantiegeld ; het voelt alweer zo lang geleden ;) En tegelijkertijd kan ik me niet voorstellen dat we die mega krabpaal voor Mellow alweer ruim een half jaar in huis hebben!

Juni: zonnebril als hulpmiddel

In juni heb ik maar 1 blogpost geschreven over de zonnebril als hulpmiddel voor als je snel overprikkeld bent door zonlicht. 

Juli: Sanders nieuwe baan

In juli mocht ik bekend maken dat Sander een nieuwe baan heeft. Ook dit voelt alweer zo lang geleden. Gelukkig heeft hij het erg naar zijn zin bij zijn nieuwe werkgever en is dit wederzijds, want hij heeft deze maand (december) een vast contract gekregen. 

Augustus: dagboek schrijven

In augustus schreef ik ook maar 1 blogpost: 3 voordelen van dagboek schrijven. Het lijkt erop dat ik bij lekker weer gewoon wat minder behoefte heb om te bloggen?

September: afvallen

In september besloot ik dat ik wilde gaan afvallen. Ik kan nu alvast verklappen dat het niet helemaal is gegaan zoals ik had gehoopt, de eerste maand ging er 4 kilo af, maar daarna is het weer gestagneerd helaas.

Oktober: Afvallen, de update

In oktoeber werd de update van het afvallen het meest gelezen. 

November: voorbereiden op de feestdagen

Voorbereiden op de feestdagen werd in November het meest gelezen. Deze blogpost gaat over hoe je jezelf kan voorbereiden op de feestmaand wanneer je moeite hebt met dingen als plannen. 

December: ?

In december heb ik ivm de feestdagendrukte niet geschreven, dus ik verwacht dat deze huidige blogpost het meeste zal worden gelezen. 😉

Ik wil jullie via hier dan ook alvast het allerbeste voor 2024 wensen en spreek zelf weer eens het goede voornemen uit om meer te gaan bloggen. 😁 Tot volgend jaar allemaal 

Voorbereiden voor de feestdagen met autisme

Nu de "feestmaand" nadert,  gaan veel mensen druk bezig met de voorbereidingen voor deze drukke maand. Decoreren, koken en winkelen zijn een paar van de dingen die 'moeten'. Voor mij is dit wat lastiger, omdat ik door mijn autisme last heb van moeite met plannen en uitvoeren. Dit noemen ze excecutieve dysfunctie. Vorig jaar heb ik met mijn autisme coach een hoop aangepakt, dus dit jaar hoop ik daar de vruchten van te plukken. Omdat ik zelf veel behoefte had aan informatie over dit onderwerp heb ik maar besloten om er zelf een blog over te schrijven. 

Excecutieve functies.

Excecutieve functies zijn een aantal processen in de hersenen die (onder andere) helpen bij het plannen, organiseren en uitvoeren van taken. Je kunt denken aan dingen als motivatie, werkgeheugen, aandacht, zelfbeheersing, overzicht houden en besluitvorming. Personen met autisme worstelen vaak (in mindere of meerdere mate) met hun executieve functies, wat het moeilijk kan maken om de feestdagen te plannen en voor te bereiden. Ik worstel hier zelf ook mee. Mijn oplossing hiervoor is altijd geweest om overal lijstjes van te maken, omdat ik intuïtief al aanvoelde dat dit belangrijk voor mij was. 

Een stapje terug doen.

Het eerste wat ik heb geleerd is om een stapje terug te doen. Ik hoef niet overal bij te zijn, want dat is helaas gewoon teveel voor mij. Dus ik moet hierin keuzes maken en me hier ook aan houden. En van tevoren en na afloop voldoende ruimte inplannen om weer te ontprikkelen. Dit is de lastigste stap, want ik wil overal wel graag bij zijn, maar dit leidt altijd tot overprikkeling en een heel vervelende januari-maand, dus ik hou me er nu wel aan om mijn rust tijdig te pakken.

Een schema maken voor overzicht.

Het maken van een schema en een takenlijst is ook belangrijk voor mij. Alles wat er moet gebeuren en wanneer op een rijtje zien staan helpt mij om het voorbereiden minder overweldigend te maken. Ik probeer elke taak op te splitsen in kleinere, beter beheersbare stappen. Hierdoor is de taak ook minder overweldigend en is de kans dat ik het ook daadwerkelijk doe groter. 

Ik bewaar ook altijd schema's van voorgaande jaren, zodat ik die opnieuw kan gebruiken. Ook kun je gebruik maken van de schema's van Flylady, die een hele planning heeft gemaakt voor de voorbereiding op de feestmaand. Alleen staat bijvoorbeeld Sinterklaas hier dan weer niet in, maar het is wel een fijne leidraad voor Kerst. 

Prioriteiten stellen.

Daarnaast is het prioriteren van mijn to do lijst belangrijk. Sommige taken zijn misschien belangrijker dan andere en moeten eerst worden voltooid. Door te bepalen welke taken het belangrijkst zijn en deze als eerste af te ronden, zorg ik ervoor dat ik stress op het laatste moment voorkom. 

Hulp vragen.

Een andere strategie is om de hulp in te roepen van familie en vrienden. Het delen van taakjes kan de voorbereidingen beter beheersbaar maken en ondersteuning bieden. Soms vind ik het echter wel lastig om hulp te vragen. Het is dus ook fijn als mensen mij zelf vragen of ze ergens mee kunnen helpen. Soms is hulp bij het maken van een lijstje al voldoende. Als het eenmaal uit mijn hoofd op papier staat, geeft dit al veel rust. 

Pauzes en rustmomenten inplannen.

Tot slot is het nemen van pauzes en het doen van rustgevende activiteiten voor mij essentieel. De feestdagen kunnen best overweldigend zijn en het is belangrijk om tijd voor jezelf te nemen om op te laden en een (autistische) burn-out te voorkomen. Ik zet bewust kruizen in mijn agenda om ook echt deze rustmomenten te hebben. Ook plan ik geen hele dagen vol; ik probeer minimaal 1 dagdeel (ochtend, middag of avond) leeg te houden, en eigenlijk zelfs het liefste 2 dagdelen als het me te druk begint te worden. 

Welke tips zou jij nog meer mee kunnen geven?